Gastblog Nicole-Ruimte van liefde

Geschreven door Nicole Geen Reacties
Gepubliceerd: juni 21st, 2010
Eenheid en hoe geeft een ieder van ons daar zijn eigen invulling aan, las ik in de verschillende columns van afgelopen maand op een site. Ik vroeg mijzelf daarna af; “ Hoe ervaar ik dat ik verbonden ben met alles? “
Ik heb de eenheid en afgescheidenheid op verschillende manieren beleefd de afgelopen maanden.
Zo ben ik negen maanden vol van nieuw leven geweest en heb haar januari op de aarde gezet. Dit kleine welkomertje, leerde mij al voor de conceptie dat er geen afscheiding in communicatie bestaat, door contact met mij te zoeken. De eerste keer gebeurde dit via mijn vriendin waar mijn lief en ik een auralezing ontvingen. Mijn vriendin begon plotseling hartelijk te lachen om het kleine kindje dat zij tijdens de lezing om ons heen zag dansen, waarna ze riep; “ ha,ha,ha, jullie krijgen nog een kleintje!” . Mijn lief en ik reageerde beide giechelig, verzonnen allerlei rationele verklaringen, maakte grapjes en wuifde het vervolgens weg. We hadden onze handen tenslotte al vol aan drie pubers en trouwens we wilde gaan reizen als zij groot genoeg waren. Een maand later was ik mijn mail aan het checken, toen ik mij overweldigd voelde door een staat van diepe vrede en liefde. Ik verbond mij met dit gevoel en ik hoorde een stem zich voorstellen als mijn kind. Deze stem vertelde haar naam, waar ze vandaan kwam, wat ze kwam doen en ik krapte mijzelf hierna eens achter mijn oren. Ik had de week daarvoor ook al toevallig een intuïtief schilderij gemaakt van een moeder met een kind en ik verklaarde aan mijzelf dat ik een innerlijk proces had afgerond. Ik had op deze wijze uiting gegeven aan mijn mogelijkheid mijn eigen innerlijke ouder te zijn. Hoe wonderlijk loopt het dan als blijkt dat ik een aantal maanden later in verwachting blijk te zijn. Ons kleine wondertje spreekt tijdens de zwangerschap met mij vanuit mijn buik en ik antwoord, wij voeren gesprekken alsof het de normaalste zaak van de wereld is, een wereld waarin niets afgescheiden is….
Vaak zit ik op een moment van de dag bij ons voor het huis, waar de tuin omarmd word door de machtige kruinen van eeuwen oude beuken. Ik ben dan stil en luister naar alle stemmen in mij die vervolgens ook stil worden als ik vol bewondering naar de enorme bladerenkronen boven mijn hoofd kijk. Ik voel mij verbonden met deze bomen, met haar bewoners en met de wind die met hun speelt. Soms beweeg ik zachtjes mee. Soms raak ik in vervoering van het licht wat door de kronen heen schijnt. Hier voel ik mij veilig mijn tranen te laten stromen. Mijn boosheid en onmacht te uiten. Mijn angst te tonen. Hier creëer ik mijn ruimte van liefde om alles te zijn wat ik ben. Ook dat wat ik denk dat ik niet ben, of hoe ik niet zou moeten of mogen zijn. Want ik ben Alles en dat kan ik met mijn denken niet bevatten. Het mooie was dat ik deze onvoorwaardelijke liefde voor Alles op dat moment, diep van binnen wel kon voelen en dan voelde ik tevens een diep verdriet. Verdriet omdat Ik mijzelf had wijsgemaakt dat ik ergens aan moest voldoen om hier te mogen zijn. Verdriet omdat Ik had bedacht dat ik mijn best moet doen en goed voor andere moet zorgen en niet voor mijzelf. Ik was expert hierin geworden en gelukkig waren er momenten dat ik hier doodmoe van werd. Het voelde ook letterlijk als doodgaan. En juist dan, in het mijn compleet niet meer weten, was daar die warme deken van liefde en vrede. Het gevoel van intens onvoorwaardelijk houden van mijzelf. Mijn innerlijke wijsheid die tot mij sprak en een gelukzalig gevoel van ontspanning wat zich meester maakte over mijn gespannen lichaam. Een gevoel van alles en iedereen te houden. Een gevoel van een liefde die zo onbeschrijflijk groot is…
Zo liggen binnen in mijn menselijke ervaring de gevoelens van afscheiding en eenheid naast elkaar op het kussen. Het besef is er. Ik noem het soms nog een mentaal spiritueel concept. Ik weet dat ik prima ben zoals ik ben en soms vergeet ik het eventjes. Ik heb ook dit geaccepteerd van mijzelf. In dit accepteren schuilt mijn oervertrouwen. Mijn vertrouwen dat ik niet kan worden, dat wat ik al ben. Sommige noemen dit verlicht. Sommige noemen dit gerealiseerd. Sommige meesterschap. Ik weet alleen dat de ervaring van mens zijn en de hele lange weg die we reeds afgelegd hebben een knap staaltje meesterschap is. Jij en ik verschillen hierin niets van elkaar, ook al leven we ogenschijnlijk andere ervaringen op het zelfde moment. Wij leven deze ervaring van mens zijn binnen het gegeven tijd die per dag vierentwintig uur tikt. Soms zijn er momenten dat dit tijdsgordijn open gaat en ik ervaar dan een moment buiten de tijd, alsof de tijd stil staat of zelfs helemaal niet bestaat. Het is een moment van weten zonder twijfel. Van onvoorwaardelijk liefhebben zonder enige schroom of schaamte. Van Vrede zonder willen, veranderen of verbeteren. Een moment waarin ik mijzelf echt zie, als prachtig geliefd mens, als dappere ziel, als kind van een grote wereldfamilie, als deel van het geheel. Soms expandeert dit in een voelen op celniveau naar een voelen op atoomniveau, naar de stilte van het nulpunt en vervolgens gaat de telefoon en ga ik weer verder met dat wat het leven mij brengt….
Laten we elkaar steunen. Zonder moeilijke bewoordingen. Laten we ruimtes van liefde creëren voor en met elkaar, waarin we elkaar zien, zoals we werkelijk zijn. Het leven is een grote workshop en geheel gratis. Jijzelf bent een geweldige cursusleider, als je de grootsheid van jouw eigen levenservaringen kunt zien. Afscheiding eindigt waar wij de verbinding aangaan met alles dat het leven van ons vraagt te leven. Niet in het doen, maar erin aanwezig durven zijn. Laat jezelf zien, vertel je unieke ervaringen en geniet met volle teugen. Je bent allang thuis!
Nasaya – Nicole
Vrouw, moeder van bijna 5 kinderen, samenlevend met mijn andere ik George, levenskunstenares, indigo, reikimaster, krijger, solitair, sjamanca, invoelend, heldervoelend en wetend en zo nog vele rollen die ik dit leven speel. Ik hou van dansen, schilderen, kleding recyclen, groeien, grote en kleine mensen, dieren, natuur, djembe spelen, reizen,biologisch, koken en eten, festivals, kruiden, op blote voeten lopen, ontmoeten en delen, dromen, schrijven, stilte en vooral intens liefhebben.

Blogs die goed aansluiten op dit artikel:
Trefwoorden: communicatie, Gastblog, Indigo, verdriet