Dennis’ verhaal (Nieuwetijdskind verhalen-1)

Geschreven door auteur 6 Reacties
Gepubliceerd: mei 4th, 2010
Dennis.
Geboren in 1969.
Wat ik weet over geboren worden blijft gelukkig beperkt tot wat mijn moeder heeft verteld.
Ter wereld komen ging gemakkelijk. Duurde allemaal niet lang.
Ik haalde geen adem. Na wat kleine ingrepen wel en brulde de hele boel bij elkaar.
Iedereen was verbijsterd. Ik keek direkt met grote wijd open ogen de wereld in. Diep donker bruine ogen met een kleine blauwe rand.
Die heb ik nu nog.
Verder was ik kennelijk een makkelijke baby. Later wat eet problemen waarover ik alleen maar kwijt wil dat de spinazie tegenwoordig niet meer op de muur belandt.
Enorm nieuwschierig en leergierig kind. Tot vermoeiens aan toe.
Sprookjesboeken verdwenen al gauw weer. Vanaf het moment dat ik kon praten ging ik de meest prachtige en lieve sprookjes analyseren en tot flauwekul verklaren. Een sprookje van 2 bladzijden resulteerde in een gesprek van een half uur. Al het mee zat ging ik tevreden slapen.
Het is fout om te roepen dat mijn schooltijd allemaal misére was. Maar erg moeilijk was het wel.
De leerstof was al gauw niet intressant meer. Autoriteit werkt alleen maar als je iemand bent voor wie ik respect heb en waar ik nou graag mee bezig wilde zijn en over wilde praten was voor leraren al niet te doen, laat staan mede klasgenootjes.
Ik las boeken uit mijn moeders tienerjaren en op school gaf ik bloklees en blokreken ondersteuning aan klasgenoten. De derde en vierde klas dus.
Thuis was veilig. Thuis was begrip. Thuis was warm, liefdevol, rust.
Thuis was mijn moeder welke, alleen, weigerde om van mij een ‘sleutelkind’ te maken of over te laten blijven op school.
Ze was een grote bescherm(engel). Ik zag pas veel later in dat zij altijd heeft gehandeld vanuit intuïtie. Ze noemde me altijd heel speciaal.
Maar speciaal zijn was zelden leuk zogauw ik m’n neus buiten de deur stak.
En toch kreeg ik wat vriendjes. Sommigen bleven zelfs even hangen. Al gauw bleek eens temeer dat ik andere intresses had en veel dieper ging dan leeftijdgenoten. Vreemd is eng, en wat eng is probeer je te vernietigen. Dat werkt voor veel mensen nog steeds zo. Enge gedachte. Maar voor velen was ik vreemd. Dus werd ik overgeslagen bij het maken van groepjes bij de gymlessen, mocht ik niet meer meedoen bij spelletjes en wilde niemand dat ik ook maar ergens ging staan. Alles wordt aangegrepen om me dwars te zitten, en regelmatig wordt je dan geslagen en geschopt.
Om duidelijk te maken dat je anders bent.
Wist ik al. En nu zit ik ineens temidden van een gevecht.
Links in de hoek: mijn moeder die mij probeert te leren groot te worden in wat ik kan en ben.
Rechts in de hoek: een horde infantielen die plezier scheppen in het slopen van wat ze niet herkennen namelijk ik.
Ik koos voor links. Mijn moeder en grootmoeder hadden gelijk.
Ik noem mijn vader niet omdat deze niet bekend is.
Ook ik heb als klein kind te maken gehad met een psycholoog. Op devies van school. De leraren kwamen er niet uit en wilden formeel advies hoe mij om te knutselen tot iets wat ik niet wilde zijn.
De psycholoog heeft al gauw de handoek in de ring geworpen.
Zij kwam geen steek verder. Het advies luidde simpel; meer individuele aandacht.
Gezien de vaardigheden van de leraren toen had je net zo goed een konijn kunnen vragen de onafgemaakte werken van Mozart te voltooien.
Ik bouwde gladde kubussen van lego. Geen uitsteeksels, geen inhammen. Glad, vierkant of langwerpig.
Ergens op het oppervlakte zat een drukpunt. Dat ingedrukt zorgde ervoor dat aan de binnenkant een slot in werking trad wat ruimte gaf aan meerdere drukpunten. Alleen in de juiste volgorde ingedrukt kreeg je uiteindelijk een klein vakje open.
Maar weet dat ik 5 / 6 jaar oud was. Menigeen verbijsterd achterlatend met een blok lego.
Die kluizen waren een uitbeelding van niemand anders dan ik. Een manier waarop ik duidelijk maakte dat ik je zo graag in mijn leven wilde binnenlaten, maar dat alleen echt kan doen als je snapt hoe ik in elkaar zit.
Vele jaren later zag ik ineens de waarde. Ik gebruikte een talent om te laten zien wie ik was en hoe je me kon vinden.
Dit werkte twee kanten op. En ik werd vreemder gevonden door velen. En ik begon me terug te trekken. Alleen met wat ik allemaal kon doen. Niemand was echt geintresseerd. Niemand vond me lief. Iedereen was boos op me. Niemand sprak mijn taal. Niemand luisterde.
Wat ik toen opgaf was de bemoeienis met anderen. Dat kon ik niet aan. Zij waren niet het probleem, ik had het probleem. Ik was bezig met een doorgaande ontwikkeling van allerlei (toen nog onbruikbare dingen. Waarom praat en knuffel ik met de hond, terwijl ik het baasje dat aan de andere kant van de riem hangt helemaal negeer.
Waarom trap ik een deur open als ik daarachter gevaar voel?
Waarom heeft liegen tegen mij geen zin en waarom liegen dan zoveel mensen tegen me?
