Hooggevoeligheid is een gave
door Susan Marletta-Hart
Pauline’s dochter Lotte heeft last van hooggevoeligheid. Zij voelt situaties haarfijn aan en dit maakt haar onzeker, huilerig en angstig. Maar hooggevoeligheid is geen ziekte; het is juist een gave.Pauline van den Berg (39): “Mijn dochter Lotte werd tien jaar geleden geboren na een extreem zware bevalling. Na 72 uur werd besloten tot een keizersnee die niet goed verdoofd werd. ‘Voelt u dit nog?’ vroeg de anesthesist die mij een ruggenprik had gegeven. ‘Ja’, zei ik, maar ze gingen gewoon door. Het ziekenhuis heeft later toegegeven dat er fouten zijn gemaakt, maar dat neemt niet weg dat Lotte 72 uur klem heeft gezeten en dat ik zelf door de pijn en stress op de rand van een psychose ben geweest. Toen Lotte geboren werd, zei de verpleegkundige dat ze nog nooit een kind had gezien dat zo alert de wereld in keek. Lotte zette het ook meteen op een huilen. Niet gewoon, maar totaal overstuur. En dat zou veertien maanden lang zo blijven.
Achteraf begrijpen we dat ze van begin af aan overprikkeld is geweest en dat ze daardoor over haar toeren raakte. Maar dat wiste wij toen nog niet. Het was huilen, huilen, huilen. Vanmorgen was ik nog even bij onze achterburen en toen het gesprek op Lotte en haar gehuil kwam, zeiden ze: ‘Wat was dat toen erg hè?’ Hun buren, die ons niet kenden, zijn wel eens naar ze toegekomen met de vraag: wordt dat kind niet mishandeld? Ze hebben nog video’s uit die tijd van verjaardagspartijtjes en dergelijke. Vast geluid op de achtergrond: Lotte’s gekrijs één straat verderop! Lotte sliep ook nauwelijks. Per etmaal hooguit acht uur en dan alleen als wij haar permanent tegen ons aanhielden. En maar heen en weer lopen. Ze huilde overal. Op vakantie gaan was een ramp; door de verandering van omgeving raakte ze nog meer overstuur. Hulp of advies kregen we niet. Op het consultatiebureau zeiden ze: ‘Je moet haar maar laten huilen.’ Alsof het een baby was die zichzelf in slaap moest huilen!
Toen Lotte wat ouder was, werd ze op gezette tijden zo driftig en verdrietig, dat het leek alsof ze doordraaide. Johan en ik twijfelden aan alles. En dan ga je zoeken. Proberen. We zijn terechtgekomen bij een homeopaat. Het middel dat ze kreeg hielp enigszins, maar ook niet meer dan dat. Opvallend was dat Lotte altijd alles in de gaten had. Na elk bezoekje aan de homeopaat wist ze exact wat zij had gedaan. “Dat doet ze altijd, hè mam?” zei ze dan. Lotte zag alles, lette op alles. En dat is nog steeds zo. Zo had ik onlangs een borrel bij vrienden. Lotte speelde buiten en ze kwam hooguit vijf minuten bij mij op schoot zitten. Toen we even later naar huis liepen zei ze: ‘Mama, waarom zat Hanneke de hele tijd alleen?’ En: ‘Mama, Tineke en Wim vinden elkaar eigenlijk niet zo lief hè?’ “Mama, is Rianne eigenlijk wel gelukkig?’ In die vijf minuten pikt ze signalen op die mij niet eens zijn opgevallen. Johan en ik zijn er inmiddels achter dat wat Lotte ziet altijd waar is. Dat vind ik heel bijzonder. Het gaat nu een stuk beter met Lotte, maar als je mij vorig jaar om deze tijd had geïnterviewd, was ik veel wanhopiger geweest. Ze had – en heeft – periodes dat ze erg met zichzelf in de knoop zit. Dan zoekt ze ruzie, net zo lang totdat ik ‘nee’ zeg of boos word. En dan is het gillen en schreeuwen geblazen, compleet met slaande deuren en huilpartijen. Een paar maanden geleden was het elke dag raak. Ze maakte verschrikkelijke ruzie met haar broertje Pieter, die ze eerst vreselijk had zitten jennen. En als ik dan mijn geduld verloor, riep ze iedere keer dramatisch: zie je nou wel dat je meer van Pieter houdt dan van mij? Lotte is sowieso heel snel gekwetst en ze voelt zich ook altijd tekortgedaan. Nachten waren ook problematisch. Lotte was bang om alleen naar boeven te gaan. Toen ze nog alleen sliep, moest ik iedere nacht één of twee keer naar haar toe omdat ze in paniek was. Lotte hoorde stemmen en ze zag mensen. Of ze paranormaal begaafd is? Ik weet het niet. Ik denk eerder dat het het gevolg was van het feit dat er te veel in haar hoofd verwerkt moet worden. Sinds een jaar slaapt ze bij haar broertje Pieter van acht op de kamer en dat gaat beter.
