Wat vraagt je Nieuwetijdskind van je? praktische tips voor de opvoeding
Dit is een verslag van een lezing die ik (n)ooit heb gegeven..
Huh?
Toen ik mijn 1e lezing over nieuwetijdskinderen voorbereidde had ik van te voren wat punten bedacht en opgeschreven die ik in ieder geval aan de ouders mee wilde geven. Deze vielen in twee categorieën , namelijk
- Wat vraagt je nieuwetijdskind van je?
- Wat geeft je nieuwetijdkind je?
waarbij de eerste ‘categorie’ praktischer ingesteld was dan het tweede, wat spiritueler ingestelde, gedeelte.
Mijn lezing(kje, deze zou ongeveer 20 minuten duren) werd voorafgegaan door een korte algemene lezing door een collega, over nieuwetijdskinderen en hun eigenschappen, zodat ik niet een hele inleiding hoefde te houden over waarom nieuwetijdskinderen hier zijn, hun eigenschappenen en gevoeligheid. Ik kon als het ware direct “to the point” komen, en daar keek ik erg naar uit, ik had veel zin om mijn eigen ervaringen en kijk op de zaak aan de ouders mee te geven. De bedoeling was om direct na de lezing een interactieve workshop te doen, met veel ruimte voor de vragen van de ouders, waar we volledig intuïtief op in zouden springen met veel tips vanuit de eigen ervaring en praktijk.
Het liep alleen totaal anders… Door miscommunicatie met mijn collega werden de toeschouwers vanaf de 1e seconde bij de lezing betrokken en werd het direct al heel interactief. Het was een goede ervaring omdat ik merkte dat er vooral zoveel behoefte is aan antwoorden op de vragen die ouders hebben. Ik voelde me al snel als een vis in het water.
Toch lijkt het me leuk om die punten eens, aangepast met extra informatie, om het een naar ik hoop wat logischer geheel te maken, en mijn eigen ervaringen, op te schrijven en op dit blog te plaatsen. Misschien voer voor discussie?
Ik wil je graag een paar dingen meegeven om over na te denken die ik samenvat onder het kopje:” wat je kind van je vraagt” en deze leidt ik nu in met een paar ”basisgegevens” die niet voor iedereen een gegeven zijn maar m.i. noodzakelijk om te weten zodat je beter snapt “hoe het werkt” in een nieuwetijdskind.
Basis gegevens
1. Allereerst is het volgens mij belangrijk om te weten dat de nieuwetijdskinderen van nu hun ouders hebben uitgekozen.
Specifiek omdat ze van jou kunnen meekrijgen wat ze nodig hebben om zich in deze wereld als mens te manifesteren. Grote kans dat je zelf een indigo bent, en/of in ieder geval zelf zeer gevoelig bent. Je hebt daardoor veel instrumenten in huis om met je kind te communiceren, en je kunt veel van je levenservaring meegeven aan je kind. Ik vertel je dit zo specifiek omdat veel ouders zich afvragen of ze het wel aankunnen, of ze er wel klaar voor zijn. Nu, dat ben je. Simpelweg omdat je het kind NU hebt. Anders was het wel later gekomen 
2. Je wist het waarschijnlijk al maar je nieuwetijdskind is buitengewoon gevoelig.
“De kristalkinderen die tegenwoordig geboren worden zijn extreem gevoelig voor alles in hun omgeving – geluid, kleuren, negatieve emoties in anderen, geuren, voedsel, chemicaliën, vervuilers, het “gevoel” van kleding, geweld en pijn van anderen, groepsbewustzijn, elektromagnetische frequenties, zonne-explosies. Ze zijn dusdanig empathisch dat ze weten wat een vreemde in de straat voelt”
3. Voor je nieuwetijdskind is de geestelijke wereld dichtbij.
Maar wat is “de geestelijke wereld” ?
In één woord zou ik zelf de geestelijke wereld als God omschrijven, maar ik begrijp dat dat niet voor iedereen even duidelijk is. Je zou ook kunnen zeggen dat de geestelijke wereld bestaat uit totale verbondenheid in en met alles, met liefde op een niveau dat we als mensen niet of nauwelijks kunnen bevatten. Een wereld gebonden aan Goddelijke en Universele wetten. Een wereld waarin Engelen en Lichtwezens onophoudelijk en als één werken om zich binnen die liefde verder te ontwikkelen, en ons mensen hierin bijstaan omdat wij diezelfde ontwikkeling, maar op een ander niveau, doormaken. De geestelijke wereld is de wereld van onze ziel. Onze ziel kan enorme afstanden afleggen zonder grenzen, gewoon door het te willen, het te denken zouden wij zeggen. Er is daar geen “tijd” en er is geen “ruimte”, geen “goed” of “slecht”, alleen maar liefde. De geestelijke wereld kan je misschien niet heel goed zien, ze is niet direct wetenschappelijk bewijsbaar (al is het wél wetenschappelijk aangetoond dat we een ziel hebben), maar dat wil niet zeggen dat ze er niet is…
4. Je nieuwetijdskind voelt altijd de connectie met de geestelijke wereld.
Het is het “gevoel van koninklijkheid” dat sommige nieuwetijdskinderen hebben dat hier vandaan komt, het bewustzijn dat we goddelijke schepsels zijn, en zelfs als zodanig vereerd dienen te worden. Je kind weet dat we allemaal verbonden zijn met elkaar en dat we allemaal liefde zijn.
Het is de wereld waar ze vandaan komen, die nemen ze gedeeltelijk “mee” naar de aarde en dat merk je ook aan hun zintuigen en mate van gevoeligheid, d.w.z. het is heldervoelend, voelt en/of ziet aura’s , denkt in beelden en niet in woorden, heeft een rijke droomwereld, en heeft dikwijls contact met engelen en gidsen. Je nieuwetijdskind kan intuïtief dingen voorvoelen en opvallende uitspraken doen over zaken die nog kunnen gaan gebeuren. Een hoop nieuwetijdskinderen zien ook Engelen, Gidsen en Deva’s, zeker in de eerste jaren van hun leven. Je kunt je kind zien “spelen” met iemand die jij niet ziet, en denken dat je kind een verzonnen vriendje heeft, of je ziet je kind kijken naar “iets” wat jij niet ziet; soms is je kind dan aan het praten met een Gids of Engel. Je kind beschikt over een enorme wijsheid als ziel en weet op datzelfde niveau precies waar het vandaan komt en wat het komt brengen, namelijk vrede, harmonie, compassie en verbondenheid. Dat wil overigens niet zeggen dat het niet “gewoon een kind is” die van jou moet leren hoe het is om als mens te leven, maar daarover straks meer.
5. Gevoel komt eerst bij je nieuwetijdskind, dan denken, dan doen.In die volgorde en niet anders!
Waarom vertel ik je dat? Omdat de meeste volwassen mensen geleerd hebben éérst te denken-vanuit het mentale leven, het ego zo je wilt- en je nu geconfronteerd word met een kind dat het andersom doet>dit vereist als je je kind wilt snappen van jou een andere manier van kijken, namelijk met je gevoel. Niet toevallig is dit één van de zaken die nieuwetijdskinderen komen veranderen, leven van uit het hart en niet vanuit het hoofd.
Nieuwetijdskinderen leggen om te voelen hun aura als het ware om jou heen en krijgen daarmee informatie over jou. Hoe je je voelt, of je boos bent, of verdrietig, of blij. Ze voelen daarmee ook veel dingen die misschien voor jou onbewust zijn, blokkades of oude onverwerkte emoties, soms weten ze ook waar dat door komt en wat je er aan zou kunnen doen. Dit komt vanuit een weten dat direct in contact staat met de bron. We noemen dat laatste ook wel helderwetendheid. Daarmee komen we meteen bij het eerste punt van wat je kind van je vraagt.
Wat vraagt je kind van je?
Erkenning van dat wat er is.
Wist je dat ouders vaak liegen tegen hun kinderen?
Nee hoor, mama is niet verdrietig. Het gaat wel!
Nee hoor, ik ben niet boos op papa, ik ben gewoon een beetje moe.
Nee hoor, het lijkt me hartstikke leuk om vandaag naar Oma te gaan
Nu niet schat, dat doe ik straks wel even>en het dan “vergeten”Volwassenen liegen ook door één ding te zeggen, en iets anders te doen. Spelen regelmatig een rol.
Leraren op school die kinderen onderwijzen om verdraagzaam te zijn, maar zelf tjokvol oordelen zitten.
Leraren die al lang de interesse voor hun werk hebben verloren, maar wel van kinderen verwachten dat ze opletten
Ouders die hun kinderen vertellen dat ze hun kamer moeten opruimen maar zelf een onopgeruimde (slaap of woon)kamer hebbenNieuwetijdskinderen horen,voelen en weten de waarheid; horen élke dubbele bodem. Nieuwetijdskinderen luisteren niet naar je woorden, maar voelen, kijken en weten. Dit gaat razendsnel en intuïtief.
Mijn moeder is van mijn vader gescheiden toen ik 2 1/2 was en was daar heel erg verdrietig over en vooral erg boos op mijn vader, maar om mij te beschermen en vanuit het gevoel “het goede voor haar kinderen te willen doen” probeerde ze dit verdriet en haar boosheid te verbergen. In haar woorden wilde ze ook “niets negatiefs” over mijn vader zeggen ” om mijn beeld van mijn vader niet te willen beïnvloeden”.
