angstaanval
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Als empathisch mens (iemand die emoties van anderen kan voelen), kan ik me goed voorstellen dat talloze mensen van alle leeftijden dagelijks angst ervaren. Ook ik ben bekend met deze ervaring. Mijn eerste paniekaanval kreeg ik op mijn 9e en ik zal nooit vergeten hoe verschrikkelijk dat voelde.

Door veel ervaring in het omgaan met mijn eigen angsten, als wel in het bijstaan van mijn cliënten in het omgaan met die van hun, heb ik vastgesteld dat een groot deel van empathische mensen gevoelig zijn voor angstaanvallen. Niet alleen door hun eigen intense emoties, maar ook omdat ze emoties van anderen aanvoelen (vaak zonder het te beseffen).

Hieronder vermeld ik drie tips om empathische mensen die last hebben van angstaanvallen (of andere vormen van emotionele verstoring) te helpen:

1. Laat gehechtheid los.

Jammer genoeg zijn de meeste empathische mensen niet getraind, respectievelijk opgeleid om hun empathisch vermogen correct te gebruiken. Dus wanneer ze een ruimte betreden met een hoge emotionele sfeer (bijvoorbeeld een rouwkamer, een concert of een huis waarin zich veel conflicten afspelen) pikken ze direct emoties op van de aanwezige mensen in die ruimte. Net zoals een tv-antenne afgestemd kan worden op verschillende kanalen, zo ontvangen empathische mensen onbewust de sterke signalen die worden uitgezonden door de mensen om hen heen.

Dat kan voor iemand die per ongeluk ‘afstemt’ op ‘panische emotie’ zeer verwarrend zijn. Het kan gebeuren dat die persoon opeens alle symptomen van een paniekaanval begint te voelen (snelle pols, hyperventileren enz.), maar niet exact kan zeggen waarom die angst gevoeld wordt.

Sta de volgende keer dat dit weer gebeurt even stil bij jezelf en vraag je af:

“Ben ik de bron bent van dit paniekgevoel, of is het iemand anders?”

“Is er iets in mezelf dat mijn paniekgevoel zou kunnen veroorzaken? (Bijvoorbeeld, iets wat iemand heeft gedaan of gezegd, een ongemakkelijke situatie, of een pijnlijke herinnering die zomaar opkomt).”

Oefening 1.

Als je bij jezelf geen enkele reden voor paniek kunt ontdekken en zeker weet dat het uit een andere bron komt dan jezelf, doe dan een snelle visualisatie:

Stel je een koord voor tussen jou en een grote gekleurde ballen. Deze ballon stelt de emotie voor die je ervaart. Snijd het koord door en kijk hoe de ballon wegzweeft. Haal diep adem en concentreer je op jezelf. Als de emotie bij iemand anders hoort zal deze korte visualisatie je helpen je ervan los te maken.

2. Laat de emotie voor wat het is – vecht er niet tegen.

Wanneer we beseffen dat het niet onze emotie is, maar afkomstig uit de omgeving, zullen we er vaak de verantwoordelijkheid voor nemen. We gaan er van uit dat we zelf de paniekaanval of angst hebben gecreëerd, alsof we die ‘bezitten’.

Wanneer je ‘in het bezit’ bent van een emotie die niet van jou is heb je twee keuzemogelijkheden:

De eerste mogelijkheid is de emotie aanvechten en je uiterste best doen het nare gevoel weg te duwen, zodat het niet je dag verpest. Wanneer je jezelf in een angstaanval aantreft op een verjaardagsfeestje kun je proberen de emotie te onderdrukken door het te negeren of boos te worden omdat je überhaupt de emotie voelt.

Dit creëert echter nog meer weerstand. Wanneer je ertegen vecht maak je het jezelf een stuk moeilijker de emotie los te laten.

De tweede mogelijkheid is aan de emotie toegeven. Dat is beter dan er tegen vechten. Wanneer je jezelf de ruimte geeft om te voelen welke emotie je hebt te overwinnen, geef je jezelf meer kans het makkelijker te kunnen vrijgeven om verder te kunnen gaan.

Oefening 2.

Wanneer je de volgende keer merkt dat je weer bezig bent de verantwoordelijkheid te nemen voor een emotie die je uit je omgeving hebt opgepikt, probeer dan het volgende:

Haal een paar keer diep adem.

Bij elke uitademing stel je jezelf voor dat je de emotie die je voelt (angst, paniek enz.) in een ballon blaast.

