nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Een familie bosmarmotten leerde me deze week een krachtige les over nederlaag, machteloosheid, verlamming en hopeloosheid, door enkele pijnlijke thema’s uit mijn verleden terug naar boven te brengen. In het proces van nadenken of ik me machteloos zou voelen door een situatie waar ik naar mijn idee geen controle over had, of actie zou ondernemen om ze op te lossen, ging ik doorheen gevoelens van machteloosheid, slachtofferschap, boosheid en me verlamd voelen, wat enkele kernthema’s in mijn leven zijn, om de uitdaging krachtig aan te pakken (en mijn tuin te redden van een familie hongerige bosmarmotten).
Ik deel dit verhaal deze week, en ook 5 stappen die je kan ondernemen om van machteloosheid naar actie over te gaan. Ik had de laatste 2 jaar een bosmarmot rond mijn tuin gezien, en ik wist dat die soms onder mijn huis woonde. Maar ik was me er niet van bewust, tot onlangs dan, dat hij niet alleen permanent onder mijn veranda woonde, maar ook nog eens 4 jongen had.bosmarmot

Vorige week zat ik aan mijn bureau te praten met mijn cliënten, en zag ik drie van die jongen toevallig rondlopen in mijn tuin, en zag ik ze knabbelen aan mijn planten. Ik voelde me boos, hulpeloos en machteloos, omdat ik niet wist hoe dat te stoppen. Ze zouden niet alleen mijn tuin verwoesten, maar ook onder mijn veranda blijven. Dus ondernam ik actie, en belde Animal Control, die me hielp ze een voor een te vangen, en ze dan loslieten in een groot stuk natuur in de buurt van mijn huis (maar ver genoeg van huis opdat ze niet zouden terugkomen). Ze zijn nu allemaal weg en hun toegang tot mijn veranda is nu dicht (met kippengaas en 25 kilo cement).

Ik zag de les hiervan in, want terwijl ik boos was om hoe harteloos ze al mijn werk dat ik al besteed had aan mijn tuin vernietigden (ze waren dan ook bosmarmotten), voelde ik me ook slachtoffer, verlamd en machteloos, op een manier die enkele heel oude herinneringen naar boven brachten. Als kind was ik verlamd, en ik herinner me nog hoe het voelde om hulpeloos en machteloos te zijn door iets dat ik niet onder controle had.

Ik herinner me dat ik boos was omdat ik zoiets moest meemaken, en wist dat ik de prognose die de dokter me gaf, dat ik nooit zou lopen, ofwel kon aanvaarden, ofwel actie ondernemen en doen wat nodig was om normaal te kunnen stappen, en mijn leven als overwinnaar te leven in plaats van als slachtoffer. (zie mijn boek over het loslaten van slachtoffersmentaliteit, The difference between a Victim and a Victor is I AM)

Toen ik de bosmarmotten-jongen mijn tuin stuk zag knabbelen, was mijn eerste gevoel boosheid om het geld dat ik aan planten had gespendeerd, en de tijd en moeite die ik besteed had aan het planten ervan. Toen voelde ik me machteloos omdat ik me afvroeg hoe ik daar van af zou raken, ook al waren ze heel gelukkig, veilig en comfortabel onder mijn veranda, en ik niet in staat ben om een dier te doden, hoezeer ik het ook weg zou wensen. En ik voelde me een beetje hopeloos omdat de situatie onmogelijk leek. Maar het was het gevoel van overweldiging en verlamming dat echt mijn aandacht trok, omdat ik in het begin dacht dat ik er niets zou kunnen aan doen, dat ze zouden blijven en mijn tuin stuk knabbelen tot ze zelf klaar waren om te vertrekken, als ze dat ooit al zouden doen.

Ik voelde me vast zitten, omdat ik niet zeker was hoe dit probleem aan te pakken. De dieren vangen was makkelijk, dank zij een voorraad appelen (die ze echt lekker leken te vinden), en de sterke metalen vallen van Animal Control. Een voor een zetten we de vallen en binnen het uur hoorde ik de val dichtklappen. Het duurde drie dagen om ze allemaal te vangen en inderdaad, het vroeg veel van mijn tijd, energie en aandacht. Ik hoopte dat we ze allemaal zouden vangen, maar was toch wat bang dat ze niet zouden meewerken. Gelukkig deden ze dat wel en nu zijn ze allemaal weg.

Wanneer we ons hulpeloos en hopeloos voelen bij een uitdaging in ons leven, dan kunnen we een levensveranderende keuze maken: we kunnen ons teneergeslagen voelen ofwel actie ondernemen. Het is levensveranderend omdat wat we op dat moment verkiezen te doen, de loop van ons leven van dan af aan zal veranderen. Wanneer we kiezen om ons teneergeslagen te voelen, geloven we dat we geen controle hebben over de situatie, gaan we ons hopeloos voelen, worden we verlamd, en voelen we ons alsof we er geen controle over hebben.