Goed, dat vertelde ze niet meteen toen ik 3 was, maar jaren nadat ik al lang voelde hoe het écht zat. Op mijn 3e al dus! Mijn moeder was heel erg verdrietig door de scheiding en laaiend omdat hij was vreemdgegaan. Dit alles wist ik intuïtief al vanaf hele jonge leeftijd, ik wist zelfs met wie!, en het was een ontzettende schok voor haar toen ik dat aan haar vertelde toen ik een jaar of 10 was. Ik herinner me dat we in de auto zaten en ze bijna de weg afreed toen ik het vertelde, zo erg schrok ze. Ze had jaren lang gedacht dat ze alles voor me verborgen had gehouden.
Nu ik dat laatste opschrijf moet ik wel glimlachen als ik de beelden weer terughaal, vooral hoe ze bijna de berm in reed, maar het was buitengewoon eenzaam voor me om alles aan te voelen, zelfs jaren lang, zonder dat ik de erkenning kreeg voor mijn weten. Het was zelfs zo dat ik haar troostte en bijstond zonder dat ik daar de waarheid voor terug kreeg. Het is slechts één van de vele dingen waarvan ik aanvoelde hoe ze zaten en waardoor dat kwam, zonder dat ik een eerlijk antwoord kreeg. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat er doordat mijn moeder haar eigen verdriet en boosheid ontkende er geen ruimte was voor mijn eigen verdriet en boosheid om de scheiding van mijn ouders omdat dat voor haar te dicht bij haar eigen ontkende gevoel kwam. Dit werkte bij mij een ontzettende eenzaamheid en verdriet in de hand, creëerde een afstand die ik in zekere zin in mijn jeugd nooit meer te boven ben gekomen.
Je kunt dus maar beter niet liegen tegen je kind, het voelt meestal toch wel hoe het zit. Dat wil niet zeggen dat je geen grenzen mag stellen in dat wat je vertelt. Je mag best vertellen (in woorden die aansluiten bij het niveau van je kind) dat je verdrietig bent omdat jij en papa ruzie hebben gemaakt, maar kunt er gerust bij vertellen dat het kind zich daar geen zorgen over hoeft te maken, dat je daar zelf wel uitkomt. Grenzen stellen is prima, ook daarover straks meer.
Maar ontken niet “wat er is” want, nogmaals, je kind voelt het wél en zal zich zeer alleen voelen door je ontkenning en zal zich op den duur terugtrekken door een gebrek aan vertrouwen in je, en ik overdrijf niet als ik zeg dat dat één van de ergste dingen is die een nieuwetijdskind kan overkomen. Als je ontkent “wat er is” ontken je ook je kind’s eigenheid, zijn heldervoelendheid, zijn weten, en ontken je dus je eigen kind.
Daarmee komen we bij het 2e punt van erkennen wat er is:
Nieuwetijdskinderen hebben een eigenheid, die niet bij gevoel en weten ophoudt.
Ze zien dikwijls op jonge leeftijd aura’s, soms geesten, en weten vaak intuïtief hoe andere mensen zich voelen. Ze zijn vaak veel gevoeliger dan hun ouders en kunnen je in aanraking brengen met een gevoelswereld die je of niet kent of , wat ook vaak gebeurt, in je eigen leven onderdrukt hebt. Als je kind naar je toe komt om te praten over onderwerpen die je misschien wel doen schrikken, wees dan open en dankbaar dat je kind je in vertrouwen neemt, en laat het vertellen. Geef je kind de ruimte om te praten over energie, aura’s, de juf die verdrietig is, de oom die binnenkort dood gaat en zelfs over “opa die op bezoek komt”, ook als je je dat zelf moeilijk kunt voorstellen.Nieuwetijdskinderen zullen vaak hun gaven gaan onderdrukken als er thuis geen plek voor is. Veel Nieuwetijdskinderen leren bijvoorbeeld na een tijd (vaak eind lagere school) af om aura’s te zien, “vergeten hoe dat moet”. Als ze merken dat je het niet aan kan dat ze praten over “opa zien” als die is overleden, omdat jij bijvoorbeeld je eigen verdriet daarmee onder ogen moet zien, zullen ze er simpelweg mee ophouden. Maar daarmee beroof je je zelf van een groot cadeau namelijk jezelf en je kind beter leren kennen , maar ook leren over het leven na de dood en de mogelijkheid om je oude onverwerkte emoties te verwerken.
Dat laatste is nog zo’n punt:
Je eigen onverwerkte emoties zullen aan het licht komen omdat je kind ze ziet, weet en voelt.
Of je nou wilt of niet, je kind zal je ermee confronteren. Vaak alleen al door er gewoon te zijn. Je herkent misschien je eigen gevoeligheid terug in het kind terwijl je dit in je zelf hebt onderdrukt. Je verdriet hierover kan ineens daarmee weer aan de oppervlakte komen, terwijl je dit diep weggestopt had. Vaak heb je zelf als kind geleerd om je aan te passen, vooral niet op te vallen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg is je geleerd in je jeugd, door je ouders, door je leraren op school. Dit alles kan weer bij je omhoog komen, misschien was je het in zekere zin alweer vergeten. Indigo’s zullen je grenzen voelen en er tegen aan schoppen, Kristalkinderen zullen deze grenzen reflecteren.
Op zielsniveau heb je een contract met je kind afgesloten. Je kind komt je helpen met je lessen, en zal, volgens afspraak als het ware, deze naar boven halen als je het niet zelf doet, tenminste. Je kind komt ook om samen met jou, jouw karma dragen. Dit is iets buitengewoon liefdevols, maar kan ook buitengewoon zwaar zijn voor jou en je kind.
Als je, omdat het je te pijnlijk is om weer door je oude gevoelens heen te gaan, je kind dezelfde boodschap geeft: doe maar gewoon, pas je aan, dan ontken je niet alleen je eigen gevoeligheid en gevoelens maar ook de eigenheid van het kind. Dat wat er is!
Het benaderen van hun gedrag vanuit een karmisch perspectief kan je helpen om ze te zien op een dieper niveau. Ze zijn meer dan kinderen, ze zijn zielen met een menselijke ervaring, net als jij.
wat vraagt je kind nog meer van je?
Bevestig je kind in zijn/haar eigenheid, in ZELF-vertrouwen en in zijn/haar KRACHT
Het is belangrijk dat je de eigenheid van je kind respecteert, ze leven in een wereld die nog niet klaar is voor ze. Dat komen ze tegen op school, in de hobby’s die ze doen, op de sportclub, muziekles etc, en bij vriendjes en vriendinnetjes en hun ouders, misschien in hun eigen familie, ooms en tantes, opa’s en oma’s. Het klinkt logisch maar ze hebben een veilige, begripvolle en warme omgeving nodig die zich bewust is van de gevoeligheid van het kind. Het kind heeft begrip nodig, veel fysiek contact en een luisterend oor.
Dit zijn kinderen die denken in beelden (wist je dat beelddenkers tot zo’n 32 beelden per seconde zien, waarbij “woorddenkers” 2-5 woorden per seconde aankunnen? Een klein voorbeeld van waar jouw kind verschilt van een hele boel anderen, misschien ook wel van jou?)
Dit zijn kinderen met een enorme liefde voor de natuur en dieren, waarmee ze vaak moeiteloos kunnen communiceren. Kinderen met een ongelooflijk hoog niveau van compassie, die verdriet voelen van anderen alsof het hun eigen is. Ze hebben vaak jouw begeleiding nodig in het hanteren van alle emoties die op ze af komen, vaak moeten ze leren om te gaan aarden, en dit hebben ze ook van jou nodig.
Ik zie zo vaak (indigo) ouders die zelf grote moeite hebben met aarden, met het bewonen van hun lichaam, en die door dat ze een kristalkind hebben beginnen te voelen dat ze zélf moeten gaan aarden, willen ze dat aan hun kinderen kunnen meegeven, omdat het kind hun eigen ongeaardheid spiegelt, door bijvoorbeeld heel druk te worden, of anderszins niet zijn/haar of zelfs jouw emoties kwijtraakt.
Ze hebben jou nodig om ze te te leren hoe ze om moeten gaan met alle emoties die op ze afkomen, op school, op de sportclub, op feestjes, op straat, of gewoon thuis. Je kunt ze hier alleen bij helpen als je weet hoe het werkt. Vaak ben je zelf ook heel gevoelig , maar heb je nog niet geleerd jezelf af te schermen. Als dat al wel zo is. Fijn! Je kunt je kind een groot plezier doen door samen workshops o.i.d. uit te zoeken waar het kan leren om te gaan met energie en andere aspecten van begaafdheid.
Als het kind te vaak in intense situaties komt en daardoor niet genoeg bij zich zelf kan blijven (het wordt overspoeld door emoties en indrukken) zal het zich in zichzelf gaan terugtrekken, de dan enige veilige plek. Deze kinderen hebben tijd en rust nodig om te begrijpen en tot zichzelf te komen. Dat klinkt , vind ik , zeer logisch, maar is dat wel zo in deze gejaagde maatschappij die een constant spervuur van indrukken tot je laat komen? Tijd om zich terug te trekken in eenzaamheid en stilte en contact met de natuur is erg belangrijk voor deze kinderen. Water , zij het via een douche of zwemmen is iets waar je kind meestal heel blij en rustig van word.