Op school gaat het gelukkig goed. Daar is ze een leuk, gezellig en braaf kind. Ze komt goed mee, al heeft ze wel faalangst. Zodra er een prestatie geleverd moet worden, is dat lastig voor haar. Ze kan goed tekenen, maar als ik zeg dat er in de schoolkrant staat dat je een prijs kunt winnen, wil ze absoluut niet meedoen.
De homeopaat zei eens dat Lotte hoogbegaafd is. Dat ben ik niet met hem eens, althans niet op cognitief gebied. Het is een slim meisje, maar de sticker hoogbegaafd zou ik zeker niet op haar plakken. Toen Lotte later in behandeling bij een psychologe kwam, hoorde ik dat zij op een bepaald terrein wel degelijk hoogbegaafd is: ze ziet te veel mogelijkheden. Ze weet daardoor dat op iedere vraag nooit een eenduidig antwoord mogelijk is. En daar wordt ze heel onzeker van.
Een paar jaar geleden merkten wij dat Lotte ontzettend met de dood bezig was. Door de moord op Pim Fortuyn werd ze bang van het idee dat er mensen zijn, die je gewoon neer kunnen schieten. “Mama, kan iemand je gewoon door het raam heen doodschieten?” vroeg ze. Dat hield haar voortdurend bezig en daarom houden wij dat soort dingen sindsdien bij haar weg. Voor zover dat lukt, natuurlijk. Maar ze werd vooral bang dat er iets met mij zou gebeuren. In de loop van vorig jaar werd die angst zo extreem, dat het haar blokkeerde. Ze durfde niet eens meer bij vriendjes en vriendinnetjes te gaan spelen. Als ik met een vriendin weg ging vroeg Lotte: ‘Ga je wel met onze eigen auto?’ ‘Hoezo?’ vroeg ik dan. ‘Nou’, was het antwoord, ‘als jij met onze auto weg gaat, heb je ook je autopapieren bij je en daar staat op wie je bent en waar je woont en als er dan wat met je gebeurt, worden we gewaarschuwd.’ De redenatie! Zo diep doordenken! Of de keer dat ik had gezegd dat ik haar op tijd op zou halen bij een vriendinnetje en iets later was. Ik trof haar totoaal overstuur aan. Elke keer als ik de deur uitging, was het: ‘Mama, zul je voorzichtig zijn?’ Ze wilde het liefst dat ik niet meer wegging. Toen ik na een val van de trap een paar weken met een gebroken rib immobiel op de bank lag, ging het opeens prima met haar. Logisch, toen wist ze precies waar ik was: op de bank!