Haal zo vaak diep adem als je nodig denkt te hebben.

Stel je voor dat de ballon groter en groter wordt.

Wanneer je de emotie succesvol hebt kunnen vrijgeven, zal de ballon niet verder groeien.

Op dat moment knopen we de ballon dicht en laten we hem in de lucht wegzweven. Kijk naar de ballon terwijl hij rustig verdwijnt.

Vraag jezelf op dat punt af of de heftigheid van de emotie is afgenomen. Herhaal de oefening indien nodig.

3. Laat de drang om problemen van anderen op te lossen varen.

Dit is een zware klus voor empathische mensen. Wanneer we in de overtuiging leven dat we hier zijn om de problemen van anderen op te lossen, creëren we nog grotere problemen voor onszelf. Dit is zó’n algemeen voorkomend probleem, alsmede een recept voor rampzalige gevolgen.

Ik heb talloze keren meegemaakt dat mijn cliënten op hun afspraak komen voor een energetische ‘ontlading’ van alle negativiteit en ellende die ze van anderen hebben opgenomen.

Wanneer je de behoefte voelt om iemands problemen op je lossen, verander je in een alles absorberende spons die onbewust probeert de negativiteit van de ander weg te poetsen door het op jouw schouders te nemen. Omdat je de pijn van een ander niet kunt wegnemen (het is hun eigen verantwoordelijkheid dat vrij te geven), eindig je in een vruchteloze poging het met het slachtoffer te delen. Je verlaagt je eigen trilling om die aan de ander aan te passen en uiteindelijk voel je je daardoor uitgeput, ontstemd en ‘zwaar’.

Oefening 3.

Wanneer je jezelf aantreft in het gezelschap van een erg negatief iemand, fantaseer dan een wolk van roze licht om je heen. Fantaseer vervolgens om de negatieve persoon een eigen roze wolk van licht. Onthoud dat jouw enige taak is van hen te houden en hen pas te helpen als ze erom vragen.

Het is niet jouw taak de pijn van een ander over te nemen. Van hen houden is het enige wat je voor een ander kunt doen. Stel hen in staat de consequenties van hun eigen gedrag onder ogen te zien en als ze werkelijk hulp nodig hebben, zullen ze erom vragen.

Ik hoop dat deze suggesties behulpzaam zijn bij het omgaan met je empathisch vermogen. Heb je zelf tips die je met anderen wilt delen, plaats ze bij de reacties hieronder.

36 REACTIES

  1. Haha dank je Aart. Denk dat ik je post nog enkele keren ga herlezen. Kwestie van hem te laten inwerken. Maar herken er wel dingen in, en ze bevestigen waar ik tegen aan loop. 🙂

    Afstaan voor adoptie. Het zou zo waar eens kunnen gebeuren 😉

  2. paniekaanvallen heb ik in het verleden wel zo vaak gehad en op een gegeven moment accepteer je het en gaat door. er niet meer tegen vechten want dan maak je het alleen maar erger.
    Na jaren ben ik nu zover dat het waar is dat je lichaam seintjes geeft en dat je weet hoe en wat te doen.

  3. Ik sluit me aan bij N.G. hooggevoeligheid en empathie zijn twee verschillende zaken maar die vaak in hetzelfde pakket komen. Mijn partner en dochter zijn heel gevoelig, maar nauwelijks empathisch. Zeer mentaal en op zichzelf gericht zonder egoïstisch te (willen) zijn. Mensen komen in zoveel maten en gewichten. Een zelfde probleem kan toch een tegengestelde oplossing in zich dragen. .. heb trouwens ooit een artikel gelezen dat extreme hooggevoeligheid het gevolg is van opgroeien in een omgeving die als niet veilig wordt ervaren. Je ontwikkeld dan sterke voelsprieten met je omgeving uit angst en zelfbescherming. Weet niet hoe het met jullie zit maar bij klopt het wel. Gevoelig altijd geweest, maar zo gericht op mijn omgeving, dat ik mezelf verloor Door omstandigheden. X

    • Ha Nele,
      .
      Zelf denk ik niet dat dat (extreme) hooggevoeligheid het gevolg is van opgroeien in een omgeving die niet als veilig wordt ervaren.
      .
      Er zijn (gelukkig:) ) kinderen die wel in een veilige omgeving opgroeien en toch heel hooggevoelig zijn. En kinderen die in een onveilige omgeving opgroeien die niet zo (hoog)gevoelig zijn.
      .
      Herken wel dat je je voelsproeten dan extra hebt uit staan… 🙂
      .
      Groetjes N.G.

