DELEN
stille-wateren

Niemand is zoals het bestaan hem bedoeld heeft.
De maatschappij, de cultuur, de godsdienst en de opvoeding zweren allemaal samen tegen onschuldige kinderen. Zij hebben alle macht in handen en het kind is hulpeloos en afhankelijk, dus wat ze ook met het kind willen uithalen, het lukt ze altijd.Nieuwetijds-kind.jpg
Ze staan een kind niet toe volgens zijn natuurlijke bestemming te groeien. Al hun pogingen zijn erop gericht om de mensen in werktuigen te veranderen. Wie weet kan het kind, wanneer het de kans krijgt om ongehinderd uit te groeien, helemaal niet nuttig zijn voor wie veel geld heeft geïnvesteerd in de status quo. En dat risico wil de samenleving niet nemen.
Dus pakt ze het kind beet en maakt daar iets van waar de samenleving wat aan heeft.
In zekere zin wordt hierdoor de ziel van het kind gedood.
Het kind krijgt een valse identiteit waardoor het nooit zijn ziel, zijn echte bestaan, zal missen.
Die onechte identiteit is een surrogaat.
Maar dat surrogaat heeft alleen zin wanneer je tot de groep behoort die dat aan jou gegeven heeft. Want zodra je alleen bent begint het onechte uit elkaar te vallen, en begint je onderdrukte Ik zich te uiten.
Daarom zijn veel mensen bang om alleen te zijn.alleen zijn

Niemand wil graag alleen zijn. Iedereen wil bij een groep horen, en niet bij een, liefst bij meerdere groepen. Zo kan een mens bij een godsdienstige of politieke groepering horen, lid zijn van de Rotary Club…. En er zijn nog heel wat andere clubs waar je bij kunt horen.
Iedereen wil vierentwintig uur per dag gesteund worden, omdat het onechte zich zonder steun niet staande weet te houden. En zodra je alleen bent voel je dan een vreemde waanzin.
Want je hebt zoveel jaren gedacht dat je iemand was, en dan besef je plotseling, op een moment, dat je alleen bent, dat je toch niet die persoon bent. Dat maakt je bang: wie ben je nu eigenlijk?

En die jarenlange onderdrukking… het zal daardoor een hele poos duren voordat jouw werkelijk Ik zich zal uitende. De kloof tussen deze twee wordt door de mystici de ‘’duistere nacht van de ziel’’ genoemd, wat een treffende uitdrukking is.
Want je bent dan niet meer onecht, maar echt ben je ook nog niet.
Je balanceert als het ware op een rand, en je weet niet wie je bent.
Vooral in het westen is dit probleem nog gecompliceerder, want daar hebben ze geen methoden ontwikkeld om het echte zo snel mogelijk te ontdekken, waardoor de donkere nacht van de ziel bekort kan worden.
Meditatie kent het westen totaal niet. En meditatie is alleen maar een naam voor alleen zijn, stil zijn, wachten tot het werkelijk zich aan je openbaart.
Dit is geen handeling, het is ontspanning in stilte- omdat wat je doet afkomstig is vanuit jouw onechte persoonlijkheid… alles wat je doet, al die jaren, is daaruit afkomstig geweest, het is een ingeslepen gewoonte geworden.

En gewoonten raak je niet makkelijk kwijt. Als je al zo lang in een valse persoonlijkheid leeft, die jou opgelegd is door de mensen van wie je gehouden hebt, die je gerespecteerd hebt…. In de wetenschap dat ze jou zeker geen kwaad wilden doen.
Hun bedoelingen waren zonder meer goed, maar alleen hadden ze geen flauw benul. Ze hadden geen enkel besef, ze waren ‘’buiten bewustzijn’’. En zelfs een goede bedoeling kan als vergif werken in de handen van iemand die geen idee heeft wat hij doet.

Dus steeds wanneer je alleen bent komt een sterke angst in je op- want plotseling begint het onechte weg te ebben. En het kost het echte heel wat tijd om zich te uiten, want je hebt het zo lang onderdrukt.
Dus moet je er begrip voor hebben dat er nu een kloof van vele jaren overbrugd moet worden.
Door je angst- de angst om jezelf te verliezen, je zintuigen, je gezond verstand, je geest en alles, want de Ik die je van anderen hebt gekregen bestaat uit al deze dingen- lijkt het erop dat je op weg bent om gek te worden.
Dus ga je meteen iets doen, om jezelf maar bezig te houden.
Als er geen andere mensen zijn vindt er toch een of andere activiteit plaats, waardoor je je onechte Ik bezighoudt, en hij dus niet kan verdwijnen.
Daarom vinden veel mensen hun vrije tijd zo moeilijk.