Kortom, er was deskundige hulp nodig. Eerst ben ik met Lotte naar een craniosacraal therapeute gegaan. Die therapie is erop gericht om ontspanning en balans te bereiken, door middel van een soort handoplegging. De theorie van die therapeute was dat Lotte’s paniekerige gedrag te maken had met de traumatische bevalling: ze had mijn doodsangst meegemaakt. De behandeling vond Lotte onprettig. Johan en ik zijn verder gaan zoeken en zo zijn wij bij een orthopedagoge/psychologe terecht gekomen, die gespecialiseerd is in kinderen met sociaal-emotionele problemen. En zij mag wat ons betreft in een gouden lijstje gestopt worden, want sindsdien gaat het stukken beter met onze dochter. Lotte is volgens haar inderdaad een hooggevoelig kind en op haar advies moeten er momenten van rust bij Lotte worden ingebouwd. Er worden geen diepe gesprekken gevoerd, maar ze krijgt praktische handvatten aangereikt waarmee ze prima uit de voeten kan. En dat werkt. Net zoals het maken van concrete afspraken; als ik zeg dat ik om zo en zo laat bij school sta of thuis ben, dan ben ik daar en geen minuut later. Ook heeft ze een mobiele telefoon, zodat ze mij kan bellen als zij dat wil. Allemaal zaken die haar een veilig gevoel geven. Inmiddels kan Lotte het zelf aangeven als ze weer naar de psychologe wil. De hele zomervakantie had ze daar geen behoefte aan en daarna zei ze: ik wil wel weer.
Lotte is een meisje dat ons en haar omgeving heel veel te bieden heeft. Ze is creatief, sociaal en veel met muziek bezig. Maar ze kan ook verschrikkelijk met zichzelf in de knoop zitten. En dan gaan wij mee in die knoop. Natuurlijk twijfel ik regelmatig of ik het wel goed doe als moeder. In zo’n slechte periode waarin ze ruzie maakt en veel hoofdpijn heeft, maak je je natuurlijk vreselijk ongerust. Gelukkig is ons zoontje Pieter heel nuchter en praktisch. Toen ik hem vertelde dat Lotte door haar gevoeligheid te veel dingen oppikt en daardoor te veel weet, zei hij: ‘Goh, ik zou helemaal niet zo veel willen weten als Lotte, want dan moet ik mij ook zorgen gaan maken.” Knap vond ik dat, want hij had meteen de essentie van het probleem te pakken. Hij is heel lief en zorgzaam voor zijn zus. Durft ze niet in haar eentje naar boven? Dan gaat hij uit zichzelf met haar mee. Moet Lotte opeens bij hem op de kamer slapen? Prima. Pieter is de rust zelve.
Over Lotte’s toekomst maak ik mij wel eens zorgen. Toch denk ik dat ik ervan uit moet gaan, dat onze dochter het niet makkelijk zal hebben in het leven. Misschien lijkt het nu alsof het permanent kommer en kwel is met Lotte, maar dat is absoluut niet zo. Op dit moment gaat het fantastisch met haar. Lotte is lief, vrolijk en gezellig. Ze kan onbezorgd blij zijn, ze kan net als ieder ander meisje verschrikkelijk giebelen met vriendinnen, de slappe lach krijgen en vrolijk dansen. Ze heeft veel vriendinnetjes en vriendjes en ze heeft een heel speciale band met haar buurjongetje. Maar die hooggevoeligheid is wel realiteit. De komende tijd zal het wel weer spannend worden. Johan en ik zijn haar slaapkamer aan het opknappen en dan gaan we kijken of het Lotte lukt om alleen te gaan slapen. Ik hoop het.”
Margriet 47/03
Blogs die goed aansluiten op dit artikel:
- Hooggevoeligheid is een gave-een lezing
- Wat is hooggevoeligheid eigenlijk precies?
- Hooggevoeligheid vanuit spiritueel perspectief
- Definitie hooggevoeligheid
- Lijden aan te veel indrukken-over Hooggevoeligheid
Laat hier ook een reactie achterWilt u een Persoonlijke Avatar afbeelding bij uw reacties? Ga dan naar www.gravatar.com.
Volg Nieuwetijdskind op Facebook en Twitter
juni 9th, 2011om12:09
Ik herken een hoop van Lotte in mezelf toen ik klein was, vooral het snel overstuur raken.
