DELEN
Digital StillCamera

door Jan Willekens
earthinourhands

Gegroet medereizigers… geliefden,

Voor velen onder ons was 2013 een zeer intens jaar. Het was het jaar van de innerlijke veranderingen: die waren nodig om nu, in dit nieuwe jaar 2014, een innerlijke verschuiving mogelijk te maken. Naar het eenheidsveld dat al die tijd diep verborgen lag in ons wezen, wachtend op ons ontwaken. Het eenheidsveld is met de nieuwe maan van 1 januari geactiveerd en is momenteel voor iedereen toegankelijk die ver genoeg zijn emotionele veld heeft opgeruimd. De komende maanden gaan wij in steeds sterk toenemende mate verbinding maken met dit veld. We gaan ons eindelijk voelen thuiskomen in dit lichaam waar wij momenteel in verblijven. Vooral voor die voorlopers die al veel energetisch schoonmaakwerk hebben gedaan in hun leven… zal dit jaar een kanteljaar zijn. Er zal een einde komen aan het innerlijke geploeter… aan de diepe eenzaamheid en afgescheidenheid. Het onvoorwaardelijke wezen van licht dat jij bent… zal na die honderden/duizenden jaren van onderdompeling in de illusie van de materie, zichzelf terug gaan herkennen. Ons/jouw lichaam is zo gemaakt dat het alle informatie die er in wordt opgeslagen als waar aanneemt. Dit maakte het mogelijk dat we zo ogenschijnlijk ver van onze goddelijke wezenskern verwijderd waren. Nu, omdat wij het grote ervaringsveld zelf zo opgezet hebben, is het terug tijd om onze diepste waarheid over onszelf terug te gaan herinneren, leven en delen met elkaar in een fysieke vorm. Dit was de uitdaging die wij onszelf gesteld hadden… het innerlijk licht van onvoorwaardelijke liefde dat tenslotte gemeesterd wordt over de fysieke vorm.

Geliefden… ik richt deze nieuwsbrief nu aan jullie omdat deze verschuiving in mij plaatsvond in de overgang van oud op nieuw… in de overgang van 2013 naar 2014 in het teken van de nieuwe maan. Ik ga trachten woorden te geven aan wat in feite aan woorden voorbij gaat wat momenteel gebeurt in mijzelf.

Ik ga daarvoor even een stap terug in mijn verleden zetten om de sterke synchroniciteit die in mijn leven plaatsvind te kunnen plaatsen. Ik weet voor mijzelf nog niet zo lang dat ik er als ziel voor gekozen heb om vroeg te ontwaken om alzo vooraan in dit grote ontwaken mee te lopen als aangever. Ik ben op mijn achttiende wakker geworden en ben mij sindsdien in steeds toenemende mate bewust van mijzelf geworden. Op het einde van die 33jarige tocht, kantel ik nu en vind ik mijzelf terug. Ik heb een intens leven geleefd met steeds één doel voor ogen… om telkens weer opnieuw, in wat er ook gebeurt, in de waarheid van het moment mezelf te blijven. Want ik besefte dat er niets anders was dan deze waarheid van het moment waarin ik er telkens weer opnieuw voor koos om in Kracht en Waarheid te gaan staan… ongeacht de gevolgen. Het heeft mij alles gekost wat ik dacht dat ik was, wat ik dacht dat ik nodig had om mij te handhaven in deze ruwe dualistische wereld. Wat ik verloren ben zijn mijn illusies, conditioneringen en angsten die mij in het grote spel van afgescheidenheid gevangen hielden. Wat ik gevonden heb is de waarheid over mijzelf die ik met niemand kan delen… enkel met diegene die ook zijn/haar waarheid ontdekt heeft. De waarheid in mijzelf herken ik als een veld van eenheid waarin ik in alles rondom mij in liefde verbonden ben. Ik ben met gidsen, vorige levens en met mijn thuisenergie van de Pleiaden in aanraking gekomen. Het was thuiskomen in een innerlijk weten. Het zou dienen als een kompas om steeds op koers te kunnen blijven in mijn levenswandel. Door die ervaringen die ik meemaakte leefde ik toen vooral in mijn bovenste chachra’s en was ik niet volledig gegrond op de aarde. Ik reikte op een bepaald moment teveel naar boven en moest mij leren aarden. Het was een pijnlijke ervaring en ik was diep teleurgesteld dat ik terug in de versluiering van de materie geduwd werd. Na zeven jaar van innerlijke impasse vond ik mijzelf terug in een vermoeidheidssyndroom, pollenallergie en artrose. Het werd tijd om terug in beweging te komen. Op wonderbaarlijk wijze genas ik daardoor aan al deze symptonen… en dit door gewoonweg terug verantwoordelijk te worden over alles wat in mij leeft.

Jaren later, nadat ik heb leren te leven in mijn onderste chachra’s die mij met de aarde verbonden, kwam ik in een sterk veld van bewustzijnsverruiming terecht. Dit is nu vijf jaar geleden. Ik wist toen niet wat er gebeurde. Momenteel kan ik dit wel duiden. Op dat moment in mijn leven was mijn aardse en kosmische energie voldoende krachtig en in evenwicht zodat ik klaar was om te springen: doorheen mijn angsten! De aanleiding hiervoor was een relatie die ik zelf verbrak. Mijn toenmalige partner ging daardoor in een diepe emotionele pijn van afgewezen voelen. Door dit voorval besefte ik dat ik niet langer aan het spel wilde meespelen om vanuit mijn eigen wonde van eenzaamheid, mij aan een ander te binden en alzo de ander ook in onvrijheid aan mij te binden. Het was een zeer sterke innerlijke keuze waardoor ik, voor even, uit het spel stapte. Er gebeurde van alles gelijktijdig in mijn leven. Ik werd een vreemde voor mijn vrienden en andere geliefden in mijn leven… omdat ik het spel niet langer meespeelde vanuit projecties op elkaar. Mijn energie verhoogde drastisch. Ik ging minder en anders eten, verslavingen stopten, en mijn seksualiteit veranderde… de prikkels kwamen niet langer langs buiten, maar van binnenuit vanuit verbondenheid. Een paar maanden leefde ik stil en op mijn eigen, maar voelde mij niet eenzaam, maar vervuld van mijzelf.Digital StillCamera

Op een bepaald moment beleefde ik met een medereizigster een eenheidservaring. Het kwam vanuit het niets. Tijdens een gezamenlijke wandeling werden wij beiden in het licht gezet door ons hogere zelf. Van de één op de ander moment was er enkel een veld van onvoorwaardelijke liefde. Wij versmolten tot een eenheid. Nadien zijn wij in een partnerrelatie met elkaar gegaan en werkten we samen verder aan de illusies waarin we nog leefden. Na tweeënhalf jaar werd de relatie is even plots en krachtig beëindigd zoals ze was gestart.