Deze kinderen zijn heel gevoelig, maar leven in een maatschappij waar gevoeligheid en zachtheid nog vaak als zwakte gezien word, en als we niet oppassen gaan de kinderen dit zelf geloven en ontwikkelen een harde buitenkant om zich zelf te beschermen(indigo’s), of trekken zich terug (kristalkinderen). . . Het kind moet dus gestimuleerd worden zich zelf te zijn en te blijven. Gevoeligheid als kracht! Je kind is een beelddenker, is creatief, out of the box, associatief, invoelend, wetend, heeft een rijk droomleven, contact met natuur, dieren en natuurwezens, ziet dikwijls Engelen en Gidsen, of voelt ze , praat met ze. Benader die (en andere die bij jouw kind horen) aspecten met liefde en bevestig ze. Vier ze zou ik willen zeggen. Ze zijn er!
Gelukkig willen nieuwetijdskinderen meestal dingen zelf doen en zelf ervaren, en weten ze intuïtief heel goed wat ze nodig hebben. Dat is dus een ideale voedingsbodem om onder jouw supervisie ZELF-vertrouwen op te bouwen. Door het kind de ruimte te geven en steeds te bevestigen in hun eigen wijsheid, ook al druist die soms in tegen jouw eigen ideeën. Het is zó belangrijk dat je open kijkt naar je kind als de “eigenwijsheid” die het tentoonspreid tegen jouw eigen “wijsheid” indruist, en gaat voelen of de ideeën die jij zelf hebt misschien niet iets van vroeger zijn, hardnekkige beelden waar je weliswaar al heel lang vertrouwd mee bent, maar die je misschien al heel lang zonder al te veel nadenken bent gaan blijven vasthouden. Realiseer je dat je kind hier is om alle oude visies en denkbeelden omver te gooien of te veranderen! De indigo’s met meer hardheid en vechtlust, de kristalkinderen door zachtheid te laten zien. Kijk of je een win-win situatie kunt creëren, praat met je kind over een compromis, dat zal je kind de bevestiging geven dat het een gelijkwaardige gesprekspartner is, wat het buitengewoon zal waarderen.
In alles is het volgens mij zo dat als je je kind liefdevol ondersteunt, op een manier dat het kind leert vertrouwen op zijn eigen kracht, en dus niet jouw kracht, dit het beste resultaat geeft. Waarschijnlijk moet je eerst nog je kind in bescherming nemen, bijvoorbeeld qua het nemen van tijd en rust, omdat het kind zichzelf daarin zal moeten gaan leren kennen, maar je kunt het beste meteen daarover gaan praten met je kind zodat het gaat vertrouwen op de signalen die het eigen lichaam geeft. Zodat het zelf de situaties gaat leren herkennen die een “interne correctie” vragen. Als voorbeeld daarvan kun je ook denken aan het proces van “leren afschermen“, wat vaak eerst spelenderwijs gaat, samen, en met externe hulpmiddelen (een koepel van licht om zich heen bouwen door middel van gedachten/visualisatie), maar later omgebogen zal moeten worden naar het “eigen licht aansteken” , dus door het kind te leren contact te maken met de immense kracht die nieuwetijdskinderen in zich hebben. Dit is een typisch voorbeeld van hoe je je kind leert zelf te vertrouwen.
Komen we meteen bij een ander belangrijk punt dat je misschien gevoelsmatig al miste in bovenstaande. Wat vraagt je kind nog meer van je?
Grenzen Stellen!
Je dacht natuurlijk al: “moet ik mijn kind met zijn/haar wijsheid dan maar compleet de dienst laten uitmaken. Nee toch?”
Nee, inderdaad niet. Het wijze kind blijft tenslotte gewoon een kind dat o.a.van jou komt leren hoe het hier op aarde werkt. Grenzen stellen is goed, grenzen stellen moet! Je kind vraagt het van je, zal je soms ongemerkt smeken om dit te doen. Het is super belangrijk om consequent te zijn en te blijven. En vergis je niet, we weten allemaal dat dat lang niet altijd makkelijk is. Vooral indigo kinderen zullen je soms tot bijna waanzin drijven met het over je grenzen gaan, en er zal een moment komen dat je of de moed opgeeft of te moe bent van het strijden tegen je kind (ik gebruik het woord “strijden” omdat het zo kan voelen) dat je het consequent blijven even laat varen. Niet doen! Haal diep adem, kom tot jezelf en hou vast aan die grens.
Wat helpt je bij grenzen stellen?- Overleg over dezelfde grenzen. Zijn het grenzen waar je echt zelf achter staat? Of zijn het de grenzen die je ouders je hebben aangeleerd? Neem ze nog eens rustig voor jezelf onder de loep en praat er dan over met je kind, neem je kind serieus en beschouw het als een gelijkwaardige gesprekspartner. Vertel waarom je een grens stelt. Kijk of je beide kunt winnen in deze overleg situatie. Kijk of je samen een beslissing kunt nemen waar het hele gezin beter van wordt, een nieuwetijdskind zal daar gevoelig voor zijn (als je dit eerlijk en integer doet, zonder manipulatie) Wees er alert op dat je wel woorden gebruikt die bij de leeftijd en het taalniveau van je kind aansluiten!!
- Niet straffen of willen manipuleren want daar is je kind niet gevoelig voor, het zal zich hooguit van je afkeren. Maar praat over alles en overleg
- Behandel je kind met respect en gelijkwaardigheid
- Consequent aanspreken op gedrag en nooit op de persoon (wat je nu doet vind ik niet leuk, i.p.v. ik vind je niet lief (dit komt HARD aan en ondermijnt de eigenwaarde van je kind)
- Stel vooral grenzen in je emoties en zorg (van je kind voor jou). Dit is mijn emotie, niet van jou!. “Tot hier toe en niet verder, want je bent nog maar 6. Ga maar lekker buiten spelen”.
Ter aanvulling twee (afzonderlijke) citaten van de auteur Phoebe Lauren:
Al willen wij liefdevol en vol begrip zijn voor het “anders zijn” van onze kinderen, ze dienen zich ook te realiseren dat ze in deze wereld zo goed mogelijk moeten functioneren. Ik geloof niet dat deze kinderen moeten toestaan de regels te bepalen voor de rest van het gezin, maar ik ben wel van mening dat we ze hun eigen werkelijkheid moeten gunnen”
Zo ken ik sterrenkinderen die letterlijk een heel gezin domineren en de anderen vertellen wat ze wel en niet moeten doen. Dat kan natuurlijk alleen gebeuren als je als ouder afstand doet van jouw rechtmatige rol als gids voor je kind. Vergeet niet dat je kind misschien dan wel “hogere universele kennis” bezit, maar toch helemaal geen idee heeft hoe je je op aarde kunt redden”
(Phoebe Lauren -De sterrenkinderen zijn onder ons-uitgeverij Petiet 2003)
In het begin had ik het al even over het karmisch perspectief, dat komt ook hier weer terug.We maken allemaal deel uit van zielsgroepen, die elkaar vele levens tegenkomen om elkaar en van elkaar lessen te leren. Ook jouw kind maakt deel uit van die groep. Waarschijnlijk heb je wel het één uit te werken met je kind, die misschien in een ander leven wel je moeder, je man of, heel extreem, je moordenaar is geweest. Goed, dat is inderdaad wel een heel extreem voorbeeld, maar ik gebruik het om aan te geven dat er in vorige levens dingen gebeurd kunnen zijn die zijn weerslag in dit leven hebben, en waardoor je door je kind met grenzen te maken kunt krijgen waarvan je niet eens wist dat je ze had. Je kind is zich er ook niet bewust van dat ze nog Karma uit vorige levens aan het verwerken zijn, hoor, dat is ogenschijnlijk gewoon zichzelf. Het heeft geen idee waar die emoties vandaan komen.
Leer mij hoe te leven – Ik ben ook maar een kind!-
Ja, je kind is een wijze oude ziel, al dan niet hoog-begaafd op zijn/haar eigen manier, maar blijft altijd een wezen dat hier komt om te leren, en zolang het een kind is heeft het jou nodig om van te leren “hoe het hier werkt”. Ja, het zijn spirituele wezens, maar ze hebben geen idee hoe een mens te zijn. En laten we eerlijk zijn, zo makkelijk is het ook niet een mens te zijn.
- Geef ze de vrijheid te om over alles te praten zonder jouw oordeel, positief of negatief (positief is ook een oordeel: “wat een mooie boom, he?”)
- Ook het open praten over hun paranormale ervaringen helpt ze zelf leren hoe dit in hun leven een plek te geven. Ik zeg het nu een beetje cru, maar als je dat niet doet kan dit leiden tot eenzaamheid, verdriet en boosheid.
- Leer ze wat verantwoordelijkheid nemen is:
- opruimen (sowieso is het belangrijk voor een nieuwetijdskind dat er orde is in de spullen, rommel kost ze letterlijk energie)
- op tijd komen
- GELD! , weet je hoeveel indigo’s niet met geld kunnen omgaan? Je doet je kind hier echt een plezier mee, ook al kan veel nieuwetijdskinderen geld niks schelen, het gaat ze helpen in het leven als ze weten hoe ze ermee om kunnen gaan.
- Afspraak is afspraak
- Laat ze veel dingen zelf leren en zelf doen
- GEEF zelf HET VOORBEELD!
Als allerlaatste tips nog dit:
- Wees volledig in het moment met je kind. Liever 15 minuten al je aandacht dan een uur half/half
- Geef je kind(eren) een vaste dagindeling, met weinig uitzonderingen.