Ik ben zelf ook hooggevoelig, maar weet dat pas sinds een half jaar (ben nu 26). Mijn ouders hebben mij als klein meisje altijd gelaten en nooit gedacht dat er iets mis met me was. Ze vonden me een bijzonder kind die af en toe lastige buien had. Ze vonden het niet nodig met de hype mee te gaan en me te laten onderzoeken om te kijken of hun kind mogelijk iets mankeerde. Maar dat veranderde naarmate ik ouder werd..
Mijn vader merkte al snel aan me, in mijn eerste jaren, dat ik dingen oppikte die anderen niet zagen/ voelden. Dat werd helemaal duidelijk bij de eerste keer dat mijn ouders uit elkaar gingen rond mijn 6de jaar. Ik heb mijn ouders emoties in die scheidingstijd vol binnen gekregen en dat is me toen te veel geworden. Voor alle duidelijkheid, mijn ouders hadden een voorbeeldige scheiding, kan me geen ruzie oid herinneren. Ze hebben altijd hun best gedaan mij en mijn zusje niks te laten merken. Maar (ook niet HSP) kinderen pikken die dingen toch op. Door die tijd ben ik veranderd en ben ik mezelf waarschijnlijk gaan afschermen tegen prikkels en andermans emoties (ben ik me nu eigenlijk pas van bewust). Om mezelf te beschermen heb ik een muur om mezelf heen gehesen van woorden (constant praten, iets willen vertellen, aan het woord willen blijven, geen ruimte voor interruptie), heftige, bijna onhandelbare driftbuien en een soort ADHD gedrag. Alles om die emoties en prikkels maar af te ketsen en niet binnen te laten komen of om de toch binnen gekomen prikkels weer kwijt te raken. Omdat ik heel erg naar buiten was/ben gericht begon mijn omgeving op mij te reageren. Kinderen om me heen begonnen te merken dat ik anders was, maar ik merkte vooral zelf dat ik anders was dan de rest. Mijn vader heeft wel eens gezegd dat ik misschien wel hooggevoelig was, maar daar schonk niemand in die tijd (inclusief ikzelf) veel aandacht aan.
Ik begon steeds vaker te denken dat er wat mis met me was en ging het helemaal aan de verkeerde kant zoeken. Ik heb vanaf mijn tienertijd tot aan een jaar geleden altijd gedacht dat ik gek of psychisch niet in orde was. Als puber was ik vaak onhandelbaar, veel aan het rellen en de weg kwijt, waardoor mijn ouders mijn mening begonnen te delen. Daarnaast kreeg ik steeds meer onverklaarbare lichamelijke klachten, zoals maag, darm, rug, nek en hoofdpijn problemen, waar geen arts de oorzaak van kon vinden. Ik stortte in toen mijn ouders definitief gingen scheiden op mijn 18de en een paar jaar geleden heb ik zelfs het etiket borderline gekregen (geconstateerd na slechts een paar gesprekken). Mijn naasten en ik konden ons niet vinden in de diagnose borderline. Ondanks alles was ik namelijk altijd bezig met mijn persoonlijke ontwikkeling en analyseerde ik mezelf constant. Iets wat een borderliner echt niet kan bij zichzelf.
Maar toen leerde ik vorig jaar een vriendin kennen die mij vroeg of ik net zoals haar hooggevoelig was, want ze herkende zoveel van haarzelf in mij op dat gebied en ik ook in haar. En dat heeft mijn leven totaal veranderd. Mijn huisarts en therapeute hebben het zelfs erkend en hebben borderline helemaal uit mijn dossier geschrapt.
