Indigo kinderen, kristalkinderen, en fundamentele eenzaamheid
-
Bijna alle indigokinderen en ook veel kristalkinderen kennen volgens mij een fundamentele vorm van eenzaamheid, die misschien wel het beste beschreven is door Albert Camus´ in zijn boek L’étranger, “de Vreemdeling”.
De hoofdpersoon gaat ogenschijnlijk onverschillig door het leven, en krijgt straf omdat hij zich niet voegt naar de conventies van de maatschappij
Als je het boek leest begrijp je heel goed waarom het boek zo heet. De hoofdpersoon, Meursault, is namelijk een vreemde voor heel zijn omgeving, niemand heeft hem echt leren kennen. Niemand wist wat hij dacht, wat hij voelde en vooral wat hij voelde bij hun. Meursault is een eerlijk en onschuldig mens, maar komt uiteindelijk in de situatie dat ook hij een vreemdeling voor zichzelf wordt, hij verliest zijn identiteit.
Alhoewel ik tegenwoordig een hele liefdevolle, warme relatie heb met mijn moeder was ik toen ik zes, zeven jaar oud was zo’n beetje thuis opgehouden met vertellen wat ik voelde; mijn moeder, van wie ik zielsveel hield, begreep me toch niet; tenminste zo voelde ik dat toen. Aan de ene kant voelde ik haar emoties en gevoel feilloos aan en deed ik letterlijk alles wat in mijn macht lag om haar en ons gezin te te ondersteunen, maar aan de andere kant kreeg ik daar nul erkenning voor, voor mijn liefde, weten en wijsheid, voor mijn harde werk; ik werd als kind gezien, maar ook als volwassen partner ” gebruikt” om haar te ondersteunen , ook al koos ik daar zelf voor.
In een liefdevolle poging om mij te beschermen, praatte ze niet over haar eigen gevoel en emoties; ze praatte niet over “dat wat er aan de hand was”.
Maar ik voelde en wist precies wat er speelde thuis en binnen in haar. Ik voelde, zag en wist van haar verdriet, vermoeidheid, eenzaamheid en wanhoop.Dat niet praten over dat wat er is maakte me al erg eenzaam, omdat ik op die manier haar “last” in mijn eentje leek te dragen. Mijn gevoelens over haar verzwijgen van wat er was vonden ook geen gehoor; met wie moest ik er dan over praten? Ik was alleen en vereenzaamde.
Ik kon ook niet met haar over haar gevoel, dat ik ook voelde praten.Als ik er rechtstreeks naar vroeg kreeg ik geen eerlijk antwoord.
Je kunt als ouder sowieso beter niet tegen je nieuwetijdskind liegen, dat weet beter dan jij wat er aan de hand is. Ik werd uiteindelijk erg boos om de oneerlijkheid in huis en trok me in een reactie daarop terug. Ik ben opgegroeid met veel warmte, liefde en knuffels, maar die oneerlijkheid, namelijk niet erkennen hoe de situatie echt was heeft veel van mijn vertrouwen weg genomen en me geleerd dat de liefde die ik kreeg niet onvoorwaardelijk was, waar ik nog wel het meest kwaad over was.
Veel indigo kinderen kregen in hun jeugd niet de erkenning die ze verdienden en verloren daarmee al een stuk van hun ware identiteit. Sloten zich af, verdoofden hun gevoeligheid, of raakten onthecht, zoals ik ook.
Tegenwoordig is er iets meer ruimte voor hyper gevoelige begaafde kinderen en wordt er al op de lagere school gekeken naar zaken als hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid, maar er lopen nog zat indigo’s rond die doordat ze al hun leven voelen dat ze anders zijn, dat er meer is, dat er andere waarden zijn dan de conventionele, zich behoorlijk buiten de maatschappij voelen staan.
Een voorbeeld: Ik sprak laatst met een jonge indigo die studeert en binnen zijn opleiding, de kunstacademie , er tegen aanloopt dat volgens hem, en het komt uit zijn ziel, dat voel ik, de opleiding zoals die aangeboden word zo’n oud uitgekauwd idee van kunst weergeeft, dat hij het wel van de daken zou kunnen schreeuwen. Toen hij dit vertelde voelde ik pijn van zijn jarenlange eenzaamheid , van diep innerlijk weten dat er dingen veranderd kunnen, nee moeten worden, maar ook voelen dat je daar bijna alleen in staat, met dat gevoel. Ik ken zelf ook die eenzaamheid, daarom raakt het me zo. Op de middelbare school ,vertelden oud klasgenoten me, leek het alsof ik met hele andere dingen bezig was dan zij. Zelf was ik me daar niet van bewust in die tijd, ik was ik , onbewust. Zelf ben ik na mijn middelbare schooltijd maar twee weken naar mijn HBO opleiding geweest voordat ik maakte dat ik wegkwam van dat vreselijke systeem van onderwijs. Ik had er mijn buik van vol; het had lang genoeg geduurd, te voelen dat het nergens op sloeg, maar denken dat het aan mijn persoonlijke omstandigheden lag.
