DELEN
niet meer bezig zijn met de ander

Niet meer bezig zijn met de ander.

Tijdens mijn opleiding  tot Kunstzinnig Dynamisch Coach leerde ik in een gesprek achterover te leunen in van plaats van mezelf meteen met de ander te verbinden. Dit vind ik erg moeilijk, want voor je gevoel lijk je niet geïnteresseerd of betrokken. Je wil de ander zo graag helpen en desnoods hun pijn op je nemen. Maar uiteindelijk help je daar de ander niet mee, want bepaalde knelpunten of blokkades komen niet voor niets op je pad. De bedoeling is om ervan te leren en groeien als mens. Het blijft zich herhalen, totdat de onderliggende les geleerd is. Intussen, heb jij met al jouw goed bedoelde intenties, wel de gevoelens van die overgenomen en zit je mee te ‘lijden’.

Verbinding losser maken

Theoretisch was het me glashelder me niet meteen volledig met de ander te moeten verbinden, maar toepassen in de praktijk was een ander verhaal. Tot nu, jaren later. Ik voel wat het me brengt om de binding met de ander wat losser te laten…niet zo strak…niet met allerlei verwachtingen. Als het losser wordt, geef je de ander als het ware de ruimte om naar jou toe te bewegen. Het kost geduld en training, maar het is meer dan de moeite waard.loslatenIemand zei ooit tegen me: “Als je steeds bezig bent met de ander, naar zijn problemen luisteren en dergelijke, dan hoef je mooi niet met je eigen problemen aan de slag. Daar zit natuurlijk een enorme waarheid in. Ik weet nog dat het me destijds een beetje boos maakte, ik bedoelde het immers toch lief? Ik wilde die ander toch helpen?
Soms voel je dat mensen op je leunen als ze het zwaar hebben.Je kunt dit vanuit ‘medelijden’ toestaan en laten gebeuren, maar ik heb ervaren dat je ze meer helpt door ze heel zachtjes en liefdevol terug op hun eigen benen te duwen. Nu ik dichter bij mezelf ben, en gelukkig minder angstig ben voor dat gevoel, laat ik me niet meer helemaal opslokken door de ander, waardoor ik me automatisch minder verbind met haar/zijn pijn en emoties. Doordat ik als het ware twee stappen achteruit doe, zie ik relaties veranderen. Meestal op een positieve manier, ik geef anderen veel meer ruimte in plaats van ze te porren en om bevestiging te vragen.

Aarden en je eigen kracht omarmen

[bctt tweet=”Als hooggevoelige helpt het mij om me voor te stellen dat ik enorme pipo-schoenen aan heb.”]
Pipo-schoenen-niet meer bezig zijn met de anderZo visualiseer ik letterlijk dat ik door die schoenen meer draagvlak heb op de aarde.
Daarnaast ben ik me bewust geworden van mijn eigen kracht en laat ik deze zonder angst toe. Angst voor je eigen kracht? Te bizar voor woorden eigenlijk, maar velen zijn zo gewend geraakt aan negatieve, belemmerende gedachtes over zichzelf. Het is makkelijker en veiliger om maar in die negatieve modus te blijven zitten, dan je op onbekend terrein te begeven om je eigen kracht terug te vinden. Natuurlijk gaat er een heel traject aan vooraf en dien je eerst je eigen angsten onder ogen te zien en dat is zwaar en alles behalve makkelijk. Maar werkt het niet zo dat alles waar je hard voor hebt gewerkt uiteindelijk extra bevredigend is? Ik heb vaak gedacht, waar doe ik het toch voor, al dat harde werken aan mezelf…., ik blijf me maar naar voelen.
Er is een hoop lef voor nodig om je angsten aan te gaan. Kinderen zijn vaak goede spiegels! Ze triggeren je zodanig dat blokkades of onverwerkte zaken nog eens extra aangeraakt worden met als doel dat je ermee aan de slag gaat.
Terwijl je juist voor je kinderen de beste versie van jezelf wil zijn. Maar ja als je tegen je kinderen zegt: “Volg je gevoel, en het vervolgens zelf niet doet, hoe geloofwaardig ben je dan?”.Daarom : walk your talk!

