Bloed, zweet en tranen met focus op geloof, hoop en liefde-over transformatie
Veel Indigo’s zijn moe, ik kan het niet anders noemen.Ik hoor het om me heen, ik lees het in de reacties op de site, maar waardoor precies? Ik mailde daar vandaag over met een lezer van het blog, en besloot net om het maar, flink aangepast en aangevuld, op de site te zetten.
Ik denk dat de enige algemene verklaringen op dit niveau te vinden zijn in de aanwezigheid van de nieuwe energieën op aarde , dat we die allemaal voelen, en daarnaast dat we als Indigo’s samen met de aarde aan het transformeren zijn; ik denk dat die transformatie op groeps -en persoonlijk niveau ligt en, alhoewel er veel overeenkomsten zijn op groepsniveau, we die allemaal anders beleven omdat onze eigen persoonlijke transformatie erin verweven is.
Nog even over de nieuwe energieën, Karen Bishop en Celia Fenn schrijven er al uitvoerig over, en ik zal het dus ook niet allemaal hier herhalen, maar sodeju zeg. Je voelt de aarde kraken in zijn voegen, we voelen de symptomen( lichamelijke en geestelijke pijn en pijntjes) die erbij horen. En álles gaat sneller!
Heb je ook het gevoel dat 3 weken geleden voelt als drie maanden geleden?
Ik keek eind maart in mijn agenda en besefte dat ik pas drie weken daarvoor een lezing had gegeven, maar ik was die al bijna weer vergeten. Voor mijn gevoel was die lezing echt al weer minstens 3 maanden geleden, er was ondertussen al weer zoveel gebeurd.
Als alles sneller gaat, krijgen we dan ook de kans om sneller onze lessen te doorlopen? Ik denk het wel. In versneld tempo door ons Karma heen? Ik denk het wel. Waar we vroeger de lessen zagen terugkeren (en harder) als we ze niet in één keer konden leren, pakken velen van ons nu de kans om deze in één keer te leren, waarschijnlijk omdat we nu zover in onze transformatie zitten, ons bewustzijn dusdanig verhoogd is en we genoeg nieuwe energieën in ons hebben dat we dit nu aankunnen.
Consequentie daarvan is , in ieder geval bij mij, dat die versnelling in tijd en lessen gepaard gaat met een toename van de hoeveelheid emoties die daarbij horen, in mijn geval vaak oude pijn, verdriet en boosheid, gevoelens van eenzaamheid die aan het licht komen, waar ik doorheen moet/wil/ga, en ik meer dan ooit voor de uitdaging sta om stilte te vinden in het oog van de storm. Omdat ik niet alle emoties gewoon direct toelaat en ze met regelmaat onderdruk, doordat ik maar blijf doorgaan en er geen tijd voor wil/durf vrij te maken word ik moe. Emoties kosten sowieso energie, maar ze onderdrukken is in ieder geval buitengewoon vermoeiend.
Volgens mij is één van mijn grootste uitdagingen in dit proces, en je mag ook van kans spreken, om zoveel mogelijk bij mezelf te blijven, iedere keer weer terug te keren naar de kracht in mezelf, en of ik dat nou doe door me regelmatig terug te trekken, de natuur in te gaan, of te “spelen met vrienden’. ” Gewoon hier zijn” vind ik al een hele uitdaging bij tijd en wijle.
Vertrouwen is nog zo’n punt
Op allerlei manieren kom ik in mezelf en in andere indigo’s tegen dat er in deze roerige tijden van je gevraagd wordt te vertrouwen op jezelf, op je engelen en gidsen , maar eigenlijk het meest op je innerlijke kracht en overtuiging.
Wij hebben gekozen om in deze tijd hier te zijn en de aarde te helpen transformeren en niks van wat ons “overkomt” kunnen we niet aan. Wij zijn volledig uitgerust voor deze taak, hebben alle tools al in handen en de kennis en het hart om ons door welke situatie dan ook heen te slaan.
