DELEN
verlicht

Vanuit een bepaald gezichtspunt kun je het leven zien als een illusie, een projectie van de geest, die wij met elkaar creëren. Ons ware wezen is volmaakt en streven naar verlichting is niet nodig, want we zijn allemaal al verlicht. Zouden we op die manier naar ons bestaan moeten kijken, of is dat misschien helemaal niet zo’n goed idee?

Je kunt je leven vanuit verschillende standpunten of niveaus bekijken. Meestal beschouwen we het vanuit het perspectief van de aardse persoonlijkheid: ons lichaam, karaktereigenschappen, denkbeelden en overtuigingen vormen samen onze identiteit. We identificeren ons met de verschillende rollen die we spelen en gaan er helemaal in op. We zijn ons er niet van bewust dat we in wezen een ziel zijn die tijdelijk hier op aarde is. Op dit niveau kun je het leven als een worsteling ervaren en niet begrijpen waarom jou dit alles moet overkomen. Je kunt je slachtoffer voelen van de omstandigheden.

Het tweede standpunt van waaruit je het leven kunt beschouwen is het zielsniveau: hier gaat het erom wat je als ziel meebrengt naar de aarde en welke ervaringen je op wilt doen. Je komt met een zielsopdracht en een levensplan dat als doel heeft je evolutieproces te bevorderen. De ziel kent verlangens en behoeften en stelt doelen. Door je diepste verlangen te volgen en in contact te zijn met je innerlijke leiding, volg je het pad dat leidt naar je bestemming. Als je je bewust bent van het feit dat jouw leven daar over gaat, dan kun je het als veel bevredigender en zinvoller gaan ervaren en verantwoording nemen voor je eigen leven.

Het derde perspectief overstijgt en omvat de andere twee niveaus: het is het Zijnsniveau, de Bron of Al Dat Is. Vanuit dat standpunt gezien is alles goed zoals het is, er is geen oordeel. De uitspraken die daarbij horen zijn: wij zijn allemaal één, een deeltje van het grote geheel, we hoeven naar niets te streven, niets te bereiken, we kunnen rusten in Zijn, alleen het Nu heeft betekenis, er is totale acceptatie van dat wat is. We zijn al volmaakt, verlicht. We hoeven ons dat alleen maar te herinneren. Innerlijke vrede is onze natuurlijke staat. Het lijkt een paradox om ernaar te streven dit bewustzijn te bereiken, want moeite doen en streven naar iets hoort daar niet bij.

Authentieke ervaring

Het is fantastisch als je werkelijk een diep gevoel van eenheid kunt ervaren met de wereld om je heen, volkomen in vrede met jezelf bent en zonder oordeel, maar dat is slechts voor weinigen een authentieke ervaring.  Er zijn niet zoveel mensen die voortdurend in deze staat van bewustzijn verkeren. Veel mensen kennen wel momenten, bijvoorbeeld tijdens meditatie, waarin je iets van de gevoelens van tijdloosheid en diepe gelukzaligheid kunt ervaren en het herinnert je aan die andere dimensie die ons eigenlijke thuis is, dus je verlangen ernaar is heel natuurlijk.

Als je je op het spirituele pad bevindt zul je je vaak aangetrokken voelen tot literatuur hierover. Je kunt lezen over ervaringen van anderen, verlichte Meesters of belangrijke spirituele leraren en het gevoel hebben dat je ook zo zou moeten zijn. Het lijkt je fantastisch en in gedachten en als je met anderen praat doe je je best om je deze inzichten eigen te maken. Je kunt dan heel wijs en vergevorderd overkomen. Maar inzicht alleen is niet voldoende en je kunt jezelf ook misleiden als je niet oppast. Kijk eens naar wat er misschien onder die tolerantie en acceptatie zit: is het een manier om je te onttrekken aan de verantwoordelijkheid om je eigen leven vorm te geven en om echt naar jezelf te kijken? Ervaar je werkelijk innerlijke vrede of scherm je je af voor onwelkome gevoelens en gedachten van onvolkomenheid en frustratie? Leef je echt in het hier en nu, of zou je dat graag willen en voel je je diep van binnen slecht over het feit dat je dat niet lukt?

