Een stukje van mijn transformatie…Over mijn geweten, liefde, engelen en vertrouwen
Goed, ik heb al een tijd niks meer geschreven, want ik ben druk bezig met mijn transformatie, die eigenlijk heel mijn leven beslaat. Ik hik er al maanden tegenaan om dit te beschrijven en te delen, maar ik ga maar eens een poging wagen om er mee te beginnen. Uit de gesprekken die ik voer met andere oudere Indigo’s weet ik dat we er allemaal min of meer mee bezig zijn, en wie weet haal je er wat uit als lezer. Komt ie dan :
Ik voel vooral veel oude pijn die boven komt om losgelaten te mogen worden.
Ik voel de laatste 6 maanden oude en nieuwe eenzaamheid als nooit tevoren. Niet de hele tijd gelukkig, maar in een serie korte momenten, waar ik letterlijk pijn in mijn hartchakra voel. Meestal door in situaties te zijn die dit “triggeren”. Dus als ik bijvoorbeeld op een ‘familiefeest’ ben van een andere familie dan de mijne, die zelf volledig uit elkaar geslagen is, voel ik duidelijk dat ik zelf zo graag een warme familie had willen hebben en ook zelf al had willen stichten. Ik voel op zo’n feest de eenzaamheid die ik voelde als kind opnieuw. Mijn eenzaamheid als kind bestond uit het al vanaf 3 jarige leeftijd in mijn eentje emotioneel en praktisch zorgen voor mijn moeder en zus, en vooral uit het niet gezien worden,
Een ander deel van mijn eenzaamheid is dat ik het moeilijk vind om bij mensen te zijn die helemaal buiten zichzelf zijn, vanuit hun hoofd praten en volledig aan hun eigen gevoel voorbij gaan. Dat is iets heel dubbels omdat ik dat zelf jaren en jaren heb gedaan, maar nu ik steeds meer en vaker in contact ben met wie ik zelf ben, word ik dubbel getroffen door de leegheid en eenzaamheid van anderen. Ik voel me juist soms zo alleen tussen anderen doordat ik het kan voelen, het registreer, het buiten zichzelf zijn van anderen en merk dat ik de plek van toeschouwer een eenzame positie vind. Als ik dit breder trek dan merk ik dat ik me ook vaak eenzaam voel doordat ik zelf zo’n sterke connectie voel met de geestelijke wereld maar die verbinding in andere mensen mis. Dat wat ik zelf zo belangrijk vind komt eigenlijk alleen terug in de personen tegenover en om me heen als ik met andere Indigo’s , of op zijn minst pure gevoelsmensen contact heb. Ik heb al vaker gehoord van andere indigo’s dat ondanks een redelijk gelukkig leven de eenzaamheid en heimwee blijft bestaan. Heimwee naar de wereld waar we vandaan komen?, heimwee naar God? Ik voel ze regelmatig. Laatst bekende ik aan God dat ik hem mis, iets wat ik nog nooit eerder hardop heb gezegd.
Ikzelf vind het soms zo pijnlijk om de de pijn te voelen van een zwaar leven en daarbij nog eens te voelen dat ik er zelf voor gekozen heb om hier mijn missie te volbrengen. Is dat zelfmedelijden? Misschien wel, af en toe. Soms is het ook gewoon oprecht zwaar om hier in de modder te ploegen terwijl het me niet lukt om de bloemen te zien aan de rand van het pad.
Ik weet dat het mijn uitdaging is om zoveel mogelijk in het licht te staan en dit licht op anderen te laten schijnen, maar soms ben ik gewoon zo moe dat ik me overgeef aan het donker. Praktisch gezien ben ik wel bezig deze momenten eerder te herkennen en in te grijpen voor ik te moe ben, maar soms overvalt het me als ik te lang over mijn eigen grenzen ben gegaan zonder op mezelf te passen.
Mijn innerlijk kind laat me tegenwoordig duidelijk weten (beter gezegd: ik wil het niet meer negeren) dat het de eenzaamheid en pijn van vroeger nog niet kwijt is , en wacht ongeduldig tot ik meer ga spelen, minder serieus wordt en nog meer van mezelf ga houden. Ik ben bezig de kern van mijn oude pijn te voelen. Word door het leven en ook door mijn Gidsen en Engelen uitgedaagd, aangespoord, om dit te voelen. Iets wat me vaak doodsbang maakt. Mijn ego vertelt me dat ik me daaraan niet mag overgeven, dat mijn denken de enige manier is om te overleven in deze ‘vijandige’ wereld en dat ik me vooral niet mag overgeven aan vertrouwen op de maalstroom van het leven, dat ik als ik alles voel en gevoeld heb wat in mij leeft, ik sterf. Doodsangst is geen pretje.
Ik ben in en door mijn jeugd bang voor de liefde geworden. Weet bij God niet wat onvoorwaardelijke liefde is, behalve die ik voel voor mijn kat. De laatste paar jaar heb ik al veel gerouwd om de dingen die ik heb meegemaakt, die me zijn ‘aangedaan’, maar ook de keuzes die ik zelf heb gemaakt en de dingen die ik anderen heb aangedaan. “Rouwen om de depressieve positie” wordt het volgens mij genoemd: het verschil voelen tussen toen en nu en de pijn van toen die er bijhoort nu (pas) echt voelen. En nee, dat heeft niks te maken met zelfmedelijden, eerder met het jezelf toestaan om te rouwen om het verleden. Ook dit rouwen kwam en komt in korte perioden heftig door.
Mijn bewustzijn is aan het vergroten, ik ben mijn plek in de wereld aan het veroveren, denk na over hoe ik dingen eerst deed en hoe ik het nu doe. Grijp steeds vaker terug op mijn intuïtie i.p.v. mijn denken, durf meer en meer van mezelf te laten zien. Herinneringen komen boven van de kleinste dingen, en al deze herinneringen vertellen me wat, maar ik heb nog niet de helicopterview die dit alles op zijn plek zet. Ik denk aan gesprekken van vroeger waar ik totaal overvallen werd door mijn lichaam dat mij vertelde dat ik helemaal niet in dit gesprek wilde zitten, waar mijn denken mezelf had wijsgemaakt dat dit de juiste stap was. Niet weten hoe ik wat ik voelde kon overbrengen aan de mensen voor me, die merkten dat er wat met me aan de hand was, maar niet wisten wat, want ik vertelde het niet. Ik voelde me overvallen door wat ik op dat moment als zwakte ervoer, terwijl het , weet ik nu, mijn kracht is om zo’n signaal van mijn lichaam te krijgen. De kunst die ik aan het leren ben is die signalen serieus nemen en dit op een heldere manier te verwoorden naar anderen.
Ik denk na over hoe ik buiten mezelf heb geleefd, jaren en jaren lang. Verslaafd geweest, jaren lang gelogen, bedrogen en ook gestolen.Hoe ik me in mijn relaties opstelde.Ik ben gefascineerd door wat Hans Stolp “het afsterven van het geweten” noemt , en realiseer me dat komt omdat ik zelf een heel eind dat pad op ben gegaan. Volkomen buiten mezelf. Keuze’s heb gemaakt waar geen enkele liefde aan te pas kwam. Als je dat lang genoeg volhoud sterft je geweten simpelweg af. Het fascineert me , en tegelijkertijd gruwel ik ervan, de keiharde en gevoelloze (geworden) mensen.
