Afgescheidenheid: de mogelijk grootste uitdaging van de mensheid. Kunnen we dit veranderen?

Echte gelijkheid is niet materieel, maar is de onuitwisbare waarheid wie je bent als onderdeel van de totaliteit van de schepping.

Compassie voor een ander mens, ongeacht ras, sociaal-economische status, of mentale/fysieke toestand vereist een emotionele intelligentie en volwassenheid, iets wat de meeste mensen in hun leven niet zullen bereiken.

door Christine Horner

We kunnen ons onderwijssysteem, cultuur, conditionering en zelfs de voortdurende onderdrukking door enkelingen de schuld geven, maar dan zijn we verkeerd bezig. De wereld is slechts een weerspiegeling van het fundamentele misverstand dat de menselijke dienstbaarheid en het lijden blijft bestendigen: het geloof dat we gescheiden zijn van elkaar.

Een andere naam voor wat er scheelt aan de mensheid is ‘afscheidingsbewustzijn’. Omdat de fysieke derde dimensie bestaat uit op en neer, hoog en laag, de primitieve mentaliteit van de mensheid, heeft de verschijning van ruimte en tijd tot gevolg, dat u en ik niet verbonden zijn. Maar, hoe kan dit? Waar begint de lijn die ons samen bindt en waar eindigt die?

Het geloof in afgescheidenheid is zo verankerd in cultuur en subculturen, de sociale systemen, en zelfs in de godsdienst, dat het een excuus is geworden elkaar te behandelen als ondergewaardeerd en als wegwerp voorwerp – afhankelijk van de huidige idealen. Er is geen geweldsdaad waarvan ongelijkheid (de gedachte van de scheiding) niet de wortel is.

Wat is gelijkheid?

Hoe ontstaat echte gelijkheid? Van binnenuit. Als men niet de onderlinge verbondenheid en de wereld waarin we leven in zich zelf herkent, zal men het niet buiten zich zelf opmerken. Echte gelijkheid is niet materieel, maar is de onuitwisbare waarheid dat u onderdeel bent van de totaliteit van de schepping.

Er zijn mensen geweest die het onderwijs en de kunstmatige door mensen bepaalde voorwaarden overstegen door de eenheid van al het leven te zien; dat is de ware aard van van het universum vinden. Martin Luther King, de Dalai Lama en ook John Lennon hebben een ieder van ons gevraagd ons de wereld van binnen naar buiten voor te stellen en te onderzoeken en om het leven te zien voor wat het werkelijk is – niet ‘ons’ en ‘hen’, maar ‘we’.

Uit dezelfde bron: geen deel van de schepping is meer of minder waardevol dan de andere. Zodra dit intern wordt begrepen, kan het extern worden ervaren als gedrag in de wereld dat begint met het bouwen van een nieuwe werkelijkheid voor jezelf en anderen. Zelfs als anderen om u heen niet begrijpen dat wat men doet voor een ander, men doet voor zichzelf, is het noodzakelijk standvastig te blijven in het groter geheel, of de universele primaire richtlijn van onze eenheid.

King zelf zei:

“De ultieme meting van een man is niet waar hij staat in tijden van comfort en gemak, maar waar hij staat in tijden van uitdaging en onenigheid.” Uiteindelijk is de kracht van karakter u te tonen wanneer u in interactie bent met de rest van de wereld.

Verantwoordelijkheid + integriteit = Duurzaamheid

Synoniem voor verantwoordelijkheid en duurzaamheid is integriteit. Indachtig de vraag of uw keuzes te verenigen of te delen zijn, vraag u zelf af of u kiest voor proactieve duurzaamheid of voor vernietigend reageren. De juiste keuze maakt u een gesteund en bekrachtigd menselijk wezen die de verschillen in huidskleur en de verouderde overtuigingen van anderen overstijgt.

De uitnodiging is standvastig te blijven in persoonlijke moed, zelfs wanneer anderen om u heen de weg kwijt raken. Op deze manier leidt u op een grootsere manier. Door de eerste te zijn om te veranderen, verandert u de wereld. Met het nieuwe besef van wat niet meer werkt, ontstaat de leider in u zelf, die beseft dat duisternis aanvechten met duisternis dezelfde vruchten afwerpt. Wees in plaats daarvan het licht. Anderen kunnen niet helpen maar zien uw voorbeeld. Het is nu aan ons om zonder angst te leven en moedig keuzes te maken, omdat we geboren zijn om dat te doen.

Niets kan bestaan zonder uw steun. De mensheid zal veel sneller vooruit gaan richting het beëindigen van oorlogen, privé en publiekelijk, richting het creëren een wereld waarvan we weten dat het mogelijk is wanneer we het scheidingsbewustzijn voor het eenheidsbewustzijn loslaten. U bent degene waarop de wereld zit te wachten. Gaat u de oproep beantwoorden?

11 REACTIES

  1. Mmm, dat is bijzonder. Mag ik zo vrij zijn om te vragen of je dit altijd al hebt gehad, of dat dit zich gedurende je leven heeft geopenbaard?