De indigo’s zijn de krijgers die de systemen die niet integer zijn aan de kaak stellen, en daar hebben ze weliswaar zelf voor gekozen, maar zolang ze dat zelf nog niet zo voelen, zolang ze niet weten dat ze indigo zijn, voelen ze wel al de pijn en eenzaamheid die met deze zelf gekozen opdracht gepaard kan gaan.
Niet alleen de indigo’s lopen tegen pijn aan.
Wat dacht je van de indigo/kristal kinderen die iedereen met hun liefde en zachtheid tegemoet treden, maar keer op keer met hardheid benaderd worden? Waar keer op keer tegen gelogen wordt, wat ze gewoon kunnen voelen. Hoe eenzaam kan je zijn als je voelt dat de mensen om je heen, waar je van houdt, niet in verbinding staan met de universele waarheid waar jij wel mee in verbinding staat, namelijk dat alles uit de bron komt. Hoe eenzaam is het als je hoort dat alles wat je voelt, in je hoofd zit en nergens op slaat? Als je je vader vertelt dat zijn beste vriend in een ander leven de vader is geweest van zijn zus? En je vader zegt dat dat niet kan? Hoe eenzaam word je als je hele jeugd vertelt wordt dat de dingen die je zegt niet kloppen, niet kunnen kloppen?
Wanneer jouw immense gevoel van liefde voor mensen,de natuur en/of dieren niet wordt begrepen, of het feit dat je met dezelfde natuur en dieren kunt communiceren?Hoe eenzaam kun je worden van het zijn in een wereld die niet op jou ingericht is? waar je dat voelt in je school, studie, werk, relaties, gewoon op straat? Niet gezien en begrepen worden is vreselijk!
Volgens mij hebben de indigo’s en kristalkinderen in hun systeem nog de resten van de overvloed waar ze vandaan komen, althans ze voelen die verbinding, die simpelweg gezegd de verbinding met God is, maar missen die verbinding in de meeste mensen om hun heen, ouders, geliefden, voorbijgangers. Op tv , in films, in kranten, overal waar ze kijken zien ze dat die verbinding ontbreekt, de verbinding met het hart, met het hogere zelf. Ze voelen het , ook al is dat niet perse op een bewust nivo.
Mede doordat indigo’s en kristalkinderen nog wel zo sterk de verbinding met de bron/God kunnen voelen, kunnen ze sterke gevoelens van heimwee en eenzaamheid ontwikkelen, en het moeilijk vinden om hier te aarden. Vaak leren ze pas door de (soms harde) lessen die ze leren, om meer geaard te zijn. Pas als ze van hun “zwakte” (de extreme gevoeligheid) hun kracht weten te maken, staan ze letterlijk en figuurlijk sterker op hun benen en zijn ze beter in staat om om te gaan met hun gevoelige aard, en de gevoelens van o.a. heimwee en eenzaamheid die daar soms uit voortkomen.Als ze zich volkomen verbinden met zichzelf en wie ze zijn, waaróm ze zijn, voelen ze zich ook verbonden met de wereld hier en andere mensen, en word het gevoel van eenzaamheid minder of verdwijnt dat.
Veel volwassen indigo’s die wakker zijn geworden , d.w.z. dat tot ze doorgedrongen is wie ze zijn, waarom ze zijn, weten uit eigen ervaring hoe het is om zich alleen te voelen, want ze hebben vele jaren het onbestemde gevoel gehad hier te zijn met een reden, ook al kenden ze die zelf niet; terwijl ze leerden omgaan met hun eigen hypergevoelige natuur en de pijn van het aangaan van relaties met andere mensen.
Eén van de eerste dingen die ze doen is boodschappen verspreiden naar andere indigo’s :
Je bent niet alleen! Hou vol! Ik begrijp je! Leer over jezelf en waarom we hier zijn! Ontmoet mij en zie je zelf in mij !Het komt goed! We zijn met een hele grote groep hier! Veel groter dan je misschien denkt!
Wij zijn de INDIGO’S.
(Je bent geliefd)
Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:
- Oudere Kristalkinderen en Indigo-Kristalkinderen (“Cusp” Kristalkinderen)
- Kristalkinderen-Kinderen van de Nieuwe Aarde-Wie zijn ze?
- De behoefte aan liefde van Indigo’s en Kristalkinderen
- Niet gek, maar indigo.Volkskrant artikel
- Regenboogkinderen- de 3e generatie kinderen na de indigo’s en de kristalkinderen
Laat hier ook een reactie achter
Volg Nieuwetijdskind op Facebook en Twitter
maart 7th, 2010om19:08
Eindelijk niet meer alleen. Per toeval”kwam ik hier terecht.
Kon mijn ogen niet geloven toen ik begon te lezen. Ben nu 65 en die tijd heeft het mij gekost om tot de ontdekking te komen dat er net zulke vreemdelingen zoals ik bestaan.
Groet!