Zolang je vol zit met gedachten, zolang je oude patronen blijft herhalen, is het onmogelijk om slechts te ‘zijn’. Innerlijke vrede betekent dat je volkomen vrede hebt met wie je bent, waar je bent en wat je hebt. Om dat te bereiken heb je meestal een lange weg te gaan. Er is ook een korte weg, maar die is slechts voor een enkeling geschikt. Vaak is zo iemand al op een andere manier, zonder het zelf te weten, voorbereid op het zetten van de beslissende stap. Maar meestal zul je je eerst moeten ontdoen van een grote hoeveelheid ballast, in balans moeten komen, je hart moeten openen, in staat moeten zijn om in je eigen centrum of bron te blijven, wat er ook gebeurt.

Als je dat proces niet aangaat, of te weinig, loop je het risico boven je leven te blijven hangen, op het niveau waar inderdaad alles goed is zoals het is, maar dat is meestal niet waarvoor je naar de aarde bent gekomen. Jouw ziel wil zich namelijk verder ontwikkelen en groeien. Dat doet ze door datgene wat haar er nog van weerhoudt om voluit te stralen en al haar talenten en kwaliteiten via een aardse persoonlijkheid te manifesteren, onder ogen te zien en op te ruimen of los te laten. Daar is meestal hard werken voor nodig: angsten overwinnen, moeilijkheden niet uit de weg gaan, discipline en daadkracht, maar ook zachtheid en vriendelijk zijn voor jezelf, jezelf accepteren in je tekortkomingen en je schaduw omarmen. Beide zijn nodig voor je groeiproces.

verlicht
http://satinlenore.deviantart.com/art/Wild-Flower-207428458

Stappen overslaan

Persoonlijk geloof ik niet zo in het overstijgen van het eerste en tweede niveau, omdat je het risico loopt belangrijke stappen over te slaan. Er zijn zielen hier op aarde die zo ver gevorderd zijn dat ze inderdaad al snel de stap naar dat hoogste niveau kunnen zetten. Maar de meesten zullen dat slechts ervaren aan het eind van een lange zoektocht, in dit leven, of een volgend. En als ze daar gekomen zijn maken ze soms de ‘fout’ om anderen te vertellen dat die zoektocht eigenlijk niet nodig was, want nu kunnen ze zien dat ze er al die tijd al waren. Ze zaten bovenop die schat die ze zo naarstig aan het zoeken waren. Toch is dat volgens mij een misvatting. Ze onderschatten het werk dat ze verzet hebben door bijvoorbeeld een lange periode van disciplinaire oefening in meditatie of andere vormen van bewustzijnswerk. Dat heeft hen voorbereid op de ervaring die inderdaad als een ware lichtflits onverwacht tot het inzicht kan leiden dat er niets te bereiken valt en het goed is zoals het is. Die weg was wel degelijk nodig om tot dat besef te komen. En dat proces kan ook heel vervullend en boeiend zijn. Dat is wat het menszijn zo aantrekkelijk maakt voor een ziel: het geeft de mogelijkheid om alle hoogte en dieptepunten te ervaren, intense emoties te ondergaan en voldaan te kunnen zijn over moeilijkheden die je hebt overwonnen waardoor je je eigen kracht hebt leren kennen. Innerlijke vrede beleef je veel intenser als je ook het andere uiterste hebt meegemaakt. Het kan een zinvol en vreugdevol proces zijn, als je bereid bent het zo zien en te beleven.

Ook als je ervan uit gaat dat de werkelijkheid zoals wij die ervaren ‘slechts’ een projectie is van onze geest, kun je je afvragen waarom we die dan gecreëerd hebben met elkaar. Is het niet een geweldige en intense ervaring om een prachtige film of toneelstuk te zien of een fantastisch boek te lezen? Die gedramatiseerde werkelijkheid houdt ons een spiegel voor waarin we onze eigen strijd, pijn en louteringsproces kunnen herkennen. We weten dat het niet dé werkelijkheid is, maar we kunnen er enorm van genieten en veel van leren. Het is goed om je te realiseren dat je je kunt onderdompelen in de realiteit van zo’n boek of film en er ook weer uit kunt stappen, maar daar wordt de ervaring niet minder waardevol door.

