Raymond’s verhaal (Nieuwetijdskind verhalen-2)
door Raymond, 21 jaar
In mijn vroege jaren schijn ik nogal een onrustige baby geweest te zijn die niet/nauwelijks in slaap te krijgen was. Als ik dan uiteindelijk sliep was ik , volgens mijn vader, zo weer wakker. Het hoogtepunt hiervan is eigenlijk de situatie dat mijn vader bij mij in het ledikantje ging liggen en wonder boven wonder Raymond viel in slaap. Kan je vertellen dat met 1.84 m het lastig is om in zo’n ding te slapen.
Persoonlijk krijg ik echt een glimlach op mijn gezicht als ik terugdenk aan mijn jonge jaren. Heb genoeg dingen uitgespookt waar mijn vader 17/18 jaar na data nog steeds niet over uitgepraat is. Zelf moet ik eerlijk bekennen dat ik de beelden hiervan niet echt terug kan halen over het algemeen, maar als er over verteld wordt dan denk ik wel ow jah. Het is vooral de situatie thuis waar ik niet extreem veel meer van weet.
Op school was ik iemand die niet snel te motiveren was om voor bepaalde dingen te gaan en vooral ze te doen. Dit ging zelfs zover tot in het strikken van mijn veters waar het me nooit echt boeide hoe ze vast zaten , als ze maar vast zaten. De jaren die volgde heb ik eigenlijk mijn motivatie meer geput uit de gymlessen en de leraar helpen met activiteiten voor de klas samen te zetten. Plots stond daar dan ook de cito toets voor de deur waar ik persoonlijk niet veel belang aan hechtte. Het werd uiteindelijk dan ook een behoorlijke deceptie toen ik uiteindelijk het stempel vmbo-havo opgeplakt kreeg en ik daar verplicht naartoe moest. Toen de zomervakantie afgelopen was en ik dus naar de middelbare school ging gebeurde er waar ik bang voor was. Ikzelf ben me bewust van het feit dat ik me aan moet passen aan de nieuwe situatie en de mensen die ik daar tegenkom. Mijn klasgenoten zagen me helaas als een buitenbeentje waardoor ik eigenlijk vanaf het begin gepest werd voor de periode van 6 jaar uiteindelijk.
Het pesten heeft me eigenlijk twee dingen opgeleverd in het leven namelijk enerzijds heeft het heel veel verdriet gedaan en heb ik in diepe dalen gezeten maar anderzijds heeft het me wel gemaakt tot de persoon wie ik op dit moment ben. Het gaf me de drive om binnen de middelbare schoolcyclus het maximale in me naar boven te halen namelijk het vwo. Hiervoor heb ik wel eerst de horde havo genomen waardoor ik uiteindelijk de nationale eindexamens tweemaal met succes heb afgerond. Dit overigens zonder erg veel tijd eraan te besteden omdat ik gewoon gigantisch makkelijk leer. De andere reden was mijn vader die sinds 1998 extreem vaak het ziekenhuis is in/uit gegaan dan me lief is. Hij heeft voor mijn gevoel zeker ongeveer alles meegemaakt wat je qua ziektes kan meemaken. Hierbij kan je denken aan het hart, k, liesbreuk en diverse heupoperaties waar op dit moment de teller op 8 staat. Ik ben dan ook heel erg blij dat mijn vader er nog is en dat koester ik elke dag.