Ik heb mij steeds afgevraagd waarom ik deze eenheidservaring moest beleven om ze daarna terug los te laten… Dit werd mij duidelijk met de overgang van 2013 naar 2014. Nadat wij in augustus 2009 deze eenheidservaring deelden met elkaar… had ik innerlijk geen keuze meer (zo voelde het) en diende ik een sprong te maken in mijn leven. Ik ben toen voor de eerste keer gesprongen. Alles van mijn oude leven liep toen af op 31 december 2009. Ik stopte officieel op die datum met mijn zaak, stopte het huurcontract van mijn woning, liet België los en begon op 1 januari in Nederland aan een nieuwe levensinvulling. We maakten een website waarin we onze weg van ontwaken deelden met de buitenwereld. Van dat punt tot nu ben ik door mijn laatste angsten en conditioneringen dienen te reizen. Het is niet zo dat ik niet af en toe nog een lichte onrust kan voelen of een projectie richt op een ander… maar het leeft mij niet meer. Ik (h)erken het, aanvaard het, geef het ruimte en laat los.

Dus, op 31 december liet ik alle materiële zekerheden los en vertrouwde ik onvoorwaardelijk op de innerlijke sturing van mijn hart. Ik deed dit zonder baan, zonder uitkeringen en met schulden die onverwachts om de hoek kwamen kijken. (Het stopzetten van mijn zaak). Ik heb onvoorwaardelijk de sturing van mijn hart gevolgd… mijn leven voor mijn eerste sprong had mij hier op voorbereid met talloze lessen in loslaten. Opnieuw kwam ik in aanraking met mijn diepe bestaansangsten… maar ik wist dat ik gedragen zou worden en dat ik steeds weer in kracht , kwetsbaarheid en waarheid van het moment diende te leven.  Op een bepaald moment werd dit proces beëindigd in mijn leven. Ik vind mijzelf terug, vrij van schulden, gratis wonend in een huisje in het groen en veel gebeurt vanuit een ruilhandelssysteem. Ik leef in vrijheid in ons maatschappelijk systeem… en alles komt op mij af zonder dat ik mij hier zorgen om hoef te maken. Het gebeurt allemaal als vanzelfsprekend.

onenessHet was de stap van ‘doen naar zijn’ die ik had gezet in mijn leven. Toen ik dit verworven had diende ik aan mijn tweede wond bewuster te gaan werken waardoor ik in de afgescheidenheid van de illusie gehouden werd. Mijn (onze aller) diepe wond van eenzaamheid en het diepe verlangen naar de ideale partner die deze wond diende op te vullen voor mijzelf. Ik besef nu dat ik deze eenheidservaring moest beleven om deze wond in zijn diepste illusie/pijn te kunnen ervaren. Ik dacht deze partner gevonden te hebben door deze gedeelde eenheidservaring. Maar ik kon mijn eigen wonde niet zien destijds, ze leefde diep in mij. Mijn vrouwelijke/mannelijke energie was nog niet in evenwicht. Dit was het laatste stuk om tot innerlijke heelwording te komen en het licht van onvoorwaardelijke eenheid in mijzelf te laten ontvlammen.

Dus, nadat ik doorheen mijn angsten om het geld en bestaansmiddelen gereisd was, dacht ik dat ik er was… niet dus :o). Onze relatie was al sterk aan het schommelen geweest… en dit door het onevenwichtige tussen onze beiden vanuit het energetische man/vrouw principe. We konden dit niet helder bij elkaar waarnemen. Doordat ik de stap terug naar België zette (wat een soort loslaten was tussen ons beiden) ontstond er terug een diepe verbinding. Even heb ik in een paradijselijke illusie mogen leven. Alles leek op zijn plaats te vallen. Toen ik het hardop uitsprak met haar leek het alsof er bij haar, subtiel, innerlijk een knop werd omgedraaid. Een paar weken later werden we even absurd gescheiden van elkaar als we elkaar hadden ontmoet. We hadden dit beiden niet zien aankomen. De scheiding was van die aard dat elk contact onmogelijk werd…

Ik werd in mijn diepste pijn gegooid. Die pijn hield mij in een verdovend cocon omwikkeld. Sociale contacten vond ik moeilijk, vond groepen te druk, mijn eetlust verdween en trok mij veel terug in mijn huisje en natuur. Ik besefte wat er gebeurde… de emotionele pijn verkleurde mijn waarnemen. Ik koos er voor om ze zo bewust mogelijk te doorleven. Ik wist dat het een wond in mijzelf was waar ik verantwoordelijk voor ben. Het was mijn pijn, mijn projectie van idealisering op de ander. Zij activeerde enkel deze wond vanuit mijn aanhankelijkheid aan haar. Zij gaf mij terug aan mijzelf. Het was een pijnlijk cadeau om te ontvangen.

Doordat ik heb leren vertrouwen om bij mijn wond te blijven en bewust door de pijn en angst te reizen… was ik op twee maanden tijd doorheen dit pijnlichaam gereisd en kon het zijn plaats krijgen in mijn leven. Het leefde en verkleurde mijn waarnemingen niet langer. Het kon nog wel de kop opsteken als een gemis… maar het kreeg zijn plaats… mocht er zijn en sleet weg. Ik voelde dankbaarheid voor de ervaring, want ik voelde hoe ik meer in mijn kracht was komen te staan.

Korte tijd later kreeg ik een nieuwe relatie. In deze relatie voelde ik dat mijn man/vrouw energie in veel krachtiger evenwicht gekomen was. Ook bij mijn partner gebeurde dit… het was een diepe vreugdevolle herkenning van thuiskomen in onszelf dat wij konden delen met elkaar. Doch, ook deze relatie was nog een projectie vanuit onze gemeenschappelijke wond van eenzaamheid en verliezen in een ander. Wij hadden hierin geen keuze met en dienden los te laten. Het was zowel voor mij als voor haar de eerste keer mogelijk in ons leven om dit te doen vanuit wederzijds respect en gelijkwaardigheid. Ondanks de verkleurde gevoelens naar elkaar toe. Het was niet altijd eenvoudig maar we vonden steeds weer de weg vanuit het hart om verantwoordelijkheid op te nemen voor onze eigen (gekwetste) gevoelens van loslaten en afgescheidenheid… we laten touwtje trek los tussen elkaar.

Tot dit punt ben ik gereisd in mijn leven toen ik totaal onverwachts voor een tweede keer sprong in mijn leven… en dit van oud op nieuw… van 2013 naar 2014.

HEALING MET HEATHORS
HEALING MET HEATHORS, dubbelklik op het plaatje voor de pdf

De aanloop hier naar toe vond plaats toen Ariël Hermans mij vroeg haar gratis e-boek “HEAVEN MET HATHORS” proef te lezen om een indruk te krijgen hoe het voor mij aanvoelt. Ariël heeft reeds eerder een gratis e-boek “HEALING MET HEATHORS” op het net geplaatst. Ook een prachtig en herkenbaar boek met praktische tools voor deze overgangstijd. De Hathors zijn een sterrenvolk die in de tijd van het oude Egypte op onze aarde geleefd hebben. Zij leefden vanuit de verbinding met het godinnenbewustzijn. In feite leefden zij energetisch gezien in het veld van de vijfde dimensie in het aardse 3D veld. Vanuit deze ervaring delen zij nu in hun wijsheid. Het is de weg naar binnen via focus en intentie om ons op deze wijze met het nieuwe 5D veld te kunnen verbinden.