Desalniettemin verlies ik mezelf regelmatig in angst, waardoor ik me niet meer focus op licht, kracht en liefde en me niet meer verbonden voel met mezelf, met wie ik echt ben. Het is zo gemakkelijk voor me om kritisch te zijn naar mezelf en anderen, te oordelen en om negatief te denken, maar iedere keer dat ik dat doe raak ik verder van mezelf af en verlies ik weer een klein stukje van me verbonden voelen met anderen en dus daarmee ook met mezelf . Ik weet dat veel van jullie dat laatste ook kennen, en het missen van die verbondenheid als pijnlijk ervaren.
Ik heb geen algemeen recept voor het herstellen van die verbondenheid, en als jij die wel hebt nodig ik je van harte uit om een reactie achter te laten, maar ik kan je wel vertellen wat voor mij enigszins werkt. Allereerst moet ik voor mezelf vaststellen dat ik die verbondenheid met mezelf mis. Ik weet dat dat simpel klinkt, maar als ik vol in de ‘doorgaan’ modus zit, blijf hollen, andere mensen blijf helpen, waar ik dit best mag laten om voor mezelf te zorgen, en maar steeds me in een situatie manoeuvreer dat ik te weinig tijd heb voor mezelf kom ik er soms pas na een tijdje achter hoe ik me eigenlijk voel. Ok, dat laatste gaat tegenwoordig steeds sneller, maar als je door een transformatie heen gaat kun je tot aan je nek vastzitten in allerlei emoties zonder dat je nou precies weet hoe je je echt voelt. En als je dan ook nog eens een indigo-kristal bent die gevoelens van anderen overneemt (bijvoorbeeld de angst van een ander, of tot op een bepaald niveau de angsten van de mensheid) kan het tijd kosten om dit los te laten en tot jezelf te komen. Daarna probeer ik ruimte te maken voor de emoties die ik in deze tijd van verandering ervaar. Ben ik verdrietig? Ben ik boos? Ben ik bang? Waarom? Mag ik dat voelen van mezelf? Ook hier probeer ik balans te vinden tussen daar de tijd voor nemen en ook te kiezen voor zaken die “moeten”, dus eigenlijk hiervoor uit vrije wil te kiezen, wat voor mij met mijn intense drang naar vrijheid erg belangrijk is.
Verder probeer ik zoveel mogelijk licht en kwaliteit in mijn leven te brengen door genoeg te rusten, goed te eten en genoeg water te drinken, veel muziek te luisteren, tijd nemen om met vrienden te praten over mijn gevoel,lekker te ontspannen, en eens wat vaker te gaan wandelen.Alles om zoveel mogelijk bij mezelf te blijven en te erkennen wat er is, namelijk dat ik (blijkbaar) overdonderd was door alle emoties van de afgelopen tijd en daar zo van geschrokken ben dat ik me in mezelf terugtrok waarmee ik mezelf afsloot van anderen, en dus ook de verbinding met mezelf verloor, want verbondenheid werkt , volgens mij, altijd twee kanten op.Dat helpt mij meestal weer snel op de been, ik voel me lichter als ik weer bewust lief ben voor mezelf.
Nog heel even over mijn vermoeidheid…
Ik denk dat ikzelf zo moe ben geworden van een driekwart leven lang buiten mezelf geweest te zijn, in relatie tot mezelf en ook in relatie tot andere mensen, het eerst niet volledig durven voelen en erkennen van de pijn die ik ondervond als kind en grappig genoeg dus ook het niet volledig erkennen van mijn kracht.
Ik ben nu vooral soms moe omdat ik me (nog) niet volledig overgeef aan het leven hier, of aan God, zo je wilt.Verzet kost kracht. En ik heb mezelf jaren lang “beschermd” door een sterke buitenkant te laten zien i.p.v de kwetsbaarheid die ik in me heb. Maar het onderhouden van die sterke buitenkant heeft me veel kracht gekost.