Ons teneergeslagen voelen kan een gewoonte worden en ons één keer teneergeslagen voelen kan leiden tot ons levenslang teneergeslagen voelen, voor we ons zelfs maar de volgende vraag stellen: ‘Wat zijn mijn andere opties?’ Ook al zijn we misschien niet in staat om controle te hebben over die situatie , toch kunnen we controle hebben over wat we verkiezen ermee te doen.

Daar gaat actie ondernemen over.

Verlamming, machteloosheid en hopeloosheid zijn een staat van onze geest, en ze beginnen met onze overtuiging. Sommige uitdagingen zijn lastiger dan andere, maar elke uitdaging heeft een uitgang (die op het eerste zicht niet te zien is), wanneer we beslissen om ernaar te zoeken, door ten eerste te gaan geloven dat er wel degelijk een is, en dan actie te ondernemen om er doorheen te gaan.

Nieuwe oplossingen zoeken, vragen om hulp, beslissen dat we verder gaan en intens opgelucht zijn, dit zijn allemaal keuzes die we in elke situatie kunnen maken. Indien we de energie in beweging willen zetten, moeten we bereid zijn de energie een ander pad te geven dat ze kan volgen, en dat pad is ofwel teneergeslagen zijn of overwinning, verlamming of beweging, woede en frustratie of krachtige intenties zetten voor zegevierende actie en voorwaartse beweging, weg van de situatie.

Het oplossen van deze levens-uitdagingen maakt deel uit van onze ascensiereis, want ze tonen ons wat we hier komen transformeren. We zijn hier niet zozeer om lijden te overwinnen, maar om te leren hoe een leven te leven dat vrij is van lijden, en dit te doen door een uitdaging aan te pakken en onze overtuigingen zodanig te transformeren dat we die uitdaging en alle gelijkaardige uitdagingen overwinnen.

We kiezen elk aspect van ons levenspad, alle uitdagingen, zodat we krachtiger kunnen leven, en meer afgelijnd op verschillende aspecten van onze kracht (die die vreugde, vrede, liefde en overvloed creëren in plaats van pijn en lijden), en resonerend met onze goddelijke en menselijke aspecten die in partnerschap samenwerken.inner wisdom

Hier zijn 5 stappen die je kan ondernemen om van teneergeslagen zijn te gaan naar het ondernemen van actie:

  1. Met welke situatie word je nu geconfronteerd? Wees duidelijk daarover en brengt ze terug tot haar essentie. Het zou iets of iemand kunnen zijn die je ruimte binnengaat, het verlies van financiële, emotionele of fysieke veiligheid, of iets dat je vrede of hart verstoort.

  2. Waar ben je in deze situatie echt bang voor? Dat ze zal blijven duren, dat je nooit zal herstellen, dat ze je voor je leven zal tekenen? Je angst begrijpen is het belangrijkste deel, omdat dit is wat je moet aanpakken voor je actie kan ondernemen.

  1. Wat denk je dat er zal gebeuren als dit blijft duren? Een stem geven aan je angsten helpt je ze identificeren en wat perspectief in de situatie te brengen. Als je denkt dat het gek klinkt te zeggen ‘Ik zal hier nooit doorheen raken’, of ‘Hier komt nooit een eind aan’, dan heb je een vraag gecreëerd die je kan beantwoorden.

  1. Wat is de uitkomst die je wenst in deze situatie? Intenties worden gecreëerd vanuit de uitkomst die we willen, bepaal je uitkomst dus, en dan heb je een doenbaar, logisch pad dat je kan volgen, en dit creëert ook een pad voor de energie die nodig is om de situatie te veranderen. Wanneer je gefocust bent op de uitkomst, stel je de vraag: ‘Wat zijn mijn andere opties?’

  1. Wat is de eerste actie die je kan ondernemen? We raken vast omdat we denken dat we alles tegelijk moeten doen en we niet zien hoe we dat moeten doen. En dat hoeft niet, want al wat we moeten doen is stap voor stap zetten, de volgende stap zal zichzelf telkens tonen. Beslis om met één actie te beginnen, en dan weet je wat je nadien kan doen. En om hulp vragen kan je eerste actie zijn, veronachtzaam dit niet, omdat dit de oplossing zou kunnen zijn die je nodig hebt.

Elke uitdaging heeft zijn oplossing, wanneer we bereid zijn om te leven als overwinnaars in plaats van als slachtoffers.

Hierover heb ik het in mijn boek (zie eerder), en je kan daar meer over lezen. Pak je uitdagingen aan en beslis om actie te ondernemen. Elke actie is belangrijk, ook die die begint met te beslissen om je niet langer teneergeslagen, machteloos, verlamd en hopeloos te voelen. Wat is jouw eerste stap?