 

6 REACTIES

  1. De vraag zou kunnen zijn; wat is VERLICHTING.

    Is dat bv dat LICHT schijnt op alles wat er zich in je leventje plaats vindt en daar simpelweg enkel naar kijkt en je zien zitten huilen om je cavia die aan zelfdoding heeft gedaan.

    Of bestaat verlichting niet en is alles zoals het is zoals vreugde (ik ben blij omdat na het behangen het behang is blijven zitten), verdriet (niemand houdt van mij, ik ben niets waard) en zijn dualiteitsgevoelens nu eenmaal een gevolg van dit aardse leven.

    Of zou er de mogelijkheid bestaan dat naarmate de mens bewuster in het leven komt te staan en gaat zien/ervaren hoe het komt dat hij/zij het leven ervaart zoals hij/zij dat doet, de mogelijkheid bestaat om geheel ontspannen, 'vreugdevol om niets' op deze aardkloot rond te lopen/rolstoelen.

    Waar haalt de mens trouwens de energie en tijd vandaan om het al te hebben over zoiets als VERLICHTING.

    De aardappels moeten van het land anders hebben we een hongerwinter.

    Of neen ik heb mijn geboorte nog niet verwerkt en ik moet nog schoenen kopen volgens de laatste mode en ik ben single en zoek een relatie met een tostiapparaat en dat wil maar niet vlotten.

  2. "Ons ware wezen is volmaakt en streven naar verlichting is niet nodig, want we zijn allemaal al verlicht."

    Herken ik volledig.

    Maar de pest was dat ik tijdens het bungeejumpen aan die navelstreng van schrik die waarheid/feit van die bovenste zin vergat.

    Dat lichaam, het afhankelijk zijn/voelen, de opvoeders, de mind met zijn werkzaamheden/overlevingsmechanismes maakten zo`n indruk dat ik zelfs geen besef meer had wat er werkelijk aan de hand was.

    Er was enkel de beleving vanuit dat afhankelijk geboren niet voor zichzelf zorgend wezentje/lichaampje met bijbehorende gevoelens.

    Die beleving werd het script van mijn verdere leven, waar op zich niets mis mee was maar het was gebaseerd op 'niet-heelheid/verlicht'.

    Tot dat het zoeken zijn intrede deed, ik had alles wat ik wenste maar er begon wat te knagen, er kwam een drang om te onderzoeken waarom ik niet tevreden was, rust had met alles wat ik wenste/had.

    Uiteindelijk leidde die zoektocht naar de herkenning/herinnering van het NU.

    Het NU waarin zich simpelweg enkel dat aan doet wat werkelijk is, zoals het werkelijk is.

    Bedoel ik mee; er is de beleving vanuit het NU en niet meer vanuit de beleving/ervaring van na het navelstrengbungeejumpen.

    Zo is er dus; 'al het verlicht zijn', 'het vergeten', 'de weg naar verlichting' en 'bewust verlicht zijn/dagelijks aards verlicht-zijn leven'.

    Vanuit 'de weg naar verlichting' is de mens nog aan het stoeien met termen/gevoelens/belevingen/waarheden als Liefde, Ziel, ZIJN, ego, verlichting wel of niet, ik wil mezelf zijn, leerprocessen, ik hou van hem/haar, prettig voelen, wie je BENT, etc, etc.

    Vanuit 'dagelijkse praktische verlicht-zijn' speelt dat vanuit 'de weg naar verlichting' niet meer.

    Er is dan enkel het NU.

    En is 'de weg naar verlichting' niet aan de orde.