[Reageer hierop]
maart 7th, 2010om19:14
@Arielle. Het raakt me om te lezen dat je je 65 jaar “alleen” hebt gewaand. Ik hoop dat je veel herkenning zult vinden de komende tijd, waaronder op deze site, en dat je dan de verbinding die we hebben vaker zult voelen.
Liefs!, Gordon
[Reageer hierop]
maart 9th, 2010om21:17
das echt vreselijk, tis echt lang geleden dak me nog eens echt verbonden eb gevoeld met iemand, zo echt in de kern van mezelf verbonden met de ander, tis echt lastig, en automatisch pask me lik aan omda al de rest, of toch de meesten in mijn omgeving zo abstract leeft, grrr, en inderdaad na een tijdje zonder je je echt af omdaje nood hebt aan rust en even gewoon jezelf zijn, maar ergens mis ik dan de aandacht voor wie dka echt ben, je begrijpt me waarschijnlijk wel, maar ik vindt het in ieder geval lastig indigo zijn
x
Ilse
[Reageer hierop]
april 2nd, 2010om15:23
Pas als ze van hun “zwakte” (de extreme gevoeligheid) hun kracht weten te maken, staan ze letterlijk en figuurlijk sterker op hun benen en zijn ze beter in staat om om te gaan met hun gevoelige aard, en de gevoelens van o.a. heimwee en eenzaamheid die daar soms uit voortkomen.
Heb je een tip om dit te doen? Ik ben moe geworden…
[Reageer hierop]
april 4th, 2010om10:11
Hey Ilse, ik heb dat zelfde probleem met me verbinden met mensen. Mij lukt het niet gemakkelijk om me echt aan iemand te hechten ofzo. Niemand in men omgeving snapt dit en vinden dit zo vreemd.
Ik herken me zelf niet echt in indigo, sommige puntjes maar niet in grote lijnen, wat er staat over kristal kinderen kan ik dan wel heel goed bij mezelf herkennen.
Ik heb heel vaak de neiging me alleen terug te trekken.
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
april 11th, 2010 at 21:14
@Evelyn,
Ik beschouw mezelf ook als Kristal , alleen zie ik die ook als Indigo. Kristalvolwassenen zijn m.i. ook indigo, maar met een andere soort energie_geen idee, dat laatste, alleen voel ik heel sterk dat kristallen toch echt ook indigo zijn. Hoe het zit? geen idee…
Oh, en als ik me niet regelmatig alleen terug trek word ik echt heel moe en ben ik na een tijd vooral “buiten mezelf” .
[Reageer hierop]
april 10th, 2010om00:16
@ els,
Ja, ik ken het die vermoeidheid…
dat is zo persoonlijk hoe je omgaat met je gevoeligheid, met jouw grenzen, met aarden, met afschermen etc, etc.
Het zou heel arrogant zijn als ik daar zo even antwoord op proberen zou te geven.
Ik heb je een mail gestuurd…
[Reageer hierop]
april 25th, 2010om15:58
Oh lieverds….wat lees ik hier veel herkenningen in jullie reactie op dit artikel.
Ik voel me ook heel vaak eenzaam en heb steeds vaker dat heimwee gevoel….
Steeds meer voel ik me dan ook verder weg van de aardmensen (zal ik maar zeggen)….lijkt wel of de kloof tussen ons steeds groooooter aan het worden is…
Nu zelfs al bij mijn hele naasten die ik zeer lief heb….
Dat maakt me dan nog eenzamer, omdat ze mijn ‘taal’ niet spreken en niet begrijpen…denk ik dan.
Ook dat ‘weten’ wat anderen denken en voelen is bij mij heel erg aanwezig.En dat maakt me vaak ook heel verdrietig…
Ik wil hier alleen maar zeggen dat ik heel blij ben met dit artiekel vol herkenningen.
Dank je wel voor het plaatsen.
[Reageer hierop]
mei 15th, 2010om18:18
Hoi Evelyn,
ik zonder mezelf ook vaak af. Maar dan niet echt van de mensen maar dan gewoon van de hele wereld. Ik kan soms echt boos zijn op alles en iedereen dat ik tegenkom. Hoewle ik eigenlijk wel een vriendelijk persoontje ben hoor
[Reageer hierop]
mei 22nd, 2010om18:00
Mooi en herkenbaar stuk…Je onder een groep mensen bevinden en je toch eenzaam voelen. Uiteindelijk jezelf willen bewijzen door keihard te werken en studeren en je kind alleen opvoeden (wat de maatschappij graag ziet), terwijl je niets liever wilt om er voor je kind te zijn.. Burnout krijgen is dan een kado-tje.. Een wake-up call om eens goed naar jezelf te kijken. Wat mensen uit je leven te schrappen, ook familiebanden (als die er uberhaupt waren). Uiteindelijk houdt je even niemand meer over en komen (als je er je aandacht op richt) nieuwe liefdevolle mensen op je pad.. Zelf heb ik begeleiding vanuit het shamanisme om de kilte uit mijn systeem te krijgen en weer te mogen voelen en ook eens te mogen ontvangen. Ook dat moet ik nog leren. Ben overigens blij hier zoveel (h)erkenning te vinden. En dat boos zijn op iedereen omdat zij niet zien wat jij ziet herken ik wel hoor, dan laat ik ook een hele felle kant van mezelf zien puur vanuit een soort onmacht.. Terwijl de kunst is om die onmacht om te buigen naar macht over je eigen leven en het stellen van jouw doelen.