Wat als je eens stil stond bij het verschil tussen een Overwinnaar en een Slachtoffer?

Jennifer Hoffman

vert. Fran Tielemans

19 REACTIES

  1. zelf ervaar ik de hulpeloosheid/apathie/slachtoffer voelen en het actief willen oplossen/er iets aan willen doen als “hetzelfde”. Twee kanten van dezelfde medaille of twee uitersten van twee (tegengestelde) polen. In beide gevallen wil ik het niet ervaren, moet het als het ware anders zijn dan het is. In het geval van deze blog zou dat zijn, de marmotten moeten weg, mogen niet in mijn tuin zijn en mijn bloemen aanvreten.

    De apathie, hulpeloosheid of slachtofferschap ervaar of zie ik dan als dat ik ervan wegga, ik wil niet bewust ervaren wat er gebeurd. Ik trek me als het ware terug in mezelf of ik ga weg bij mezelf (klinkt tegenstrijdig misschien).

    De andere kant oplossing/actie zijn dan daden vanuit een soort (blinde) paniek. Vanuit angst en ook met het idee van, het moet weg, ik wil ervan af.
    En levert zelden dat op wat ik graag wil. Vaak maakt het dingen alleen maar erger.

    Beide ervaar ik als een vlucht vanuit de werkelijkheid, waarin ik wil dat het anders is dan dat het nu is.

    Wat voor mij wel werkt (en ik denk dat in dit blog hetzelfde wordt bedoeld, maar op een andere manier beschreven) is wat ik omschrijf als niks doen, gewoon laten zijn zoals het is. Dus de marmotten rustig laten vreten. het “niks doen, gewoon laten zijn” is vooral een innerlijk proces. Er bijna met een soort afstand naar kijken en het gewoon ervaren zoals het is. Me er als het ware mee verbinden, ermee zijn en ervaren hoe het voelt, hoe als het is. Klinkt gemakkelijk (en is het ook) maar is tegelijk reuze ingewikkeld omdat het ook een heleboel moeilijke gevoelens oproept en ook tegen mijn impuls van “actie” in gaat.

    En dan is de grap, dan komt de oplossing of het antwoord als het ware vanzelf. Soms komt die zomaar naar me toe (letterlijk, aan de voordeur of via de telefoon of email), en soms ook komt er een gedachte op en ga ik als vanzelf tot actie over en lost het zich ook op. En ook dat voelt dan als “er niets voor gedaan hebben”, omdat het gewoon vanzelf ging.

    Zelf ervaar ik het als een verandering van de staat van bewustzijn of gewoon “staat van zijn” wat zowel het probleem bepaald als ook de oplossing.

      • @Lia, ja en dit vind ik tegelijk ook de grote leugen van het leven, dat we “ervoor moeten werken” dat we “ons best moeten doen” (vooral met nadruk op doen), of “aan onszelf moeten werken”.

  2. Ik mis in dit artikel de acceptatie en het vertrouwen.

    Soms kun je geen actie ondernemen. En is het loslaten van het verzet en het accepteren (niet in de zin van ‘goed vinden’ = oordeel, maar in de zin van aanvaarden) van de situatie het enige wat je daadwerkelijk kan doen.

    En als dat lukt dan komt er vaak een oplossing. Of vind er een verandering plaats.
    Meestal eentje die je zelf niet had kunnen bedenken 🙂

    Hartgroet, Nimue

  3. Jennifer zegt elke uitdaging heeft een oplossing.

    Pal onder haar artikel verscheen een advertentie van kale man die dankzij haarmiddeltje weer een bos haar terug kreeg.

    Misschien was dit een beter voorbeeld geweest???
    Ha, ha, ha.