Laatst liep ik naar een supermarkt hier in de buurt om boodschappen te halen en onderweg fietsten me twee jonge kinderen tegemoet, een donker jongetje voorop, misschien 8 jaar oud, en achterop een waarschijnlijk Marokkaans meisje van 9-10. Ze zat ongemakkelijk achterop, zag ik, met haar beide benen langs de zijkanten van de fiets. Ik liep langs ze en liep de drie mannen tegemoet die 15 meter verderop die druk aan het praten waren. Vlak voordat ik bij ze was voelde ik dat er achter me iets niet goed ging en draaide me om. Het jongetje en meisje waren gevallen, en ik wilde er al naar toe lopen totdat ik zag dat een vrouw zich al liefdevol over de twee boog. Het jongetje stond al weer snel op, het meisje zag er geschrokken uit; ze bleef nog even liggen.Ik liep door en terwijl ik langs de drie mannen liep, zei één van de mannen, “Oh, het is een buitenlander. Laat maar lekker liggen” . Terwijl hij dat zei, en ik boos op hem werd, zag ik iets bijzonders gebeuren. Ik zag de man als het ware uit zichzelf treden terwijl hij dat zei. Ik voelde twee persoonlijkheden bij de man. De harde man die dit zei, en letterlijk uit zijn lichaam naar voren stapte , en ik voelde de man zoals ie in zijn kern echt was, de man die het lichaam bewoonde. Díe man was verdrietig op hetzelfde moment. Ik zag het en voelde het allemaal tegelijk. Ik wilde de drie mannen wel in hun gezicht schreeuwen dat het g.v.d. een jong meisje was dat daar lag, een kind! Dat ze niet zo achterlijk moesten doen, maar hield me in.
Ik denk dat ik die man zijn verdriet zelf nog regelmatig voel, al is het mijn eigen. Jaren lang uit mijn lichaam gestapt, gekozen voor hardheid, gekozen voor liegen, voor bedriegen, voor verbergen van mijn ware zelf, voor wat ik dacht dat overleven was. Die pijn voel ik nog regelmatig en regelmatig rouw ik er om. Ik vind het heel moeilijk om mezelf te vergeven.
Ik ben bijna 40 en sinds 2008 ben ik volgens mij begonnen met de overgang van Indigo volwassene naar Kristal volwassene. (binnenkort wil ik graag eens een discussie voeren op deze plek over het nut of onnut van labels, maar voor nu sla ik die discussie even over.) Ik ben al vaak de leeftijd 39 tegengekomen bij oudere indigo’s die aangaven dat ze rond hun 39e de overgang naar Kristal maakten, waarbij ze op hun 42e zich volledig als Kristal manifesteerden, en ik voel het zelf ook zo, dat ik dit pad nu aan het bewandelen ben. Ik kom steeds dichter bij wie ik echt ben.
Mijn wakker worden als indigo ging gepaard met een waanzinnige toename van gevoeligheid , voor licht, geluid, emoties, mensen, plekken, met een verandering van gewoonten (ineens stoppen met blowen, omdat het genoeg was geweest), verandering van omgeving, veranderen van relaties, vriendschappen (ik heb alleen dit afgelopen jaar al 3 vriendschappen beëindigd die niet meer voldeden aan mijn beeld van vriendschap) en een versterking van mijn band met Gidsen en Engelen, en ook Deva’s , al is dat laatste pas dit jaar in mijn bewustzijn gekomen.
Toen ik 12 jaar geleden weer opnieuw het contact met het Engelenrijk aanging,
simpelweg omdat ze zich kenbaar maakten aan me door me signalen te geven die ik in het begin vooral op mijn hoofd voelde als warmte, ben ik begonnen aan een zoektocht naar mezelf, mijn gevoelige lichaam en Engelen en Gidsen. Hadden andere mensen net zulke ervaringen? Ik zocht op het internet door simpelweg te zoeken naar dat wat ik ervoer, dus ik zocht bijvoorbeeld in het begin op Google naar “warmte op mijn hoofd”, en nee, dat is geen makkelijke manier om te zoeken, maar met een beetje doorzetten kwam ik op een website die heldervoelen behandelde en warmte als een blokkade van iets neerzette. Dat was een begin in ieder geval. Ik ging het in die hoek zoeken. Heldervoelen. Jaren lang heb ik in dit proces gezeten. Wat is het dat ik voel? Is het een reactie van mijn eigen lichaam? Op mijn denken? Op mijn voelen? ik ging aan de slag door als ik weer zo’n signaal kreeg te kijken wat ik precies daarvoor dacht, of wat ik al dan niet tegelijk voelde.Veel daarvan heb ik al eens beschreven in een blog waarin ik over mijn wakker worden als Indigo beschreef.
In het begin probeerde ik contact te maken met vooral mijn gidsen en engelen door bijvoorbeeld “inzichtkaarten” te trekken. Ik had een pakje inzichtkaarten gekocht en trok deze regelmatig in de wetenschap dat deze een boodschap voor mij bevatten. Nou, als je nog midden in allerlei ongezonde omstandigheden leeft (door eigen keuze) dan zijn de kaarten die je krijgt niet allemaal even lekker om voor je kiezen te krijgen… Hmm, wat waren dat voor gidsen die mij door die kaarten soms boodschappen gaven die ik niet wilde horen, zien en lezen? Laten we zeggen dat ik aarzelde in mijn vertrouwen.
In het begin was het misschien wel zo dat ik me tot mijn gidsen wendde door middel van kaarten als ik of buitengewoon positief was, of als ik behoorlijk in de shit zat. Door de jaren heen is het contact voor mij veranderd. Niet ongemerkt, maar ik vind het moeilijk om precies aan te geven hoe. Ik denk dat ik doordat ik jarenlang ervoer hoe ze er voor me waren op mijn slechtste momenten ze steeds meer ben gaan vertrouwen en waarderen. Ik ben niet iemand die van nature veel vertrouwen in anderen heeft, Gids, Engel of niet, en ik geef mijn vertrouwen meestal niet snel.
Ik moet zeggen dat mijn boosheid ook wel in de weg zat, en soms nog zit. Het woordje boosheid kreeg ik trouwens net ingefluisterd….Denk dat mijn grootste boosheid ligt in het feit dat ik me zo eenzaam heb gevoeld in mijn jeugd en in mijn leven. Waarom heb ik ze toen niet gevoeld? Ik weet dat ze altijd bij me geweest zijn, maar mijn emoties vertellen me soms iets anders, en vroeger al helemaal. Ik ben zo lang boos geweest, ik voel(de) me soms net Job die met God vecht (uit de bijbel, voor diegenen die dit verhaal niet kennen).
Al een hele tijd geleden was ik op zoek naar mijn gids, wie had ik bij me? Hoe heet hij of zij?. De naam Maria kwam al eens boven, maar ik wist het niet zeker. Of ik ooit eens de naam van mijn gids mocht weten vroeg ik toen eens via een Orakelspel waar je je vraag kon intypen en dan antwoord kreeg. Ik denk het wel, was het antwoord, en vorig jaar , een jaartje of 7-8 later( ?) kreeg ik via een collega te horen dat ik nu drie gidsen bij me had: “Melchizadec, Hilarion en Nackurius”.
Ik wist en voelde dat het klopte. De 1e twee zijn lichtwezens en de 3e?, “een galactische naam” zei iemand eens.Nog steeds geen idee. Het was blijkbaar tijd om hun namen te mogen kennen. Ik was ontzettend blij en ging druk zoeken op het internet naar de namen van mijn gidsen. Over Hilarion en Melchizadek is er wel e.e.a. te vinden, over Nackurius niks en ik weet trouwens nog steeds niet zo goed wie wanneer met me praat, alleen is het nu wel zo dat ik als ik voel dat er met me gecommuniceerd word ik erop vertrouw dat het “mijn” gidsen zijn, vaak omdat ik de zachte liefdevolle energie van ze ben gaan leren herkennen.