De kracht van creativiteit

Wat mij ook erg geholpen heeft, is creativiteit. Door met verf, krijt en kleurpotloden aan de slag te gaan, kom je haast als vanzelf in een soort van kinderlijk enthousiasme, onbevangen en puur. Uiteindelijk is dat precies zoals je je wil voelen. Volledig jezelf zijn in de puurste vorm.
Mijn ervaring is hoe vaker je in een creatieve modus zit, hoe vaker je dat ‘pure’ gevoel ervaart en leert loslaten. Je weet immers de uitkomst niet van je creatieve werkstuk. Helaas hoor ik mensen vaak zeggen: “Ik ben niet creatief”, waarop ik antwoord “O, volgens wiens normen dan?”. Was er een tekenleraar op de middelbare school die zei: “Nee die boom heb je onvoldoende nagetekend” of een handenarbeidjuf die moeilijk keek omdat op jouwwerkstuk niet alles even recht zat. Wat een zonde is dat toch. Het leven zelf is ook geen sprookje en jouw boom ziet er altijd anders uit als die van een ander. Die verschillende invalshoeken zijn juist fantastisch dat maakt het leven juist leuk en afwisselend.
Als mensen het dan toch aandurven om het creatieve stuk in te gaan dan willen ze wel graag fijne, gezellige dingen maken. Dat is heel normaal. Maar juist jouw schaduw tekenen, ontmoeten en omarmen is een verrijkende ervaring. Je krijgt er letterlijk een beeld bij!. Geef jouwschaduwkant een naam, bijvoorbeeld ‘negatieve denker’.
De ‘negatieve denker’ negeren werkt niet. Omarm deze, erken en accepteer dat het ook een deel van jou is. Natuurlijk mag je best tegen de ‘negatieve denker’ een keer zeggen: “Nou je hebt hard gewerkt, je mag best even gaan rusten”.
Pas als je twee uitersten kent, zwart /wit…goed/slecht, dan kun je pas het midden bepalen. Het is dus heel belangrijk om ook je schaduwkant te ontdekken. Deze te verbeelden op papier of doek of in klei en dan ook twee stappen achteruit te doen en het gemaakte werkstuk op je in laten werken. Wat heeft het mij te zeggen? Hoe leeft dit in mij?

koe
Wat nog leuker is om van een bepaald thema zowel ‘zwart’ als ‘wit’ te verbeelden en te kijken hoe deze balanceren. Als kunstzinnig dynamisch coach is het erg tof om dynamiek in te brengen tijdens een gesprek. Stel je hebt een ‘zwart’ en ‘wit’ schilderij gemaakt. Ga op je zwarte schilderij staan en ervaar hoe je je voelt! Stap er vanaf en ga vervolgens op de ‘witte’variant staan. Waarschijnlijk voelt deze totaal anders aan. Dat voel je vanzelf en dat is erg mooi om te ervaren! Ik heb zelf aan den lijve ondervonden. Dat vind ik zo mooi aan creativiteit, het is geen theorie, je mag het voelen en ervaren. Het werk geweldig, net zoals het leven, in een golfbeweging. Drie stappen vooruit en dan weer twee stappen terug.

Warme groet,

Els Dikmans

www.uitvogelen.weebly.com

8 REACTIES

  1. Ik zie dat de link niet goed gepakt heeft helaas. Je komt in elk geval op mijn website met de link
    Zoek als je wilt naar het submapje getiteld: Children.

    Daar staat een foto: I missed you so much. Een prachtige opschmuck dame met een huilend kindje in haar hart.

  2. Wel interessant want steeds word spiritualteit aan vrouwelijke intuitieve kant gelinkt.
    Ben dus aan het voelen wat er gebeurt als die energie naar de mannelijke kant word getrokken…en dat gaat doorvoelen, en gaan leven. Echt onbekend terrein nog, voor mij.

  3. Hallo Els,

    Prachtig artikel en heel herkenbaar. Ik merk ook dat langzaamaan oefenen met mijn kracht me inderdaad wat stappen achteruit doet zetten. Ik was lange tijd verward over ruimte. Want hoewel ik eerst vrij makkelijk accepteren kon dat anderen ruimte wilden en ik in die zin naar hun wensen luisterde, hadden zij omgekeerd wel hun eisen. Daardoor ging ik vervormen. Kreeg het gevoel naar andermans pijpen te dansen en op audientie te moeten als ze met me wilden afspreken. Want als ik omgekeerd nee zei (eerlijk gezegd niet alleen om te oefenen met nee maar ook me geen speelbal te voelen) dan werd er van mij verwacht dat ik daarover verantwoording aflegde. Ze voelden aan dat mijn nee niet uit mijn hart kwam maar vanuit weerstand en gedachten tegen de onvrijheid die ik ervoer omdat mijn ruimte er niet toe leek te doen. En het verstand wil altijd verklaringen voor dingen en dus ging ik vanuit de door mij genomen verstandelijk besluit, toch de discussie weer aan. Inmiddels gaat het beter. Ik sta als het ware al half in de open deur naar mijn hart in plaats van op de drempel ervoor. Er is nog een stukje dat zo graag familie wil dat dit deel niet altijd bij mij tot rust kan komen. Want familie is meervoud en Eleonora in haar eentje is zo dunnetjes hahaha.