- Goed eten is aardend
- Je kinderen reageren goed op Reiki, (Bach)Bloesems, Massage, Knuffels, Yoga of Meditatie, Meditatieve Muziek met bijvoorbeeld dolfijnengeluiden, Dolfijnen zelf
- Visualisatie oefeningen-spelletjes zijn natuurlijk en fijn, zo kun je je kind ook leren aarden en afsluiten/afschermen
- Leer je kind ontspannen, door bijvoorbeeld meditatie of ademhalingsoefeningen of Yoga
- Een rustige opgeruimde( slaap)kamer is erg goed voor hun energieniveau
- Sport
- Volg je intuïtie als ouder!
Zo. Volgens mij belangrijke punten voor de opvoeding van je kind. De lijst is niet compleet of heiligmakend. Het is mijn ervaring. Ik ben benieuwd naar jouw mening, opmerkingen , en reactie.
Hoe ga jij om met de opvoeding van je kind?
© 2011 Gordon en www.nieuwetijdskind.comDit werk valt onder een Creative Commons License.U bent vrij om het werk te kopiëren, te verspreiden, vertonen en uit te voeren onder de volgende voorwaarden: U moet de auteur benoemen, U mag dit werk niet gebruiken voor commerciële doeleinden,en u mag dit werk niet wijzigen, veranderen of voortbouwen op dit werk. Bij hergebruik of verspreiding dient U delicentievoorwaarden van dit werk kenbaar te maken aan anderen. Van elk van deze voorwaarden kan worden afgeweken indien u toestemming hebt van de rechthebbende. Voor elk ander doel van gebruik moet toestemming worden verleend door de auteur.
Blogs die goed aansluiten op dit artikel:
- Femke Bloem interviewt Gordon, oprichter van Nieuwetijdskind.com
- Tips voor de voorbereiding op 2012
- 20 tips voor het begeleiden van een hoog sensitief kind.
- Het Nieuwetijdskind-Lezing van Hans Stolp
- Als je Kind Hooggevoelig is: 9 Tips
Laat hier ook een reactie achter
Wilt u een Persoonlijke Avatar afbeelding bij uw reacties? Ga dan naar www.gravatar.com.
Volg Nieuwetijdskind op Facebook en Twitter
juni 25th, 2010om21:29
Erg herkenbaar allemaal. Mijn dochter van 16 maaanden was al een Indigo kind in mijn buik. Nu weet ze de gedachtes van anderen mensen, en moeten wij haar beschermen tegen te veel prikkels. Het is vooral je eigen ouders intuitie die je moet volgen bij de opvoeding. Laat veel dingen gan en gebeuren, komt het nu niet, dan straks wel. Bij de geboorte zeiden wij tgn elkaar dit is de nieuwe Dalai Lama, en dat blijkt!
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 26th, 2010 at 00:00
@els, Hoi Els, ben blij dat je het herkent. Er zit heel veel van mezelf in dit stuk.Nu bescherm je haar nog tegen prikkels. Straks (of nu al, eigenlijk) leer je haar dit zelf te gaan doen. Lijkt me een mooi proces om mee te maken met je kind. Iets bijzonders wat je samen deelt. Bedankt voor je reactie!
[Reageer hierop]
juni 26th, 2010om12:27
@ Els, de Dalai lama is voor geboortebeperking. Voor de rest een goeie peer die de Westerse gemeenschap laat zien hoe het anders moet en kan. Mensen grijpen niet voor niets naar de Oosterse wijsheden als het in het Westen spaak loopt qua opvoeding en leer. In Nederland teveel zgn. specialisten die NT kwaliteiten beschrijven als schizofreen of kind-eigen problematieken met alle gevolgen van dien. Die van jou is nog klein, geniet en blijf genieten.
@Gordon, fijn dat je deze punten aanhaalt. Maar waarom niet op scholen waar onze NT kinderen het erg moeilijk hebben. Ik zei al tegen Lou Ann om daarmee aan de slag te gaan. Daar draait het uiteindelijk om; de maatschappij is geen match voor ons en onze NT kinderen. Wie durft, misschien jullie beiden via een folder of lezingen?
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 26th, 2010 at 12:24
@Sharmila, Ik geef toch al lezingen? Alleen nog niet op scholen.Ben alleen nog maar gevraagd door een school in België. En ga er echt niet zélf achteraan. Ik vind het leuker om ouders van en NTK zelf te bereiken. Er zijn anderen die voorlichting op scholen geven. Een school of een plek voor NTK zelf opstarten lijkt me wel leuk.
[Reageer hierop]
Katrien's reactie :
november 10th, 2010 at 14:04
@Gordon, bedankt! heel fijn artikel
ter info http://www.vlinderwijs.be/ is zo’n school
[Reageer hierop]
juni 30th, 2010om10:37
In ieder geval bedankt voor alle tips.
Ik ben sinds kort erop gewezen dat mijn dochter een nieuwe tijds kind is.
En ben er trots op.
Ben voor haar blij dat ze er nu voor uit kan komen.
Hoe kan ze in contact komen met andere kinderen?
En hoe kunnen wij als ouders haar begeleiden?
Wij als ouders zijn christelijk opgevoed.
Ik zelf ben ruim denkend maar mijn vrouw is vrij christelijk denkend.
Gr,Dick
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juni 30th, 2010 at 10:54
Hoi Dick, wat mooi dat je trots op je dochter bent. Ik weet niet of je er wat aan hebt, maar Hans Stolp (http://www.hansstolp.nl/) is een Christen die veel over Nieuwetijdskinderen heeft geschreven.Hij geeft veel lezingen in Amersfoort. Misschien een manier om je vrouw te bereiken? Hoe oud is je dochter?
Voor de opvoeding is denk ik jullie intuïtie je belangrijkste instrument, en open en eerlijke (vanuit het hart) communicatie.Als het je troost kan ik je vertellen dat je dochter zelf heeft gekozen voor jullie als ouders.
Ik hoop dat er meer reacties van anderen komen die zich aangesproken voelen door je reactie, zodat er nog wat meer tips voor jullie komen…
[Reageer hierop]
juli 8th, 2010om03:35
Ik weet sinds kort dat mijn kids nieuwetijds kinderen zijn.
De tips die je schrijft in het artikel daar kan ik zeker wat mee. Super
bij de jongste twijfel ik tussen kristal of regenboog kind
en mijn oudste is volgens mij indigo kind
Ik ervaar veel problemen met mijn kinderen de ene wilt niet geaard zijn en de andere heeft de "deur"dicht gegooid en krijgt nu lichamelijk klachten.
Maar we komen er wel
nieuwetijdskinderen geeft ook veel mooie en grappige dingen
oogtest ……ze kan goed zien, is de uitslag….maar thuis zit ze dicht bij de tv(ogen knijpt ze dicht)….tijdens de test zegt ze eerst het verkeerd en dan kijkt ze de volw aan en zegt dan het goede antwoord…?ze is zich niet van bewust dat ze in de gedachten van de andere kijkt.
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juli 8th, 2010 at 14:33
@nettie,
, alleen heeft ze dan nog steeds geen bril….
Wel erg grappig.
Niet willen aarden; ik ken het van mezelf. Het valt ook niet af te dwingen.Het komt meestal vanzelf.
Vraagje: als je sinds kort weet dat je kids nieuwetijdskinderen zijn, wat weet je dan daardoor over je eigen gevoeligheid? Groetjes!
[Reageer hierop]
nettie's reactie :
juli 11th, 2010 at 21:25
@Gordon, Dat ben ik vergeten te vertellen zij heeft wel een bril en gebruikt die op school. We waren deze ook vergeten mee te nemen en thuis kruipt ze bijna de tv in.
betreft….aarden….ze let niet op tijdens de lessen. praat liever met zieltjes. ligt tegenwoordig steeds in de modder te rollen. springt de hele tijd. En dit zie ik als behoefte aan geaarden te zijn. toch?
mijn eigen gevoeligheid….grappig dat je dat zegt. Ik weet nu waarom ik mijn kinderen bij mij zijn. IK beleef weer wat ik als kind zag. En ik was het helemaal vergeten…En ik snap nu wat ik zag/voelde ,bijna alles krijgt nu een naam.sinds 8 jaar is de deur open gezet en zit ik in de snel trein.
Mijn man is ook gevoelig en herkend ook veel maar in zijn land word het meer geaccepteerd en gaat hier anders mee om.
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
juli 13th, 2010 at 13:49
@nettie, Springen en in de modder rollen is behalve goed voor je wasmiddel verbruik inderdaad behoefte aan aarden
. Ja, jouw gevoeligheid, die voelde ik al.Het is vaak zo dat de ouders doordat de kinderen zulke spiegels zijn zich weer “herinneren” hoe gevoelig ze zijn. Toen ik ooit een boek over hooggevoeligheid las had ik de hele tijd zo iets van “Dat weet ik al” , totdat ik het stuk over hooggevoelige kinderen las, en mij weer herinnerde dat ik inderdaad ook zo was als kind. Dat was heel erg fijn om te lezen, waarschijnlijk omdat ik er nooit de erkenning voor had gekregen en deze door het te voelen tijdens het lezen deze aan mezelf gaf…
Welk land is dat, van je man? Zweden ofzo?
[Reageer hierop]
nettie's reactie :
april 4th, 2011 at 17:50
@Gordon,lang geleden dat ik gereageerd heb. Mij Man komt uit Bosnië.
Maar ik heb twee vragen.Weet jij een goed boek over pubers die indigo zijn?
En mijn jongste van 8 heeft moeite met andere kinderen die erg druk zij ,zij neemt dit over.En word super druk. Ik kan het haar niet aanleren dat ze zich hiervoor moet afsluiten. Het werkt alleen voor 1uurtje of zo. Maar ze moet de hele dag nog op school. Wat kan ik het beste doen voor haar.
