DELEN
adhd

De laatste tijd zie ik mijzelf erg geconfronteerd met het verschil tussen mij en hoe de meeste mensen zich uitdrukken. Vandaag was ik met mijn dochter bij de adhd-poli voor een onderzoek naar haar ontwikkeling en haar manieren van plannen en organiseren. We werden ieder afzonderlijk door een onderzoeker ondervraagd of getest. Gaandeweg het gesprek werd me steeds duidelijker hoe anders mijn kijk is op zaken en hoe ik dingen benoem.

adhd
Hoe kan ik integer blijven naar mezelf toe en toch in heldere communicatie blijven met de ander?

Ter voorbeeld het volgende. Onderzoeker vraagt: was je dochter erg druk? Ik zeg: ze was altijd vol leven, enthousiast en actief, mensen om me heen noemden haar een kind vol vuur. Ze had weinig slaap nodig en behoefte aan activiteit om stoom af te blazen. Onderzoeker: maar was ze erg druk? Ik zucht, en nog maar eens, want ik snap de vraag wel, maar geef er blijkbaar geen antwoord op volgens hem. En ik weet dus niet wat hij dan van me horen wil. Wat is dan uw definitie van “erg druk”? En ik besef weer hoe los ik ben van de gekleurde ingevulde labels die nog altijd op grote schaal toegepast worden.

Ik loop er de laatste tijd vaker tegenaan. Ik benoem de dingen doorgaans zo kleurloos mogelijk, meer zoals ze zijn. Zo heb ik dochterlief ook altijd gezien: uniek in haar eigen zijn. Dat “druk” daar een onderdeel van vormde was voor mij nooit een probleem, want ze is zoals ze is. En helemaal prima. Ik dacht echter dat ik me verzoend had met de gang van zaken binnen het systeem zoals die nu (nog) is. Maar de laatste tijd blijkt toch steeds vaker dat ik nog altijd groeiende ben. Van het gangbare binnen het systeem af, dus. In communicatie merk ik het in dit soort zaken: iets benoemen zoals het is, of benoemen zoals we het vinden. Daar zit nogal een verschil in.

Dochterlief zei het onlangs zelf nog tegen me: ik snap niet hoe jij zonder oordeel kunt praten over dingen. Verbaasd als ik was over haar constatering, dacht ik er over na. En sindsdien zie ik het vaker en vaker: mijn manier is echt significant anders dan wat ik in de regel tegenkom. Zelfs bij mensen die met bewustwording bezig zijn. Het gat lijkt zich te vergroten. Hoe kan ik daarmee omgaan? vraag ik mezelf af. Hoe kan ik integer blijven naar mezelf toe en toch in heldere communicatie blijven met de ander? Het antwoord daarop is voor mij simpel in al zijn eenvoud, en zorgt daarnaast in de omgang wel voor vertraging: ik vraag wat de ander precies bedoelt. In het gesprek met de onderzoeker ook. Al zuchtend en steunend (door beide partijen) komt er dan toch ergens een soort conclusie op papier. Als dochterlief dan de kamer binnenkomt, omdat haar test al voorbij is, en wij ons nog zuchtend door de vragenlijst heen werken, komt heel de diagnose ineens tot leven als hij haar ziet en hoort praten. Ja, denk ik dan: beslis nou maar gewoon zelf of je haar “erg druk” vindt, want ik ken haar niet anders dan zo. En vergelijken met andere kinderen heeft geen zin, want die zijn uniek op hun eigen manier.

Sommige dingen bestaan gewoon niet in mijn wereld. Vroeger al niet en in de loop van mijn leven is dat alleen maar bevestigd en sterker geworden. Ook al zijn ze heel “normaal” voor anderen.

Door Carry.

3 REACTIES

  1. Dag Carry

    Ik schreef afgelopen week een artikel over de noodzakelijk hervorming van het onderwijs, en ik zag een link naar jouw blogs.

    Heel mooi en herkenbaar geschreven. Kan me er helemaal in vinden.

    Hoe gaat het vandaag met je dochter ?

    Groetjes,
    Sara

  2. Boeiend verschil in benadering. De vraag, die het bij mij oproept is alleen hoeveel autoriteit je dan toch uit handen geeft aan ‘het bestaande systeem’ door zo’n onderzoek aan te gaan…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in