Gastblog Nicole – Verwachtingen

Geschreven door Nicole 4 Reacties
Gepubliceerd: juli 13th, 2010
Wat verwachten we allemaal niet van ons zelf en de ander en hoe vaak worden dan niet teleurgesteld. Wat zou het toch mooi zijn om verwachtingloos in het leven te staan en kun je dit wel? Ik heb hier zo vaak mijn neus mee gestoten, waardoor ik mijzelf uiteindelijk deze vraag ging stellen. Want men verwachte dat ik aan bepaalde normen en waarden diende te voldoen, dat ik mij aan bepaalde kledingcodes diende te houden, ik zag en ondervond allerlei verzonnen en opgelegde regels, waar ik vervolgens weer gauw vanaf week, omdat deze niet aan mijn verwachtingspatroon voldeden. Mijn ouders verwachten dat ik het goed zou doen op school en onderwierpen zich aan allerlei kwalificaties over hoe een goed vader/ moeder/ kind dient te zijn, omdat hun generatie dit weer van hun verwachte. De mens verwacht dat hij gezond is en is daarin afhankelijk van de medische wetenschap en de farmaceutische industrie. En zo word er veel buiten het goddelijke zelf om geregeld, gecontroleerd en onder de duim gehouden.
Want wie bepaald de normen en waarden, zou de mens als ziel in essentie nu echt deze rigide voorschriften nog nodig hebben, geniet ik niet veel meer als ik vrij en onbevangen mag zijn met dat wat zich in het moment aandient? Als dat wat geleefd wil worden geleefd kan worden. Zouden we dan niet veel toleranter tegenover elkaar zijn als wij konden accepteren dat ieder zijn eigen kleuren schildert hier op aarde, dat ieder zich op zijn eigen unieke manier presenteert. Dat we erop kunnen vertrouwen dat wij allen prachtige spiegels zijn voor elkaar. Waardoor geen enkele menselijke emotie of beleving slecht is, het is gewoon zichzelf ervarend leven. Waarom regels als we elkaar zouden respecteren, als we inzichtmatig gedrag vertoonde in plaats van afhankelijk, als we konden invoelen wat de ander nodig heeft en als een ieder het beste in zichzelf en daardoor de ander boven zou halen, omdat we volledig in contact met ons ZELF zijn.
Zouden we nog steeds zulke hoge verwachtingen ten opzichte van onze kinderen koesteren, als we in contact waren met ons innerlijk kind? Er belang aan hechten of ze goed in de maatschappij terecht komen, ondertussen de eisenladder steeds hoger stellend. Zien we dan niet dat dit proces zichzelf generatie op generatie herhaalt? Zien we niet dat “de jeugd van tegenwoordig” een prachtige afspiegeling toont, van onze steeds meer gejaagde, individualistische, op angst gebaseerde “Maatschappij”. Waar geleerd word geluk aan de prestatie te ontlenen, in plaats van gelukkig een prestatie neer te zetten. Zou het zonder verwachtingen maar vanuit verlangen ook zo kunnen: Als het kind benaderd word vanuit het feit dat wij verschillende uitingsvormen van intelligentie bezitten naast het bekende IQ, o.a. muzikaal, empathisch, fysiek, paranormaal, etc. Zou het niet mooi zijn als hierdoor ieder kind tot zijn recht kan komen, bezien vanuit een unieke positieve individuele benadering, in plaats van alle kinderen volgens de zelfde leermethode te scholen. Doen wij onze kinderen van de nieuwe tijd niet volledig tekort?
Verwachten we niet dat de dokter ons weer beter maakt als we ziek zijn, in plaats van onszelf af te vragen wat ons lichaam ons vertelt op het moment dat het lichaam niet anders meer kan als ziek communiceren. Zouden we nog wel verwachten, als we zouden ervaren dat we echt een zijn met alles dat is, dat iedere cel in ons lichaam intelligent bewustzijn bevat, dat gedachtes door ons hele lichaam gecreëerd worden, niet uitsluitend door ons denken in het brein, dat wij in staat zijn ons eigen leven te creëren en daardoor ook onze gezondheid. Hoe zouden wij dit dan het liefst willen creëren? Zien we dan niet dat doordat we de aarde en ons gedachtegoed verzieken, ook onszelf ziek denken. Dat we door ons afhankelijk op te stellen van de medische wetenschap, we de farmaceut laten profiteren en een machtsysteem gebaseerd op angst in stand houden, hoe goed bedoeld dan ook hierdoor steeds verder van ons zelf af komen te staan.
Hierdoor besloot ik mijzelf het volgende te vragen; “Kies ik voor het vol van verlangen zijn, wat mij aanzet tot onderzoek, tot inspiratie, tot passie en vreugde of verwacht ik dat het buiten mijzelf om wel word aangeleverd door de ander, of door de schuld van de ander juist niet!” Wat doen we elkaar vaak intens pijn, door vanuit verwachtingspatronen te reageren, als de ander niet doet wat je verwacht, als hij/zij je niet geeft waar je zo naar verlangt hebt. Zou het niet heerlijk zijn als we allemaal wisten dat, dat wat ik verlang, ik mijzelf allemaal kan geven, door het eerst aan de ander te geven, door het te visualiseren al voelend in mijn lichaam, met hart en ziel, alwaar het in iedere cel als bewustzijn word opgeslagen, in de wetenschap dat ik met alles verbonden ben. En dat wat bijdraagt ten gunste van het grote geheel, een onuitputtelijke bron van liefde is, van waaruit naar hartenlust te creëren is, om het vervolgens te leven!!!!
Ik kon uitsluitend aan mijn eigen verwachtingspatroon voldoen, niet aan die van de ander, waardoor ik mijzelf onvoorwaardelijk leerde te accepteren en van mijzelf ging houden. Hierdoor heb ik veel los moeten laten! Ik was zo onzeker geworden, doordat ik nooit aan het verwachtingspatroon van de ander voldeed, wat ik uitte in zeer recalcitrant en stoer gedrag, gevoed door een innerlijk weten dat ik liefde ben in al zijn facetten en dit niet leefde, ondertussen op mijn tenen liep, gebukt onder alle verantwoording die ik op mijn schouders nam en daar letterlijk gebukt bijna aan onderdoor ging. In mijn frustratie ging ik steeds meer aspecten van mijn eigen “mens-zijn” aanvaarden. Bemerkte ik, dat ik meer en meer zonder verwachtingen kon zijn. Dat ik naast mijn medemens kon staan en er alleen maar was, zonder iets aan de situatie of de persoon te willen veranderen. Ik leerde vertrouwen dat ook mijn kinderen net als ieder ander wezen hun eigen unieke pad bewandelen, en ervaar ik nu de vreugde van mijn eigen unieke expressie, zonder dat de geldende norm er nog iets toe doet, sterker nog de mensen reageren enthousiast, nieuwsgierig en raken geïnspireerd, doordat ik mijn eigen pad nu uitstippel van verlangens die geleefd mogen worden!
Vanuit dit verlangen wil ik delen met andere mensen in het gevoel van intens dankbaar zijn!