Waarom doe ik, nog steeds, geen oog dicht als het volle maan is.
Waarom analyseer ik alles aan stukken? Met name als het domweg niet klopt. Ik weet niet wat er niet klopt, maar het klopt niet!!!
Waarom reageer ik enorm fel op verwoesting aan natuur.
Waarom gaat mijn geest op zwart als ik mezelf open stel voor heel veel dingen tegelijk.
Toegelicht, wanneer ik mezelf open stel ‘zie’ ik grote golven. Golven welke in prachtige vormen harmonie brengen in gedachten. Soms lijken het een soort ballen te worden. Delen van mijn geest waaruit ik kan selecteren, mee kan samenvloeien om één te worden met een golf. Altijd in controle.
Alhoewel, toen ik klein was en deze ervaringen had was ik in het begin bang en schreeuwde het uit.
Daar is weer die lieve vrouw die me heeft uitgelegd wat het is en hoe ik ermee kan omgaan.
De mens gebruikt bizar weinig van z’n capaciteiten. Ik iets meer.
Nu ben ik een man van 41 jaar.
Mijn grootmoeder is niet meer op aarde. Maar ze is wel dicht bij me.
Mijn moeder is oud, gezond en wel. En bijzonder geliefd bij vele vrienden. Een groot mens met veel wijsheid en liefde. Mooier dan zij vindt je niet gauw.
In de jaren heb ik geleerd om te gaan met mijn vermogens. Ik kan helpen door energie te delen. Als dat lukt, moet ik het wel bekopen met vermoeidheid.
Ik ben verdrietig over het feit dat dieren in de basis bang zijn voor de mens. Ik help mens en dier waar ik kan. Elk mens telt.
Met dieren heb ik een hele speciale band. Met wat moeite kan ik ze duidelijk maken geen angst te hebben. De merel welke ik van de stoep peuterde een tijdje terug heeft verwonderd naar me zitten luisteren. Op mijn vinger, nog geen 30 cm van mijn gezicht af. Ik kon mijn geest zo verheffen dat deze prachtige vogel vergat bang te zijn. Heel even lukte het me om één te zijn. Een mijlpaal.
Het dier herstelde snel en is vrij.
Ik ken geen angst en bestrijd onrecht het liefst met wijsheid. Echter schrik ik er niet van terug een zware storm los te laten naar wie er dan ook om vraagt.
De man op het strand die z’n hond sloeg met z’n ketting zal me nooit vergeten. En dat was precies de bedoeling.
Onrecht dat komt in bewapening zal verpletterd worden. Ik wijk niet. Voor niemand.
Autoriteit was een leerschool. Vraag me alles; Ik doe het vast wel. Commandeer mij; Doe het lekker zelf.
Maar helaas voor bijvoorbeeld de jeugd met pet en epauletten die doen vermoeden dat je het met een agent te doen hebt. Autoriteit zit bijzonder diep in de mens. Weinigen kunnen het uitstralen en echt zijn. Ik ben nog nooit een autoriteit tegen gekomen. Wel heb ik er veel over gelezen. De geschiedenis kent er velen.
Respect heb ik voor iedereen al ken ik je niet. Ik laat het aan de ander dit respect te vernielen. Velen slagen daar zeer snel in.
Hetzelfde met vertrouwen.
Ik heb weinig vrienden. Tegenwoordig is een naam op een website al een vriend. Mij kan je niet vinden in Google, Hyves, Facebook etc etc.
Doe geen moeite, ik ben er niet.
Mijn vrienden zijn diegene die mij accepteren vanuit de kern. Zij die daar over waken. Mij beschermen zoals ik hen bescherm. Ik ben trots op ze. En heel blij.
In gesprekken thuis komen er vaak onderwerpen naar voren die gaan over de toekomst van de mens.
Recente gebeurtenissen en hun uitkomsten. Ik ben bijna nooit verbaasd over enig gebeuren dat de toekomst van de mens bepaalt. Oud nieuws?
De toekomst is allang bepaald. Oude geesten hebben ons verhaal verteld. Nieuwe mensen hebben geprobeerd hier hun voordeel mee te doen. Waarheden vernietigend, rookgordijnen blazend om de waarheden te verhullen.
Voor mij is veel van die wijsheid niet vreemd. Het zit in me, of ik weet intuïtief hoe ik het kan vinden.
Soms wordt mijn geest wijselijk ingefluisterd dat ik mijn mond moet houden.
Ik verwelkom de nieuwe tijd en doe alles wat ik kan, waar ik kan, om voor zoveel zoekenden met een lach tipjes van de sluiers op te lichten.
Ik open deuren. Je moet er zelf doorheen stappen maar als ik in een goede bui ben geef ik graag een duwtje.
Ik verwelkom de nieuwkomers in de mensheid.
Ik verwelkom al dat vrede brengt in de harten van de mens.
Ik verwelkom onze familieleden van ver weg. Zij die aan de wieg stonden van de huidige aarde.
Welkom Indigo’s, Kristalkinderen en regenboogkinderen.
Welkom ouders. Jullie hebben een prachtige taak de nieuwen te begeleiden.
Bedenk dat je niet alleen staat voor je taken. En onthoud dat je het niet alleen moet doen al wil je het wel.
De kostbaarste wijsheid zit in je hart. Het is gratis en wil verspreid worden. Geef, en leer de mens luisteren.
Heb je affiniteit met de nieuwe tijd en nieuwetijdskinderen/mensen? Ik ben
altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken door af en toe een blog te schrijven over dat wat je bezig houdt. Nieuwetijdskind.com (meer dan 11.000 lezers per maand) geeft je een podium .Spreekt dit je aan? Klik dan hier.