Ariël is het boek nog aan het schrijven. Maar de Hathors vroegen aan haar om het eerste gedeelte nu al vrij te geven als een praktisch handvat om nu de sprong in je zelf mee mogelijk te maken. De rest van het boek zal later volgen.

Op volgende link kun je HAVEN MET HATHORS lezen.

http://the-golden-age.eu/ebook_hathors2.pdf

Dus, een kleine week voor oud op nieuw stuurde Ariël mij “HEAVEN MET HATHORS” door. Het triggerde mij zo sterk dat ik het op één dag uitlas, ook de meditatie oefeningen, die ik toepaste. Ik was enthousiast. De dagen die daar op volgden voelde ik mij steeds meer in balans naar binnen trekken. Een rustige liefdevolle verbindende energie die langzaam binnenkwam. In weet nog dat ik me hierover verwonderde. Enkel op oudejaarsdag bij het ontwaken schoot ik terug in de oude wond van afgescheidenheid. Ik wist de dagen daarvoor al dat ik dit jaar, oud op nieuw voor de eerste keer alleen zou doorbrengen. Het was niet direct een keuze van mij, maar het liep gewoon zo. Ik nam mij voor dat het een dag zoals alle andere dagen was. Niet dus :o). Nadat ik die ochtend even gemediteerd had ging het een stuk beter… maar het bleef lichtjes zeuren. Vervolgens waren er die dag een reeks van gebeurtenissen die allen sterk verwezen naar mijn eerste sprong in 2009. Ik kwam daardoor helemaal bij mijzelf terecht en ik voelde een diepe onverklaarbare vreugde om oud op nieuw alleen door te brengen. Het was zelfs zo duidelijk dat ik een late vraag aan mij om samen oud op nieuw door te brengen af wees. Ik kocht van alles lekker, maakte mijn huisje gezellig met kaarsen en zo trok mijzelf terug met het boek “HEAVEN MET HATHORS” op de sofa, waar ik alle meditatie oefeningen nog eens toepaste.

Gedurende die oudejaarsavond ging mijn hart steeds verder open. Op een bepaald moment in het laatste uur voor middernacht besefte ik wat er gebeurde. Ik voelde mij één en al liefde. Ik voelde mij opgenomen worden in iets groters… iets totaal omvattender. Ik voelde mij in alles verbonden. Ik wist dat ik verbinding maakte met het 5d veld. Ik ging in tranen van diep geluk en vervoering… het was zo een immens verschil met de energie van de laatste maanden van 2013 die ik had ervaren.

Nu een week later is deze vervullende liefdesenergie nog steeds aanwezig… niet meer zo intens maar als een subtiele ondertoon voelbaar. Ik weet dat het zal blijven en nog sterker zal verdiepen doorheen de tijd. Ik voel hoe het mij veranderd op een manier die ik niet verwacht had. Ik wist dat dit zou gebeuren… maar het zelf ervaren overtreft alles. Het is zo een enorm verschil met het leven daarvoor. De afgelopen dagen zit ik regelmatig in tranen van vreugde… maar ook van dankbaarheid voor alles waar ik heb dienen doorheen te gaan… de diepe pijnen, het gevoel van afgescheidenheid, de angsten, de niet verbinding in alles rondom mij. Een diep gevoel van dankbaarheid en begrip voor het hele leven. Ik voel de verbinding en zingeving in dit alles. Ik laat tranen voor de moeilijke reis die ik doorheen dit en vorige levens gegaan ben… ik laat tranen om al diegenen die hier nog in ploeteren met enkel hun innerlijke stem van het hart als leidraad… hou vol, lieverds, het is niet voor niets en het zal je vervullen op een manier je je niet kunt voorstellen… tot op het punt je er door bent geploeterd en je helemaal bij jezelf aanbelandt.

gold hathorIn feite kan ik niet benoemen wat ik voel… ik tracht het te beschrijven. Ik besef dat de stap die ik heb genomen mij op de eerste trede van het vijfde dimensionale veld gebracht heeft. Ik weet uit een ontmoeting met Alvatar, een gids die in de hoge 5D regionen verblijft, hoe de energieën daar aanvoelen… en daar blijft een groot verschil in zitten. Maar ik voel mij in datzelfde alles omvattende vervullende veld leven… en dit maakt dat ik nu waarlijk weet dat ik al levend en wel mijn Hemel op Aarde ga leven. Ik voel mij dieper verbonden met mijzelf… met het leven. Dat maakt dat het gevoel van afgescheiden en eenzaam zijn nagenoeg verdwenen is. Nagenoeg… want er blijft wel een verlangen bestaan naar een bewuste hereniging naar dat andere zielstuk waar ik van afgesplitst ben toen ik indaalde in het veld van afgescheidenheid en illusie. Ik krijg hier momenteel vele knipogen naartoe. Het is meer een weten en het trekt mijn energie ook niet meer naar beneden. Er is een diepe rust in mij gekomen… samen met bewuster aanwezig te zijn… intenser te genieten van alles… een constant gevoel van vreugdevolle aanwezigheid in mijzelf. In het contact met anderen om mij heen ben ik veel levendiger, aanweziger… en voel mij steeds vanuit liefde verbonden.

De Hathors gebruikten het woord ‘ongenaakbaar’… in hun beschrijving… dat als je Onvoorwaardelijke Liefde bent, je je ongenaakbaar zult voelen. Dit is de juiste beschrijving van wat ik voel. Het veld van liefde waarin ik mij bevind maakt dat ik mij ongenaakbaar voel. Ongenaakbaar in die zin… dat onvoorwaardelijk leven de enige keuze is die er is voor mij… waar geen enkel compromis in gemaakt kan worden in dit veld van onvoorwaardelijke liefde. De angst is weggevallen.

Wat ik voel en leef momenteel kan ik enkel delen vanuit herkenning met andere medereizigers die deze stap ook voor zichzelf genomen hebben. Ik ben vanuit een veld van niet-verbinding in een veld van enkel maar verbindingen gestapt. Dus al diegenen die bewust ontwaken gaan dit met elkaar in dit veld delen. Het is zo ongelofelijk mooi wat er staat te gebeuren.. je kunt het enkel omvatten als je de stap innerlijk gezet hebt. Het is thuiskomen met jezelf en al die andere delen van jezelf die je tot nu toe steeds als een apart deel buiten je om gevoeld hebt. Er zal geen ander meer zijn buiten jou… het wordt een gemeenschappelijk veld van onvoorwaardelijk delen in alles. Het is net als een hagelsteen die smelt en terug opgenomen wordt in de oceaan van het bestaan. Hij blijft zijn identiteit behouden… maar gaat volledig op in de vloeibare onvoorwaardelijke eenheidsvorm van delen met elkaar. De angst voor het leven smelt volledig weg… er is enkel nog liefdevolle deelname. Ik voel ook een sterke liefdevolle verbondenheid met zij die nog aan hun proces van wakker worden dienen te beginnen… ik zie waar ze inzitten en waar ze nog doorheen moeten. Ik voel enkel diepe genegenheid en liefde vanuit herkenning… ik voel ook de ongenaakbaarheid in mijzelf door op geen enkele wijze nog mee te gaan in hun drama. Ik ben verworden tot een liefdevolle toeschouwer. Ik ben sterk lichamelijk vermoeid geweest de laatste maanden van 2013. Deze vermoeidheid is er nog steeds en ik dien momenteel veel te rusten. Maar in tegenstelling tot toen, waarin mijn gemoed ook zwaar kon aanvoelen, is dat nu vervangen door een berustende lichtheid. Ik weet dat het lichaam nog even dient aan te passen. De energieën blijven sterk binnenkomen. Na de equinox van maart zullen de energieën van frequentie veranderen.