Ze waren, zo had ik geleerd door ervaring, steeds bij me als ik het moeilijk had of grote (vaak beangstigende) veranderingen doormaakte. Perioden met veel pijn en verdriet, waarin ik stapje voor stapje meer om steun vroeg. Ze hebben zich ook vaak laten voelen aan me als ik het heel zwaar had. Ik voelde hun aanwezigheid doordat ik dan zoveel liefde om me heen voelde, dat ik vrijwel onmiddellijk moest huilen, omdat ik wist wat ik voelde en ook omdat ik zo verlangde naar het voelen van die liefde. In mezelf waarschijnlijk, maar ook omdat als je de liefde voelt van engelen , je weet wat je mist hier op aarde.
Doordat ik me , als vanzelf, ging verdiepen in Engelen, in het begin vooral door artikelen van Doreen Virtue te lezen kwam ik eigenlijk voor het eerst (zo voelde dat tenminste) in aanraking met Aartsengelen zoals Michael, iets wat versnelt werd doordat ik me ging verdiepen in de Nieuwe Tijd en haar kinderen, in mezelf zo je wilt. En ik ben er meer over gaan lezen, waarbij ik altijd de richtlijn hanteer dat als iets voelt als waar, het mijn waarheid is, en als iets niet goed voelt, ik het overboord gooi.
Alles draait volgens mij om liefde en vertrouwen, hoe meer ik durf te vertrouwen, hoe meer liefde ik kan ervaren.
Hoe meer ik me durf open te stellen voor hun en mijn liefde, hoe makkelijker het contact word. Tot mijn grote blijdschap kan ik nu soms onderscheid maken welke engel bij mij is. Dat is echt een fantastisch gevoel, om intuïtief te weten dat Aartsengel Michael bij me is om me te leiden en beschermen, dat Aartsengel Rafael bij me is om mijn lichaam te helpen helen, en me te helpen anderen te helen, dat Aartsengel Uriël bij me is om mijn emoties te helpen helen ,en om mij anderen te laten helpen met hun emoties. Uriël is ook bij de helderwetende mensen zoals ik, om boodschappen door te geven waarmee ik mezelf en anderen kan helpen. Dit is allemaal heel langzaam ontstaan, deze groei, doordat ik steeds meer vertrouw op de leiding die ik van boven krijg. ik heb Jezus gevoeld, bij me, in meditatie en ook regelmatig zo. Ik heb zo’n sterke band met hem, maar kan verstandelijk nog niet zo goed snappen, waar deze vandaan komt. We hebben een geschiedenis samen vertelde hij mij eens. Ik ben zo benieuwd, daar zijn geen woorden voor. Gisteren dacht ik na over wie mijn beschermengel is, en ik vroeg het ook maar meteen. Was denk ik vergeten dat ik het gewoon kan vragen. ”Metatron” is mijn beschermengel.
Het leuke aan Gidsen, Opgevaren Meesters (Buddha, Jezus,etc) Lichtwezens en Engelen is dat ze HUMOR hebben. Ze hebben vaak liefdevol om me gelachen, echt waar. En ik , alhoewel ik het soms slikken vind dat er om me gelachen word, omdat het een wijs stuk in mezelf aanspreekt dat me verteld mezelf niet zo serieus te nemen, vind het ergens geweldig. Ook hierin voel ik de liefde die ze voor mij hebben. Onvoorwaardelijk en constant.
Soms vertelden ze me dingen zoals “je gaat een (nieuwe) soulmate ontmoeten”, en ik dacht dan dat dat wel redelijk snel zou gaan gebeuren. Het duurde anderhalf jaar! Ze moesten erg lachen toen ik aan die zelfde soulmate vertelde dat ik er zo vaak om gezeurd had te mogen horen wanneer dan… Tja, engelengeduld is niet mijn geduld.
In dit laatste stuk dat eigenlijk gaat over liefde durven voelen en vertrouwen hebben, iets wat ik met hulp van de engelen steeds meer durf te doen, zit eigenlijk het halve verhaal van de transformatie waar ik mee bezig ben. Ik heb het stuk hoe ik anders omga met mezelf in relaties met andere mensen nog achterwege gelaten.Maar geloof me dat er daar veel ten goede is veranderd. Ik ben zoveel eerlijker en opener geworden, iets wat me heel blij stemt.
Al mijn ervaringen met Engelen hebben er ook voor gezorgd dat ik steeds meer op mijn eigen innerlijke leiding ben gaan vertrouwen, mijn hogere zelf komt steeds duidelijker door, dat merk ik doordat ik steeds vaker ben gaan kiezen voor licht en liefde in vele duizenden “keuzemomenten”. Ik wil namelijk niet de man zijn die niets doet als een kindje van de fiets valt.
Goed, voor nu stop ik ermee. Ik raak te ver van mezelf vandaan merk ik
een soort van vervolg vindt je hier
Gordon
“angst is iets verschrikkelijks, weet je dat? bijna alles is angst. . elke kerk , elk politiek systeem, elke
grens, mensen vertrouwen elkaar niet meer. Dat kan ik goed begrijpen hoor dat je dan in de war raakt,dat je dan
niet eens meer weet of je wel of niet wilt blijven leven. Daar moet je dan niet aan toegeven hoor, maar het is wel
boeiend om er over na te denken.als je dan verdrietig bent, bijvoorbeeld he? weet je dan wat je moet doen, weet je, als je heel verdrietig bent,weet je wat je dan moet doen? dan moet je naar de bomen, moet je kijken. En als je dan nog steeds verdrietig bent,weet je wat je dan moet doen? Dan moet je nog een keer naar de bomen kijken. En als je dan nog verdrietig bent, weetje wat je dan moet doen? Dan moet je naar de kinderen kijken…Zie je ze?Ik zie ze. “Voorzichtig oversteken”. Ik zie ze. Ik zie ze zelfs in bed liggen. BOEM. Wat liggen die in bed zeg. BOEM.
En als je dan nog verdrietig bent, he? Ja, dan ben je wel verschrikkelijk verdrietig.”Herman van Veen. De zaal is er ( kant twee)
Blogs die goed aansluiten op dit artikel:
- Vertrouwen
- Gastblog Annemarie-Een nieuwe dag, een stukje van jezelf
- Vertrouwen, door Petra
- Hé Gordon. Hoe communiceer jij met je engelen? Geven die echt duidelijk een richting?
- Mediteren met Kristallen. Nr 2:Mediteren voor liefde – Onvoorwaardelijke Liefde
Laat hier ook een reactie achter
Wilt u een Persoonlijke Avatar afbeelding bij uw reacties? Ga dan naar www.gravatar.com.
Volg Nieuwetijdskind op Facebook en Twitter
april 8th, 2010om15:30
Mooi geschreven, ik herken de onderwerpen die je benoemt!
Tja, eerst dient het oude verwerkt te worden voordat het daadwerkelijke licht volledig en ten alle tijde kan schijnen!
Take care:)
vanuit liefde en licht!
[Reageer hierop]
april 8th, 2010om17:59
dag gordon
ik vond het fijn om bovenstaande tekst te lezen omdat ik me in veel dingen die je schrijft herken
bedankt daarvoor
ik wens je veel sterkte en heel veel liefde toe
julie
[Reageer hierop]
april 11th, 2010om20:47
@ Julie,
dank je wel. fijn om te horen dat je dingen herkent in dit verhaal.
ben wel benieuwd wat je herkent. Groetjes Gordon
@Chandra. !thanks!
[Reageer hierop]
april 11th, 2010om23:35
Dank je wel Gordon voor je blog op Rishis en de openhartige stukken op je website, heel erg herkenbaar! lieve groet, Saskia
[Reageer hierop]
juni 8th, 2010om00:30
Je vraagt je af welke stukken er herkent worden in je verhaal en ik zal je iets van de mijne vertellen.