    Er zijn mensen die in dit leven niet aan 'de weg naar verlichting' toe komen, er zijn er die er vele levens over doen en zich er nog op bevinden, er zijn er die van de stoeprand donderen en vanaf dat moment zich wel of niet van bewust zijnde vanuit het NU leven er zijn er die na vele jaren zoeken/weg van verlichting de boel opgeven en plots in het NU zitten.

    Waar het eigenlijk enkel om gaat is; waar bevind jij je.

    Ben jij bezig met 'verlichting'.

    Ik ga verder met broer zoekt vrouw kijken.

  3. Ik zou de volgende vergelijking willen voorleggen.
    Stel dat het je doel is om een dagje in Amsterdam door te brengen. Dan wil je graag zoveel mogelijk informatie over Amsterdam. Ten tweede wil je de kortste route naar Amsterdam en liever niet over Rome of Parijs.

    Iets dergelijks speelt ook bij het doel om de Zijnsbron te bereiken, thuis te willen komen bij jezelf: het Zijn.
    Je wilt dan informatie/kennis over het Zijn en deelt de ervaringen erover. En natuurlijk is het de bedoeling dat kennis overgaat in ervaring.

    De kortste route is trouwens door de aandacht direct op de Bron te richten, en niet via allerlei omwegen.

    De Bron kun je beschouwen als het hoogste goed.
    Ik bedoel ermee te zeggen dat de ZijnsBron bepalend is voor de "hoogste wetten", namelijk die van Heelheid en Eenheid. En volgens mij is dit nu net waar de wereld dringend behoefte aan heeft.

    De Zijnsbron is de basis in jezelf. Je bent erin geworteld. Het is het fundament waar heel de manifeste wereld uit ontstaat. Je kunt dus niet zonder die stille basis in jezelf. Des te meer reden om die Zijnsbasis zeer serieus te nemen.

    Volgens mij is het risico nu juist dat het ego (de ik-beleving) de toestand van Zijn gaat beredeneren en gaat afwijzen als een ver-van-mijn-bed-show, terwijl er niets dichter bij de mens staat dan zijn eigen natuur te Zijn.

    Zijn is het Leven zelf. Dat is de Realiteit en mijn opvatting is dat mensen altijd beter af zijn door zich te verbinden aan de Realiteit, dan waarde te hechten aan een droomwereldje en zich daarin te verliezen.

    Het is waar, mensen kunnen geen stappen overslaan en meestal hebben ze een lange weg te gaan. Ik wil er graag bij aantekenen dat die lange moeizame weg niet voor niets een lijdensweg wordt genoemd en bekend staat als een doolhof, waar je in verstrikt raakt. Is dit wat mensen willen? Of willen ze zo kort mogelijk lijden, liever helemaal niet lijden.

    Nader beschouwd is die weg helemaal niet lang. Zij wordt lang en moeizaam doordat mensen onwetend zijn, om de brij heen dansen en liever zijwegen bewandelen. Dus ja, het klopt als een bus dat mensen liever genieten van de film of het toneelspel (drama), en zo uren en dagen in het doolhof rondlopen. Ik vraag mij af waarom genieten van illusie en niet van de werkelijkheid? Het doet mij enigszins denken aan de reclame op TV. Je weet dat het nep is en toch trap je erin. Dan hoeft niemand zich toch af te vragen hoe het komt dat er maar weinig mensen zijn met authentieke ervaringen van eenheid?

    Meditatie, het delen van ervaringen en het krijgen van informatie inzake de Zijnsbron kan die weg aanzienlijk verkorten en makkelijker maken. Met name door uit te leggen dat je met streven naar verlichting en het zoeken in de buitenwereld in de verkeerde richting zoekt.

    Mensen hoeven dan niet steeds opnieuw het wiel uit te vinden, en er zullen steeds meer mensen bijkomen die heelheid en eenheid via een kortere route gaan ervaren.

    Wat mij betreft ben je simpelweg op aarde om uit te vinden wie of wat je Bent, wat de realiteit van jouzelf is en om dit op aarde te openbaren. Dus lijkt het mij logisch om de aandacht dan ook op het Zijn te richten, en niet met allerlei kronkels te laten afdwalen naar zijwegen.