Velen onder ons zullen dit jaar in het veld van onvoorwaardelijke liefde in zichzelf kantelen. De tijd is ‘NU’. Alles zal in verschuiving gaan. Een eerste golf van lichtwerkers zijn zich nu aan het aarden in het nieuwe veld van onvoorwaardelijk leven. Er is een relatief kleine groep voor nodig om het startsein te geven aan de verdere verschuiving van de samenleving naar het 5D veld. Naar verluidt zouden dit er 144.000 dienen te zijn. Een virus van liefde zal zich over onze planeet gaan verspreiden en alle leven aanraken in onvoorwaardelijkheid. Alles wat zich aan oude structuren en overtuigingen tracht vast te houden zal worden afgebroken. De komende jaren zal onze wereld zoals wij hem nu nog kennen… onherkenbaar gaan veranderen. Net zoals ik deze verschuiving in mij kan voelen… zal die ook buiten mij gaan plaatsvinden. De afgescheidenheid zal langzaam maar zeker ophouden te bestaan. Dit gebeurt steeds eerst in jezelf… want eerder zal het veld van eenheid niet gevoeld kunnen worden in jezelf.

Dus… vertrouw op de innerlijke sturing van je hart… op de geliefde (je hoger zelf) die innerlijk op je wacht om samen te smelten tot innerlijke eenheid. Doe enkel nog dat in je leven waarin je de verbinding met je hart voelt. Reis in dit vertrouwen doorheen je angsten. Stop met klagen en aanvaard de weg die je hebt verkozen te gaan. Aanvaard de tijdelijke impasse in je leven die nodig is om je lichaam de tijd te geven de overgang te kunnen maken… wees niet ongeduldig en zoek de weg naar binnen. Gebruik hiervoor “HEAVEN MET HATHORS” of een ander ingang die beter met je resoneert. Bij sommige zal het een intens ontwaken zijn zoals ik ervoer… bij anderen zal het geleidelijk aan gaan… en zullen op een bepaald moment wakker worden en zich verwonderen over de subtiele verschuiving die in hen plaatsvind.

oneness (1)Het duurt nu niet lang meer geliefden. Ieder zal op zijn beurt de verschuiving in zichzelf maken. Vanaf dat moment wordt je een baken van licht voor diegenen die in verwarring en chaos leven doordat hun levens in beweging komen.

Het valt mij op, dat na de verschuiving in mijzelf, dat er al snel verschillende mensen op mijn pad gekomen zijn waarin ik mocht delen vanuit dat wat ik innerlijk verworven heb. Het gebeurt spontaan en het zijn heerlijke momenten van delen met elkaar.

Vertrouw op je hart… laat controle los… zet die stap in het ongewisse in vol vertrouwen… je wordt altijd opgevangen… nieuwe deuren zullen opengaan… en je zult waarlijk thuiskomen in jezelf.

Een her-verbindend thuiskomen in jezelf geliefden.

Jan Willekens

42 REACTIES

  1. Mooi verwoord hoor jan, herken het helemaal 🙂

    Dank je wel voor het delen, wat mij opviel…en dat zie ik al zeker een half jaar, als het niet langer is… 144…. op mijn digitale klokken, wekkers en pc klok….144…. wel meer cijfers…maar terzijde…
    En wat veel mooie reacties! Schitterend! 🙂
    Alles voegen we samen… mooi…

    liefs, Henriëtte <3 xxx

  2. Lieve Susanne,

    Je gaf een tijdje geleden aan dat we vergelijkbare trauma’s hebben gehad in onze jeugd.
    Bij mij kwam alles inderdaad een paar maanden geleden heel heftig naar boven, al die verdrongen herinneringen. Enorme pijn, gevoelens van afwijzing, boosheid, onderdrukking door een ander, al deze gevoelens en ik zeg met nadruk gevoelens gaf mij inzicht. Inzicht omdat ik de weg naar binnen ging. Waarom voel ik mij zo, waar is dit onstaan, etc.? Toen ik vanuit liefde begon te zien (dat we allemaal hier zijn om “rollen” te spelen) voelde ik dankbaarheid, dus ook dankbaarheid naar de mensen/zielen toe die mij dit verdriet aandeden. Ik zie het zo: als ik die pijn niet had ondergaan, had ik niet het inzicht gehad wat ik nu heb. Ben dus dankbaar voor mijn gevoelens.
    Ik lees jou als iemand die vanuit gevoel schrijft, vanuit een enorme inspiratie. Dat is vrouwelijke energie, een mooie energie, dat is kracht. Daar haalde ik ook mijn kracht vandaan. Zal mijn best doen om wat minder in metaforen te schrijven… (zal een uitdaging worden)

    Liefs, Diny

  3. @Esther,

    Hoi Esther,

    Ik hoop niet dat het ongepast is om in jouw open en eerlijke verhaal (en daarvoor dank! 🙂 ) te ‘springen’, die je hier deelt, o.a. met Nele, maar ik merk aan mijzelf even de behoefte om wat te zeggen, te reageren op iets wat jij schrijft.

    Jij schreef namelijk: “Nee, dat kan ik mijn kind niet aan doen.”

    Ik voel zelf wat weerstand bij mijn eigen reactie nu aan jou, omdat ik niet iemand wil bekritiseren, zeker als het gaat om een beladen (vind ik zelf) onderwerp als het gaat om huwelijken, kinderen, uit elkaar gaan etc. Ik ben zelf namelijk niet getrouwd en heb geen gezin, dus wie ben ik, weet je wel. 🙂
    Aan de andere kant; ik kom zelf uit een gebroken gezin, met alle toestanden van dien, en dat ouders bij elkaar blijven vanwege wat vaak gezegd wordt ‘de kinderen’ is niet zuiver. Daar doe je je kind ook geen goed mee, al heb je de beste bedoelingen van de wereld 🙂 .

    En tuurlijk weten we niet zeker, helder, wat nu onze Ziele-bedoeling is. Misschien is het inderdaad de bedoeling dat bepaalde mensen bij elkaar blijven. Maar misschien is dat ook wel niet de bedoeling. Dus ja, dat is natuurlijk altijd moeilijk te zeggen wat op Zielsniveau nu eigenlijk de bedoeling is.
    Maar op etisch gebied, of emotioneel gebied, ouders die bij elkaar blijven voor allerlei redenen die niets te maken met oprechte verbinding en oprechte liefde, is natuurlijk niet zuiver. En dat kan natuurlijk al helemaal niet via een kind gaan.