Ze werken vijf dagen en hopen dan dat ze zich in het weekeinde kunnen ontspannen.
Maar over de hele wereld is het weekeinde de slechtste tijd- dan gebeuren er meer ongelukken, dan vinden er meer moorden plaats, meer mensen plegen zelfmoord, er zijn meer verkrachtingen, er wordt meer gestolen, vreemd hoor…  en toen die mensen met hun werk bezig waren, was dit probleem er niet.
Maar door het weekeinde krijgen ze opeens een keuze voorgelegd om ofwel iets te gaan doen of zich te ontspannen. En ontspanning is eng, want daardoor verdwijnt je valse persoonlijkheid.
Wanneer je bezig blijft, iets doms doet, gebeurt dat niet.
Dus rent iedereen naar het strand, ze staan in kilometers files. En als je ze dan vraagt waar ze heen gaan, zeggen ze te willen ‘’ontsnappen aan de drukte’’ terwijl de hele menigte hetzelfde doet als zij!
Ze willen allemaal een stil plekje voor zichzelf vinden, allemaal.alleen zijn kind
Ze hadden beter rustig thuis kunnen blijven waar het stil is- omdat alle idioten op zoek gaan naar een eigen plekje. En ze rennen rond als gekken, omdat de twee dagen van het weekeinde zo vlug voorbij zijn. Dus willen ze zo snel mogelijk weet ik waarheen gaan.
En op het strand zie je…. Die standen zijn zo overvol, dat het nog drukker is dan op de markt.
En vreemd genoeg voelen de mensen zich daar op hun gemak, als ze liggen te zonnebaden.
Tienduizend mensen die op een klein strand liggen te zonnebaden en te ontspannen.
Als dezelfde persoon alleen op het strand ligt is hij niet in staat om zich te ontspannen.
Maar nu weet hij dat duizenden mensen om hem heen hetzelfde doen. Dit zijn dezelfde mensen uit de kantoren, van de straat, die op de markt stonden, en nu zitten ze met hun allen op het stand.
Want de menigte is een voorwaarde voor je valse Ik om te kunnen bestaan.
Zodra je alleen bent, breekt het zweet je uit.

©Osho

29 REACTIES

  1. Tweede kerstdag ben ik alleen en ik vind het heerlijk! Ik kan prima lekker in huis rommelen, beetje dansen, beetje tekenen, beetje zingen. Ik merk aan mezelf dat ik graag alleen ben maar liever ook niet te veel. Als ik te veel alleen ben komt er vaak ook weer een beweging in mij die graag weer naar buiten wilt om te delen met anderen, uitgaan, het bos in, buiten sporten enzovoorts.
    Ik maak me er niet druk om want dat verlamt me. Als ik zin heb om in de file te staan voor het strand met de rest van Nederland dan doe ik dat ook met alle liefde, mocht het zo uitkomen. Want ik wil dan gewoon naar de zee en in het water zijn.

  2. Ik VOEL mij altijd ALLEEN.

    Vooral met de komende ‘feestdagen’ voor de deur.

    Bij de GEDACHTE stromen de tranen me over de wangen.

    Ohhhhhh wat VOEL ik mij ALLEEN.

    Helemaal ALLEEN met de KERST.

    En dan OUDEJAARSAVOND nog, mijn HART slaat er nu al van over.

    Ook niemand om GELUKKIG nieuwjaar te wensen.

    Mijn hemel wat ben ik toch een GEZEGEND gedrocht.

    HEERLIJK dat ALLEEN zijn.

    Moraal van het verhaal.

    Okay dan ontstaat er in de mens het gevoel van ALLEEN.

    WAAROM is dat per definitie een vervelend gevoel.

    Er kan toch simpelweg enkel de constatering zijn dat er geen andere mensen in je gezichtsveld zijn, dat je dus ALLEEN bent.

    Wat is daar mis mee.

    Ik zit ook het liefst ALLEEN op het toilet.

    Wat triggert de constatering van geen mensen om je heen.

    Neen Aart, nou niet weer die navelstreng.

    Ik ben volwassen.

    Ja dat lijf voor het oog wel.

    Maar het hoofd draait KinderKerstliedjes.

    • @Aart,

      Daarom zeg ik : confrontatie met jezelf 🙂

      Alleen zijn hoeft dus geen onprettige gevoelens te veroorzaken. Wil je daar naar kijken ja of nee…

      Grtn Robert

      • @Robert, ik BEN wel een beetje uitgekeken Robert.

        Ik hou het liever bij IK BEN of ZIJN.

        Dat is veel makkelijker en veiliger.

        Dan hoef ik namelijk de nog aanwezige ego-energie niet onder ogen te komen.