Ik ken de eenzaamheid als kind dat ik altijd sterk was en daardoor ook nooit eens niet sterk kon zijn. Ik was altijd de mediator en al op jonge leeftijd. Ik wilde kind zijn, geen vader of moeder.
Ik herken de boosheid van het niet mijzelf mogen zijn. Boosheid over de wijze van opvoeding die uit onmacht soms hardhandig was en uit onzekerheid van mijn ouders, mij in kontakt bracht met onzekerheid over wie ik was. Ik haatte deze onzekerheid en mijn boosheid groeide, want ik stond nog zo in kontakt met mijn pure onbevangen zijn zonder enige vorm van angst.
Ik werd gepest en ik werd nog bozer en op enig moment is de knop omgegaan in aanval is de beste verdediging. Ik werd een ras echte straatkat waar niet mee te spotten viel, anders beukte ik er op los. Vooral onzekere types werden mijn slachtoffer. Hoe durfde ze zo ongegeneerd onzeker te zijn, terwijl ik daar zo tegen vocht, om dit verborgen te houden voor de buitenwereld… Ik verharde, ging drugs gebruiken, liep weg van huis en so on.
Op mijn 28e raakte ik burn out, zoals ze dat noemen. Ik noem het mijn geschenk, mijn bewustzijnsexplosie. Op het moment zelf niet, ik draaide volledig door, sliep niet meer, kon de gedachte van een seriemoordenaar begrijpen en zat op de rand van mijn ravijn tussen bewustzijn en verdwijnen in een bewusteloosheid van irreele gedachtes en angsten. Ik trok weer in bij mijn ouders en met natuur, beweging, struktuur, kalmerende middelen en veel slaap kwam ik weer een beetje tot mij zelf. Ik kwam in aanraking met psychologie, met Ken U zelve. Ik ontmoeten hier een van mijn vele levensleraren en leraressen. Hier vond ik mijn eerste handgrepen die verklaarden dat mijn denken een koets met op hol geslagen kudde paarden was en hoe ik deze weer in het gareel kon krijgen. Ik leerde een visie die vertelde hoe het denken functioneerde van gezond naar irreel, naar een stoornis. Hoe ik de verbinding tussen mijn afgevlakte gevoel en verstand weer kon herstellen.
Ik ging voelen wat ik gedaan had in mijn vechtrol, wat ik andere aangedaan had, hoe ik mijzelf volledig afgevlakt had door de drugs en dat ik een enorm grote kinderwens had die heel erg graag vervuld wilde worden.
Ik kwam in aanraking met Reiki en haalde in een paar jaar 1,2,3 en ik begon me weer iets te herinneren van mijn oorsprong. Het opende vor een deel mijn 3e oog weer en het film kijken wat ik als kind kon kwam weer terug. Mijn zielenzus die mij voor Reiki III inwijden, heeft mij in kontakt gebracht met het reizen door alle lagen van mijn bewustzijn en dit deed ik samen met een groep vrouwen(vriendinnen) 6 jaar lang, iedere vrijdagochtend. Hier heb ik door mijzelf langszaam meer en meer te openen kontakt gekregen met engelen, witte broeder en zusterschap, demonen die ook langs kwamen en hoe hier mee om te gaan, de dood, verscheidene dimensies.
Ik heb het idee dat er een draad loopt door de verhalen van vele indigo’s en de ervaringsgerichte manier van leven, waarin geen enkel hoekje onbezocht blijft. Soms erg vermoeiend en moedeloos en altijd is het eindpunt een grandioze levensverrijking met een schat aan levenservaring.
Dank je wel voor je verhaal Gordon, je bent een prachtige leraar!
In liefde
Nicole
[Reageer hierop]
juni 9th, 2010om15:32
Nicole, Gordon, allen.
Als ik dit allemaal lees herken ik veel en leer ik veel.
Wat me ook verteld dat de samenvatting van Nicole inderdaad wel klopt.
Om even wat aan te halen.
Het moe zijn, en de ‘dip’ waar je in terrecht komt zijn ook mij niet vreemd.
Het heeft me geleerd de dingen anders aan te pakken.
Mijn toename in sensitiviteit is heel geleidelijk gegaan. Mijn kennis hoe ermee om te gaan en het niet te verdingen als iets vreemds, maar de pracht ervan te zien en zo te gebruiken was me als jong kind al duidelijk.
De moeilijkheid zit ‘m vooral in de reaktie van anderen die dit alleen kunnen erkennen als iets raars.
Het is niet raar. Nooit geweest.
Soulmate. Hoe groot was de lach in mijn hart toen ik dat las. Ik heb de mijne ontmoet en nee, het is niet mijn vrouw.
Mijn soulmate en ik zijn niet bij elkaar. Er was geen sprake van man/vrouw liefde, maar als wij bij elkaar waren was het als de schakelaar omhalen van een 1.000.000 watt lamp. We kennen elkaar. We herinneren elkaar. We houden van elkaar. Samen zijn we altijd één op een niveau die maar weinigen begrijpen.
Ik check dagelijks even hoe het met haar gaat. En ik wacht rustig op het moment dat we elkaar weer ontmoeten.
Zij was t.t.v. de eerste ontmoeting een Indigo worstelend en vechtend met zichzelf. Omdat ik véél ouder ben (aarde tijd scheelt slechts 7 jaar) heb ik haar mogen en kunnen helpen. Ze maakt het nu heel goed en ik bewonder haar enorme kracht. Ze brengt liefde en rust in de harten van mens en dier. Ze IS liefde.
De agressie die Gordon omschrijft is iets dat op mij geen enkele indruk maakt. Het voelt niet stoer om te zeggen dat ik nergens bang voor ben en niet geintimideerd kan worden.
Het is gewoon zo. Heus, ervaringen genoeg.
Ik ben gepest, geslagen en vernederd tot op het bot. En bij ieder scheldwoord werd ik wijzer. Bij elke klap werd ik sterker.
Ik heb de grens opgezocht. Twee keer. Door een energie te gebruiken die ongekend groot, zwart en medogenloos is.
Ik ken die zwarte kant. En ik gebruik ‘m niet. Maar mocht het nodig zijn.
De grootste gave van allen, die van het kunnen geven en verspreiden van liefde, helderheid en warmte zit in ieder mens. Daar hoef je niet speciaal voor te zijn. Het zijn evenwel de Indigo (en volgenden) welke op hoog tempo alle drempels en versperringen welke mensen beletten te groeien stelselmatig vernietigen. Niet persé door fysieke kracht, maar door anderen te kunnen inspireren dat te ontdekken wat zolang verborgen bleef.
[Reageer hierop]
juni 9th, 2010om19:41
Hey
Ook voor mij zijn heel wat dingen erg herkenbaar. Vooral inderdaad, het lijkt alsof je alles hebt wat je wilt, je heb alles om gelukkig te zijn en toch ergens blijft een leegte, een enorm sterk gemis steeds de kop op steken. Bij mij is dat gevoel echt enorm sterk. Ik merk dat sommigen die ik ken dat ook wel hebben maar gelukkig voor hun niet zo sterk. Ik ga nu sinds enkele dagen, misschien 2 weken alweer door een erg wisselende periode. Ik voel me enorm moe, alsof iets me leeg zuigt. Ik zie overal witte flitsen en lichtwezens, deze morgen me gek geschrokken toen plots toen ik me klaar stond te maken in de badkamer er met een felle plits iets wit achter me verscheen, ik zag het zowel met eigen ogen als in de spiegel. Ik zie ook erg vaak (vooral weer vanuit men ooghoek) personen passeren of staan. Ik heb geen schrik van dit alles maar het valt me wel sterk op. Ik hoor ook vaak men naam roepen hoewel niemand me geroepen heeft en zie weer erg vaak 11:11 op de klok. zowel savond’s als smorgens nu!