Het aarden gaat nu veel beter op school. Ze heeft niet meer een juf die erg veel pijn heeft.
[Reageer hierop]
oktober 22nd, 2010om16:14
Hallo Gordon,
veel herkenbaars in je stuk. Ik heb er de laatste 2 jaar meer over gelezen, mijn indigokind is al 16 en zit zijn hele schooltijd al in de problemen. Intussen is hij meer dan een half jaar thuis geweest, omdat hij school niet meer zag zitten, overspannen was van school. Nu is hij opnieuw begonnen op een andere school, het gaat beter, maar blijft moeizaam. Zijn er tips of scholen of leersystemen, waar indigo’s het makkelijker af gaat dan op een “gewone”school? Een vrije school biedt vaak nog wel wat aansluiting, maar ook die zijn niet zaligmakend. Een grondige en zeer snelle hervorming van het schoolsysteem lijkt me nodig, anders ben ik bang dat veel kinderen erg in de knel komen en schade nemen. Het is moeilijk, een kind dat wel erg leergierig en begaafd is, zo weinig plezier aan school te zien beleven, onder andere omdat het gevoel heeft zoveel tijd te verkwisten.
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
oktober 27th, 2010 at 15:02
@Kristin, ik heb even gewacht met reageren, omdat ik hoopte dat er advies van andere ouders zou komen. Ik heb namelijk geen idee, om eerlijk te zijn. De indigo’s die ik spreek zijn allemaal net iets ouder en in het algemeen niet meer op de middelbare school. Het helpt als de echte interesses van je zoon gestimuleerd worden, de spirituele kant, dat daar ruimte voor is/komt. Hem bevestigen in zijn kracht, zijn eigenheid. (misschien doe je dat al lang, zoiets voel ik tenminste wel) Ik vond school zelf erg saai, al ging het me makkelijk af qua leren. De omgeving en het systeem waren vreselijk voor mij.Het blijft voor veel indigo’s een moeilijk punt, school. Er staan op deze site veel reacties van oudere indigo’s over school, misschien dat je daar wat uit kunt halen.
Misschien kun je eens wat meer vertellen over hoe je omgaat met de andere kant van je zoon? Die kant die op school te weinig gestimuleerd wordt.
[Reageer hierop]
Kristin's reactie :
oktober 27th, 2010 at 23:30
@Gordon, dank je wel voor je reactie. We hebben inderdaad geprobeerd tegenwicht te bieden. Puur intïtief in het begin. Gewoon dingen doen die we zelf leuk en zinvol vinden. Jonge kinderen doen die graag met hun ouders mee.
We hebben altijd veel samen geknutseld, gelezen, gespeeld en dingen in de natuur gedaan. Daarnaast hebben de kinderen van kleins af aan muziekles, sinds een tijdje theaterles en nu ook sport in een klein team. Reiki-cursus gevolgd, en nu een fijne begeleidster, die onze zoon heel goed aanvoelt en hem ook wat spirituele dingen kan leren. We proberen ruimte voor spirituele ontwikkeling te bieden. Maar op een gegeven moment moet het kind er wel zelf om vragen, het werkt niet meer als wij allemaal dingen aan dragen. Zelf zijn we er duidelijk minder in bedreven, maar door mijn kinderen heb ik al heel veel geleerd en ben heel nieuwsgierig geworden.
Wat het schoolsysteem betreft: daar hebben we wel wat dingen uitgezocht, en het wordt werkelijk tijd voor nieuwe scholen of meer mogelijkheden voor thuisles. Al zou ik les in een kleine groep preferen boven lessen van 1 of 2 kinderen. Maar met les op maat zouden deze kinderen zeker geholpen zijn, want behalve verveling of onderpresteren voorkomen, zouden de kinderen ook meer tijd hebben voor de dingen die hen werkelijk interesseren, zowel voor het aardse als het spirituele. Nu kost school gewoon zo veel tijd, juist omdat het zo moeizaam is, dingen te moeten leren, die niet interesseren, dat er te weinig ruimte en energie voor de leuke en ook zo nodige dingen overblijft.
[Reageer hierop]
Katrien's reactie :
november 10th, 2010 at 14:11
@Kristin, dit is een school in Belgie, weet niet of je er iets aan hebt, maar ze zitten wel in een netwerk van scholen die vertrekken vanuit hetzelfde gedachtengoed : http://www.vlinderwijs.be/
[Reageer hierop]
oktober 27th, 2010om10:08
Hallo Gordon.
Ik weet sinds kort pas dat ik hoogsensitief gevoelig ben.
Ben er achter gekomen door mijn eerste dochter.
Veel problemen met haar gehad ik begreep haar niet.
Nu eindelijk snap ik haar steeds meer.
En ze houd me letterlijk een spiegel voor wat voor mij weer
heel moeilijk is.
Heeft iemand ook ervaringen met haptonomietheraphie dat is mij aangeraden om alles voor mezelf op een rijtje te krijgen.
Omdat ik dus lichaamlijke klachten erbij kreeg en niet meer kon werken voor nu.
Er komt na 39 jaar zoveel op je af en er worden heel wat dingen duidelijk en ook weer niet.
Hoop op een reactie terug.
Groetjes Petra.
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
oktober 27th, 2010 at 15:11
Hoi petra, ik weet helaas niks van haptonomie, behalve zijdelings, maar het is , volgens mij, een manier om bij je lichaam en je gevoel te komen. Was dat je vraag?>Ik hoop dat er anderen reageren… Groetjes
[Reageer hierop]
oktober 28th, 2010om11:07
Met regelmaat lees ik stukjes op je site, complimenten!
Soms als ik weer met mijn handen in het haar zit, omdat ik mijn dochter niet begrijp, lees ik weer wat hier en dan ‘weet’ik het weer…
Een indigo ouder met een fel temperament tegenover een heel zacht sterrenkind, dat is weleens lastig:-)
Mijn kind vindt het ook moeilijk in de buitenwereld en op school en dan vooral de sociale verhoudingen onderling.
Gelukkig zit ze op de Vrije Schol, waar haar eerbied voor alles wat leeft ook daar wordt uitgedragen.
Ze geniet van de bijbelverhalen, oude sagen en fabels, de spreuken en het schilderen, het werken met natuurlijk materiaal,de bezieling en de aandacht van de leerkrachten.
Ik ben dus erg blij dat ik haar op de Vrije School heb gedaan, vooral omdat ze zich daar ook verbinden met de geesteswereld en weten dat kinderen met een taak/vraag naar de aarde komen.Omdat leerkrachten zich ook bewust zijn van de verschillende temperamenten, heeft mijn kind toch wel het gevoel dat ze echt gezien wordt.
Ik leer er als ouder ook elke dag van!
Volgens mij sluit de Vrije School het meest aan bij de leefwereld van de Nieuwetijdskinderen, mits ouders zich ook in de visie kunnen vinden.
Groetjes S.
[Reageer hierop]
november 6th, 2010om10:55
Ook ik ben een nieuwetijdskind. Mijn leven is een en al een probleem geweest doordat ik door enorme trauma shocks vanaf de leeftijd van 3 besloten heb om weg te gaan uit mijn lichaam. Vanaf dat moment zat ik in een glazen wereld waarbij ik de aarde niet meer kon voelen / beleven / ervaren. Ik heb voor de reguliere psychiatrie enorme psychoses gehad. Uiteindelijk op 36-jarige leeftijd kwam ik achter hetgeen wat er was gebeurd met mij. Na ontzettend veel flashbacks, het helen van het celgeheugen, binnenhalen van lichtlichamen (ook galactische delen) ben ik nu eindelijk er toe in staat om in mijn fysieke lichaam te leven. Tis nog wel wat wennen hier op aarde. En ik vind het best pittig dat ik een oud fysiek lichaam heb hoewel ik er veel jonger uitzie. Ik dank je voor de informatie in deze blog. Die is erg goed te noemen. Edith
[Reageer hierop]
november 8th, 2010om20:44
Hallo.
Ik heb het hele stuk nog niet gelezen maar heb nu al een vraag.
Je begint met de mededeling dat ons kind ons als ouders heeft gekozen.
Geldt dit ook voor adoptiekinderen??
Onze dochter komt uit China.
Groetjes,
Heidi.
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
november 8th, 2010 at 21:26
@Heidi, ik geloof dat de nieuwetijdskinderen van NU hun ouders uitkiezen, of ze nou geadopteerd zijn of niet.Ze heeft dus gekozen om geboren te worden bij haar ouders en daarna bij jullie te komen.Toegegeven, het is best wel gecompliceerd. Karma speelde vroeger een rol, maar er worden nu kinderen geboren zonder Karma. Maar: het gaat om het pad dat ze wil bewandelen. Waarom zou ze jullie niet hebben uitgekozen dan? ze is NU toch bij jullie? Dat is echt geen toeval…Ik kan niet haar leven overzien en de lessen die ze wil leren, alleen maar voelen dat het geen toeval is dat ze bij jullie is.
Ben wel benieuwd trouwens wat je van de rest van het artikel vindt
[Reageer hierop]
Sis's reactie :
mei 10th, 2011 at 16:16
@Heidi,
Ook wij hebben een adoptiezoon uit Taiwan en hij heeft mij verteld afgelopen week dat hij mij al kende voordat hij geboren werd ..
Dat hij mij had gezien op een soort krantenknipsel en dat hij mij uitgezocht had als mama..
Ik stond ook even raar te kijken toen hij het vertelde maar een kind van net 7 zegt dit niet zomaar..