    Fijn lieverd dat je zo mooi schrijft en deelt. Dank je wel. Eleonora x

  4. Herkenbaar..twee stappen achteruit doen.
    Ik heb hele lang gedacht dat aarden en op aarde komen, betekend verbinden met andere mensen. Stelde me in contact dus helemaal open, en door mn hsp, trok ik alles van hun naar binnen. Volkomen onbewust dus. En volkomen zinloos want wat heb je aan andermans zwaarte?
    Merk sinds de laatste maanden dat mn mannelijker energie weer terug komt en die een schild om me heen creert. Voel me bijna egostisch aan het worden, maar weet dat het dus eigenlijk helemaal normaal moet zijn om andermans dingen buiten te houden. Het is idd ook loslaten dat je nog gezien wilt worden. Er genoegen meenemen dat mn licht niet gezien word, maar dat dat ook niet uitmaakt..als je maar lekker in je eigen energie kan zitten, en eigen stukken kan oplossen..en ik zelf dat licht weer mag voelen.

    • Bedankt voor je reactie Steef.
      Positief egoïstisch zijn daar is niks mee.
      Jouw leven gaat immers om jou.
      Fantastisch dat jij je eigen licht weer mag voelen… Mijn inziens straal je dat ook uit dan en wordt je wel degelijk gezien. Kortom helemaal op de goede weg.
      Warme groet
      Els
      http://Www.uitvogelen.weebly.com

    • Mooi gezegd Steef! Het is inderdaad een overstatement dat je de hele tijd maar zou moeten stralen! Dan lekt er ook een heleboel naar buiten vooral als er een onbewust demon-stratief aspectje achterzit dat schijn spiritualiteit als masker gebruikt. Vroeger als ik mijn haar wat grijzer werd of ik een pukkel op de neus had wilde ik het mooie plaatje van anderen niet verstoren. Dus bakken met geld uitgeven aan bullshit. Dankzij een langdurige vriendschap met iemand die daarin veel makkelijker was, heb ik een middenweg gevonden. Wat leuk dat je schrijft dat je je mannelijke energie als een schild om je heenvoelt de laatste tijd. Top. herken ik. Maar het woordje mannelijke gaf me een extra stukkie blijdschap in de ontdekking. Want het vrouwelijke is idd ontvankelijk en zorgzaam vaak naar buiten toe. In die zin leeft de mensheid in een soort moeder/kind trauma. Het kind wil met de moeder trouwen en trauw zijn aan ma. Maar de moeder is gericht op andere zaken buiten zich. Wat jij omschrijft als verbinden met anderen om op aarde te komen herken ik. Ik noem het voor de grap: al-co-holisme. Al samen heel. Want dat gaat niet alleen om een drankje maar omvat veel meer. Het al samen heel wordt hol. Misschien uit uit de oertijd, het oer-hol waar mensen samen overleefden? Fijne feestdagen Steef! groeten Eleonora

      • Moest em 2 keer lezen maar snap je woordspelling haha..mooi gezegd.. Ik zie het nieuwe, ook vaak als oer energie. Iets wat er vroeger altijd al was , maar dan weer terug..en dan meer in eenheid.
        Kan het dus als volgt zijn met het innerlijke kind: Het wil door de moeder beschermd worden maar die leeft idd naar buiten toe.. Dus moet de innerlijke man kennelijk optreden en terug komen, omdat die dus meer bescherming kan bieden?
        Bij mij was die man na lange tijd van zg spirituele beoefening weggestopt , omdat mannelijke enrgie niet goed zou zijn..alles moest op gevoel etc..Nu ik de mannelijke energie weer toelaat is er veel meer balans en kracht..

        Jy ook goede dagen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in