Ook had ik ongeveer een goede 2 weken terug een enorm rare droom waar een wezen zeg maar die er uit zag als men gidsen me iets zei. Ik zag mezelf in huis men dagelijkse dingen doen toen die plots voor me verscheen en me vroeg met hem mee te komen voor iets belangrijk. Ik zie mezelf toestemmen en neer vallen in de zetel. Ik ging dus astraal ofzo geen idee mee met hem. Eenmaal op een plek die ik al zo vaak gezien heb (met al dat wit) zegt die tegen mij dat ik binnenkort terug moet gaan dat ze me daar terug nodig hebben en het hier afgerond zal zijn, dat ik nog tot eind 2011 hier ben om alles op orde nog te brengen wat op orde gebracht moet worden (geen idee wat maargoed). Uiteraard voelde hij men bezorgdheid voor men kat die ik ook echt heel graag zie (en het klinkt raar maar geen mens zie ik zo graag als haar…) hij vertelde me dat ik me geen zorgen hoefde te maken, dat ze van het feline ras is en als ik ga zij ook haar plaats terug in zal nemen (ik had absoluut geen idee wie of wat het feline ras is, effe opgezocht toen).
Moet ik dit nu letterlijk nemen of was dit eerder symbolisch bedoeld ofzo??
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 9th, 2010 at 22:16
@evelyn. Hey!
vraag me ook af waarom je in een droom vertelt zou worden dat ze je daar “terug nodig hebben”. Je zegt ook “die er uit zag als men gidsen”. Blijkbaar twijfel jezelf ook.Ik ook, of dat wel zuiver was.
Ik zou zeker niet durven zeggen hoe en wat jij gedroomd hebt, en of dat symbolisch was. Als ik dan toch moest kiezen zou ik symbolisch zeggen.
[Reageer hierop]
juni 9th, 2010om21:30
Lieve Eveline,
Ik herken de momenten van 11:11, ook vaak 00:00. Ik herken de verschijningen vanuit mijn ooghoeken waar te nemen. Er is iets wat mij verontrust in wat je mij verder verteld. Je hebt je uit je lichaam laten halen en mee laten nemen naar een andere dimentie alwaar je de boodschap kreeg hier nog maar een bepaalde tijd te zullen zijn. Ondanks al het wit wat je hebt gezien, gebeuren hier zaken die vanuit de Bron nooit zouden gebeuren. Iets probeerd macht over jou te krijgen en jij staat daar met je gevoelige wezen voor open. Omdat je iets mist in je huidige leven en hier erkenning denkt te vinden?
Niets of niemand heeft het recht jou met dit soort informatie op te zadelen onder het mom dat je een belangrijke taak te vervullen hebt.
Wat wil jij? Verlang je de aarde te verlaten?
Wat zou de werkelijke reden zijn dat jij “daar”gewenst bent en dat jouw heilige ervaring als mens wordt teniet gedaan? Wie is daar bij gebaat? Dit voelt niet zuiver Evelyn, alles in mij schreeuwt dit.
Ik heb veel ervaring met astrale bezoekers in mijn dromen, dagbewustzijn en meditatiemomenten. Vaak doen deze grappenmakers zich voor als een dierbare, geliefde, verrezen meesters en geven vervolgens opdrachten die met werkelijke liefde niets van doen heeft. Ik heb ervaring met mensen die hebben getracht in te breken in mijn wezen, doordat ik zo open sta kon dit. Doordat ik zoveel licht kan kanaliseren op zo’n moment is de liefde voor de astrale bezoeker niet meer te handelen en taait deze af. Ik heb deze ervaring met entiteiten en met mensen die zich ongevraagd met mij verbonden.
Laat je geen stroop om je mond smeren, Evelyn. Geloof niets van wat ik zeg. Onderzoek het alsjeblieft.
Er is geen enkele plek in het universum zo uniek als de aarde. Het paradijs is hier op aarde. De ervaring mens is onbeschrijflijk. De mens heeft het vermogen te creeren op een wijze die ongeevenaard is. De liefde waarmee dit alles door de Bron is gecreerd is ongeevenaard. Er zijn meerdere goden en geen van deze is het gelukt een creatie zoals hier neer te zetten. Men is nog steeds op zoek naar de sleutel en hoopt deze via de mens te vinden.
Laat je niet gebruiken. Ga stevig met beide benen op deze prachtige planeet staan en heb je last van die flitsen, vertel ze dan gewoon op te hoepelen. Vrijheid in keuze ligt bij jou en niemand anders, Evelyn!
Liefs Nicole
[Reageer hierop]
juni 9th, 2010om22:32
Lieve Gordon en Evelyn,
@ Gordon: je zegt het een stuk diplomatieker, daar ben ik nooit zo goed in geweest, sorry Evelyn hiervoor.
@ Evelyn: Las het trouwens niet goed en dacht dat je dit in dagbewustzijn had laten gebeuren, kan namelijk ook.
Uiteindelijk is alles liefde, ook dat wat jouw onheus benaderd in waak of droombewustzijn, t weet t alleen zelf nog niet….
@Gordon:Over die nummerieke ervaring met de tijd, waarom gebeurd dat dan een hele week achter elkaar (heb ik ervaren) en wat is daar dan de bedoeling van dat we dit zien op dat specifieke moment? Weet jij dat?
Slaap lekker allebei!
[Reageer hierop]
juni 10th, 2010om12:07
@ Nicole:
Dat verlangen heb ik inderdaad erg sterk. De ervaring kwam eigenlijk in een moment tussen mijn waak en droom staat.
Kan het ook niet een waarschuwing zijn die van een gids uit komt dat ik hier mee kan geconfronteerd worden en er niet op in mag gaan? Misschien daarom dat er nu meer van die witte verschijningen ofzo optreden, iets of iemand die alles gade slaat of over me waakt? Ik kon in elk geval niet fysiek reageren op de droom of wat het ook was. Alsof ik alles moest horen en zien, pas er na ben ik zelf wakker geworden
Zelf zie ik de aarde nu niet bepaald als een paradijs. Ik herinner me de plaats voor de aarde en dat voelt voor mij als letterlijk een wereld van verschil. Hier heb ik me nooit goed gevoeld en nog steeds niet. Dus mocht ik de keus hebben hier blijven of terug, eerlijk…Ik ga terug
@ Gordon
De eerste vraag die inderdaad bij me op kwam was “waarom is men gids er niet om dit te zeggen?” Aangezien zij steeds diegene is die me belangrijke zaken komt zeggen, vandaar.
[Reageer hierop]
juni 10th, 2010om13:08
11:11 Een hele week? wakker worden!!!
[Reageer hierop]
juni 10th, 2010om13:11
Lieve Evelyn,
Stel deze vragen aan je hart, je zult waarschijnlijk wel je eigen signalen kennen die een bevestiging geven. Zo krijg ik altijd kippenvel op mijn rug als zich iets bevestigd in mij.
Luister zuiver naar je eigen gevoel. Gidsen zijn prachtige wezens die het leven respecteren en je niet dit soort boodschappen geven. Doe datgene wat je hart doet zingen en weet dat je een zeer geliefd mens bent.
Je plaats is hier en nu, ook al is dat soms moeilijk en herken ik je pijn van heimwee. Weet dat je eeuwig bent en dat deze ervaring die je hier leeft uniek is en slechts een fractie van de eeuwigheid…..