Het volgende hoofdstuk van mijn leven speelt zich af op de universiteit, eigenlijk deel 1, namelijk op de faculteit van rechtsgeleerdheid te Leiden. Dit was geen onverdeeld succes, niet omwille van de resultaten, maar meer omdat mijn vader dat jaar in februari weer het ziekenhuis inging. Ik besloot uiteindelijk hier ook voor te stoppen met de opleiding en ik zag mezelf niet 60 jaar met een wetboek bezig zijn. Terugkomend op de operatie , die succes verlopen leek te zijn, maar helaas was dit niet het geval. Normaal test je na een paar dagen of je benen weer beiden normaal bewegen maar één been was gewoonweg dood onder de knie. Dit was het resultaat van het feit dat ze een zenuw geraakt hadden. Na veel zenuwinspirerende injecties kan hij uiteindelijk weer lopen en ik was dan ook zijn persoonlijke chaffeur in de tijd van herstel. Verder heb ik in die tijd heel veel meegeholpen in de huishouding samen met een andere vrouw.
Op dit moment studeer ik bestuurskunde, opnieuw in Leiden, waarmee het mogelijk is verschil te maken in de samenleving die naar mijn mening steeds verder achteruit gaat. Als ambtenaar kan je namelijk met je eigen persoonlijke waarden weldegelijk een verschil maken en dat wil ik dan ook gaan doen. Moet wel zeggen dat ik het soms lullig vind tegenover mijn mede studenten die toetsen niet halen terwijl ik op het moment suprême de dag zelf pas begin met leren. Het zal wel de macht der gewoonte zijn ben ik bang.
Verder wil ik nog een paar dingen toelichten die eigenlijk een grote rol in mijn leven spelen of gedaan hebben:
Mijn oma die voor altijd een speciaal plaatsje in mijn hart zal hebben ondanks dat ze er al 8 jaar niet meer is. Zij was de uitlaatklep waar ik hedendaags nog steeds naar opzoek ben en nog altijd naar verlang. Ik word vaak aan haar herinnerd als ik koekjes ga uitzoeken in de supermarkt, want ik kreeg bij haar altijd krakelingen, die ik nog steeds eet, en dan denk ik altijd terug aan vroeger. Vorig jaar heb ik het eindelijk kunnen verwerken door mijn tante die overigens ook paranormaal begaafd is.
Ten tweede heb ik veel gehad aan mijn baan bij de c1000. Deze winkel heeft me grotendeels van mijn verlegenheid afgeholpen en heeft me vooral kennis laten maken met de vriendengroep die mij accepteert zoals ik ben. Door hun ben ik gegroeid als mens en heb me mede hierdoor ook uiteindelijk weten op te werken binnen de supermarkt als leidinggevende. Deze taak vervul ik met plezier behalve met sommige situaties, vooral als ik iemand op zijn kop moet geven wat totaal niet bij mijn persoonlijkheid past. Het zit gewoon niet echt in mijn aard denk ik.
Ten slotte komen we aan bij meisjes wat toch wel een beetje een negatief puntje in mijn leven aan het worden is qua gedrag. Dit is mede gekomen door mijn pestverleden en dat een meisje me heeft laten staan bij de bioscoop waardoor ik een soort van zelfverdedigingsmechanisme ontwikkelt heb. Elke keer als iemand dichtbij probeert te komen qua gevoel/liefde lijk ik wel om de minste dingen er vanaf te willen omdat ik bang ben deze personen weer te verliezen. Dus eigenlijk elke keer als het serieus dreigt te worden houdt raymond uiteindelijk de boot af, maar probeer stap voor stap dichterbij te komen. Vannacht werd het ook weer pijnlijk duidelijk toen een meisje wat ik leuk vindt stond te praten met een klasgenoot van haar. Ik wist niet dat het haar klasgenoot was wat resulteerde in het feit dat ik dacht dat ik haar kwijt was. Op de weg naar huis en later in bed heb ik eigenlijk constant gehuild omdat ik bang ben om mensen te verliezen.
Hopelijk hebben jullie er wat aan.
Met liefs,
RaymondHeb je affiniteit met de nieuwe tijd en nieuwetijdskinderen/mensen? Ik ben
altijd op zoek naar (beginnende) bloggers die ons team willen versterken door af en toe een blog te schrijven over dat wat je bezig houdt. Nieuwetijdskind.com (meer dan 11.000 lezers per maand) geeft je een podium .Spreekt dit je aan? Klik dan hier.