    Kinderen hebben behoefte aan een transparante en eerlijke omgeving. Als ouders laten zien hoe het is om gevoelens te ontkennen, kan een kind niet leren hoe op zijn of haar eigen gevoel te leren en te durven vertrouwen. En ik zeg natuurlijk heel niet Esther dat jij dat doet 🙂 , voor mijzelf is dit nogal een wat pittig dingetje 😉 , dus ik bedoel dat nu ook niet om op jou te projecteren, ‘k heb natuurlijk ook geen idee van jullie achtergrond, dus vergeef me mijn ‘bemoeienis’ , maar het idee dat je dat je kind niet aan zou kunnen doen, is simpelweg niet waar. 🙂

    Een kind wenst authentiek geluk voor zijn of haar ouders. En kinderen, zeker kinderen van deze tijd, weigeren langer mee te gaan in de angsten en de illusies waar hun geliefde ouders, waar ze overigens heel veel van houden, en juist omdát ze zoveel van ze houden, aan vast houden. B
    ij elkaar blijven voor een kind is ook onbedoeld de verantwoording en de belading van de angsten/moeilijkheden van een ouder bij dat kind neer leggen. En hoe pakt zo’n kind dat zelf weer onbewust op? En wat zal daar weer het effect van zijn wanneer dat kind zelf later volwassen is en in volwassen relaties zal gaan?
    Hoe moeilijk het ook is om vorm te geven aan Liefde, aan het Zelf, aan relationele uitingen en gedragingen, zéker wanneer daar ook nog eens kinderen bij betrokken zijn, des te meer het nodig is om eerlijk, krachtig en moedig te zijn. Ondanks pijn. Ondanks verwarring. Ondanks angsten. Dat ouders niet uit elkaar willen vanwege kinderen, is niet zuiver en niet eerlijk. Het heeft namelijk niets met die kinderen te maken, maar met jouwzelf, en jouw eigen ideeën over wat jouw kind wel of niet nodig zal hebben en wat jij wel of niet jouw kind wilt aandoen, of denkt aan te doen.
    Kinderen verdienen een transparante, eerlijke omgeving. En ouders hebben daar de moed en de kracht voor nodig. En dat begint bij kwetsbaar te durven zijn. 1 van de mooiste cadeau’s die je aan je kind kan geven. 🙂

    Goed, heel verhaal 🙂 , dus lieve Esther, ik bedoel het niet slecht, maar dat je schrijft dat je dat je kind niet aan kan doen, is een illusie.

    🙂

    Liefs, Susanne

    • @Susanne, lieve susanne, het is goed dat je dit schrijft, echt!

      Ik kom zelf ook uit een gebroken gezin en ken de impact die het heeft. Mijn ouders hadden altijd ruzie en er was spanning, er werd geslagen en veel alcohol gebruik. Dat mensen dan uit elkaar gaan, ja. Uiteindelijk was ik 12.

      In de situatie nu, er is nooit ruzie, het is gezellig, onze 5 jarige is gek op ons en bindt ons ook, zo voel ik dit echt bij haar. Je ziet het ook aan haar manier van doen. Een heel gevoelig kind wat bv vaak bij ons zit, allebei ons aandacht wil .. bv spelletjes spelen.

      We zijn beide zorgzame mensen, voelen ons verantwoordelijk, hebben beide een slechte jeugd gehad, geen ouders, familie, waar ik mee wil zeggen, er is ook veel wat bindt alleen op een ander vlak.

      Ik geloof echt dat onze dochter het goed heeft. Haar welzijn is erg belangrijk voor me.
      Ze heeft een lieve, behulpzame, betrouwbare, gekke vader die altijd van alles met haar doet.

      Ik ben er van overtuigd dat ze niet lijdt in de zin van een oneerlijke relatie tussen de ouders.

      Snap je mijn nuancering?

      Het is aan mij of ik de keuze maak in acceptatie en of ik hier in deze relatie oud kan worden. Ik weet het nu gewoonweg niet.

      • Hey Esther,

        Zou het kunnen dat je aanvoelt dat wat je mist dieper zit dan je op relationeel niveau kan oplossen. Zo te horen heb je daar niets te missen. Als ik je zo lees lijkt het me of je iets diepers mist iets essentieels dat je misschien bij je man ook niet gaat vinden indien hij zich open stelt.

        Is hij eerlijk tegen jou in zijn emoties? Toont hij zijn emoties? Is hij lief met jou?

        Indien je op deze vragen ja kan antwoorden, denk ik niet dat het aan hem ligt. Maar ik zeg het het is maar een interpretatie gebaseerd op een stukje eigen ervaringen. Ik heb namelijk in een ontmoeting met iemand buiten mijn relatie dat diepgewortelde gevoel ingevuld zien worden.

        Xx

        • @Nele,

          Hey Nele,

          Het klopt wat je schrijft. Ik mis iets diepers wat deze man me niet gaat geven. Gewoonweg omdat het geen man is die zijn emoties uit. Hij is lief met mij maar heeft heel weinig woorden.

          Die diep gewortelde gevoelens die je beschrijft, ik denk dat dit juist de essentie is in de verbinding. Twee mensen die op dezelfde frequentie zitten, die als het ware een zijn zonder daar woorden aan te verbinden. Een diep gaand gevoel van misschien thuis komen.

          Ik denk dat we elkaar begrijpen en beide beseffen wat we missen. Ik geloof in het grote geheel, geef het de tijd. Misschien dat de verandering zich vanzelf aan dient. Als het zo moet zijn, komt het vast!

          Xxx

  4. Hey Esther,

    Dank je voor je openheid en kwetsbaarheid. Ook al staan we persoonlijk ergens anders. 🙂 ik begrijp je echt voor een groot deel. Voel ook de droefheid die deze situatie je geeft. Dikke knuffel lieverd. Ik heb ook een zwaar verleden. En dacht echt dat ik al veel doorworsteld had. Blijkbaar nog niet allemaal.

    Zolang je je gevoel volgt lijkt het me dat, hoe zwaar de situatie ook is, je de juiste beslissing neemt. We weten soms niet waarom we in een situatie belanden. Zoals ik in mijn bovenstaande reacties ook schrijf weg gaan voelt voor mij beter, maar niet voor mijn gezin. Ook al is dat wel de moeilijkste weg. Het betekent voor mij vooral aanvaarden dat ik deze keuze maak. Hem loslaten binnen de relatie.. Hierdoor komen een hoop verwachtingen en verlangens van mij naar hem naar boven. Dus ja een aandeel van mezelf hè.

    Dikke knuffel en ik geloof ook heel sterk in het universum. Hoop dat je er snel een lichtpunt in ziet.

    • @Nele,

      Vet goeie zin, zeg: “Hem loslaten binnen de relatie” ! Wauw.. zit nu zelf door allerlei nieuwe inzichten en ontwikkelingen te gaan, o.a. wat betreft ‘beladen’ relaties, en dit was exact de zin waar ik op zoek naar was! Hahaha 🙂 Hem loslaten binnen de relatie… Wat een mooie zin. 🙂

      Dank je Nele!