[Reageer hierop]
mei 23rd, 2010om02:06
Ik vroeg me af wat je precies bedoelde met dat vreselijke systeem van onderwijs. Ik zit nu al een tijd op het HBO waarbij ik ook zo mijn ups en downs heb gehad. Desondanks ben ik vastbesloten om wel mijn diploma te behalen. Zelf ben ik nou ook ontzettend aan het twijfelen of mijn problemen met school nu voortkomen uit persoonlijke omstandigheden of met wie ik nu werkelijk ben. Wordt af en toe doodongelukkig van school maar geen school betekent geen diploma!
Wat maakte uiteindelijk dat je besloot met je opleiding te stoppen?
[Reageer hierop]
mei 23rd, 2010om14:02
Het verhaal over het voortijdig eindigen van een ‘schoolcarriére’ is mij niet vreemd. Toen onze oudste dochter 4 maanden voor haar eindexamen kwam vertellen dat ze stopte met school, kon ik dat alleen maar toejuichen. Het kind zat al jaren met zichzelf in de knoop door de voortdurende druk die op haar schouders werd gelegd. Ze gaf aan het ronduit zat te zijn dat ze de hele dag moest aanhoren ‘als je dit niet doet, dan…’. En zoals ze zelf zei:’Mam, ik leer alleen maar onzinnige dingen waar ik niets mee kan’..
Wij waren trots op haar, omdat ze helemaal voor zichzelf koos. Maar vanuit school werd een heel proces in gang gezet. We moesten gesprekken voeren, waarbij er vol op haar werd ingepraat dat ze werkelijk zou eindigen als een ramp in de maatschappij. Ze zou ergens achter een kassa bij een supermarkt eindigen en zou niets meer waard zijn.
We hebben het aangehoord….
Daarna volgden de brieven van het Ministerie van Onderwijs. Ze moest een gesprek hebben want anders zou het nooit meer goed komen met haar.
Mijn dochter, normaal gesproken erg timide, gaf als antwoord dat ze hier geen enkele behoefte aan had en dat ze zich prima kon redden!
We zagen haar veranderen in korte tijd. Van een zeer schuchter meiske met een onzichtbaar maar voelbaar juk op haar schouders (hetgeen begonnen was toen ze naar school ging) tot een heerlijke vrije, blije en gezellige meid. Zoals we haar als kleutertje hebben meegemaakt. Ik geniet elke dag weer van haar en we doen heel veel samen.
Overigens is het niet helemaal verkeerd afgelopen met haar hoor. Ze is met haar negentien jaar de jongste Jassentechniektherapeute van Nederland en helpt jongeren in haar leeftijdsklasse. Samen (ik ben zelf ook therapeut) behandelen we ook huilbaby’s met verbluffende resultaten.
Je kunt je misschien voorstellen hoe ongelofelijk trots ik op haar ben. Ze heeft de school een spiegel voorgehouden en heeft laten zien dat ze haar eigen weg kan kiezen!
[Reageer hierop]
mei 23rd, 2010om18:03
@Bas, Dat vreselijke systeem…
Ik vond school al vanaf de 1e klas saai (dat is nu groep 3), en dat is nooit echt weg gegaan. Ik vond de middelbare school ook klote, en toen ik op de HBO kwam zag ik dat het eigenlijk niet zo heel veel verschilde van het systeem waar ik uit kwam. Ik had er hoge verwachtingen van, “de H.B.O.” , maar zag dat ook daar veel ongeïnspireerde leraren rondliepen, dat je ook daar nauwelijks vrijheid krijgt en dat je les krijgt in zaken die al lang achterhaald zijn (ik zat op een opleiding die het communicatieve betrof en we werkten met software waarvan letterlijk gezegd werd dat die al niet meer gebruikt werd; het was zo typisch voor de manier van lesgeven.)
Ik heb later nog eens een 6 maanden een (duits)lerarenopleiding gedaan, toen ik al weer 25 ofzo was, maar ook dat trok ik toen niet. Wat een slechte leraren in het algemeen, en het niveau van de lessen lag heel laag. Ik verveelde me helemaal ziek.Ik geloof ook wel dat het niet echt in de lijn lag van wat ik later wilde doen, hoor.
Ik respecteer enorm dat jij je diploma wilt halen.Het is ook een tijd waarin je veel mensen kan leren kennen, studeren,en het heeft volgens mij ook heel veel leuke kanten. Het is zo persoonlijk.