Wij zijn ook druk bezig met onze zoon om er achter te komen wat er allemaal met hem aan de hand is..ik ben alleen heel blij dat hij mij alles durft te vertellen sinds een aantal weken
[Reageer hierop]
november 9th, 2010om10:17
Een geweldig stuk!!!!
Heb er wel wat aan.
Gelukkig zijn vanuit onszelf heel open.We praten over alles op haar eigen niveau.
Sinds een week zijn we erachter dat ze een nieuwetijdskind is en dus krijgt ze nog meer begrip dan ze sowieso al kreeg.Daar reageert ze erg positief op.
Ze heeft een hechtingsstoornis en heeft daar therapie voor gehad.Tóch kwam haar gedrag terug en zijn we verder gaan zoeken.
Haar doen en voelen werden door ons al benoemd, ze wist al dat we haar ‘zien’ in alles wat ze doet en voelt.Heeft ook steeds meer vertrouwen in ons en zichzelf gekregen hierdoor.
Maar nu we haar ‘spookjes zien’ e.d. ook serieus nemen en benoemen is ze vrolijker geworden.
Dus we deden het al ‘goed’ voordat we dit allemaal wisten.
Volgens mij zijn we zelf ook een beetje hooggevoelig en is het inderdaad geen toeval dat wij haar ouders mochten worden!!!
Heidi.
mama van een prachtige, bijzondere dochter uit China!
[Reageer hierop]
november 13th, 2010om18:25
Allemaal heel herkenbaar!
Mijn zoon van 28 komt ook altijd te laat, ruimt niet op en houdt zich vaak niet aan de afspraak en ga zo maar door.
Elke keer wijs ik hem daar weer op.Geld vindt hij niet belangrijk maar woont daardoor nog wel thuis en gebruikt steeds mijn auto! Ben zelf ook erg gevoelig en voel dan dat hij het moeilijk heeft en denk dan laat maar.
Maar ben er nu achter dat ik toch grenzen hieraan moet stellen en hem duidelijk moet maken dat hij ook rekening moet houden met mijn gevoelens. Vind dit nog erg lastig.
Hij is een schat van een jongen en nu ik dit gelezen heb snap ik beter hoe hij denkt en voelt.
[Reageer hierop]
november 23rd, 2010om19:11
Ik heb dit met verbazing gelezen. tip v.e. vriend. Ons zoontje van 6 is al 3 jaar een “probleem”-geval. Hoogbegaafd? Asperger? Gevoelig voor geluid, licht kleding. Concentratieproblemen. Ik heb voor mij en m’n zoon de test ingevuld … beiden 36 uit 40……
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
november 23rd, 2010 at 22:43
Hoi PW, Verbazing? In positieve zin natuurlijk
.
Ik ben wel nieuwsgierig naar welke test je dan gedaan hebt… Je zoon gevoelig voor licht en geluid? Ja, dat zullen velen hier herkennen.Als je wat meer vertelt over hem dan is het makkelijker om in te voelen. Natuurlijk alleen als je wilt…
[Reageer hierop]
PW's reactie :
november 24th, 2010 at 00:13
Ja Gordon in positieve zin.
De test; is mij kind een Indigo-kind. Beiden scoorden we 36 uit 40.
Ik ben een nuchtere Hollandse, maar tijdens het zoeken naar handvaten voor m’n zoon, ontdek ik vooral steeds meer over mijzelf. De handvaten voor Indigo’s (ook Aspergers) blijk ik onbewust al een half jaar te gebruiken en dat werkt thuis prima. Echter op school loopt hij steeds meer spaak. Hij wordt in januari 7 en zit in groep 4. Hij loopt nu een half jaartje voor met rekenen en met taal loopt ie mee, maar doet hij z’n best niet omdat ie niet wil gaan tekenen als hij klaar is. Op verzoek van z’n juffies en de leerlingbegeleidster nu een afspraak gemaakt bij een psych, omdat ze hem niet kunnen doorgronden. Hij is lief en hulpvaardig, maar kan zich niet concentreren door te veel prikkels. Z’n algemene ontwikkeling is zeer hoog, terwijl je denk dat ie niets “hoort”. Je kunt hem al 2 jaar gerust even alleen laten om even een boodschap te doen. Afspraken met hem kan je heel duidelijk maken, mits hij ze zelf voorstelt en er invloed op heeft. Hij heeft 1 vriendje. 1 groep hoger. Ook dat is dan weer lastig.
Hij maakt en zoekt snel contact, maar door z’n dominantie houdt hij ze niet + hij weet het altijd beter. (en dat is helaas ook zo…) Hij kan er niet tegen als mensen liegen of van de regels afwijken. Het Blijft voorlopig nog even zoeken wat het nu precies kan zijn, maar volgens de directrice die ik gisterenavond gesproken heb verveelt hij zich stierlijk. Volgens zijn juffies is het chaos in z’n koppie … De tijd zal het uitwijzen. Je stukje helpt mij in ieder geval weer wat verder. (ook met de onverwachte ontdekkingen over mijzelf en m’n kl*te lagere schooljaren, waarin ik nooit begrepen werd, ik slecht scoorde door faalangst + door haantje de voorste te zijn. Ik verliet volgens anderen de school met de hoogste CITO-uitslag. Zelf heb ik dat nooit zo gezien… en ben met mijn 16e maar gaan werken omdat ik dat leuker vond. S’avonds leren ging mij overigens later wel goed af!!!
Ik hoop dat mijn kind met meer zin naar school zal gaan dan nu het geval is. Sinds de herfstvakantie is hij moe en ongemotiveerd..
[Reageer hierop]
november 24th, 2010om10:03
Beste PW,
je verhaal klinkt (helaas) heel bekend. Het is een serieus te nemen teken, dat je zoon nu al zo moe en ongemotiveerd is. Testen op hoogbegaafdheid lijkt heel zinvol. Groep 4 overslaan kan helpen, want dat is een klas met veel herhaling (heeft mijn jongste zoon gedaan, en dat is goed uitgepakt, mits wat begeleiding erbij, goed in de gaten houden, wat hij wel en niet kan, zoals b.v. hoofdletters schrijven). Alleen blijft het een tijdelijke oplossing, die wel even – een tijdje – lucht kan geven. Een andere mogelijkheid die we de laatste tijd hebben uitgezocht is thuisonderwijs via de Wereldschool. Normaal voor kinderen die in het buitenland verblijven, maar steeds meer voor kinderen die vastlopen, chronisch ziek zijn, autistisch, ADHD of bepaalde vakken in hun eigen tempo moeten volgen. We zijn in Lelystad geweest om te praten en hebben er een zeer goede indruk van. Je moet wel bij een school ingeschreven blijven staan. Je kind moet het aankunnen om veel zelfstandig te werken, ze werken met uitvoerige lesbrieven (en er moet natuurlijk iemand in de buurt zijn). Het kan een oplossing zijn tegen teveel prikkels, om meer thuis of in een klein groepje te doen. Een deel wel op school volgen kan goed zijn voor het sociale deel. Buiten de boot vallen deze kinderen sowieso, maakt niet uit of ze de hele week op school zijn of niet, is mijn indruk. Zoeken naar een clubje, sportief en/of creatief, waar je zoon wél leuke contacten kan hebben met kinderen van verschillende leeftijd, is erg waardevol. Verder kan ik het nieuwe boek van Hans Stolp over Nieuwetijdskinderen van harte aanbevelen, ook aan leerkrachten! Niet zo zweverig en de kenmerken en problemen, waar de kinderen tegen aan lopen, helder op een rij gezet.
[Reageer hierop]
PW's reactie :
december 22nd, 2010 at 11:17
@Kristin,
Beste Kristin,
ik ben het boekje aan’t lezen en kom steeds mijzelf weer tegen, het verklaart een hoop
Bedankt voor de tip!
Groeten,
Willeke
[Reageer hierop]
november 28th, 2010om10:24
Wat een goed stuk, heel herkenbaar allemaal over onze zoon van 11. Een heerlijk kind, maar ik maak me ook zorgen omdat hij zo ontzettend gevoelig is. Hij kon mij altijd al versteld doen staan met uitspraken. Zo kwam hij een keer huilend binnen toen hij 5 was omdat hij gevallen was op zijn knie. Hij huilde heel hard, maar zijn knie was niet open, nog geen schram. Dus ik vroeg waarom hij dan zo hard huilde. Hij zei dat er mensen langsliepen toen hij viel, en die vroegen niet even aan hem of het met hem ging. Hij snapte daar helemaal niets van, en dat deed hem meer pijn dan zijn knie. Nog een voorbeeld: toen hij een jaar of 8 was en mij vroeg hoe het kon dat de ene mens goed was in sport, en de andere weer heel goed kon leren, probeerde ik hem uit te leggen dat iedereen verschillend is en dat dus niemand perfect is. Toen zei hij, mama je bedoelt dus eigenlijk dat iedereen perfect is! Kortom, een mooi gevoelig mannentje. Maar nu hij 11 is vindt hij het ook heel moeilijk om met het machogedrag van zijn vriendjes om te gaan. Hij snapt gewoon niet waarom zij dat stoere gedrag vertonen en soms een vriendje kleineren om er zelf stoerder van te worden. Dit soort dingen houdt hem enorm bezig, en mij dus ook. Hoe kan ik hem hierin begeleiden? Volgend jaar gaat hij naar de middelbare school, en ik wil hem zo graag tips geven om hem wat weerbaarder te maken.