      • Hey N.G.,

        Ben het eens met je aanvulling. Hooggevoeligheid bestaat met of zonder onveilig op te groeien. Zelf heel extreme. Wat ik bedoel, en weet niet goed hoe ik dat moet onderscheiden van het extreme hooggevoelige (kan ook enkel praten uit mezelf 🙂 ) is dat naast heel hooggevoelig opgroeien in een 'onveilige' omgeving (het kan altijd erger 😉 ) me er toe heeft aangezet dat ik met heel mijn aandacht en waarnemen ver van mezelf ben komen te zitten. Nu zie ik in dat ik hierdoor nog gevoeliger was dan ik eigenlijk ben. Of bedenk me nu dat ik het misschien' uit balans' moet noemen. Nu ik leer terug dichter bij mezelf te staan, lijkt het of ik een deel van dat hooggevoelige leer af te sluiten. Indien ik er in slaag heel erg in balans en bij mezelf te blijven, dan ben ik veel minder gevoelig voor mensen die ik passeer, die rond mij zijn, me aankijken, aan me denken, …. Vandaar dat ik een link tussen dat extreme, wat voor mij niet zo positief is en die voelsprieten in de omgeving heb gelegd.

        Groetjes!

        • Hoi Nele,
          .
          Het lukt niet om te reageren op je laatste reactie. Ja is inderdaad weer even geleden 🙂
          .
          Even los van terminilogie : voel jij je vrij, ontspannen en in vertrouwen als je in een omgeving terecht komt die je zou beschrijven als 'onveilig'?
          .
          Groeten Robert 🙂

          • Haha Robert, gelukkig woon ik nu niet in oorlogsgebied. Waarom zou ik mij onveilig voelen tenzij bij reële dreiging. Ik kan soms wel de energie van een plek aanvoelen, waarbij ik steeds beter leer onderscheiden wat van mij is en wat niet. Maar enkel door alertheid voor veranderingen in mijn gevoelens, zelfonderzoek en aandacht bij mezelf te houden.

            Groetjes

        • Hoi Nele,
          .
          Sja, waarom zou jij je voelsprieten in je omgeving neer willen leggen (alert op je omgeving), terwijl er geen reële dreiging is? 😉
          .
          Groeten Robert 🙂

          • Omdat het gewoon zo gegroeid is en het is wat ik van 'nature' ben gaan doen. Vooral uit onbewustzijn. Nu is het zo een gewoonte dat het ook fijn is met je neus in andermans zaken zitten.. Zo fijn om 'goeie' maar ongevraagde raad te geven, zo fijn om liefde te voelen, gewoon zoveel redenen… maar niet de bedoeling lijkt mij nu. Niet gezond ook.

    • Ha Nele, ik herken veel in wat jij schrijft. Ook ik kom meer in balans en dichter bij mezelf. Waardoor ik minder gevoelig voor mijn gevoeligheid word 🙂

      • Haha N.G. Inderdaad minder gevoelig voor mijn gevoeligheid is misschien de beste omschrijving. Worstel jij in die zin ook met loslaten, schuldgevoel en het thema 'gevoel dat ik egoïstischer, onverschilliger' wordt?

        Groetjes!

        • Enkel het ego/overbodige beschermingsgrens/nog niet doorzien proces spreekt over 'gevoel dat ik egoïstischer, onverschilliger'.
          .
          M.a.w. nog vanuit de eigen angst.
          .
          Daar buiten (niet uit de eigen angst/heelheid/egoloosheid) bestaat er niet zoiets als 'egoïstischer, onverschilliger'.
          .
          Met gevoeligheid is niets mis, ik kan alles van de hele wereld en universum voelen MAAR ik behoef daar niets meer mee.
          .
          Het is enkel door de trigger, nog aanwezig oud zeer in onszelf dat die hoge of super de super hoge gevoeligheid een eigen (vanuit eigen beleving/oude ervaringen) betekenis gaat krijgen/aan dingen gaat geven.
          .
          Het is niet een kwestie van loslaten maar zien waarom al iets wordt vastgehouden.
          .
          Ik slinger maar weer wat in de ruimte.
          .
          Er is trouwens niets zo mooi als egoïstisch en onverschilligheid.
          .
          Pas dan kan er geschieden wat er 'dient te geschieden'.
          .
          En speelt het eigen ego/oud zeer niet meer de hoofdrol.
          .
          Hemel, ik voel een angstaanval aankomen, heb ik weer met mijn apathie.