Haal alles wat erin zit uit je leven, lieve Evelyn en wees dat prachtige licht van thuis op aarde>
Fijn weekend al vast en veel liefs
[Reageer hierop]
juni 10th, 2010om13:20
Hey Gordon,
Duh, ben aardig wakker, dacht ik zelf… ha,ha,ha! Wat heb ik gemist dan volgens jou, weet t serieus niet en hoef niet zelf alles te ontdekken, als jij dit al weet en met mij wilt delen…
Zo ben klaar voor t festival bezoek dit weekeinde en tot volgende week!
[Reageer hierop]
juni 10th, 2010om13:42
@nicole, ik bedoel: wakker worden, er gaat een portaal open. er is een kans om je verder te ontwikkelen… Ik weet van iemand die jarenlang vertelde dat ze zo regelmatig 11:11 zag, zonder dat ze wist wat het betekende… Ik meen dat als je dat zoveel ziet je een boodschap krijgt die je je vertelt dat je gedachten zich snel in realiteit kunnen manifesteren. En dat je daarom niet je angsten moet voeden omdat die zich anders ook manifesteren.Anyway, ik ben niet zo thuis in de cijfers. Mijn info komt ook (maar) van Ronna Herman en Doreen Virtue.
[Reageer hierop]
juni 10th, 2010om15:40
@ Nicole
Ja dat weet ik, ik herhaal dat voor mezelf ook vaak en een poos terug zei men gids me dat ook dat ik me niet zo mocht laten leiden daar door maar het is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De pijn lijkt zowat altijd de bovenhand te nemen, zelfs gewoon op een leuk moment kan die heel lichtjes komen sluimeren. Er is ook helemaal niets dat me bind hier, ik hecht me echt heel moeilijk tot niet aan dingen of mensen. Ik probeer het mooie van de natuur te zien maar kan die niet zien zonder eveneens de verwoesting van de mens er bij te denken
[Reageer hierop]
juni 10th, 2010om18:03
@ Evelyn
Voordat ik hier verder op in ga…
Je schrijft vrijwel konstant het woordje ‘men’.
Ik vermoed dat je ‘mijn’ of ‘m’n’ bedoeld (jij zelf) en je dus een tikkie verkeerd schrijft.
Echter is de normale betekenis van het woordje ‘men’:mensen
Kan het zo zijn dat je dit onbewust doet of heb je het gevoel dat je niet alleen schrijft?
[Reageer hierop]
juni 10th, 2010om18:39
Of ze is Belgisch….
. Toch, Evelyn? Ik lees het vaker bij Belgen, men…
[Reageer hierop]
juni 11th, 2010om08:02
hehe ja ik ben van Belgie en dat is een “belgisch” woord voor mij. Sorry macht der gewoonte hehe
[Reageer hierop]
juni 11th, 2010om09:19
Da’s een hele mooie verklaring
En ik hoopte een simpele verklaring te krijgen. Laat dat duidelijk zijn.
[Reageer hierop]
juni 11th, 2010om11:58
hahahaha, bedankt Dennis, voor de grijns op mijn gezicht!
[Reageer hierop]
juni 11th, 2010om12:10
Het 11:11 gebeuren is iets dat zich al heel lang manifesteerd. Google het maar eens.
@Evelyn, ik kom nog terug. Ik moet alles even laten bezinken zeg maar. De nogal wijze woorden van Nicole geven je alvast wat houvast. Doen hoor!
[Reageer hierop]
juni 13th, 2010om18:27
Hoi allemaal!
@Gordon en Dennis, bedankt mannen voor de tips, ga me er in verdiepen. Grappig de ochtend dat ik hierover schreef, keek ik prompt weer om 11:11 op mijn klok in de auto, ha,ha,ha, moest erg lachen toen.
@Evelyn,Ken je de uitspraak: Op de wereld, niet van de wereld? Loop je eigen pad. Lijd niet mee, deel slechts je compassie, meer kun je echt niet doen. Jij bent belangrijk. Jij inspireerd mij tot het schrijven van deze woorden. Ga jezelf echt zien en weet dat je het waard bent je te verbinden en de ander het waard is om mee verbonden te worden. Mijn zogenaamde wijsheid, zoals Dennis dat zo lief omschrijft is slechts de spiegel van wie jij bent, Evelyn. Verander van perspectief en je veranderd heus de wereld, door je andere kijk erop. Mag het je vreugde brengen!
[Reageer hierop]
juli 8th, 2010om15:43
hoi,
Met verbazing heb ik zitten lezen. Alsof ik over mezelf aan het lezen ben. Dit vind ik heel erg bizar, dacht altijd dat ik de enige was die er zo over dacht.
Nu ik zelf een nieuwetijdskind heb (6 jaar). begint er voor mij ook een hoop te openbaren.
Ik heb een baan in de publieke entertainment sector en kom heel veel mensen tegen. Ik mag ook bij een aantal zeer bijzondere dingen aanwezig zijn. gebeurtenissen van "vreemden" waarvan ik op dat moment al weet en voel wat er aan de hand is. Bijzondere ervaringen die me tegelijkertijd ook veel angst inboezemen omdat ik er moeilijk mee om kan gaan. Mijn grootste probleem is dat ik dingen niet los kan laten. Ook geef ik de meest geweldige adviezen aan anderen maar volg ze zelf nooit op.
bedankt voor je verhaal.
René
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juli 8th, 2010 at 23:13
@René, ik vind het leuk dat je zoveel herkent. Spannend verhaal van je werk ook…Dat van die adviezen herken ik dan weer. Ik hoor het vaker van anderen. Het is denk ik heel herkenbaar voor Indigo’s
[Reageer hierop]
januari 30th, 2011om04:18
Zo.. dit zou ik zowat geschreven kunnen hebben.
Heel veel overeenkomsten.
Sommige zinnen zijn gewoon letterlijk.
Ik moest ook als heel klein meisje voor mijn zusje zorgen en was ook altijd alleen. Mijn vader was weg en mijn moeder was echt heel slecht voor ons. Ik heb ook geen familie. En de paar die ik heb hebben mij uitgesloten. Terwijl ik juist altijd degene was die probeerde ruzies en sfeertjes in orde te maken, tussen iedereen schipperde enzo.
Nouja nu ben ik wel blij dat ze uit mijn leven zijn. Ik heb alles geprobeerd en ook kansloos lang, maar zie nu in dat ik beter af ben zonder ze.
Ik hou ook zielsveel van dieren, vooral mijn katten.
Al mijn hele leven heb ik heel veel dierenvrienden gehad. Dieren waren en zijn altijd mijn allerbeste vrienden.
Het is erg dat weinig mensen ( willen ) zien hoe wijs ze zijn. Veel wijzer dan wij mensen..
Na echt veel ellende ben ik wel heel kalm geworden. Ik heb echt veel innerlijke rust en vrede. Er is bijna niets dat mij van mijn stuk kan brengen. Dat is heel erg fijn.
Ookal gebeuren er nog steeds rotte dingen ( mensen die zomaar verdwijnen, soms lijkt het alsof ze een ander persoon zijn geworden, alsof je ze iets aangedaan hebt ofzo, terwijl dat echt niet zo is en je ze in die tijd misschien niet eens gezien hebt )
Ik heb wel een heel groot vermogen om te incasseren. Er zijn weinig dingen waar ik echt mee zit, ik pas me snel aan en los t op. Oh en ben een ster geworden in loslaten.
Maar soms heb ik ook precies die eenzaamheid die jij beschrijft.
En toch ben ik meestal wel heel vrolijk en goedlachs.
Echt goed verwoord artikel. En kwam me allemaal heel bekend voor.