Er zijn ook veel nieuwetijdskinderen die wel naar school gaan en afstuderen, ik denk dat dat waarschijnlijk nodig is voor hun missie, of dat ze er genoeg uit halen.
Bedankt voor je reactie Bas.
Groet, Gordon
[Reageer hierop]
mei 23rd, 2010om18:30
@ Gordon:
Je hebt helemaal gelijk… tenminste in mijn ogen.
Vooral je laatste alinea.
Het is dat ik wéét dat ik mijn diploma moet hebben voor mijn missie. Want anders had ik op 10 mei jl school opgegeven, toen ik hoorde dat ik niet mocht meedoen met CSExamen dit jaar.
Maar we blijven vechten!
lieve groet,
L.A.
[Reageer hierop]
mei 26th, 2010om01:28
Ik loop al weer wat langer mee. ik ben nu 38 jaar.
en ik meende daarom niets te zoeken te hebben op deze site.
en dan lees ik een bericht over iemand van 65. oke, alles is relatief, zo gezien.
Eigenlijk heb ik -naar mijn idee- pas heel laat zo rond mijn 30e-31e van een goede kennis van mij heel voorzichtig vernomen, dat ze mij altijd al als een fijn-gevoelig persoontje vond. Maar ik wilde een gewoon iemand zijn. Toch had ik nergens aansluiting: niet bij uitgaan (wáárom moet ik kei- en keiharde muziek ´gaaf´vinden?) , niet bij ´socializen op het werk´. Het idee dat iedereen weet waar-ie mee bezig is…qua carriereplanning, qua relaties…behalve ik.
De eenzaamheid is over. Maar tot mijn 30e dus het idee gehad, dat ik ales alleen heb moeten doen.
Nu is er dus aansluiting bij mensen die met kristallen en met reiki werken. Zelf heb ik via pendelen kunnen nagaan dat ik al sinds mijn geboorte een persoonlijke gids heb. Dit weet ik nu sinds de aanschaf van een pendel in maart 2008. Sindsdienis er meer de ervaring dat ik op mijn eigen manier geleid wordt. En voor iedereen: durf je eigen intuitie, jouw innerlijke radar te achten. Vindt je voeding. vast smakelijk eten voor vanaf…nu?!
In astrologie heb ik ook een nieuw stuk levensstroom gevonden. via regressie, onder hypnose gaan, kwam er dus uit dat ik hiermee in vorige leven al stevig had gewerkt. Een oeroude draad/bedrading heb ik vervolgens alweer 6 jaar terug in mijzelf opgepakt, geactiveerd.
Succes, in de hoop dat iemand er hier iets aan heeft.
groeten, geneve6
[Reageer hierop]
mei 26th, 2010om17:50
Mooi om al die verhalen te horen. Het vergt heel wat moed om met school te stoppen. Ik denk dat je best trots op jezelf mag zijn als je tot zo’n beslissing weet te komen. Echter hoe graag ik ook wil stoppen met school ik merk dat ik een boel nieuwe kennis heb opgedaan. Kennis die toch zeker wel invloed heeft gehad op mij als persoon en waar ik niet meer zonder wil. Ik geloof dat ik een grotere invloed weet uit te oefenen op de wereld en ‘beter tot mijn recht kom’ wanneer ik naar school ga en mijn diploma haal. Dit hoeft natuurlijk niet voor iedereen hetzelfde te zijn. Wat ik inderdaad heel erg mis op school is vrijheid in het leren. Waarom niet zelf het tijdstip voor het hertentamen bepalen zodat er kan worden geleerd in eigen tempo bijv. Het verbaast mij dat anno 2010 het onderwijssysteem nog steeds zo stroef lijkt te functioneren. Onderwijs is vermoeiend en vaak niet leuk. Ik zeg minder moeten en meer zelf willen. Passen wij nieuwe tijdskinderen ons niet veel teveel aan, aan de wereld zoals die is. Wordt het niet eens tijd om het anders te gaan doen. Meer naar onze inzichten misschien.