  4. <blockquote> Vanuit een bepaald gezichtspunt kun je het leven zien als een illusie, een projectie van de geest, die wij met elkaar creëren. Ons ware wezen is volmaakt en streven naar verlichting is niet nodig, want we zijn allemaal al verlicht. Zouden we op die manier naar ons bestaan moeten kijken, of is dat misschien helemaal niet zo’n goed idee? </blockquote>

    Ik zou de volgende vergelijking willen voorleggen.
    Stel dat het je doel is om een dagje in Amsterdam door te brengen. Dan wil je graag zoveel mogelijk informatie over Amsterdam. Ten tweede wil je de kortste route naar Amsterdam en liever niet over Rome of Parijs.

    Iets dergelijks speelt ook bij het doel om de Zijnsbron te bereiken, thuis te willen komen bij jezelf: het Zijn.
    Je wilt dan informatie/kennis over het Zijn en deelt de ervaringen erover. En natuurlijk is het de bedoeling dat kennis overgaat in ervaring.
    De kortste route is trouwens door de aandacht direct op de Bron te richten, en niet via allerlei omwegen.

    De Bron kun je ook beschouwen als het hoogste goed. Ik bedoel ermee te zeggen dat de ZijnsBron bepalend is voor de "hoogste wetten", namelijk die van Heelheid en Eenheid. En volgens mij is dit nu net waar de wereld dringend behoefte aan heeft.

    De Zijnsbron is de basis in jezelf. Je bent erin geworteld. Het is het fundament waar heel de manifeste wereld uit ontstaat. Je kunt dus niet zonder die stille basis in jezelf. Des te meer reden om die Zijnsbasis zeer serieus te nemen.

    Volgens mij is het risico nu juist dat het ego (de ik-beleving) de toestand van Zijn gaat beredeneren en gaat afwijzen als een ver-van-mijn-bed-show, terwijl er niets dichter bij de mens staat dan zijn eigen natuur te Zijn. Zijn is het Leven zelf. Dat is de Realiteit, en mijn opvatting is dat mensen altijd beter af zijn door zich te verbinden aan de Realiteit, dan waarde te hechten aan een droomwereldje en zich daarin te verliezen.

    Het is waar, mensen kunnen geen stappen overslaan en meestal hebben ze een lange weg te gaan. Ik wil er graag bij aantekenen dat die lange moeizame weg niet voor niets een lijdensweg wordt genoemd en bekend staat als een doolhof, waar je in verstrikt raakt. Is dat wat mensen willen? Of willen ze zo kort mogelijk lijden, liever helemaal niet lijden.

    Nader beschouwd is die weg helemaal niet lang. Zij wordt lang en moeizaam doordat mensen onwetend zijn, om de brij heen dansen en liever zijwegen bewandelen.
    Dus ja, het klopt als een bus dat mensen liever genieten van de film of het toneelspel (drama!), en zo uren en dagen in het doolhof rondlopen.

    Ik vraag mij af waarom genieten van illusie en niet van de werkelijkheid? Het doet mij enigszins denken aan de reclame op TV. Je weet dat het nep is en toch trap je erin.
    Dan hoeft niemand zich toch af te vragen hoe het komt dat er maar weinig mensen zijn met authentieke ervaringen van eenheid?

    Meditatie, het delen van ervaringen en het krijgen van informatie inzake de Zijnsbron kan die weg aanzienlijk verkorten en makkelijker maken. Met name door uit te leggen dat je met streven naar verlichting en het zoeken in de buitenwereld in de verkeerde richting zoekt. Mensen hoeven dan niet steeds opnieuw het wiel uit te vinden, en er zullen steeds meer mensen bijkomen die heelheid en eenheid via een kortere route gaan ervaren.

    Wat mij betreft ben je simpelweg op aarde om uit te vinden wie of wat je Bent, wat de realiteit van jouzelf is en om dit op aarde te openbaren. Dus lijkt het mij logisch om de aandacht dan ook op het Zijn te richten, en niet met allerlei kronkels te laten afdwalen naar zijwegen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in