          • Wat je schrijft herken ik al wel hoor Aart. Maar het lukt me nog niet de emoties overboord te gooien en gewoon te zijn. Daarom dat ik even wou polsen bij N.G. of die dat ook ervaart. 🙂 Worstel persoonlijk met Hoe ik van nature zou zijn en mijn zelf zijn behouden. Of zoiets. Hahaha weet niet goed hoe het omschrijven. Zou liefst altijd open en liefdevol zijn en verbonden met anderen, maar gevoelsmatig merk je dat er grenzen nodig zijn. Niet binnen je zelf maar naar anderen toe. En die twee wringen met elkaar. Nog eens weet niet of ik de juiste bewoording gebruik. Het uiting proberen te geven aan mijn gevoel en dat omzetten in woorden is niet mijn sterkste kant.

            • Nele, je bent zo helder als een klontje.
              .
              Van nature zijn we liefdevol en open en daarom 'streven we daar naar'.
              .
              Waar het mogelijk wringt is dat de mens vanuit dat 'eigen liefdevol open' gewoon grenzen kan stellen naar de ander toe als dat nodig is.
              .
              Open en liefdevol betekent niet dat je andermans zin maar doen moet of iemand op je tenen moet laten staan, toch?
              .
              Ik kan liefdevol tegen iemand zeggen dat hij of zij voordringt bij de kassa of dat hij/zij niet welkom is om bij me te komen eten, etc, etc.
              .
              Pas als ik gewenst wil zijn of denk dat er dan geen verbondenheid is of wat er dan ook aan gedachten voorbij kunnen drijven dan pas gaat er iets wringen, toch?
              .
              Verbondenheid is er werkelijk pas als er geen ego meer speelt en als er geen ego meer is dan is er niet meer een bezig zijn met verbondenheid, liefdevol en openheid.
              .
              Ach, allemaal bekende reut, toch (3x).
              .
              Zit wel goed bij je Nele.
              .
              Mogelijk enkel duidelijk het verschil herkennen tussen jij als zijnde NU en mogelijk nog oud zeer/behoefte in je.
              .
              Maar goed dat ik geen timmerman ben, ik kan me toch een planken mis slaan.
              .
              Waarschijnlijk is dat mijn sterkste kant.
              .
              Pas op voor hoog plaaggehalte.

        • Ha Nele, nee het is niet zo dat ik me zelf daardoor meer schuldig voel. Of het gevoel krijg dat ik daardoor egoïstischer of onverschilliger word.
          .
          Waar ik wel last van had en heb, is dat ik vaak vind (in mijn hoofd..) dat ik aan bepaalde dingen zou moeten voldoen. Bijvoorbeeld vaker bij mijn ouders langs gaan .
          Of soms zelfs meer zou willen doen. Bijvoorbeeld meer tijd besteden aan en koffie drinken met mijn oude overbuurvrouw.
          Daardoor kan ik me soms wel schuldig voelen.
          .
          Maar ik ben mezelf er erg van bewust dat dat is wat ik denk en wil. En geloof ik ook dat egoïsme een heel gezond iets is.
          Dan is alles wat je geeft echt en oprecht. En gaat het niet ten koste van iets.
          .
          Groetjes N.G.

        • PS: ik worstel dus wel met deze thema's…
          .
          Maar niet dat ik dat (egoïstisch of onverschillig) meer wordt omdat ik dichter bij mezelf kom.
          Dat maakt mij volgens mij alleen maar liefdevoller (dus doe misschien minder of niet alles volgens wensen en/of behoeften van anderen. Maar wat ik doe is wel zeker zo oprecht en liefdevol)
          .
          Dus misschien geldt dat eigenlijk ook wel voor jou 🙂

      • N.G. ik durf het jou wel te vragen, wat is dat, dat 'dichter bij mezelf komen'.
        .
        Ik ben nog nooit zover bij mezelf vandaan geweest en dat is een hemelsgeschenk.