      • Ik oeps effe met je mee, Charlotte, het is juist niet bijzonder, wat zo bijzonder is, is dat 'plots' die grens (ego/eigen beleving vanuit angst) ontstaat waardoor 'we uit de eenheid zijn'.
        .
        Als kind was die grens er bij mij niet, net zoals die grens er waarschijnlijk bij niemand was en rond mijn 7de toen mijn ouders gingen scheiden en ik bij mijn oma zat omdat ze dat aan het regelen waren toen kwam die angst (wie gaat er voor me zorgen)/afgescheiden gevoel.
        .
        Rond mijn 35ste ging die 'angst/er klopt iets niet' mij in de weg zitten en ging ik op onderzoek uit en kwam ik in aanraking met iemand die geheel vanuit het NU leefde en in zijn buurt herkende ik weer zoals het was zonder dat afgescheiden gevoel/angstmechanismes/ik-beleving.
        .
        Toen ontstond een slijtageslag van mechanismes/ego/angsten gedurende een jaar of 15 en nu ben ik geneigd te zeggen; er plopt geen verleden meer op wat het NU vertroebelt.
        .
        Maar wie weet is dat morgen anders.
        .
        Gaat niet om Aart he, gaat er hooguit om of de mens zich bewust is dat hij/zij geheel vrij van zijn/haar verleden/leerproces/ego kan zijn en dat zelfs ook al was er tot op heden 1 en al ellende het mogelijk is dat je nu ter plekke kunt leven vanuit het NU (= zonder inkleuring van de mind die je van alles kunt laten voelen en beleven) zonder 1 enkele beleving van onvrede.
        .
        Ik vind de dame in het volgende filmpje het mooi en duidelijk verwoorden, beetje radicaal maar op een gegeven moment komt het wel op dat inzicht uit.
        .
        https://www.youtube.com/watch?v=lDg5IYNw558&list=PLC2C13D7F1C75DC19

        • Bedankt voor je antwoord. Herkenbaar verhaal, alleen zit ik nog een beetje in die slijtageslag, ben er al wel aan het los van komen.
          Mooi verhaal op dat filmpje, ik weet dat het klopt, dat het waar is, alleen voel ik dat niet altijd zo. Het is een enorme uitdaging om in de drukte van alledag het gevoel van eenheid vast te houden, vind ik..

          • Charlotte, nog vanuit de 'slijtageslag/oud zeer/wrong vision' voelt/is het als een uitdaging om het gevoel van eenheid vast te houden.
            .
            Al moet ik wel even typen dat er bij mij geen gevoel van eenheid is.
            .
            Ik kan enkel zeggen dat dat gevoel van afgescheidenheid/angst/moeten voldoen aan/met een mezelf bezig zijn/ik-beleving er niet meer is.
            .
            Daar is niet iets voor in de plaats gekomen.
            .
            "Eenheid/NU is wat je bent' en niet voelbaar, althans zo is het bij mij.
            .
            Wat er hooguit vanuit een standpunt voelbaar is, is nog 'het in en uit die eenheid geraken'. Als de daagse zorgen er even niet zijn dan voelt dat fijn maar als op een gegeven moment die slijtageslag een punt heeft bereikt waar 'angst/oud zeer' die eenheid/NU niet in die mate meer kan vertoebelen dat je daarin verdwijnt dan wordt die eenheid/NU je basis.
            .
            Vanuit afgescheidenheid/angst/oud zeer is het ontbreken daarvan een lekker gevoel.
            .
            Vanuit eenheid/NU is het al altijd goed/rustig/stil/zorgeloos en is het wonderlijk dat daarin nog iets verschijnt als angst/oud zeer.
            .
            M.a.w. op een gegeven moment vindt er een 'shift in bewustzijn' plaats, 'je aandachtspunt' verandert en dan is het niet meer een hoeven vasthouden aan die eenheid/NU.
            .
            Ik typ dit waarschijnlijk omdat in een fase ik behoorlijk veel moeite/energie stak in dat vasthouden aan, het willen forceren van die eenheid i.p.v. dat ik het proces gewoon zijn gang liet gaan. Ik wilde nog teveel controle op de boel houden en juist die controle stond in de weg naar die natuurlijke eenheid.
            .
            Heerlijk toch dat je weet wat er bij je gaande is.
            .
            Bewustheid troef.

  2. Waar het enkel om gaat is in jezelf te gaan ontdekken waarom er zoiets als afgescheidenheid bestaat.
    .
    Je bent er namelijk niet mee geboren, het is op een gegeven moment ontstaan en pas als dat ontdekt/herkent en uitgeleefd/uitgewerkt wordt dan ben jij ontdaan van afgescheidenheid.
    .
    De mensheid heeft de mond vol van compassie, gelijkheid, verbondenheid, etc, etc maar dat is enkel een verstandelijk zoethoudertje en een aangeleerde denktrent die zijn nut kan hebben maar in tijden van nood weer plaats maken voor het eigenbelang.
    .
    Pas als werkelijk gezien/ervaren wordt hoe afgescheidenheid ontstaan is kan er iets wezenlijks geschieden en spreekt men niet meer over compassie, gelijkheid, etc.
    .
    Dan is een ieder gelijk aan 'jezelf'.
    .
    Dan is er enkel de beleving van 1.
    .
    1 met het geheel/alles.
    .
    Van zandkorrel tot 'God'.
    .
    Maar ja, heb maar eens compassie met een zandkorrel.
    .
    De mens gaat toch liever uit van zichzelf/eigenbelang.
    .
    De mens wil verbondenheid vanuit afhankelijkheid/niet-heelheid en dat is nou net niet waar eenheid voor staat.
    .
    Eenheid is eenheid in jezelf en dan valt dat jezelf weg en dat is de eenheid/niet-afgescheidenheid.
    .
    Dus niet egootjes die met de neus dezelfde kant opkijken en lekker zitten te compassieën of te gelijken maar een weggevallen zijn van het ego/angst waardoor er enkel de natuurlijke staat van 1 resteert.
    .
    Ik kijk wel uit, ik ga de uitdaging met mezelf niet aan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in