[Reageer hierop]
mei 26th, 2010om18:29
@ Bas, ik weet niet wat meer moed vergt. In het systeem blijven of eruit stappen.Het is een persoonlijke keuze, en die van mij werd beïnvloed door een hoop, toen vooral onbewuste factoren.Ik heb later hard moeten vechten om die keuze tegenover mezelf te moeten verantwoorden en ik heb toen ik net ging solliciteren mijn C.V. vervalst omdat ik niet kon en durfde te vertellen dat ik mijn school niet had afgemaakt.Ik had gevoelens van schaamte en minderwaardigheid en het heeft tijd gekost om die te overwinnen. Zo zie je maar…
[Reageer hierop]
juni 15th, 2010om15:36
Ik vind dit heel moeielijk voor mezelf, ik als kristalkind weet geen raad meer ,leef op mij zelf ,ook vaak alleen thuis ,kan niet meer tegen de wrede wereld hier ,en rook al 15 jaar cannabis weet geen raad meeer…groetjes van lex
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 21st, 2010 at 18:23
@A.Schuster, @ Lex, dat lijkt me helemaal niet leuk, zoveel alleen. Ik heb ook veel tijd nodig (alleen) voor mezelf, maar ben altijd weer blij als ik daarna ruimte heb voor mijn vrienden, al is het soms moeilijk om volledig ruimte te maken en helemaal in het moment te zijn. Ik ben altijd bezig (bewust of onbewust) met balans en grenzen.Als ik niet genoeg tijd neem voor mezelf, om alleen te zijn word ik onrustig, als ik me teveel in mezelf terugtrek word ik eenzaam. Ik leer om in relaties met geliefden steeds meer risico te nemen door te vertellen hoe ik me echt voel. En ja, evelyn, soms raak je dan mensen kwijt, en dat is soms best pijnlijk, maar in het algemeen heb ik wel die mensen om me heen die echt van mij houden zoals ik ben, en die allemaal accepteren dat ik een Indigo ben (ook al “snapt” niet elke vriend wat dat inhoudt)
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 21st, 2010 at 18:24
@A.Schuster, Toen ik na 7 jaar blowen stopte, kwam ik erachter dat ik niet wist hoe ik moest leven (vooral emotioneel gezien) vanwege bijna complete stilstand in emotionele ontwikkeling…Ik schrok me de klere, om het zacht uit te drukken, en heb heel snel hulp gezocht. Het stoppen zelf was niet eens zo zwaar. Ik stelde me ten doel om 40 dagen te stoppen, ook al wist ik toen al dat ik definitief wilde stoppen,maar gewoon om het overzichtelijk te houden en een succes te kunnen boeken. Ik heb elke dag dat ik gestopt was een kruisje gezet en ben daar na 32 dagen mee opgehouden omdat ik wist dat ik echt gestopt was. Ik heb bijzonder veel gehuild in die tijd.Ben blij dat ik er van af ben, het blowen. Ik heb heel veel geleerd in de jaren daarna.
[Reageer hierop]
juni 17th, 2010om08:07
Het is nog moeilijker als mensen die je dierbaar zijn of waar je van hoopt dat ze het zullen begrijpen je liever laten vallen als een steen en heel snel weg lopen dan je te proberen begrijpen en aanvaarden als je hun vertelt wat een nieuwetijds/sterrenkind is. mensen zijn hier absoluut niet klaar voor, je hoort zo vaak berichten over die first contact…ze zijn echt niet klaar…
[Reageer hierop]
juni 17th, 2010om12:25
Ik begrijp gewoon gans dat gedoe niet, mensen maken er een ganse scene van alsof ze weet ik veel wat te horen kregen, ik heb al mogen aanhoren dat men liever zou gehoord hebben dat ik een ziekte had dan dat ik een sterrekind ben, huh?? wat???
Ik heb te horen gekregen dat ik iets raar en vies ben, niet in die woorden maar daar kwam het dus op neer, alsof ik iets ben wat je absoluut moet mijden.
En al te vaak geven mensen je zo het gevoel dat je hier niet hoort te zijn en je nog vreemder bent dan je jezelf al vond! Ik krijg echt meer en meer het gevoel hier niet thuis te horen en hier niet meer te willen blijven ook, echt!
Als mensen waar je om geeft en beweren om jou te geven zo dingen tegen je zeggen doet dat pijn, zowel mentaal als fysiek (in mijn geval toch). Als iemand je onvoorwaardelijk graag ziet doen ze dat toch niet? Ik snap er echt niets van. Ik neem mensen zoals ze zijn en laat hun in hun waarde maar dat gaat blijkbaar slechts 1 kant op…
Vanavond toch eens een poging wagen men gidsen te bereiken voor een serieus onderonsje…
[Reageer hierop]
juni 17th, 2010om14:02
Laten we voorop stellen dat het niet makkelijk is te zijn wie we zijn. Toch heb ik zelf een groeispurt mogelijk gemaakt door heel disciplinear met mijzelf om te gaan.
Dat heeft even geduurd. Een stuk zelf analyse en erkenning van wat ik wel kan en niet kan. Wel mag en niet mag, wel wil en niet wil.
@Lex, elke vorm van druggebruik (een sigaret incluus) heeft als resultaat een vervorming van de werkelijkheid. De realiteit. Je vermogen om met die realiteit om te gaan verzwakt door dezelfde drug. Wanneer e.e.a. is uitgewerkt, heb je geen idee hoe je het moet aanpakken om de eenvoudige reden dat de realiteit niet overeenkomt met wat je geleerd hebt in je roesje. Overweeg eens te stoppen en maak goede afspraken met jezelf. Als er zaken zijn die je niet aankan, doe die zaken dan vooral NIET.
Leer eerst om te gaan met wat je wel kan. Je wijsheid die daaruit zal groeien zal je helpen die zaken te tackelen welke nu zo wreed en machtig lijken in je bestaan.
Stukje Samurai wijsheid van Sun Tsu:
“He who knows when he can fight and when he cannot, will be victorious.”