        • Ha Aart,
          .
          jij hebt het denk ik over een zelf dan ik in dit geval. Jij bedoelt denk ik dat je ver weg bent van je ik-beleving en je niet (meer) identificeert met je ego.
          .
          Dat is iets wat ik (onder andere dankzij jou 🙂 ) ook steeds meer ga ervaren en herkennen.
          .
          Ik weet niet of ik de juiste woorden kan vinden. Maar wat ik bedoel heeft meer te maken met een soort van dissociatie.
          Als je in een onveilige situatie verkeert dan kun je als het ware uit jezelf gaan. Dan verlies je het contact met jezelf (en sommige hooggevoelige mensen hebben deze neiging van nature) .
          Daarnaast of daarbij raak je vaak zo afgestemd op je omgeving, dat je alleen nog maar daar op afgestemd bent en niet meer op jezelf.
          Dit is ook waardoor je dan minder van jezelf gaat voelen. En minder bewust bent van jezelf. Je bent er letterlijk niet bij. Maar des te meer van anderen.
          Behalve als je zover eg bent dat je het allemaal niet meer voelt…
          .
          En dan moet je dus als het ware eerst 'dichter' bij jezelf komen, weer contact maken met jezelf. Zodat je daarna je ego los kan laten… 🙂
          .
          Hoop dat je het een beetje snapt..
          .
          Groetjes N.G.

          • N.G. als je met 'uit jezelf' bedoelt dat je door een onveilige situatie in de denkwereld verdwijnt en die als werkelijkheid gaat ervaren en als jezelf dan snap ik waarschijnlijk wat je bedoelt.
            .
            Al moet ik bekennen dat ik zoals ik niets met het ego heb, ik ook niets met dat jezelf heb.
            .
            Ik schrijf nou een paar keer 'ik' maar dat 'ik' zegt me niets, ik geef het geen betekenis of heb er geen beleving of gevoel bij.
            .
            Ik ga nog ff door met vissen, ik ben dan 'dichter' bij mezelf en maak contact met mezelf en kan daarna het ego los laten
            .
            Hoe weet ik nou het verschil tussen mezelf en het ego?
            .
            Ik vermoed dat de meeste mensen die op zoek zijn naar zichzelf dat doen vanuit een ontevreden ego om zo een prettig gevoel te willen ervaren en zo het ene ego-stukje inwisselen voor het andere.
            .
            Ik zou niets over mezelf kunnen vertellen of zeggen.
            .
            Er is enkel dit moment en meer is er niet en moet ik nou een mezelf hebben om deze letterbrij te kunnen typen.
            .
            Al begrijp ik uit je woorden wel dat de mens die 'uit zichzelf is' wel eerst dat hoofd uit moet om in dit moment te kunnen geraken(/verdwijnen).
            .
            Waar ik eigenlijk waarschijnlijk naar toe wilde is of er in de beleving der mens wel het verschil is tussen het ego en die behoefte aan 'mezelf/jezelf/zichzelf' of dat het allemaal nog comfortzone is.
            .
            Als dat zo mocht zijn dan zou dat ook maar weer helder kunnen zijn.
            .
            Wie weet is de mens wel zichzelf als tie niet meer met zichzelf bezig is en de boel vanzelf gaat.
            .
            Dankjewel N.G.