Dat en het dagelijks met balans bezig zijn, proberen niet in mijn hoofd te wonen, maar in mijn lichaam en ondertussen transformeren van indigo naar kristal , met daarbij alle oude pijn die het licht wil zien, is iets wat me erg beïnvloedt .Maar..het lukt me wél , stap voor stap, om alle bovengenoemde dingen aan te gaan en langzaam, heel langzaam, met af en toe veel angst van binnen, steeds meer te vertrouwen op mezelf, mijn kracht, mijn gevoel, mijn hart en weten.
Transformatie is toch ook gewoon vermoeiend, of niet? Ik haal wel veel positieve energie uit de dingen die ik geleerd heb, en als ik de bijbehorende emoties (verdriet/boosheid) loslaat krijg ik ook steeds weer meer energie. Tot ik op een ander niveau weer opnieuw tegen hetzelfde aanloop en weer opnieuw moe word, enzovoort. Om het simpel te zeggen, hoe meer ik kan loslaten en vertrouwen, hoe meer energie ik heb…
Ik mag best kijken naar het bloed, het zweet en de tranen, en dit voelen, als ik maar focus op geloof, hoop en liefde!!!!!!!
In liefde,
Gordon
Herken jij dit? en hoe ga jij ermee om?reageer ajb.
Blogs die goed aansluiten op dit artikel:
- Een stukje van mijn transformatie…Over mijn geweten, liefde, engelen en vertrouwen
- Gastblog Dennis-over geloof, goddeloosheid, indigo, bewustwording en Hyves
- De Gouden Sleutels van Transformatie en het Nieuwe Bewustzijn. Aartsengel Michaël door Celia Fenn
- Het ontwaken van het hart, over transformatie
- Mediteren met Kristallen. Nr 2:Mediteren voor liefde – Onvoorwaardelijke Liefde
Laat hier ook een reactie achterWilt u een Persoonlijke Avatar afbeelding bij uw reacties? Ga dan naar www.gravatar.com.
Volg Nieuwetijdskind op Facebook en Twitter
april 26th, 2010om21:42
Ik herken het volledig en haal na opnieuw een dag hard `werken` enorm veel steun uit je verhaal. Heel erg bedankt… wat een avontuur hè?
[Reageer hierop]
april 26th, 2010om21:54
de wereld beweegt …
[Reageer hierop]
april 26th, 2010om22:05
Hey Manon, bedankt voor je reactie. Soms ben ik onzeker of anderen mijn ervaringen ook herkennen,vooral als ik me voor mijn gevoel zo “blootgeef”, dat had ik hier ook wel een beetje. Ga het nu maar loslaten… Bedankt voor Wende, ik ken haar muziek nog nauwelijks. Wat een kracht.. (heb haar video maar even direct in je reactie gezet i.p.v. een link) En, ja.Wat een avontuur!
[Reageer hierop]
mei 20th, 2010om13:25
Ik herken dit volledig… Maar ik wantrouw mijn geest zo enorm. Omdat ik zo graag wil weten, zonder verklaring kan ik niet leven. Ik slinger heen en weer tussen denken dat ik gek ben, en tussen een ‘zen’ staat. Ik geloof gewoon niet in engelen, ik wou dat ik ergens in geloofde. Misschien hebben al die jaren wetenschappelijk georiënteerd zijn het wel voorgoed onmogelijk gemaakt om te geloven/hopen/vertrouwen. Ik weet hoe goed ik me voel als ik ‘het pad’ volg, maar ben zo bang dat ik mezelf voor de gek hou dat ik niet door durf te zetten. En dan is er natuurlijk nog de hypotheek en de leasebak. Naar mijn werk gaan lukt amper, zit vaak thuis, na een werkdag kost het meer dan een dag concentratie om weer ‘thuis’ te komen.
Sucks to be me. Elke vezel in mijn lijf schreeuwt om zingeving, om grootse bijdragen te leveren, maar mijn hoofd zegt ‘wat dan’. Naja, sorry voor de negativiteit. Gelukkig schijnt de zon
[Reageer hierop]
mei 30th, 2010om14:04
Hoi Gordon
Allereerst ik vind deze site geweldig..Bijna dagelijks kruip ik wel even achter de pc om me hier thuis te voelen, want zo voelt het.