@Evelyn.
Ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik prijs mij zeer gelukkig met een klein groepje vrienden. We hebben elkaar al jáááren en erkenning en acceptatie is vanzelfsprekend. En nee, helemaal snappen doen sommigen het ook niet. Ze vinden zelf dat dat ook niet hoeft. Het levert wel hele spannende gesprekken op :0)
Dat, en mijn huwelijk met die geweldige lieve vrouw van me, mijn warme familie en de wijze leer van mijn moeder laten me vaak wel een beetje lachen om hen die 70 vrienden kunnen uitnodigen voor hun verjaardag echter van 60 niet weten wanneer ze jarig zijn maar ze wel ‘vrienden’ noemen. Wie weet eigelijk nog de betekenis van vriendschap?
‘Zij die niet klaar zijn’ zoals je zegt zijn zij die tot je werkelijke vrienden kunnen behoren. Als zij dat niet accepteren moet je ze toch laten gaan. Bescherm altijd eerst jezelf. Alleen dan kan je anderen beschermen, helpen, etc.
[Reageer hierop]
juni 18th, 2010om18:59
Men gesprekje heeft me er gelukkig terug wat bovenop geholpen. Ze (men gids) zei me dat ik me zeker nooit naar beneden mocht laten halen door of voor een ander, dat ik mag opkomen voor mezelf en trots mag zijn op wie ik ben en dat ik mooi ben zoals ik ben en dat ook mag uitstralen en mezelf mag zijn. Dat wie dit niet accepteert gewoon zo ver niet is en ik die misschien soms wel moet los laten op termijn.
[Reageer hierop]
juni 18th, 2010om19:03
Het onderonsje was geslaagd
(vorig bericht is plots verdwenen denk ik? :/ )
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 18th, 2010 at 20:54
Nou, ik heb een nieuw "reactie systeem" geplaatst zodat men makkelijker en overzichtelijker op elkaar kan reageren.
Door die overgang staan nu soms vaste lezers die reageren nog even in de wachtrij. Nog even geen idee hoe dat kan, wel dat het maar 1 keer gebeurd…
(nog even reclame maken:)
Het is ook heel makkelijk om je te abonneren op alle reacties op het artikel
Slimme gids, die van jou…. Wees maar trots op wie je bent!
[Reageer hierop]
juni 19th, 2010om09:03
Aaah owkee
Ja inderdaad, gisteren ook wat geweldig mee gemaakt zeg. Ik kwam net de woonkamer binnen, laptop staat open, zie ik dus iemand, een silhouet eerder maar volledig bestaande uit wit licht aan men laptop zitten in de zetel, naar men scherm aan het kijken. Ik blijf staan en kijk er naar, de persoon stelt zich recht en wandelt rustig van de zetel dwars door men salontafel verder. Ik was net met een vriendin aan het babbelen die nogal snel iets kan aanvoelen en boodschappen kan over geven, ik vertel wat ik zag en zei dat ze net hetzelfde had gevoeld, alsof iemand aanwezig was toen ik weg was. Klein momentje later voel ik een immense warme en duidelijk iemand die zn hand rond men pols legt. Jammer genoeg blokkeerde ik ergens ofzo en kon ik die niet zien of horen. Het bleek zoals ik wel voelde te gaan om wezens zeg maar van de plek waar ik me thuis voel, ze kwamen langs om me te laten weten dat ze me zeker niet vergeten waren en dat ze weten hoe sterk ik verlang naar terug keren. Ze kwamen om me te helpen, wat volgde was echt heeeeel maf. Ik voelde duidelijk dat ze wat deden, enormde druk op men hoofd voornamelijk men 3de oog en tintellend gevoel over gans men lichaam. Ik kon met hulp van men vriendin wat vragen stellen aan hun en antwoorden krijgen. Na anderhalf uur zijn ze terug vertrokken maar gingen een andere keer verder doen, ze zeiden dat ik moest rusten nu. Ik voelde me echt behoorlijk vreemd, zag en zie nog steeds in men ooghoeke vanalles flikkeren alsof er constant witte flitsen zijn, zie energie lijnen rond alles en op de vloer. Ze zeiden me dat ze een kanaal hebben geopend waardoor ik met hun zal kunnen communiceren en ze zal kunnen zien maar dat dit dus even kan duren eer dat in orde is doordat je veel kan blokkeren hier op aarde. Ik voelde me immens misselijk, ze zeiden dat dit gewoon ballast was die er uit moet en dit fysiek een uitwerking zal hebben. Dat ze men trillingsniveau hebben verhoogd en ik waarschijnlijk scherper zal kunnen horen en zien (en ze zeggen nu al in men omgeving dat ik altijd alles opmerk
)
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 19th, 2010 at 09:55
Hey Evelyn, ik heb , op mijn manier (ik zag helemaal niks, maar voelde van alles) ook zo'n misselijk makende ballast opruiming gehad, was er een paar dagen helemaal van ondersteboven. Had ook daarna het idee dat mijn gevoeligheid groter werd. Je klinkt in ieder geval weer wat positiever>fijn! Ik ben wel benieuwd hoe dit verder gaat!