De ouders van Lotte maken zich (begrijpelijk) zorgen over haar toekomst, maar in mijn ogen hoeven ze dat niet te doen. Niet meer dan je als ouders normaal bezorgd bent over je kind. Lotte heeft veel geluk dat het al op zo’n jonge leeftijd is (h)erkend. Haar ouders zijn zich al bewust van Lotte’s hooggevoeligheid, accepteren haar zoals ze is en leren haar hier mee om te gaan. Ik ben dat nu pas aan het doen, na jaren lang dood ongelukkig te zijn met mezelf, omdat ik maar niet snapte wat er mis met me was. Nu weet ik dat het een eigenschap, zelfs een gave is en dat ik niet gek ben. Misschien gaat Lotte het inderdaad emotioneel niet makkelijk krijgen, maar welk kind krijgt dat wel? Haar ouders kunnen haar uitleggen waarom ze zich anders voelt dan anderen, als ze dat zou vragen. En haar begeleiden met hulp van de persoon waar ze nu (of toen) mee praat. Dat heb ik niet gehad, althans niet op de manier die ik nodig had. Ik ben mijn gave nu pas aan het (her)ontdekken en doe dat met heel veel plezier! Ik ben bezig mijn muur te laten zakken en leer opnieuw om te gaan met emoties en prikkels. Mijn ouders neem ik niets kwalijk, die hebben gedaan wat in hun ogen het beste leek. Ik neem het alleen wel een aantal professionals kwalijk, vanwege hun tunnel visie en te snelle diagnoses. Maar daar leer ik weer van en dit alles heeft me gemaakt naar de persoon die ik nu ben. Ik ben heel gelukkig nu en kijk uit naar wat mijn hooggevoeligheid mij nog meer gaat brengen.
In mijn ogen is het belangrijkste bij kinderen dat de ouders hun laten weten dat ze (en dat voelen ze vast en zeker ook) gewoon een normaal, maar bijzonder kind zijn waar zielsveel van gehouden wordt. En ik ben van mening dat juist door de hooggevoeligheid een mens een rijker en wijzer persoon wordt, wanneer het omarmt wordt. De pubertijd kan misschien meer verwarrend zijn dan bij een niet HSP-puber, maar met de hulp van ouders die het begrijpen komen ze daar wel doorheen. En anders vinden ze wel hun eigen weg.
[Reageer hierop]
juni 9th, 2011om18:52
De homeopaat zei dit en de homeopaat zei dat. Zo jammer.
[Reageer hierop]
juni 9th, 2011om18:59
Wat een verhaal! Ook ik herken mezelf in haar, maar heb nooit driftbuien gehad, ik klapte dicht. En het is waar met hooggevoeligheid leven is niet makkelijk, maar zeker niet onmogelijk. Ik weet het nog maar 6 jaar, ben nu 31. Ik heb werk gezocht dat me meer rust gaf. Nu ben ik weer mijn werk aan het veranderen naar een job die dichter bij mijn ritme ligt. Ik heb regelmatig rust nodig, anders wordt ik ziek. En die driftbuien die heb ik nu. Is zo erg om te moeten zeggen, maar kan extreem boos worden wanneer mijn partner niet eerlijk is over zijn emoties, dingen probeert weg te moffelen of verzwijgd. Hetzelfde wanneer ik het gevoel heb niet gehoord te worden, niet au serieus genomen te worden of afgewimpeld te worden. Misschien kan je daar iets mee. Mijn dochtertje heeft ook driftbuien, vooral als ze van school kwam. Meestal nam ik ze dan bij mij op schoot en liet ik ze in een veilige geborgen omgeving uitrasen en dat hielp. Bij de jongste werkt dat dan weer niet helemaal.
Wat je misschien ook eens kan proberen is bloesemtherapie. Over het algemeen reageren kinderen hier heel goed op en mineralen die aardend werken. Op de site vind je ook tips over hoe je je kan aarden en afschermen. Je kan altijd eens proberen om dit met haar te doen op een manier die voor haar werkt. Hoe sneller ze zich kan aarden en afschermen, hoe sneller ze de prikkels wat kan stoppen. Ook reiki kan heel goed zijn als aanvullende behandeling. Dit is zachte energie die voor hooggevoelige mensen veel kan betekenen. Ik heb mijn reiki 1 gevolgd tijdens de zwangerschap van mijn dochter en zij is nog steeds diegene die mij af en toe om een behandeling komt vragen.