  4. Ik heb me verwonderd over het feit dat deze dieren een zo’n heftige reactie teweeg konden brengen. Boos en gefrustreerd zijn eigenlijk geen emoties die bij dit gebeuren horen. Ik vind dieren met hun jongen altijd prachtig om naar te kijken. Ook wij hebben veel dieren om ons huis die “last” veroorzaken. De zwaluwen die ieder jaar terugkeren.Nu met hun kinderen die een huis ernaast hebben gebouwd (2 onder 1 kap). Ze poepen de pas gezeemde ramen en geveegde stoep eronder. De mieren die het mooie terras kapot maken. De slakken die de mooie hosta’s opeten, de eenden die vanuit de sloot ons erf en terras opkomen en het daar ook niet schoner maken. De mussen en koolmeesjes die massaal onze prieeltje eronder poepen en daardoor ook de stoelen omdat het zulk heerlijk vertoeven is tussen de rozen en kamerfoelie. (Vinden wij ook!)We genieten van dit alles en maken zonder morren alles weer schoon en bestraten na de zomer weer de tegels. Nee we gebruiken geen gif. We doen dit omdat deze dieren ons laten zien hoe mooi de natuur is en hoe fantastisch deze dieren zijn in close up. Waar ik boos en gefrustreerd van wordt is de manier waarop wij mensen denken dat alles van ons is. De kievieten en grutto’s die ieder jaar weer een poging doen om jongen groot te brengen. De eerste ronde worden hun nesten leeggeroofd door predators op 2 benen, daarna de 2e ronde komen de boeren hun land maaien en worden de nesten geplunderd door de grote machines. Geen tijd om te kijken of er ergens jonkies zijn. Die waren er want ik heb de ouders horen schreeuwen van angst. Het is nu heel stil in het land. Plat gemaaide velden, geen grutto en kievit geluiden meer. Ze hebben een derde poging niet meer gedaan. In het najaar worden door 3 jagers en een hond datzelfde stuk land afgekamd om de hazen op te jagen en af te schieten. Gewoon voor de kik? De hele zomer hebben diezelfde haasjes me laten genieten van hun vrolijke gehuppel in het land.
    Ieder jaar raakt me dit weer en maakt me gefrustreerd en boos maar eigenlijk nog meer verdrietig. Ik hoop dat de marmotten een prachtig nieuw huis hebben gevonden. Ze hadden dit plekje vast niet voor niets uitgezocht.
    Verder heel erg bedankt voor de tips.

    • Ha Tineke,
      Helemaal herkenbaar, hoor.
      Je vergeet nog de mollen.
      Ze hebben het grasveld compleet omgespit.
      Sinds kort heb ik inwoning van een klein muisje.
      Woont hier op zolder onder de dakpannen.
      En nu maar hopen dat-ie zich een beetje koest houdt. Straks zit ik met een hele familie, en dan zal ik toch een oplossing moeten verzinnen.

      Groet van Lia

      • @Lia, een klein muisje of een grote, een of een hele familie, geen enkele is in mijn huis welkom. Ik ben er bijna fobisch angstig voor en ik ga ze echt met alle mogelijke middelen te lijf.

      • Mmm, ik zou niet wachten op een hele familie, maar ze vangen en uitzetten. Schuren genoeg waar ze met of zonder familie hun gang kunnen gaan.
        🙂
        En ik vind muizen super schattig!

        Groetjes
        Nele

  5. Ik heb me verbaasd over het feit dat een lichtwerker boos en gefrustreerd kan zijn omdat een gezinnetje bosmarmotten zich te goed doen aan je mooi aangelegde tuin. Deze diertjes hebben deze mooie plek niet voor niets uitgezocht. De energie onder de veranda is vast heel goed.
    Inderdaad is het niet erg leuk als ze je plantjes opeten maar is het zo erg dat er deze reactie op volgde?Ik wordt ook niet echt blij als de slakken mijn hosta’s massaal opeten.Dat de zwaluwen die met hun kinderen een tweede nest hebben gebouwd in de nok van ons huis (het is nu een 2 onder 1 kap woning)en nu de ramen eronder poepen omdat ze de kleintjes moeten voeden. Ik wordt niet echt blij dat ons terras er niet uit ziet omdat er allemaal mieren een holletje hebben gemaakt. Ik wordt ook niet blij als de eenden op ons terras alles onderpoepen.Wij gebruiken geef gif, we genieten van de diertjes die ieder op hun beurt een schakel zijn in de natuur. Ik zie de mieren werken als ik per abuis met mijn schep of onkruidmesje hun holletje heb beschadigd, ik zie de zwaluwen, mussen en duiven af en aan vliegen om voer te halen uit mijn tuin. o.a. dezelfde mieren die gretig aftrek vinden bij de mussen. Als dank mogen we nu genieten van al dat nageslacht wat nu gevoerd wordt door pa en ma. De jonge musjes op de schutting, de jonge eendjes in de sloot, het geroep van de koolmeesjes om hun jongen het nest uit te krijgen omdat ze uit moeten vliegen. Ik kan daar alleen maar blij om worden ook al moeten we de tuin die ook door ons zelf is aangelegd delen met deze dieren. Waar ik boos en gefrustreerd om kan worden is het feit dat jonge grutto’s en kievieten geen schijn van kans maken omdat er eerst eierrapers komen en als ze dan een keer leggen de boer met zijn grote maaiers. Ik hoor het angstgeschreeuw van deze dieren als hun nest vernietigd wordt. Daarna is het stil, heel stil in het land. In het najaar komen er 3 jagers met een hond kleine stukjes land afkammen om de haasjes waar ik de hele zomer van heb genoten omdat ze huppelend door het leven gaan, met een schot hagel om het leven brengen. Ze hebben geen schijn van kans. Ik hoop dat deze marmotten een nieuw mooi huis hebben gevonden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in