Blogs die goed aansluiten op dit artikel:
Trefwoorden: bewustzijn, Gastblog, innerlijk kind

bewustzijn

Gastblog

innerlijk kind

Laat hier ook een reactie achter

4 reacties

#1 Joyce Rooijackers
juli 13th, 2010om21:36
Lieve Nicole,
Wat zijn dit mooie inspirerende woorden!
Een boodschap die hard nodig is!
Dank je voor deze inspiratie, deze les die jij in jou woorden aan een ander schenkt!
Lieve hartelijke groet Joyce
….Je hebt me ook in Utrecht in het park ontmoet….Hopelijk zullen we elkaar de volgende keer weer gaan zien!
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?
#2 nicole
juli 14th, 2010om01:48
@Joyce Dank je wel voor je lieve woorden vanuit een zonnig Brighton Engeland!
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?
#3 Jacky Bruins
juli 14th, 2010om20:16
Hallo Nicole,
Goed verwoord, wees een voorbeeld voor jezelf en dan kun je het doorgeven aan je omgeving en steeds verder de wereld in. Beide benen op de grond en zelf ‘verantwoordelijkheid’ nemen! Niet afhankelijk zijn van…? gr. Jacky
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?
#4 Dennis
juli 15th, 2010om13:48
Mooi verwoord allemaal Nicole.
Feitelijk heb je mij ook beschreven.
Altijd leuk en bedankt
Ik heb vanaf het eerste moment al het idee dat jij en ik gelijk opgaan. Ik heb ervaring met iemand die van heel onzeker onderweg is zichzelf te ontdekken en weer vetrouwen heeft gekregen. Veel sterker nu, en ik geniet elke dag weer van de zichtbare groei. Al wat in haar zit komt er langzaam maar zeker uit met hier en daar een groeispurt.
Ik uit mijn dankbaarheid voor mijn aanwezigheid in alle manieren waarop ik haar (en anderen) kan helpen, steunen en begeleiden. Niet zo moeilijk, aangezien elke vezel in mijn lichaam heel veel van haar houd.
En inderdaad, mensen om mij heen reageren enthousiast en raken geinspireerd. Vaak alleen al als ik mensen die geheel vastgelopen zijn in voor hen bepaalde trajekten moedwillig laat ‘ontsporen’. Vaak gaan dan pas de ogen weer open. Ogen die gesloten worden door al wat de maatschappij en haar heerserd willen dat je bent.
Mijn ogen? Die gingen nooit dicht. Net als mijn mond trouwens. De dreiging was er echter wel. Ik heb ooit toegegeven aan het meelopen in de kudde. Het willoos voldoen aan de wens van anderen. Aan het zijn dat ik niet ben. Ik moest het doen. Ik wilde weten wat dat is. Wat mensen démotiveerd en tot ‘koe’ muteerd v.w.b. hun deelname aan de aarde. Aan het geheel. Wat creérd een kude??
Dat was best een risico volle trip, maar ik heb ‘m bewust genomen. Een eigenschap die ik heb meegekregen is het simpele feit dat ik niet verleid kan worden tot verslaving.
Feitelijk zie ik de horde, de kudde mensen die doelloos en willoos het programma van de maatschappij volgen, als verslaafden. Verslaafd aan het gemak ervan dat er zeker is. Weinig anders dan fastfood, is het gemak van meelopen in de kudde dat ertoe leid dat je gemak vindt in het volgen van wat anderen bedenken. En wat anderen bedenken is vast wel goed, toch? Hoe ik het niet te doen, denkt menigeen, want het ‘leven is toch al zo ingewikkeld’.
En zo verdwenen steeds meer mensen in de kudde, rustig voortgeleid onder niet aflatende en steeds zwaarder drukkende drang om daar te gaan waar de heersende wil dat je gaat. Dat je koopt, doet en eet, spuit en slikt wat een ander wil.
Niet deze jongen. Deze hier was en is diegene die daar boven stond en staat. Deze heeft eens rustig zichzelf laten meevoeren in die kudde om er vervolgens weer uit te stappen. Waarom? Omdat ik dat wilde. En ik zou mij zelf verloochenen als ik niet beken dat mijn gidsen hier het e.e.a. aan bijgedragen hebben
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?