[Reageer hierop]
evelyn's reactie :
juni 19th, 2010 at 10:47
Ja zeker
ben tot een aantal besluiten gekomen ondermeer door wat men gids zei en door de ervaring gisteren. Ik ga de raad opvolgen 
Kben ook nog niet 100% maar zal wel goed komen 
ben benieuwd wat volgt, ze komen binnenkort nog eens terug dus waarschijnlijk nog meer van het zelfde dan.
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 19th, 2010 at 13:12
@evelyn, Mooi zo, Evelyn. Ben blij dit te horen. Laat je niet op je kop zitten he?
[Reageer hierop]
juni 20th, 2010om11:57
Hey Gordon, Hoe lang heb jij zo wat “last” gehad toen jou dat overkwam? Ik ben met momenten erg duizelig en men maag is enorm van streek.
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 20th, 2010 at 12:23
@Evelyn, zeker 5 dagen. De eerste dagen kon ik heel slecht tegen geluid, fel licht (winkels!) en mensen, of drukte. Daarna zakte het af. Ik heb daarna nog een paar keer een mildere ervaring gehad die er op leek. Ik werd heel misselijk, en het leek alsof ik uit mijn lichaam steeg. Maar ik weet niet of we hetzelfde mee gemaakt hebben he? Groetjes
[Reageer hierop]
Evelyn's reactie :
juni 20th, 2010 at 14:43
@Gordon,
Ik leek mee te kunnen zien, alsof alles scherper was of kleurrijker en ik zag alles precies vibreren, nu is het al wat beter maar met momenten gebeurt het nog. In elk geval zeker weer een opruim actie, zonet met de persoon gebroken die gans dit gedoe gestart heeft deze week.
[Reageer hierop]
juni 21st, 2010om17:44
Hey, ik kwam gisteren dit filmpje tegen die wel behoorlijk toepasselijk is bij het onderwerp, zeker eens de moeite te kijken
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 21st, 2010 at 18:12
@Evelyn, een mutssjaal? (reactie verwijderd wegens bij nader inzien niet zo flauw willen zijn) maar ze heeft wel wat te zeggen waar ik wel naar wil luisteren.
[Reageer hierop]
Evelyn's reactie :
juni 21st, 2010 at 19:46
@Gordon,
ja wel het ging me ook meer om wat ze te zeggen had, vooral omdat nog heel wat mensen hier vast wel die afwijzing hebben gehad en ik had het nog nooit vanuit dat standpunt bekeken dat zij aanhaalt, vandaar 
Haha
[Reageer hierop]
juli 30th, 2010om00:13
ik ben 15 en weet sins en jaar dat ik een indigo ben. Ik snapte vroeger niet waarom de andere zo raar deden in mijn ogen totdat ik vorig jaar toevallig op een site kwam over indigo’s n zodoende op deze site. ik heb 2 nichtjes van 3 die ook indigo zijn en 1 nichtje vn n half jaar die een kristalis. weet iemand hoe k ze op latere leeftijd het beste bij kan staan?
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juli 30th, 2010 at 13:20
hoe zou jij zelf bijgestaan willen worden? Verder zou ik zeggen: “leef nu, in het nu, en zie later hoe je dat zou willen doen. Je ideeën nu en later zouden wel eens kunnen verschillen, want jij zelf zal ook steeds meer leren. Het komt vanzelf op je af!
[Reageer hierop]
juli 30th, 2010om00:20
ik vind deze liedjes (kwa tekst) wel bij deze site passe
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juli 30th, 2010 at 12:26
hmm? welke liedjes bedoel je?
[Reageer hierop]
augustus 25th, 2010om15:06
Wat ik doe is ( bijv als ik overprikkeld ben, of moe en dus niet zo oplettend ). Aan ‘t begin van de dag visualiseer ik een kring om me heen soort van schild, dat alles scanned wat er binnen komt( zorgt ervoor dat ik erover nadenk inplaats van alles opslurp ). En in mijn hart daar ligt waakhond. Zodra er iets negatiefs binnenkomt stap de hond uit me hart word groter en jaagd het weg uit mijn schild en het komt er niet meer in. Hoe negatiever de emotie hoe groter de hond en hoe aggresiever hij het wegjaagd. Maar als er iets positief binnekomt blijft hij netjes op zijn plaats liggen, klein en als een puppy kwispelend om aandacht. En bijv in drukke ruimtes visualeer ik dat de hond aan een touw zit blaffend om zich heen. Na ff dat gedaan te hebben voel ik mij persoonlijk beter..Haal ik diep adem. Kan ik er weer tegenaan zonder dat te visualiseren. Het voelt als me best maatje, als ik me kutvoel kan ik daarop terugvallen en gaat het snel stukke beter al het negatieve jaagd ie weg en beschermd mijn ware ik.
[Reageer hierop]