        • Ha Aart,
          .
          hoe je het omschrijft, klinkt het voor mij niet dat je (helemaal) begrijpt wat ik bedoel. Maar dat weet ik natuurlijk niet zeker omdat het allemaal maar woorden zijn.
          .
          Ik denk ook dat jij jouw 'geen-ik-beleving' ook niet echt in woorden uit kan leggen, aangezien een ervaring/beleving is. Alleen dan zonder dat iemand die ervaart 🙂 Dat heb je bij geen ik-beleving/ geen-zelf.
          En alleen iemand die dat ervaart, kan dat echt begrijpen…
          .
          Dus ik denk dat als je het ooit zou hebben ervaren wat ik bedoel dat je me dan waarschijnlijk wel zou begrijpen.
          Het is ook niet meer wat ik nu ervaar. Maar ik weet wel wat het is/was.
          .
          Wat ik zo boeiend en typisch aan jou vind is dat je doet alsof je jezelf niet herkent in het ego-stuk (of welke woorden je er ook aan geeft) of de fases van loslaten of wat dan ook.
          Terwijl je op andere momenten aangeeft dat je die stappen/fases hebt gehad.
          En jij 'vroeger' ook hebt gedacht dat je een 'ik' had en een 'jezelf'. Hoe jij nu bent/beleeft, niet altijd zo is geweest.
          .
          Van de andere kant lijk je volkomen vergeten te zijn dat jouw (geen)zelf daar een ontwikkeling in heeft doorgemaakt.
          .
          Naar mijn idee kan ik volgen waar jij het over hebt en hoe jij jezelf niet als een zelf ervaart 🙂
          Voor mij geldt dat ik mezelf vanuit een ik-beleving en vanuit geen ik-beleving kan ervaren. En ik kan me voorstellen dat iemand uiteindelijk helemaal geen ik-beleving meer ervaart. Voor mij is dat dus niet zo.
          .
          Ego (nogmaals het is maar een woord.., misschien moet ik een ander woord gebruiken gezien de heftigheid en/of negativiteit die er voor sommige mensen mee samenhangt) omvat voor mij alles, tevreden-ontevreden, goed-slecht, prettig-onprettig, plezierig-onplezierig wat op wat voor manier dan ook (over jezelf) in je gedachten en in je emoties zit.
          In dat opzicht zit er geen verschil in ego en mezelf/jezelf.
          .
          Wat jij schrijft
          "Ik vermoed dat de meeste mensen die op zoek zijn naar zichzelf dat doen vanuit een ontevreden ego om zo een prettig gevoel te willen ervaren en zo het ene ego-stukje inwisselen voor het andere", is dus niet zoals ik het voor mezelf ervaar.
          .
          Er zijn denk ik verschillende fases in ontwikkeling waar iemand doorheen (kan) gaan.
          En sommige mensen maken in één keer een 'ont-zelving' mee 🙂
          Sommige mensen doorlopen een stukje van het proces, en blijven hangen bij een voor hen prettige comfortzone.
          En sommige mensen hebben wat extra fases door een onveilige situatie.
          Kan (en gebeurt) volgens mij allemaal
          .
          Groetjes N.G.

          • N.G, ik vermoedde al dat dat voor jou niet gold/geldde.
            .
            Ik merk bij mezelf (hemel, is die er nou toch) dat het geheugen anders is gaan werken.
            .
            Tuurlijk heb ik vermoedelijk alle stappen en fases doorlopen en zelfs vele malen omdat er een behoorlijke angst/hardnekkigheid zat, ik weet ergens dat het zo was maar het is enkel een weten dat het zo was, het is geen herinneren (details, beleving, punten, komma`s, etc, etc) zoals dat vroeger was.
            .
            Ik kan me er ook geen voorstelling meer van maken of iets dergelijks.
            .
            Het lijkt wel of dat geheugen grotendeels gewist is of dat ik er niet meer zo kan induiken zoals vroeger.
            .
            Er is enkel DIT moment en voor al dat andere moet ik 'moeite doen', als dat al lukken wil.
            .
            Als je me zegt; he Aart was jij dat niet daar op de Veluwe dan zeg ik; dat zou kunnen want ik was daar vorige week maar meer dan weten dat ik daar was en dat ik daar op een tandem zat (wie weet komt er nog meer uit dat geheugen) is er op dit moment niet.
            .
            Puur praktische dingen zoals dat als ik mijn neus snuiten wil, ik in mijn rechter broekzak graai gaat vanzelf maar alles betreffende dat zogenaamde ego/zelf/ik (ik heb dit of ik voel dat), zegt me niets, er is uit mezelf (oei, daar ben ik weer) niet die behoefte, beter gezegd; er is niets dat de behoefte heeft tot herkauwen/vasthouden aan of wat de beleving heeft van een ik dit of ik dat.
            .
            M.a.w. er is niet meer dat ik/eigen-verhaaltje, die herinnering, herbeleving van wat was of zoiets.
            .
            Weet je nog en dan zette je je lippen op die tepel en stroomde er die warme moedermelk in je mond.
            .
            Hebben we het toch ook niet meer over.
            .
            Maar ik hou het voor mezelf (rot toch op) op dementie of een gevolg van leven in het moment, ik gok op het eerste al wens ik het tweede.
            .
            Inderdaad N.G. ieder zijn/haar fase en dat is geheel prima maar wie weet kan het verhelderend zijn als iemand de woordenbrij tussen ene N.G. ene Aart leest.
            .
            Al lees ik persoonlijk (ik ben mezelf even niet) liever jou teksten.
            .
            Zeg ik enkel mee; u bent een zegen voor de mensheid N.G.
            .
            Dus dat MEZELF dat kunnen we ook wel schrappen en zonder.