Groet, Chris
[Reageer hierop]
PW's reactie :
december 22nd, 2010 at 11:15
@Chris,
Best Chris,
Het gesprek met een psych zagen we erg tegenop. Uiteindelijk bleek dit heel erg mee te vallen. Zoonlief bleef 45 min. aan’t woord, dankzij de prettige psychologe, zodat er nog 10 minuutjes zonder hem voor ons overbleven. Ongelooflijk hoe een kind van nog geen 7 zich onverwachts tegen een wildvreemde kan verwoorden.
Na dit gesprek werd direct een IQ-test voorgesteld; deze volgt op 20 januari 2011. Omdat ie al een schooljaar voor loopt en sociaal iets achter, durven wij hem niet nog een jaartje verder met hem te gaan. Gelukkig is de school begonnen met positief belonen. Ipv. tekenen mag hij nu als hij klaar is met taal achter een keybord. Z’n werkjes zijn ineens netjes en binnen de tijd af!
Machogedrag begrijpt Rocco ook niet + weerbaarheid blijf een lastig iets zaak, maar vaak vinden ze in het voortgezet onderwijs hun soortgenoten! Succes!
Groeten,
Wil
[Reageer hierop]
januari 7th, 2011om00:15
Wat een duidelijk beschreven blog, dank je wel!
Als alleenstaande mam van een NT kind kom je werkelijk voor de vreemdste situaties te staan. Onze zoon is erg gevoelig, vrouwelijk, knuffelig, intelligent en beschikt over gedrags kenmerken waar mijn ex-man het maar erg moeilijk mee heeft.
Hij verklaart zijn gedrag door te zeggen dat hij voornamelijk door mij wordt opgevoed en ik een meisje van hem maak. Dat hij lekker moet gaan voetballen en “normaal” moet gaan doen. Termen als Nt kinderen, aarden etc vindt hij zweverige onzin.
Vreselijk om te zien wat dat met mijn zoon doet.
Zo’n bijzonder lief en kwetsbaar jongetje. Ik laat hem zijn wie hij is, luister naar hem en hou van hem met heel mijn hart. Daar zal ik best fouten in maken, ben net een mens,haha.
Ik heb een vraagje: mijn zoon van 9 jaar is de laatste tijd zooo bang om dood te gaan aan vreemde ziekten of dat ik doodga, dat het echt vreemde en hysterische vormen aanneemt. Hij is geadopteerd,een scheiding meegemaakt en wellicht nu last van verlatingsangst. Maar door zijn intense angst en verdriet weet ik niet zo goed hier mee om te gaan.
We hebben gesprekken over dat ik zijn angst begrijp,het momenteel niet reeel is (dat we allemaal gezond zijn) en hoe hij kan leren omgaan met zijn angst, zoals praten, afleiding zoeken of in een uiterst geval naar de dokter gaan voor een check-up…
Hebben jullie nog tips voor een welwillende mam met haar fantastische maar momenteel verdrietige zoon.
Groeten en alle goeds Djien.
[Reageer hierop]
simone's reactie :
januari 18th, 2011 at 21:44
Hallo allemaal,
Ik ben bezig om een kinderdagverblijf op te richten wat zich juist richt op de kinderen die nu in zulke grote getallen worden geboren. (maakt mij vrolijk)
graag zou ik van ouders en nieuwetijdskinderen willen weten wat jullie graag zouden willen van een kinderopvang voor deze groep kinderen.
ik ben zelf ook een nieuwetijdskind en heb wel een goed idee welke kant ik op wil gaan, maar zou graag ook jullie ervaringen en ideeen hierover willen horen.
zelf vind ik het belangrijk om dit vanaf het begin zo goed mogelijk aan te pakken.
jullie mogen me mailen op: simonehenkens@live.nl of reageren via deze blog.
heel veel licht en liefde,
simone
[Reageer hierop]
Struggler's reactie :
februari 23rd, 2011 at 22:29
@Djien,
Kan je zoon vertellen waarom hij zo bang is?? mijn zoon van 8 wil nl. erg graag ‘terug’. Hij vind het hier zo moeilijk en zegt graag dood te willen, want “daar is het beter”. Ik denk i.d.d. dat het een verlatingangst is. Wat ook zou kunnen is dat hij denkt dat hij jou verraad als hij (of jij)doodgaat. Of dat als hij gaat, jij hier alleen achterblijft en hij het beter heeft?
Is er in de omgeving net iets gebeurd? is altijd heftig bij Nt kinderen… Blijven praten (dat doe je al) en vooral laten blijken dat het niet erg is, dat HIJ er niets aan kan doen of veranderen. Lastig als hij zo extreem bang is. Succes
[Reageer hierop]
maart 27th, 2011om20:15
Hallo,
Hoe komen jullie er allemaal achter of je een kindje een nieuwetijdskindje is?
Ik heb een zoontje van bijna 10 maanden, en ik heb wel het vermoeden dat hij een nieuwetijdskindje is; allergie voor koemelk, lactose intollerantie, eczeem, allemaal dingen die bij nieuwetijdskindertjes kunnen voorkomen, maar ook zijn grote heldere ogen, en zijn gedrag, dat herken ik in heel veel verhalen terug als ik het allemaal zo lees. Maar zou je dat met 10 maanden al kunne zeggen of het een nieuwetijdskindje is?
[Reageer hierop]
nele's reactie :
maart 27th, 2011 at 22:41
Hallo Ikke. De meeste kindjes die momenteel geboren worden zijn nieuwetijdskindjes. De kans is dus heel groot dat je zoontje er ook eentje is.
Ik heb zelf drie kindjes en je kan het zeker al heel vroeg zien hoor. Bij de tweede had ik bvb al een heel sterk contact tijdens de zwangerschap. Je kan het dus heel vroeg zien.
Liefs
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
april 4th, 2011 at 13:20
@ikke, wat zegt je intuïtie? Is een beetje een standaard antwoord, maar wel de belangrijkste. Praat maar eens met je kind erover, je zult verbaasd staan van de antwoorden, als je open blijft voor de manier waarop ze komen. Warme groet, Gordon
[Reageer hierop]
maart 31st, 2011om15:52
hoi ik moest huilen toen ik dit las zoveel herkenning voor beide zonen voornamelijk de jongste die het op dit moment heel erg moeilijk heeft op zijn school ook ziet hij zijn opa telkens achter zich staan daar wordt hij nerveus van(opa is gestorven) en werd steeds schreeuwend waker ,ligt ook onder zijn deken gaat wel beter sinds we een dromenvanger gehangen hebben..hij moet in augustus van school omdat ze het daar niet meer aankunnen ze denken dat hij adhd en dyslexie heeft maar daar ben ik nog niet zo zeker van ik weet geen raad meer.
[Reageer hierop]
PWMDJ's reactie :
maart 31st, 2011 at 16:07
@rosco,
Een test kan heel veel uitkomst bieden. Althans een beginnetje. Ons kind scoorde net iets boven gemiddeld, maar de problemen zijn er wel. Waarnemening / automatiseren wordt echter niet meegerekend. Daar scoorde hij 138 mee, ofwel hoogbegaafd. Dit geeft direct het probleem op school weer. Licht drukte en alles willen (en tevens kunnen ) zien maakt dat hij altijd moe is. + uit de test kwam geen ADHD maar faalangst, grappig en frustreren als je bedenkt dat ik dat mijn hele leven al had ….. Nu heeft Rocco 4 X speltherapie gehad. Ik ben benieuwd. Als je de fin. mogelijkheid hebt pak dat 1e lijnshulp … dat kost meer maar dan hoeft je niet in de wacht. Ik wens je heel veel succes met het zoeken naar habdvaten.
[Reageer hierop]
rosco's reactie :
maart 31st, 2011 at 16:18
@PWMDJ, dank je wel voor deze snelle reactie hij zit al in het circuit van onder zoeken maar het wil niet vlot lopen heeft ook al speltherapie gehad en wat je zegt aan de intellegentie van de jongst ligt het niet
[Reageer hierop]
PWMDJ's reactie :
juni 13th, 2011 at 09:40
@rosco,
Hoe gaat het nu?
Wij zijn een jaar verder met Rocco. Vorig jaar zouden we naar een andere school gaan kijken, maar door speltherapie, meer zelfvertrouwen en het hameren op structuur van zijn twee juffen hebben goed werk verricht. Wij moeten er bovenop zitten. Ook op school, maar ons Kind was vorig jaar heel verdrietig, opstandig en ging met tegenzin naar school. De school kon er niet meer mee omgaan.
Gaf hem eerst te weinig uitdaging, daarna weer te veel … schoof met zn plekkie in de klas.
Sinds maart dit jaar gaat hij weer blij naar school. Hij is iedere dag vrolijk. Komt zingend zijn bed uit en gaat er zingend in. Vertelt ineens alles wat hem dwars zit. Vertelt wat ie van anderen ziet. Rocco is bijna 7,5 praat veelal als een kind van 10 of ouder en sociaal is ie gewoon 7. Contacten maken houden is nog steeds niet zijn sterkste punt, maar hem dwingen met anderen te spelen heeft geen zin.
Hij kan zich bijvoorbeeld prima 2 uur lang in zn uppie in een zwembad vermaken. Waar wij ons eerst zorgen maakten, valt er langzaam e.e.a. op zijn plek. Rocco is op dit moment erg vrolijk en gelukkig, voelt zich beter begrepen en mag op zijn school hier in het dorp blijven.
Ik hoop dat het beter met jullie gaat.