      Liefs, Susanne

  5. Mooi geschreven Jan. Dapper ook. 🙂

    Dit lukt mij dus niet om dergelijke processen zo helder te beschrijven. Ik herken mijn eigen proces in dingen die je schrijft. Lig zelf echt nog in de knoop met dat mezelf en mijn gezin. Voor mezelf heb ik ook nood aan dat loskoppelen dat terugtrekken in stilte. Maar gevoelsmatig is dit verlangen niet zuiver of correct. Het is nog niet de tijd hiervoor. Dus extreme veranderingen nog niet, zoeken naar mezelf in de huidige situatie dan weer wel. Xx

  6. Hoi Jan,
    dankjewel. Precies op het goede moment valt jouw stuk in mijn mailbox. Uitgeprint en geabsorbeerd… een feest van herkenning, stap voor stap, zowel door het donker als naar het licht. Zo fijn dat je dit gedeeld hebt!
    Dankjewel voor deze bijdrage vanuit openheid aan ieders proces, aan het veld van onvoorwaardelijke Liefde. Ook ik ben in het veld aan het groeien :-)Tot binnenkort!

  7. Een trans persoonlijke relatie. Het lijkt me prachtig. Ik heb het gevoel door deze angsten te zijn gegaan. Het heeft lang geduurd alvorens ik vrijheid begon te ervaren. Verbinden met mijn huidige partner voelt beperkt. Hij durft zijn wonden niet aan te gaan, door het moeras te gaan. Maar is wel een goed mens en een goede vader. Geen idee of ik werkelijk voor mijzelf zou moeten kiezen. Het lijkt een onmogelijke beslissing.

      • @Nele, fijn dat je me begrijpt. Het is een moeilijk punt voor me. Gisteren zij iemand me; Esther, kies voor jezelf! Had ik geen kind gehad dan ligt de situatie wat makkelijker. Ik voel me verantwoordelijk en als ik een slechte man zou hebben? Nee,absoluut niet! Het is op het emotionele vlak, de verbinding met het hart.

        • Ja Esther, volledige herkenning. Hoe vaak hebben ze me al niet gezegd. Wordt het niet eens tijd dat je voor jezelf kiest? Je steeds naar beneden laten halen in je relatie ( en dan heb ik het puur op emotioneel/ energetisch vlak) is niet goed. Maar zoals je zegt een slechte man is het zeker niet, en als ik dan denk een de kinderen en wat voor het gezin het belangrijkste is dan voelt het helemaal niet goed om er weg te gaan. En niet uit angst maar echt uit het gevoel.

          Die verbinding waarover je spreekt voel ik ook niet met hem wel met anderen. Zeer lastig, maar is dit niet een verlangen in onszelf. Een deel van onze eigen pijn die we projecteren op hem? Misschien is dit een kans om die verbinding die we met de andere verlangen in onszelf te herstellen. En ik weet dat dat makkelijker klinkt dan is. Het doet gewoon heel veel pijn om zelf vanuit het hart uit te reiken naar iemand die dat niet herkent en dat afketst. Zeker omdat dit automatisch gaat. Je voelt ook haarfijn aan wat de andere nodig heeft en je geeft zonder verpinken, zonder twijfel, maar krijgt dat nooit terug op dezelfde manier. Nog eens hij is op andere vlakken wel heel lief en attent, maar dat mis ik en dat is moeilijk als je zelf zo bent.

          Wat ik wel ervaar is dat ik een keuze maak. Ik maak de keuze om bij hem te blijven dan horen er dingen bij die keuze. Zoals niet verwachten dat die verbinding er is. Dat geeft rust en energie. De verbinding heb ik met de jongste kindjes wel en met anderen. Ik geniet dan van deze relaties er wel op lettend dat ik mijn eigen emotionele noden niet op hen projecteer.

          Xxx

          • @Nele, zit stil je verhaal nogeens te lezen en voel hetzelfde. Wat een herkenning.

            Ik probeer al jaren deze relatie te accepteren. Soms gaat er een confronterend laadje open en voel ik gemis, voel ik dat ik mezelf tekort doe. Er openheid aan geven, biedt ruimte en herkenning in wat wij elkaar nu schrijven.

            Stiekem weg denk ik dat heel veel relaties gebaseerd zijn op “het niet (meer) zitten op dezelfde golflengte”. Tien jaar geleden ging ik deze relatie op een manier aan/in wat nu niet zou gebeuren. Het voelde veilig, vertrouwd, een lieve, zorgzame man, een kopie van mij!

            Verbinding met je kind, ja dat is mooi. Verbinding met jezelf is ook heel mooi en waardevol. Dan ga je wonderen ont-dekken en bewust-zijn.

            En toch verlang ik stiekem naar die verbinding met de ander, een transpersoonlijke relatie?!

            Xxx

            • lieve Esther en Nele,

              Als ik jullie beide verhalen zo lees, zat ik zelf ook in zo een relatie. Na 16 jaar heb ik de knoop doorgehakt en gekozen voor mijzelf.

              Was mijn man slecht, nee absoluut niet, hij had veel goeie dingen, dat maakte het ook zo moeilijk om de knoop door te hakken.Toch heb ik dat wel gedaan en dat is de beste keuze die ik ooit heb gemaakt.

              Het heeft alles te maken met houden van jezelf. Jullie zij het beide waard om iemand te treffen waar je die verbinding wel degelijk mee zal voelen. Waarom genoegen nemen met minder? In een relatie kan je samen groeien als je wil, maar als de een achter blijft en de ander groeit door dan word je ten aller tijde ongelukkig.

              Ik ben nu ruim 2 jaar alleenstaand met 3 kids en ik kan wel zeggen dat ik me opgelucht, blij en vrij voel. Ben zo blij dat ik voor mezelf gekozen heb 🙂

              En ik weet dat als ik weer iemand zou ontmoeten dat het iemand is waar ik me op alle fronten verbonden zal voelen en anders blijf ik nog liever gelukkig alleen.

              Dit wilde ik toch graag even met jullie delen,

              liefs en een dikke knuffel sabine

    • @Esther, Hallo Esther

      Een trans-persoonlijke relatie is niet meteen een halleluja .We blijven mens met een eigen persoonlijkheid,maar er is een verschil,die persoonlijkheid heeft meer de verbinding met het innerlijke Zelf,als ik het zo mag uitdrukken.Ik weet dat het bijna onontkoombaar is dat een ieder in zijn/haar groei van persoonlijkheid(ego) naar transpersoonlijkheid een periode door gaat van absoluut op jezelf te staan,om dieper te ankeren in het Zelf.Dus de feedback in het leven komt daar vandaan. Je hebt dan grotendeels de steunstokken in het uiterlijke leven los kunnen laten.En dit vraagt moed,grote moed.Het wil niet zeggen dat je geen gebruik meer maakt van wat het leven je bied.Het is niet noodzakelijk om op de hei te gaan wonen of in een ashram of klooster.Zo deed men het vroeger. De grootste uitdaging in deze tijd is het te doen op de plek waar je karmisch/dharmisch bent geplaatst.We zijn nu eenmaal onderdeel van het collectief .Niet als slachtoffer,noch als onderdrukte,maar als ontwakende en groeiende meesters die gebruik maken van de dingen en omstandigheden die geboden worden.Dat is intelligent omgaan met het leven wat een creatief proces is wat soms heel ingewikkeld lijkt,is.Maar hoe beter men het leert hoe eenvoudiger het leven wordt,niet van uit het gemak van overleven maar van beleven!
      Vrouwen hebben meer verbinding met hun emoties die als je bewust wordt en groeit gevoel op hart niveau wordt.Mannen over het algemeen hebben meer moeite om hun gevoel(yin) goed te ontwikkelen,maar zijn absoluut niet gevoelloos. Als jou partner zorgzaam is,dan is dat een heel mooie kwaliteit.Je kunt met een partner niet alles delen,daar zijn soms andere relaties voor nodig om te spiegelen en te delen.Kijk wat je wel hebt en maak er het beste van,als je ziel het nodig vind dat er een verandering komt,wel weet zeker dat dit gebeurd. Luister naar je eigen hart en niet teveel naar de meningen van anderen. Hartegroet Diana

      • Dank je Diana, je woorden bevestigen mijn gevoel.