            • Aart wat ik me afvraag (en ja volledig vanuit het denken. Sorry voor de spanning in je hoofd die je hiervan mogelijk gaat ervaren. ;-p)

              Maar wat als je een hond hebt of kinderen of planten? Hou het vooral op kinderen. Hoe combineer je dat egoloos, ikloos zijn hiermee?

              Want eerlijk mij lukt het niet met het hebben van verantwoordelijkheden..

              Ik merk wel dat ik soms zo ver weg ben in het nu dat het even duurt voor ik met mijn aandacht weer bij hen kan zijn of was het nu omgekeerd? Ik weet het niet goed.

              Komt er op neer dat als zij een behoefte hebben ik in actief moet komen. Of is die behoefte uiting horen dan hetzelfde als voelen dat je je neus moet snuiten?

              😀

              • Nele, inderdaad, als je neus moeten snuiten, dat gebeurd gewoon of het gebeurd niet.
                .
                In het NU is er enkel AANDACHT.
                .
                Daar is geen ik wat even weggedommeld of in meditatieve staat is of zoiets.
                .
                Het NU is pure aandacht/bewustheid en daar hoeft en kan niets voor gedaan worden, het is er altijd.
                .
                Het NU bepaalt wat er geschieden zal als bv je kinderen aandacht vragen of er daadwerkelijke handelingen door jou verricht moeten worden t.b.v. hun overleving/welzijn.
                .
                Er is een heel groot verschil tussen het NU waarin handelingen vanzelf verricht worden door de bewustzijnstrilling of handelingen die ontstaan uit het ego/de nog eigen conditioneringen/angsten/oud zeer.
                .
                In het NU is er niet zoiets als verantwoordelijkheden/je verantwoordelijk voelen.
                .
                Die zijn/voel je enkel vanuit nog ego/oud zeer/etc.
                .
                En dat geeft juist een spanning/druk/mogelijke weerstand met wat simpelweg is en de 'natuurlijke handeling/of geen handeling' daarbij.
                .
                Zo zou je in het NU simpelweg je kinderen ter adoptie kunnen aanbieden.
                .
                Maar ook kunnen inzien dat je ze op zichzelf kan werpen en het leven net zo makkelijk of moeilijk is als je er zelf van maakt/tegenaan kijkt.
                .
                Wat mij ontzettend hielp is te zien dat als die druk van VERANTWOORDING er niet meer is, dat waar ik eerst tegenaan liep te hikken door die verantwoordingsdruk, als vanzelf ging.
                .
                Zinnen lopen niet zo lekker, geloof ik, nou dat is dan maar zo dan sterft die mensheid daardoor maar uit.
                .
                Verantwoording, mijn ANGST, hoe komt dat nog goed, juist, inzien wat verantwoording is, hoe het ontstaat en wat het over onszelf zegt.
                .
                Zo, even een sok gebrijd (nieuwe spelling) aan woorden.

    • Hoi Nele,
      .
      Hooggevoeligheid is een kwaliteit die je hebt meegekregen (door jezelf) voor een goede reden. Elk onderdeel van je lessenpakket dat je komt uitwerken gaat gepaard met gevoelens. Je gevoeligheid en deze gevoelens bieden je dus de mogelijkheid om schoon schip te maken met (al) je lessen. Je lessenpakket is wat tussen jou en je ware zelf staat, wat je zelf hebt gecreeerd ooit. Je ware zelf is wie je werkelijk bent.
      .
      Als jij terecht bent gekomen met je hooggevoeligheid in een onveilige omgeving, dan is dat om dat je daarvoor hebt gekozen en dat dus aansluit met wat je wilde komen uitwerken.
      .
      Als jij het hebt over die sterke voelsprieten dan klinkt mij als een overgevoeligheid, wat simpelweg een gevolg is van je lessen/gebeurtenissen uit je verleden. Je ware zelf hoeft niet op z'n hoede te zijn, of angstig, uit zelfbescherming. Het zijn 'slechts' je lessen, je creaties/belemmeringen, aan het 'woord' (in gedachte in je hoofd, of als pijnlijk gevoel, of als een handelen bv vluchten).
      Gevoeligheid is je kwaliteit en kracht, overgevoeligheid is een les/creatie/belemmering.
      .
      Het het artikel niet helemaal gelezen, maar ik denk dat het prima is om mensen gereedschap te geven om met zoiets als angstaanvallen om te gaan. Maar ik pleit er voor om de oorzaak van de angst op te sporen en op te lossen. Zodat ze niet meer hoeven leren om ergens mee om te gaan.
      .
      Groeten Robert 🙂