Blogs die goed aansluiten op dit artikel:
- Dennis’ verhaal (Nieuwetijdskind verhalen-1)
- L.A.’s verhaal(Chrystalicious)-Nieuwetijdskind verhalen-5
- Nicole’s verhaal (Nieuwetijdskind verhalen-3)
- Corbanoniem’s verhaal (Nieuwetijdskind verhalen-4)
- (miss Positive) Cheeta’s verhaal (Nieuwetijdskind verhalen-6)
Laat hier ook een reactie achterWilt u een Persoonlijke Avatar afbeelding bij uw reacties? Ga dan naar www.gravatar.com.
Volg Nieuwetijdskind op Facebook en Twitter
mei 10th, 2010om14:31
Dag Raymond. We hebben heel wat gemeen, al is de supermarkt altijd iets gebleven waar ik de boodschapjes doe.
Anderen op een correcte manier ‘op de kop geven’ is enorm moeilijk. Ik ken het probleem. Ik erken altijd het feit dat er een probleem is. Veel managers e.d. weten niet hoe zich te verplaatsen in de visie en ervaring van diegene die een foutje maakt. Zo’n persoon kan bijvoorbeeld ten goeder trouw hebben gehandeld maar zonder voldoende kennis.
Samen met zo iemand analyseren waar de fout precies uit voorkomt en precies daar de oorzaak samen aanpakken en die kennis samen gebruiken om er wijzer van te worden schept een band en vertrouwen.
V.w.b. het universele raadsel ‘vrouwen’…tsja.
Veel problemen die je denkt te hebben worden veroorzaakt door het feit dat vrouwen ook verlegen zijn. Ze zijn ook onzeker, en ze hebben ook een masker op en een schild aan.
Ik heb in totaal 3 relaties gehad, en de eerste kan ik bijna geen relatie noemen.
En de derde is een heerlijk deel van mijn leven die z’n 15e jaar in gaat.
Wat ik een beetje lees is dat je onzeker bent en dat is heel erg glad ijs. Vaak blijft dat ook zo en is het wie je bent. Je komt er dan niet vanaf, maar dat betekent niet dat je heel goed kan leren om ermee om te gaan. Jou angst om mensen te verliezen herken ik. Dat heb ik gehad. Héél erg. Tot huilens aan toe. Ik ging de foute kant op door iemand zo vast te houden dat het verstikkend bleek.
Ik was in die tijd precies zo oud als jij.
Dus eigelijk heb ik wel het idee dat jij binnenkort gaat veranderen. En als het verder ook lijkt op mijn verhaal, ga je 2 jaar helemaal los, leer je te leven op een manier die je niet had kunnen bedenken, ga je je vermogens leren kennen en nieuwe grenzen stellen. Ik hoop voor jou dat je dan een geweldige vrouw ontmoet zoals ik.
Alle goeds!!
[Reageer hierop]
april 18th, 2011om23:38
Bijna één jaar na dato, heb ik door dat er gereageerd was op mijn bericht. Ik kan meedelen dat er de laatste tijd een zekere verandering plaatsvind in mijn leven. Neem meer initiatief tot dingen en ga vooral veel meer van de wereld genieten, vooral van de positiviteit.
Situaties, zoals gebeurde in mijn geboorteplaats Alphen, met drie schietpartijen in één maand, zetten je onbewust ook tot nadenken. Je bent eigenlijk een mens van één seconde, het kan zo voorbij zijn en heb me dan ook voorgenomen nog meer te genieten van mijn leven.
Over het puntje vrouwen: daar leer ik meer en meer over bij, maar moet vooral nog af van het calculeer gedrag. Ik denk eigenlijk teveel na, met als gevolg dat ik maanden later nog steeds nadenk hoe ik het beste kan aanpakken.
[Reageer hierop]