[Reageer hierop]
februari 5th, 2011om23:01
@Gordon,
Mooie tekst, ongelooflijk hoe je jezelf hierin blootgeeft. Waarschijnlijk spreekt me dit zo aan omdat mijn eigen transformatie zich op dit vlak afspeelt. Hoe dan ook stuur ik je alsnog ‘ ‘ waar ik geen woorden voor he,
[Reageer hierop]
februari 17th, 2011om16:52
Ik kwam bij je stukje tekst uit toen ik de zoekterm ‘heimwee naar God’ intypte. Je schrijven resoneerd erg met mijn gevoelens van dit moment. Het is fijn te weten dat ik niet alleen ben met mijn heimwee naar God. Natuurlijk weet ik wel dat ik niet de enige ben, maar er zijn niet veel mensen die voor dit gevoel uitkomen en daardoor kan ik me soms nog eenzamer voelen dan ik al ben. Gedeelde smart is halve smart zeggen ze altijd en in veel gevallen is dat waard. Bedankt voor het delen dus *knipoog*
[Reageer hierop]
februari 24th, 2011om13:00
Dames en heren,
Het zoeken naar God is 1 ding maar wie zoekt naar God zal hem vinden in de naam van Jezus Christus; roep hem aan en hij klopt bij je aan. Doe jij open?
Ook ikzelf heb te kampen met ontzettend zwaar weer: pijnen, angsten enz. Iedereen die probeert te staan in het Licht en hier ook echt voor kiest DOOR af te rekenen met zijn zonden die tussen jou en God staan zal worden aangevallen door de duivel, soms zo hevig dat de pijn enorm is maar verzachting treed op bij gebed. Niemand krijgt meer op zijn “bord” dan hij of zij dragen kan.
Als ik kijk naar de eigenschappen van nieuwe tijdskinderen of indigo kinderen voldoe ik daar volledig aan maar ik heb ervoor gekozen om de bijbel te volgen. Naar mijn idee is Jezus christus de werkelijk enige koning en zoon van God die mij kan behouden dus mijn ziel. Jarenlang heb ik in het spirituele gezworven en me hierin zwaar verdiept zoals regressie, pendelen, boeken over reincarantie, paragnosten bezoeken enz enz maar het brengt geen heil. Zonder er afbreuk aan te willen doen kan ik iedereen mededelen dat de enige weg om met pijn en angsten te dealen christus aan te nemen als je verlosser en je zult versteld doen staan van de dingen die in je leven veranderen. Mijn blik is “zuiverder” dan daarvoor; ik zie de dingen zoals ik ze moet zijn en nee, het leven wordt daardoor niet makkelijk, soms helaas integendeel maar je leeft wel in de waarheid. Wetende wat je zwakke punten zijn en hoe je moet leven en dat is proberen, hoe moeilijk dit voor mij ook is en anderen; in liefde te leven met mijn medemens, die ik, eerlijk gezegd, niet altijd zo aardig vind en waar ik eigenlijk heel lang geleden afstand van heb genomen. Sta op de wereld maar zit er niet in. Dat is voor mij moeilijk want dat gaat automatisch door alle nare dingen die ik heb meegemaakt en ik ga proberen open te staan wederom voor mensen, ook al hebben ze mij zo enorm veel pijn gedaan.
Mensen zijn in het algemeen slecht, ook ik, alleen weten ze dat niet van zichzelf. Zondig is de mens, enorm. Helaas zullen er mensen zijn die dit lezen die zichzelf hier totaal niet in vinden. Kan 2 dingen betekenen; oftewel je bent een heel aardige ziel met werkelijk het goede in zichzelf en dit uitdraagt(zware minderheid!) of je hebt oogkleppen op van hier tot tokyo; ik had ze ook op en weet je! Door het aannemen van de Heer heb ik mijzelf mogen aanschouwen en weet dat ik in gevecht moet met mezelf.
Steeds een stapje verder in Jezus naam…………niet makkelijk maar wel de enige keuze die je hebt om niet verloren te gaan dus ik hoop werkelijk dat al diegenen die Jezus nog niet hebben aangenomen hier eens over nadenken!
Het leven doet pijn en zal dat altijd blijven doen, de enige manier is hoe ga je ermee om.
Ps; ik was een gemiddeld katholiekje die zo nu en dan eens naar de kerk ging maar als je werkelijk gelooft of hem zoekt verandert je leven drastisch; binnen enkele jaren herken je jezelf niet meer omdat je ongemerkt zo ontzettend verandert in positieve zin maar waak wel want wie zich ontdoet of wil ontdoen van het boze zal net zo lang worden “aangevallen” tot hij of zij standvastig is in het geloof en wordt je aangevallen(bekeerd of niet bekeerd) roep Jezus dan aan en Hij zal er altijd zijn, voor wie gelooft en niet gelooft.
zoek het niet in het zweverige: astrale vriendjes of weet ik wat. Praten met gidsen enz; de enige gids is Jezus en als je toch met een stukje toneel van de duivel van doen wil hebben, ga dan door maar weet dat je met vuur speelt en dit gaat steeds verder tot je helemaal de werkelijke God verwerpt en Jezus christus…
Heel veel warme groeten en ik moest dit kwijt.
Groetjes,
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
februari 24th, 2011 at 21:39
@Daniel, Ik heb even moeten nadenken of ik je reactie überhaupt wel op de site wilde hebben omdat ik meestal mensen die zo strikt de bijbel volgen en daarnaast nog in de Duivel geloven, uit de weg ga, want ik begrijp ze niet en wil er eigenlijk gewoon geen aandacht aan schenken.
Ik begrijp jouw woorden ook niet, tenminste niet de thematiek uit de bijbel en uit angst(?), zoals de mens is zondig, de mens is slecht. Maar ik wilde ook weer niet censureren, al wissel ik (als webmaster van deze site) wel eens van mening daarover
Het klinkt me allemaal zo fundamentalistisch in de oren. En om eerlijk te zijn ben je de eerste persoon die ik ken die zegt een bewust Nieuwetijdskind/Indigo te zijn , althans, zegt aan alle kenmerken te voldoen en toch Christus in de bijbel vindt i.p.v. in zijn hart. Waarmee ik niet zeg dat je geen NTK bent of indigo ofzo, dat maakt ook niks uit, maar ik vind het gewoon opvallend.
Je advies om niet te praten met gidsen kan ik nauwelijks serieus nemen, het stukje “toneel van de duivel” kan ik alleen in het licht zien van zuiverheid, dat de mensen die open staan voor boodschappen van wezens van het licht (engelen, gidsen) zeker in het begin nog niet altijd onderscheid kunnen maken tussen gidsen en entiteiten.
Het de werkelijke god verwerpen is iets dat ik weer niet begrijp.
Bedankt voor je reactie. Warme groet, Gordon
[Reageer hierop]
Daniel's reactie :
februari 24th, 2011 at 23:11
@Gordon,
Iig bedankt voor jouw reactie, ik waardeer dit altijd!