      • Hey Robert,
        Lang geleden. Ik heb het niet over overgevoeligheid. Maar over het richten van je aandacht en de hoeveelheid die je bijgevolg waarneemt. Dat teveel waarnemen kan leiden tot overgevoeligheid. Afhankelijk van je eigen weerstand, goed in je vel zitten, het weer noem maar op. 🙂

        Door in een onveilige omgeving en in constante angst oo te groeien. Heb ik geleerd mijn aandacht sterk op de buitenwereld te richten. En vooral ieder geluid, beweging, verandering in sfeer, abnormaliteit waar te nemen. Door mijn hooggevoeligheid was ik me bovendien ook heel erg bewust van de emoties en gevoelens van anderen en ging ik die corrigeren.

        Ik heb het zelf niet zo met de termen lessen en levenslessen. Het lijkt alsof je geen controle hebt over je leven hier en nu. Ik heb het meer met de termen bewustzijn, onderbewustzijn, waarnemen en aandacht. Ergens komt wat je schrijft overeen met wat ik nastreef. Zelfonderzoek met als doen bewust te worden van je onbewuste patronen. Wat de oorzaak van die patronen is of waar ze vandaan komen is voor mij op zich mooi meegenomen indien ze duidelijk worden, maar eigenlijk onbelangrijk.

        Groetjes!

  4. simpele, gouden tips die voor sommigen zeker een hulp kunnen zijn, persoonlijk meer een steun in het gevoel dat je niet alleen bent, waarvoor dank.

    Kleine tip over het artikel.
    Je prikkelt de lezer hier in je inleiding: "…en ik zal nooit vergeten hoe verschrikkelijk dat voelde."
    Maar dan ga je heel algemeen verder, terwijl de lezer ook heel graag weten wil, hoe je in die situatie belandde, hoe je je dan voelde? Terwijl je dat meteen weer loslaat. Schrijf eens over die eerste ervaring dan, ntk.com? 🙂

    liefde, licht

  5. Ik snap niet zo goed dat in dit artikel iemand die emoties van anderen kan voelen omschreven wordt als een 'empathisch mens'.
    .
    Iemand die emoties van anderen kan voelen hoeft helemaal niet empathisch (= zich kunnen verplaatsen in een ander) te zijn.
    .
    En iemand die empathisch is, hoeft daarvoor helemaal niet de gevoelens van anderen op te pikken.
    .
    Het zijn twee verschillende dingen.
    .

  6. Mooie tips. Ze werken alleen niet allemaal in elke omstandigheid. Ben al lang op zoek naar een manier om minder op te pikken van mijn omgeving zonder er zelf bij in te boeten qua gevoel. Wat mij helpt is mijn energie dicht bij mezelf houden. Concreet betekent dit in mijn aandacht in mijn lichaam trekken, hoe dieper hoe effectiever. Mijn energie en gevoel mag wel nog uitdeinen en groot zijn. Maar ik ben geconcentreerd op mezelf. In het begin heel moeilijk, niet alleen omdat mijn voelsprieten constant controle wilden zoeken in de omgeving. Anderzijds omdat je dan heel sterk met je eigen negatieve gevoelens geconfronteerd wordt. Want geef toe wat is er leuker dan met je energie rond een vrolijk iemand gaan hangen. Alleen blijft het dan niet alleen bij die vrolijkheid er komt ook rommel mee binnen. 🙂 Nu ik beter ben in het los blijven van mijn omgeving merk ik dat ik ook mentaal meer in balans kom. Energieker en vrolijker. Dus mss een aanvullende tip voor diegene voor wie bovenstaande niet altijd werkt. Wat ook kan. Is entiteiten voelen. Ze gewoon losknippen helpt dan niet. Met ze communiceren en ze naar het licht helpen wel.

  7. Fantastisch systeem en dat werkt nog ook heb er veel ervaring mee want vroeger was ik altijd de sons en ik lag met mezel overhoop. Dat is nu wel helemaal anders. Dankjewel, Lutje

  8. deze mening (hierboven) ben ik ook toe gedaan…
    goede tips… maar wel opvolgen 🙂

    ik ga het doen… dank je wel..

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in