)
Bovenstaand ‘verhaal’ jou gevoel bij dit alles.. ik herken het enorm!
Het altijd moe zijn!Daarnaast vind ik ook veel herkenning in wat je schrijft ik ben ook zo moe na me driekwart van mijn leven anders voor gedaan te hebben.
Het laatste jaar zit ik in een achtbaan van emoties die me zonder aankondiging overvallen, wanneer ik tranen met tuiten huil komen er woorden uit mij als,
Ik ben zo moe van het aanpassen, het sterker voordoen, emoties er niet willen laten zijn omdat ik er niet aan durf.
Wat ik je wil vragen, heb jij in het verleden of misschien nu nog de drang weleens gehad om ‘teveel’ alcohol te drinken of in mijn geval een blowtje te roken, omdat je het geval hebt of had dat jou transformatie proces je soms te snel gaat.. je overprikkelt word in een maatschappij waar alles snel gaat en waar liefde en vrede ver te zoeken is?
Gordon, serieus ik ken je niet (en toch ook wel
Ben trots op jezelf omdat je deelt wat nodig is om te delen, door alles wat hier op jou site te vinden is word een ander mens wijzer of getroost, heb je heimwee dan voel je je hier thuis.. en kom je erachter dat we ons zelfgekozen tripje naar aarde wel gaan volbrengen op een juiste liefdevolle manier
Dank je voor het licht wat jij bent op deze aarde het geeft hoop!
Lieve groetjes Joyce
[Reageer hierop]
mei 31st, 2010om15:15
Hey Joyce, dank je wel voor je lieve reactie. Ik kwam gister thuis na een weekendje weg en las even snel je reactie. Hmm, ik ontvang nog niet altijd even goed, maar deze kwam aardig binnen hoor
. Ik ga je vraag over alcohol en of blowen binnenkort beantwoorden, ok?
Groetjes,
Gordon
[Reageer hierop]
juni 1st, 2010om10:38
Hoi gordon,
en wie weet spreken we elkaar zaterdag persoonlijk wel.
Fijn dat deze aardig binnen is gekomen
Ik zie je antwoord binnenkort wel zien verschijnen..
Ik had ook nog een reactie gestuurd met de vraag of ik een vriend van ons ook op kan geven voor zaterdag, hij is voor zijn werk t/m vrijdag weg en heeft geen beschikking over internet.
Hartelijke groet joyce
[Reageer hierop]
december 19th, 2010om15:08
Mijn manier van omgaan met alle energietoestanden en vermoeidheid daarmee, was toe te geven aan mijn behoefte aan rust en daar doelbewust ruimte en tijd voor vrij te maken, zowel om gewoon te slapen, luieren en een beetje dagdromen op de bank, als ook één of andere vorm van mediteren te beoefenen, want het gaat ook altijd weer om bewust-wórding.
Ook het doelbewust bezig zijn met lichamelijke oefeningen en de dicipline om dat dagelijks te doen, het zijn allemaal dingen waar je doelbewust mee moet bezig zijn en het is lichaam én geest én ziel in één.
Vertrouwen in het hele proces en jouw unieke ontplooing hierin, vertrouwen te hebben in je eigen lichaam en je leiding die hebt verkozen, of dat nu je, eigen intuïtie, je hogere zelf, je gidsen, engelen, of God, of het universum, of het leven zelf is, als je maar durft te vertrouwen en je liefdes gevoel blijft voelen en uitdragen, in de liefde(sfrequentie) te blijven.
Liefde verdrijft alle angst en wees ook niet bang voor de angst zelf, maar sta haar toe, want alles moet ge accepteerd worden, niks moet afgewezen worden, want het zijn allemaal delen van je zelf.
Heb je zelf lief, want anders kun je een ander ook niet liefhebben en blijf je afhankelijk van de ander.