Een hooggevoelig kind is inderdaad een hele opgave, maar zoals je zelf al zegt het is ook een enorme verrijking
, maar dan weer welk kind niet he.
groetjes,
Nele
[Reageer hierop]
juni 9th, 2011om20:06
Dankje wel voor het delen van dit verhaal
het is veelzeggend.
Ook ik herken heel erg veel uit dit verhaal over mijn jeugd, die nog niet al te lang geleden was.
Ik heb jaren lang gehuild als mijn moeder me op school bracht, ik werd er panisch van en wilde niet op school zijn.
Het liefst wilde ik me om mijn moeder heen klemmen.
Ook het ”in de gaten houden” van hoelang mijn moeder weg was etc. etc. herken.
Ik herken zoveel uit dit verhaal wat hier is geplaatst.
Al met al ben ik erachter gekomen, jaren later dat dit gedrag omtrent mijn moeder niet zomaar was.
Ik denk dat ik door mijn gevoeligheid jaren van te voren heb aangevoeld dat het met mijn moeder niet goed zou gaan, want uiteindelijk ging het mis met haar en goed ook.
Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik haar moest beschermen.
Nu gaat het jaren weer beter met haar, en ik ben ouder geworden, ben geen kind meer.
Maar nog steeds heb ik het gevoel dat ik op haar moet passen, op moet letten.
Wat ik wil zeggen is, dat als ik dit verhaal lees ik voel dat dit meisje misschien ook aanvoelt dat het op bepaalde momenten met haar moeder niet goed ging/gaat.
Ik denk dat dit meisje naast haar gevoeligheid beschikt over paranormale gaves zoals mensen dit noemen.
Maar dit meisje was net zoals ik, te jong, om het te begrijpen laat staan het te verwoorden.
Het feit blijft echter dat dit nooit weg zal gaan uit je leven, ook dit meisje zal op latere leeftijd er ”last” van kunnen hebben.
Het is daarom erg belangrijk dat je je weg kan en mag volgen wat voor jou in dit leven is wegelegd.
Ik denk namelijk dat dit meisje een veel grotere taak op zich draagt dan dat ze nu weet en dat de mensen om haar heen het beseffen.
Liefs Annemarie
[Reageer hierop]
juni 9th, 2011om20:12
Hey,
Ik wou nog iets zeggen over haar paniekreactie op jou. Zou het kunnen dat ze jouw val heeft voorgevoeld? Ik heb dat namelijk soms bij mijn kinderen. En dat is een heel naar gevoel. Het voelt echt zeer dramatisch aan en uiteindelijk is het meestal maar een klein ongelukje. Niet dat ik helderziend ben, maar gewoon het is een gevoel dat me bekruipt. Ondertussen leer ik wel niet volledig in paniek te gaan, maar ik kan me voorstellen wat een effect dat op je dochter moet hebben mocht het dat zijn dat ze heeft gehad. Om een voorbeeld te geven, afgelopen weekend had ikhet nog met men dochter. Mijn zus kwam de meisjes halen om mee weg te gaan en ik had weer het typische gevoel van ik zou ze liefst van al in mijn binnenzak steken en niet los laten. Heb ze dan toch maar meegegeven en wat blijkt. Ze is daar van een podium gestuikt. Heb dat nu al een paar keer gehad. En uiteindelijk valt dat tot nu toe altijd mee. En het beklemmende gevoel is nadien steeds weg. Op dat ogenblik moet ik denken aan wat Elaine Aron schrijft over het nut van hooggevoeligheid in de biologie. Hooggevoelige dieren zijn nodig voor het overleven van de kudde, zij detecteren het gevaar of voorvoelen het en verwittigen en redden zo de rest van de kudde. Een hooggevoelige heeft dan weer baat bij een niet hooggevoelig dier, omdat die drempels durven overschreiden die zij niet over zouden durven. Dus wie weet had je dochter zo iets.
[Reageer hierop]