        Sabine,
        Weg gaan, voelt voor mij verkeerd. Ik kies dan voor mezelf ja. En er valt dan een last af, maar het lijkt of ik dan niet afmaak opneem waar ik door moet. Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar mijn gevoel zegt me dat het heel belangrijk is om hier in de huidige situatie evenwicht in te zoeken.

        Tijdens mijn psychose, was ik me niet bewust. Mijn denken schakelde ik uit. Ik leefde puur op gevoel en toen op dat moment werden me de meest wonderbaarlijke keuzes gegeven. En bij elke keuze hoorde een opoffering niets dramatisch, maar niet ok volgens mijn gevoel. Ik koos toen zeer onbewust bewust voor de bestaande situatie. Sindsdien ben ik terug bij mezelf aan het komen en ben zit er weer ruis op dat gevoel. Maar de overtuiging en de herinnering aan die beleving heb ik nog.

        En dan begon een proces en daar zit ik nog middenin. Dat van die relatie dat klopt dat is moeilijk, maar eigenlijk hebben we die niet echt nodig. Denk dat als we die relatie met onszelf herstellen dat we ze dan met iedereen voelen. Zoals ik het ervaar heb ik zelf een groot aandeel in het niet voelen van die verbinding bij mijn man. Ik zit nu in de fase dat ik me binnen in mijn relatie volledig los maak van hem. En dat ervaart hij ook. Naar mijn gevoel moeten we hierdoor om op de juiste manier weer samen te kunnen komen. Naar mijn gevoel maakt het ook niet uit met wie je samen bent. Een relatie kan met iedereen. Net zoals je ook gelukkig kan zijn achter tralies. Je geluk is niet afhankelijk van uitwendige omstandigheden. Wat niet wil zeggen dat het makkelijk is. Het moeilijkste vind ik dat er weinig mensen open staan voor deze zienswijze. Het is fijn om Diana te horen zeggen wat mijn gevoel me ingeeft. Maar ik ben er nog niet en in het dagdagelijkse leven is het zoals Esther het aangeeft soms heel moeilijk om dat verlangen te ervaren en met pijn in het hart los te laten.

        Mogelijk kijk ik er binnenkort anders naar, dat kan. 🙂 hoe dan ook dan jullie wel! Het is fijn om jullie openheid, liefde en aanvaarding te voelen.

        • Lieve Nele,

          Je schrijft: zoals ik het ervaar heb ik zelf een groot aandeel in het niet voelen van die verbinding bij mijn man. Ik zit nu in de fase dat ik me binnen in mijn relatie volledig los maak van hem. En dat ervaart hij ook. Naar mijn gevoel moeten we hierdoor om op de juiste manier weer samen te kunnen komen.

          Dat is heel mooi Nele. Als jullie het beide werkelijk willen dan komen jullie er zeker samen uit. Ik heb het dan niet helemaal goed begrepen. In mijn relatie was dat namelijk niet aan de orde, dus dat is dan toch een heel ander verhaal.

          Dan neem ik mijn woorden terug…:)
          Dan wens ik jullie veel liefde en licht toe…..dan zullen jullie er samen heel sterk uit komen <3<3

          Liefs en een dikke knuffel Sabine

          • Dank je Sabine! Maar je reactie neem ik zeker ter harte. Het is een optie die ik voor mezelf nog niet heb uitgesloten hoor. En ik hoop ook dat we er als koppel samen uitkomen. Maar ik denk dat ik de beslissing niet kan nemen, zolang ik zelf een aandeel voel in de situatie.

            Xxx

            • @Nele, Ik denk zelf dat ik geen aandeel heb in het NIET voelen van verbinding met mijn man. Ik ben de afgelopen 20 jaar zo diep gegaan, eigenlijk al langer. Als jong kind psychoses, langdurige periodes van depressies, borderline, allerlei relaties, alle mogelijke therapie. Pas nu kan ik zeggen; he he ik ben er! Ik voelzelfcompassie, verbinding met mezelf, vrijheid, alle angsten door geworsteld en vaak tegen de muur van ellende gelopen. Ik heb heel wat misstappen gemaakt in mijn leven.
              Mijn man kan heeft zijn incest verleden nooit verwerkt. Hij vindt onze relatie goed zoals het is, mist niets, wil niet beter, durft niet anders .. zoiets. We zitten beiden op verschillende golflengtes en dus mis ik een gelijkwaardige partner. De keuzen te stoppen voelt voor mij als; ontzettend dom. Want deze man is op zijn manier ok. Ik vertrouw op het universum, hoe vaag het misschien ook klinkt. Is het tijd voor verandering dan zal het vast wel gebeuren maar op dit moment zeggen adieu? voor mezelf? Nee, dat kan ik mijn kind niet aan doen. Ik zou een gigantisch schuldgevoel krijgen en over de rest maar te zwijgen.

              XXX

        • @Nele,

          Hoi Nele,

          Ik vind het erg knap van je dat je binnenin je relatie toch veel helder lijkt te hebben en je eigen verantwoording ziet en daar bewust mee aan de slag gaat. Ik vind dat erg mooi 🙂 . Veel mensen kunnen gelijk de brui eraan geven, de schuld bij de ander neerleggen en verder niet naar zichzelf (durven te) kijken. Veel relaties eindigen zo.
          Ik vind het knap van je dat er open over durft te zijn, naar zowel anderen (hier 😉 ) als naar jezelf. Ik vind dat je je kinderen daar ook een grote deugd mee doet; een moeder die naar haar eigen verantwoording, haar eigen aandeel kijkt, en daarin wilt groeien. 🙂 Ik wou dat ik zo’n moeder had gehad! 🙂 .
          Het moeilijke kan soms ook zijn dat de één erg veel groeit in de relatie, maar de ander als het ware een beetje op hetzelfde niveau blijft, waardoor je ook de relatie kan ontgroeien, of uitgroeien, kan je het ook noemen. Dat is vaak ook erg pijnlijk, omdat je beide de beste bedoelingen kan hebben, maar simpelweg uitelkaar kan groeien. En dat kan ook weer moeilijk te accepteren zijn.
          Lieve Nele, wens jou en je gezinnetje veel wijsheid, groei, liefde en plezier toe! 🙂

          Liefs, Susanne

      • @Diana,

        Hoi Diana,

        Ik vind dat je je mooi verwoord hebt 🙂 , kan me er helemaal in vinden. Fijn om je reactie te lezen, erg helder 🙂 .