Goed tot zo ver, ik hoop dat je anderen hier ook wat aan hebben,
Ik wens iedereen al het goede en goddelijke en zend jullie mijn liefdeslicht,
Namasté
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
december 20th, 2010 at 15:56
@Chetan Ong, dank je wel voor je mooie reactie
[Reageer hierop]
januari 20th, 2011om09:02
Ik had je verhaal nog niet gelezen, maar wat een (h)erkenning…!
alles..het buiten het lichaam leven, druggebruik (ws om de realtieit aan te kunnen) contacten met de andere werelden en lichtwezens. Het loslaten van oude vrienschappen, keuzens maken met je hart ipv met wat andere vinden dat goed voor je is. Het kunnen waarnemen (lezen) van mensen uit je omeving op meerdere bewustzijnslagen. En vooral die eenzaamheid altijd..eigenlijk omarm ik het laatste..die eenzaamheid maakt sterk.
Toen ik nog niet wakker was, probeerde iik altijd contact te zoeken met de andere wereld maar het lukte me nog niet. Nu probeer ik in mijn lichaam te komen maar merk dat ik nu juist teveel in hogere sferen en lichtlichamen leef. al die kennis wordt daar steeds geabsorbeerd en herinnerd, maar probeer het nu ook om laag te trekken en te belichamen. Dat is echt een full time dagtaak voor de komende maanden/jaren.
Ik merk dat goed voor je lichaam zorgen echt helpt. Het is soms vrij ego, maar veel tijd aan jezelf besteden en daarnaast een balans te zoeken met aardse dingen is een voorwaarde.
Ik voel mezelf in een jaar overgaan van indigo, naar krystal, en nu meer naar sterrenkind. Maar idd, wat is het nut van die labels..uiteidelijk moet ik leren mens te worden.
Ik kreeg van de ene op de andere dag ook gidsen, die vrij serieus van aards waren en lieten zien dat het allemaal geen grapje is. Metatron (ik kreeg van hem de Merkaba, maar doet me eigenlijk vaak ver weg schieten) Maria (ze houd me in mn buik en aard), Stalus (galactisch, Sirius) Sephira (ook galactisch, van Orion en ze wordt belichaamd door een vrij krachtige krystallen schedel die ik had aangeschaft.)
Dan nog paar keer in de week andere figuren naast mn bed.
Hoewel ik merk dat gidsen komen en gaan, naarmate het hogere zelf meer naar beneden komt. Uiteidenlijk is het hogere zelf nog de beste gids..
[Reageer hierop]
januari 20th, 2011om11:17
Ik ben blij dat deze website bestaat. Alle vragen, ervaringen waar ik naar zoek vind ik meestal gauw op deze website. En sommige dingen niet meer. Ik leer in de korte tijd dat ik deze site heb ontdekt zo ontzettend veel en daar ben ik jou en de rest van de mensen die bloggen heel erg dankbaar voor.
Gordon, ik had je gemaild vorige week maar ik moet nog even bedenktijd hebben (en vooral wat meer centjes).
[Reageer hierop]
april 17th, 2011om13:07
Ik had hier blijkbaar eerder een reactie geschreven, maar realiseer me wel dat ik jou verhaal wel herkende maar niet echt tot me door dring.
Vooral bij deel 1 van deze post zitten er ontzettend herkenbare stukken in en vooral dat gedeelte waar oude emoties, angsten en dergelijke terugkomen. Voor mijn gevoel zit ik daar nu middenin en ik begreep het maar niet waarom die oude gevoelens terugkwamen en ik ook nog eens in mijn overlevingsmodus stapte die ik vroeger ook hanteerde. Dat/die blog en deze hierboven zijn even weer een hart onder de riem voor mij en dat dit normaal is en dat ik het moet voelen en niet wegduwen. Het grappige is, ik vroeg zelf vorige week aan God of hij mij wil begeleiden, sturen en sindsdien voel ik me bestwel somber en ik moet veel huilen. Het transformatie-proces is echt moeilijk en deze posts zijn heel erg behulpzaam en de reacties ook. Houdt me even weer gefocused en dat het goed is dat ik me zo voel.
Dankjewel, Gordon en dankjewel andere mensen die hebben gereageerd.
Liefs.
[Reageer hierop]