Blogs die goed aansluiten op dit artikel:
Trefwoorden: Algemeen, de nieuwe tijd, harmonie, Indigo, kristalkind, Levensverhalen NTK, Volwassen Indigo's

Laat hier ook een reactie achter

6 reacties

#1 star
juni 14th, 2010om23:45
prachtig, zuiver gesproken.
heerlijk, geniet ervan, van je mooie zijn en de ervaringen die we allemaal op kunnen doen
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?
#2 nicole recourt
juni 15th, 2010om12:32
Dennis, je hebt mijn hart geraakt met jouw verhaal. Ik zou je het liefst een knuffel willen geven uit diep respect en doe dit op afstand. Dit verhaal is regel voor regel binnengekomen, doorvoeld, met vele raakvlakken met mijn eigen leven en dat van mijn oudste zoon. Het ontroerd mij diep en ik geniet van je kracht! Dank je wel voor het delen.
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?
#3 Floor
juli 18th, 2010om13:37
Dankjewel voor je verhaal Dennis, het doet me goed om te lezen, mooi, dankjewel
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?
#4 Stalus
oktober 19th, 2010om23:08
Heel bijzondere schrijfstijl en mooie manier om waarheden te (her)belichten! Bedankt..:)
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?
#5 Tjits
oktober 22nd, 2010om22:01
Mooi en zuiver uitgedrukt. Een verhaal dat blijft hangen. Voor mij een herkenning, maar in veel zwakkere mate. Ik denk dat jij al heel ver bent, Dennis.
De laatste zin neem ik als een vertrouwd geschenk mee in mijn ziel; De kostbaarste wijsheid zit in je hart. Het is gratis en wil verspreid worden. Geef, en leer de mens luisteren.
In één woord, Prachtig!
[Reageer hierop]
Ook een reactie achterlaten bij dit blog?