        Liefs, Susanne

  8. Dank je Jan,ik ben 20 jaar door dat proces heen gegaan alvorens ik me als vrij mens weer kon verbinden!! Een trans-persoonlijke relatie kan alleen groeien als beide zich bevrijd hebben van de conditioneringen en bewust zijn van die universele wond, welke diep in ieders bewustzijn leeft. Deze is ontstaan toen we als ziel de pelgrims reis begonnen en “thuis”moesten verlaten. Deze wond tekent zich scherper af als we groeien in ons geïndividualiseerde ziel en los komen van de familie en collectieve groep. Ze manifesteert zich in 3 fundamentele angsten die die iedere ziel op een zeker moment in het veld tegemoet moet treden om zich te bevrijden;doods angst, verlating- angst en de angst om je verstand te verliezen!!
    Deze worden heel reëel ervaren!! Het is als eten door de rijstebrij berg alvorens men luilekkerland kan betreden!! De hemel is mooi maar we moeten het hier op aarde realiseren door alle ervaringen en incarnaties heen.

    Je hebt het over 144.000 welke in het N.T< beschreven staat . het is een verborgen tekst die doelt op de lotus bladeren van het kruin chakra,welke aan het einde van de "reis"ontwaakt zullen zijn en opengaan om het Goddelijke Bewustzijn te manifesteren.
    Hartegroet Diana

  9. Oh, en nog even Jan, als ik het goed begrepen heb ben je zeg maar ‘los’ van allerlei ‘plichtmatigheden’, maar geldt dat dan ook voor de relatie met bijvoorbeeld instanties? Want een tandarts bijvoorbeeld, ben je dan nog wel verzekerd? Wat nou als je gebitsproblemen krijgt, hoe los je dat dan op? Daar ben ik wel benieuwd naar! 🙂
    Ik kan er zelf niet goed tegen dat we maar verplicht worden om aan allerlei instanties vast te zitten met de daarbij behorende machtsmisbruik-reglementen. En hoe we binnen die reglementen het gereglementeerd gaan hebben, terwijl ondertussen de integriteit eruit gereglementeerd wordt, of eruit gefinancieerd wordt, zo kan je het ook noemen. Je moet tegenwoordig 36 pasjes hebben, en dan ook geldig, laten zien, bij je hebben, voordat je überhaupt een arts te spreken krijgt. Ik heb zo’n moeite om in zo’n leugen te moeten leven, het vastzitten, het maar eraan meedoen, bah 🙁 .
    Ik ben daarom ook heel benieuwd, Jan, hoe jij dat dat nu doet? Hoe leef je dan nu, in je huisje in het groen (wil ik ook! 🙂 ), los van instanties? Wat als je dus inderdaad gebitsproblemen krijgt bijvoorbeeld? Naar wie ga je dan toe? Waar koop je boodschappen van?

    Veel liefs, geïntrigeerde Susanne 🙂

  10. Hoi Jan,

    Jeetje, wat een bijzonder en intens verhaal! En dat je er ook maar doorheen bent gegaan, jeetje, dan moet je wel erg vertrouwen, om ook alles om je heen, ook qua praktische dingen enzo, los te (moeten) laten. Als ik jouw verhaal zo lees, denk ik wel gelijk; pfff, dan heb ik nog zo’n weg te gaan, en ik ben al zo moe. Ik ben al jaren en jaren bezig, maar soms heb ik het gevoel dat ik net nog maar begonnen ben. 1 Leven is maar 1 dag. Alsof ik net de ochtend achter de rug heb en het is nu middag. Ofzo. 🙂 .
    Ik ben heel blij jouw verhaal te hebben mogen lezen, Jan. Ik vind het wel heftig dat we hier dan maar doorheen moeten gaan, eer we… Daar kan ik af en toe wel de balen van hebben. Dan denk ik; pff, gedoe. 🙂

    Ik wens jou in ieder geval heel veel liefde, plezier en kracht toe op jouw Avontuur, Jan. Moge het leven de zon voor je zijn 🙂 .

    Veel liefs, Susanne

  11. Ja, mooi. Eindelijk dan toch: die eenheid. Daar heb ik mijn leven lang op gewacht. (55) En dit is nog maar het begin.
    Mooi hoor.

    Een kleine verduidelijking:
    “Daar heb ik mijn leven lan op gewacht”: omdat het nu pas voelbaar is op aarde en steeds meer herkenbaar in anderen.
    Maar zelf heb ik het mijn leven lang altijd al ervaren, wat resulteerde tot heel grote teleurstellingen in mijn leven.
    Gelukkig dat dit nu gaat veranderen. Het is nog maar een begin.

  12. Lieve Jan,

    Een enorme dankbaarheid overspoelt mijn hart in een warme gloed…
    Er zijn geen woorden hiervoor…
    Alleen maar herkenning en een diepe verbondenheid vanuit eenheid…
    Vooral bij het openen van het Hathor materiaal…

    Dankje dat je ons de weg wijst…

    Warme lichtstraalknuf,
    Anna

    “Rua Ælohim aur”
    In Lak’ech… A Lak’en…
    Shalom B’Ahava Ve Or

  13. Beste Jan, dank je wel voor je verhaal. Het raakt me en ik herken een hoop van hetgeen jij doorgemaakt hebt. Goed om te lezen dat je in het gevoel van onvoorwaardelijke liefde kan blijven. Ik wordt keer op keer weer teruggeworpen naar gevoelens van verlammende boosheid, intens verdriet en eenzaamheid. Door het lezen van je stuk voel ik de onvoorwaardelijke liefde, zo fijn maar vaak in contact met dierbaren (zoals oa mij puberdochter) kan in luttele seconden weer teruggeworpen worden in oude pijn. Ik ga kijken in het boek healing met heathors, namaste Ellen

  14. bedankt Jan voor jouw prachtige verhaal! het geeft me een stukje rust in deze roerige en moeilijke tijd. ik weet dat de tijd gekomen is om de verandering aan te gaan. op de weg hiernaar toe heb ik zoveel moeten doorstaan. het is nu tijd om waarlijk voor mezelf te kiezen! ik voel aan alles dat er een duidelijk begin is, maar heb nog steeds angst voor de komende tijd omdat ik weet dat het niet gemakkelijk zal worden. maar het is tijd! ik ben zover gekomen en laat mijn onzekerheid en angsten niet meer aan mijn geluk in de weg staan. hartstikke bedankt voor jouw woorden die mij het laatste stukje aanmoediging hebben gegeven.

  15. Wauw! Dank je wel voor je duidelijke verhaal. Wat voor mij absoluut omschrijft wat ik op mijn manier beleef.
    Ben na twee jaar of eigenlijk 7 jaar weer begonnen met schrijven van mijn kinderboek. Zo n diep gewortelde wens! 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in