Ik zal het jou vertellen, al vanaf mijn jonge puberjaren hield ik mijzelf bezig, zoals heel veel andere jongeren, met wie ben ik, wat is de wereld, waarom zijn de mensen zo, wat is de onzichtbare wereld enz enz. Gordon, ik heb mezelf er enorm in verdiept en ooh ja, ik was zo gevoelig, nog steeds; voor sferen, slecht mensen, ik kromp soms vrijwel in mekaar en wilde gewoon weg als het me teveel werd. Altijd goed willen doen enz enz. Ik schrijf ook gewoon in emotie want dan kan ik vertellen wat ik eigenlijk echt wil. Ik heb zaken gezien, o.a. vanwege glaasje draaien, partydrug in de jaren `90, pendelen enz wat ik niemand toewens zelfs niet mijn ergste vijand. Kijk, ik was ontzettend benieuwd naar gidsen, entiteiten en noem maar op maar als er lukraak over gepraat wordt dat het “goed” is en over astrale vriendjes dan ga ik eigenlijk over mijn nek omdat ik ook astrale vriendjes heb gezien die achter een wit maskertje zaten en gewoon te maken heb gehad met demonen en entiteiten(dolende zielen). Ik bezocht paragnosten, ging naar beursen enz enz. Joh, ik werd verdrietiger en verdrietiger, depressies tot aan het oneindige vanwege, en je raadt het al; al dat paranormale gedoe wat je afhoudt van God en je laat leven in een astrale leugen!
Ik ben enige jaren vanwege advies wat gaan verdiepen in Jezus Christus en o.a. de bijbel en idd Gordon, ik geef toe, als je totaal geen kaas hebt gegeten van de bijbel of van het christendom en de visie hierover over het paranormale met goede argumenten en werkwijzen, dan snap ik dat je me een “zwarte kous” vind dat zou ik zelf ook hebben en moest daar ook niet veel van weten.
In de zoektocht van waarom ik zo was heb ik boeken gelezen over hsp enz en ja ik scoorde zeer hoog maar het maakte mij niet gelukkig wel dat er een theorie voor mijn “soort” mensen is maar ik ben nu 32 jaar en na dik 17 jaar over het paranormale en new age-gerelateerde zaken te hebben verdiept kan ik je melden dat het allemaal niet constructief is voor je “zijn”. Ik heb ook wel eens gepsrekken gehad met “lichtwezens” maar dat waren gewoon demonen en ik verzeker je; het was SLECHT voor me, het hield me weg van het “licht” en het licht is God! christus zit overigens in me hart maar maakt het leven niet mooier, wel zuiver als blik hoe de dingen zijn. Je kan het vergelijken met het afdoen van beslagen bril en door een hele heldere bril kijken naar hoe het leven is: en dat kan soms heel pikzwart zijn. Liefde is het toverwoord en dat is, voor mij althans, nog niet altijd makkelijk omdat ik heel veel pijn meedraag vanuit het verleden en Jezus geeft me de kracht om het te dragen.
De werkelijke god verwerpen daar bedoel ik mee aan een bepaalde theorie volledig leven en God als iets “erbij” ziet of zelfs geeneens terwijl je Hem centraal moet zien.
Ik hoop op jouw begrip en bedenk heel goed dat ik spreek uit eigen ervaring met gidsen, engelen enz. Dat is SLECHT en zal je totaal geen geluk op lange termijn brengen……………….
Bid maar eens en kijk wat er gebeurt, lees de bijbel maar eens maar doe het met onderricht en aub in de nieuwe vertaling want dan is het begrijpelijk.
Ik hoop werkelijk dat je het wat begrijpt en dat je hier totaal niet te maken hebt met een of andere jehova fundamentalist maar gewoon met een christen die ook volgens de theorie indigokind is.
Gr.
Danny
[Reageer hierop]
Joke's reactie :
februari 25th, 2011 at 17:31
@Daniel, Dag Daniël,
Wat een worstelingen voel ik bij jou! Het is ook best moeilijk om de overstap te maken van een geloof in God en kerkgenootschap waar de mens als slecht en zondig benoemd wordt. Het is een verouderd beeld, waar inmiddels vele religies niet meer mee uit de voeten kunnen. Je hebt een zoektocht gemaakt in de paranormale hoeken en mijn gevoel is dat je te maken hebt met misleidingen uit de geestenwereld.
Je zou eens kontakt kunnen opnemen met Roelof Tichelaar (google maar op zijn naam)Doen!
De satan of het kwaad leren begrijpen en zo ook met Jezus en het goede zal je volgens mij echt verder helpen.
Als je wilt werken aan jezelf tenminste!!
Ik begrijp ook Gordon zijn reaktie. Toch fijn dat hij jou een kans heeft gegeven op zijn website.
Weet dat het altijd de liefde is die sterker is en
geloof daar in en vooral ZOEK ernaar!!!
Hoop dat je hiermee verder kunt komen.
Joke
[Reageer hierop]
Daniel's reactie :
februari 25th, 2011 at 17:47
@Joke,
Een worsteling heb ik zeker maar dat ik een overstap zou willen maken raakt kant noch wal!
Ik ben in christus en blijf in christus ondanks deworstelingen.
Zoals jij een aanname doet dat je kennelijk in de geestenwereld wel eens misleidingen hebt maar er zeker ook veel goeie dingen vandaan komen, is het voor mij een gesloten boek en de enige geest die ik nog aanroep is de Heer.
En goh wat ben ik blij dat Gordon mij een kans heeft gegeven…….toch blij dat ik als vreemd denkend mens eens wat posten mag.
Reageer wat nukkig omdat ik mezelf hier nogal wat bemoederd voelt terwijl het juist de anderen zijn, misschien jij wel, die hun new-age bril eens mogen afdoen.
Ik bezoek overigens geen paragnosten meer en als ik het doe, wil ik zeker weten dat zij een christelijke achtergrond hebben die tegen de waarheid aanligt i.p.v. spiritisten die het christelijk geloof ouderwetse lulkoek vinden en magische stenen hebben tegen de pijn, pendelen goedpraten, kaarten leggen, geesten raadplegen enz als middel om “gelukkig” te worden in het AARDSE.
En mocht dit bericht er niet doorkomen; veel succes allen maar jullie zijn gewaarschuwd vwbt de astrale vriendjes, paragnosten bezoeken, pendelen, glaasje draaien enz enz.
[Reageer hierop]
Joke's reactie :
februari 25th, 2011 at 20:57
Dag Daniël,
Jammer dat je boos bent geworden, het is moeilijk praten dan. Ik denk dat jij best wel weet waar ik het over had en daarom ga ik er niet verder op in.
Volgens mij ben jij op een website voor nieuwetijdskinderen en daar hebben we het op deze site over. Als jij over je geloof wilt praten of over jouw worstelingen ben je misschien wel verkeerd. Dat bedoelde ik met de woorden dat je van Gordon een kans kreeg. En misschien hij ook wel!
In mijn ogen ben je geen vreemd denkend mens. De taal die je spreekt ken ik wel, al heb ik zelf nooit zo gedacht. Je zit op twee sporen en je zult moeten kiezen. Die keuze kan niemand voor je maken. Verdiep je in de beide kanten in jezelf of zoek er hulp bij. Je bent de moeite waard!
Ik wens je het allerbeste en dat meen ik!!!
Joke
februari 25th, 2011om21:57
Nou Joke, bedankt voor jouw reactie en ik was inderdaad wat heethoofdig en mijn excuses daarvoor.
Ik weet natuurlijk dat ik op jullie site ben beland en met mijn boodschap wil ik enkel en alleen mededelen dat mensen niet lukraak zich moeten inlaten met het paranormale omdat je als mens met zaken in aanraking kan komen die zeer schadelijk zijn! Demonen of entiteiten zullen trachten je ziel te beïnvloeden en uiteindelijk te vernietigen, ik heb dat zelf al meegemaakt vandaar. Het is meer bedoeld als waarschuwing dan iets anders voor diegenen die het nog willen doen of er middenin zitten.
Ik, een hsp-er, om in het jargon, te blijven ben nog steeds christen en hoop werkelijk dat iedereen zichzelf zal vinden en God.
Dank voor jouw bovenstaande reacties en wens jou ook al het beste toe.
Gr.
[Reageer hierop]