[Reageer hierop]
mei 20th, 2011om13:48
Het is fijn om te lezen dat deze kinderren nu beter begrepen worden, ze hebben het al moeilijk genoeg. Mijn zoon van 10 begint nu echt zijn gaven te ontwikkelen, maar is bang geworden van voorspellende dromen, stemmen horen en ‘mensen’zien. Hij voelt zich hierdoor een raar kind en begint in zijn schulp te kruipen. Zijn er relaterende sites en-of boeken die ik kan raadplegen om hem te helpen zich prettig te voelen
[Reageer hierop]
Gordon's reactie :
mei 20th, 2011 at 14:07
@Monique, geen idee of er relaterende sites zijn; boeken zijn er steeds meer met deze onderwerpen. Een leuk boek om te lezen is “Mijn vader lijkt op Barbapappa”, al was het maar zodat je zoontje kan voelen dat ie niet alleen is of “raar”. Er staan ervaringen in van ouders en kinderen. Ook leuk om samen te lezen, om dat je dan over de onderwerpen kunt praten. Er zijn zeker mensen die je hierin kunnen helpen.Mensen zoals ik
Ik weet ook wel anderen die hem en jou daarin kunnen begeleiden. Je kunt me mailen als je daar belangstelling voor hebt:info@nieuwetijdskind.com Ik weet even niet zo 1, 2, 3 een geschikt boek omdat ik dan eerst wat specifieker zou moeten voelen wat er speelt. Warme groet, Gordon
[Reageer hierop]
juni 2nd, 2011om22:15
Hallo,
Inmiddels weet ik zeker dat mijn zoontje een nieuwetijdskindje is.
Ik heb een fotoreading laten doen, en werkelijk alles wat daar in staat klopt!
Mijn zoontje is nu 1 jaar, en kan dus zelf nog niet praten, en ik merkte dat er bij hem veel frustratie is omdat hij zich nog niet kan uiten, vandaar dat ik gekozen heb voor een foto-reading.
Daarin werd ook verteld dat mijn zoontje een nieuwetijdskindje is.
Nu is mijn vraag, hoe kan ik mijn zoontje van nu net 1 jaar hem hierbij zo goed mogelijk begeleiden en helpen?
[Reageer hierop]
DD777's reactie :
juni 13th, 2011 at 09:02
@ikke,
Je helpt hem al. Door zo je best te doen hem zo snel mogelijk te begrijpen, ben je hem al aan het helpen. Je hoeft niet onzeker te zijn, maar hier is een aantal tips waar je misschien wat aan hebt.
Overstelpen met Liefde. Dat als eerste
En altijd open en eerlijk tegen hem. Niet schrikken van opmerkingen die hij maakt (die je van een 2, 3, 4-jarige nooit zou verwachten – wijze opmerkingen bedoel ik). Veel laten praten en hem serieus nemen, vragen stellen als je die hebt (aan hem ja), doorvragen als je iets niet begrijpt. Laat hem weten, merken, voelen, dat mama hem wil helpen (dat kan nu al).
Ik zou willen dat ik 19 jaar geleden had geweten wat ik nu weet. Dan was ik nog veel anders met mijn zoon omgegaan. Jullie hebben die kans meteen al. Maak daar gebruik van, zou ik zeggen.
En vergeet niet te genieten van je Wondertje!
———————————-
Graag wil ik ook nog even reageren op deze blog in het algemeen, met name punt 1:
Een goede vriendin van me heeft een Indigootje van inmiddels 5 jaar. Gisteren kreeg ik een mailtje, waarin ze me zo iets moois vertelde – ik kreeg er kippenvel van.
Hij zegt regelmatig dat hij zóóó BLIJ is dat mama zijn mama is…. want hij had mama daar speciaal voor uitgekozen en hij is zó blij dat hij haar heeft gekregen!
Geweldig toch! Hij herinnert het zich!!!
Ik vond het zo mooi om te lezen, ik dacht ik ‘deel’ het even
Groetjes DD
[Reageer hierop]
oktober 26th, 2011om20:42
Herkenbaar stuk Gordon! Vooral het stukje van gelijkwaardigheid, dat merk ik hier thuis ook heel erg. Ze heeft moeite met autoriteit, maar wel behoefte aan begrenzing (veiligheid). We hebben samen een paar (niet teveel) huisregels opgesteld waar ik haar nu vrijwel zonder problemen aan kan houden, omdat ze zelf mocht meedenken!!
Verder hebben we door de jaren heen geleerd haar gelijkwaardig te behandelen, ze heeft dit nodig, haar mening, gevoel en eigenheid moet inderdaad bevestigd en gekoesterd worden, dan kun je met haar alle kanten op! We hebben zware jaren met de kleine uk gehad, ze heeft uren en uren gekrijst, ziekenhuis in en uit, ze had van alles, vooral ontstekingen overal. Later bleek dat ze zich ook nog eens afwijkend ontwikkelde, we werden doorverwezen. Ze was 3 toen we van ”professionals” al hoorden dat ze extreem hoog gevoelig was en een ontwikkelingsvoorsprong had van een geschatte 2 jaar. Als baby en jong meisje werd er al altijd gezegd:”Wat is dit een bijzonder meisje.” Iets wat mij onzeker maakte, hoezo bijzonder? Wat dan? Autistisch?? Vertel me wat is er dan????
Naarmate ze ouder wordt en helemaal nu ze is veranderd van school gaat het echt heel erg goed! Ze is niet autistisch, de homeopaat van vroeger (5 jaar geleden) had gelijk. Onze dochter is extreem hooggevoelig en naar nu blijkt waarschijnlijk hoog begaafd. (ik schaar haar onder nieuwetijdskind), ach maakt het wat uit? We zijn zoals we zijn! Wij hebben onze weg erin gevonden, ik hoop dat dit uiteindelijk voor iedere ouder zo zal zijn, want ik weet uit ervaring dat het een pijnlijke en zware weg kan zijn.
[Reageer hierop]
oktober 28th, 2011om21:37
Wat een verheldering en herkenning… 1 vraagje, ons zoontje van net 3 kan zich gelukkig heel erg goed uitdrukken maar hij geeft af en toe aan ( in bv een lege kamer ) dat het heel erg druk is… Het is dan net of hij in “bubbel” zit. Weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen.
Of hij vindt ineens iemand niet lief echt met slaan schoppen, gillen enz.( zo is zijn aard niet.. ) achteraf gezien bleek deze persoon diverse mensen te zijn verloren en overspannen te zijn.
Wij behandelen hem, zijn gevoelens, emoties en uitdrukkingen ( die vaak verder zijn dan dat mogelijk is voor zijn leeftijd ) als de normaalste zaak van de wereld..hoe moeilijk dit soms ook is.
En we behandelen hem ook gelijkwaardig, hoe zouden wij behandeld willen worden? Wil ik in de hoek gezet worden als ik even niet luister? Nee dus. Wil ik dat er tegen mij geschreeuwd wordt als ik een keer iets omgooi? Nee dus…
Kunnen wij iets voor hem doen zodat hij bepaalde plekken en mensen als minder “druk” ervaart?
Alvast bedankt.
[Reageer hierop]
Dennis Holland's reactie :
oktober 31st, 2011 at 13:24
@mama, Hoi. Wat goed van je dat je je vragen hier post. Maar ze zijn voor een ander erg moeilijk te beantwoorden. Ik richt me wel tot je vanwege het feit dat ik onlangs vader ben geworden van een heel bijzonder kind.
De antwoorden welke je mogelijk hier krijgt moet je beschouwen als algemeen. De kennis is opgebouwd uit ervaringen met anderen. Onhoud dat je kind uniek is. De antwoorden zijn dus mogelijk toepasbaar.
Wat je verhaal mij verteld is dat jou zoon zijn mogelijkheden ervaart en verkent. Mogelijk is hij hypersensitief en ervaart hij dat enerzijds als normaal, anderzijds heeft hij de fysieke ontwikkeling van een peuter en dus de hersens nog niet om daar in de fysieke wereld goed mee om te gaan. Onmacht leidt niet zelden tot agressie.
Aan jou en papa de grote eer hem hierin te begeleiden.
Gefeliciteerd! En POSITIEF is hier het toverwoord
Wat ik je wil vragen bestaat ook uit eigen ervaring. Dus mogelijk heb je succes.
Ga eens met je zoon in een veilige ruimte zitten. Zijn opgeruimde kamer bijvoorbeeld. Of waar hij het dan ook prettig vindt. Laat het ‘m zelf aangeven.
Doe niets lijfelijks. Spreek niet. Kijk, voel, luister met meer dan je oren. Zet je open voor alles dat maar tot je zou kunnen spreken. Voel je liefde voor hem, en visualiseer die liefde als bijvoorbeeld een groot licht. Straal! Stuur het op ‘m af!
En probeer niet te schrikken als je zoon kontakt met je maakt terwijl hij niet naar je kijkt, niets zegt en zijn focus op iets geheel anders gericht is.
Laat ´m praten. Het kan volwassen klinken. Woorden die zijn ziel wel kent, zijn hersens echter niet.
Vraag hem de dingen die je weten wil. Schrijf antwoorden op. Jou hersens zijn mogelijk nog niet in staat om het zo te ontcijferen dat er sprake is van een ´gesprek´.
Lees het later eens terug. Zie of er een patroon is. Herkenbare dingen?
Denk nu niet dat je binnenkort een van tv bekende Schot kan vervangen. Je richt je nu bewust op precies datgene dat je de hele dag onbewust ervaart. Geef het niet met wat proberen op. Het kan even duren voor jullie elkaar geonden hebben
[Reageer hierop]