        We leven nu eenmaal in de dualiteit en we zijn mens en daarom is er pijn en verdriet en eenzaamheid.

        En als de mens dat niet heeft/voelt dan leeft die mens niet vanuit zijn of haar HART.

        Dan leeft die mens vanuit zijn verstand/mind en heeft hij/zij verdriet, pijn, woede, eenzaamheid en alle menselijke gevoelens verstandelijk uitgeschakeld.

        Die mens is een robot zonder gevoel uit het hart.

        Nee hoor, ik kijk niet verder dan mijn neus lang is, ik ben een gevoelsmens in HART en 1 nier.

        Ach 99,999% der mensch die spreekt over HART, ZIJN en gevoel kent niet het verschil tussen zijn/haar ego en het werkelijke NU.

        Laat staan dat je dan kunt kijken/ontdekken wat er zich bij jezelf afspeelt.

        Ik wil natuurlijk wel kijken maar kijk via ego-energie en geef er toch lekker mijn eigen draai aan.

        Fijne Paasdagen.

  3. Mooi stuk en fijne reacties! Ikzelf zwabber tussen een aanhoudend en heel bekend eeuwig alleen voelen en aan de andere kant heel vaak alleen met mijzelf zijn zonder daar een probleem mee te hebben. Deze dagen zullen betrekkelijk stil doorgebracht gaan worden door mij, hunker eigenlijk wel naar het moment dat die ingebouwde eenzaamheid tot het verleden gaat behoren…..

    • Jean-Marc
      Ja, dualiteit werkt nu eenmaal zo dat je gedachten en emoties tussen 2 polen heen en weer slingeren. Door dit bewust mee te maken, zul je toch merken dat het zwabberen afneemt en uiteindelijk ophoudt. Dan is er geen sprake meer van onprettig alleen zijn of prettig alleen zijn, maar simpelweg van Zijn. 🙂

      • @Lia,

        Er valt ook wat voor te zeggen om de oorzaak van de eenzaamheid eens aan te gaan pakken 🙂

        (zijn er hier geen kerst smileys ofzo 🙂 )

        • Robert,
          Ja, dat kan. Er zijn vele wegen die naar Rome leiden.

          Ik vind wel dat zoeken naar de oorzaak van eenzaamheid inhoudt dat er iets mis zou zijn met eenzaamheid, en je bezig bent met redeneren over eenzaamheid. Terwijl naar mijn ervaring de oplossing niet ligt in dit redeneren en uitpluizen ervan. Je blijft dan ronddraaien in de cirkel van dualistisch denken.

          De oplossing overschrijdt de dualiteit, ligt een niveau hoger, namelijk in simpelweg Zijn en bewust-Zijn. Het gaat om de ontdekking/beleving van zuiver-bewust-Zijn en niet om de opvulling ervan (prettig alleen ZIJN of onprettig alleen ZIJN).

          Hier speciaal voor jou een flinke rij kerst-smiley’s (lol).

          https://www.google.nl/search?q=kerst+smiley&biw=786&bih=557&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=b_CXVO6QJsTbapaVgIAC&sqi=2&ved=0CCAQsAQ

          Fijne feestdagen Robert en een liefdevol 2015.

          • Ha Lia,

            Wat mij betreft juist niks mis met gevoelens van eenzaamheid of andere gevoelens. Die zijn je ingang om een stapje verder te komen. Ze zijn als het ware door jezelf achter gelaten om op te pakken. Alleen : ga je er in berusten? Berusten is niet hetzelfde als accepteren.

            Naar mijn idee ligt de oplossing inderdaad ook niet in het beredeneren of puur uitpluizen. Tenminste, als je dat met je hoofd gaat proberen kom je daar niet uit. Maar je kunt wel bewust geraken van de daadwerkelijke oorzaak van je emotie, en dat is de eerste stap om het op te lossen. En om de oorzaak op te sporen dien je juist uit je hoofd te gaan maar in je gevoel. Daar liggen jouw antwoorden.

            Ik geloof dat het wegnemen van de oorzaak de enige manier is om tot permanente verlichting te komen.
            De oorzaak van gevoelens van eenzaamheid kan divers zijn, maar het gaat vaak om het gevoel van afgesneden te zijn. Afgesneden van jezelf of van je bron.
            Als je eenmaal de kracht hebt gezien van transformatie van de oorzaak van je leed, dan wil en weet je niet anders. Dat is in ieder geval mijn verhaal, en die is te mappen op anderen.

            Dank je Lia, dat is lief! Jij ook fijne feestdagen en ook een liefdevol 2015!

  4. Mensen kunnen inderdaad geconfronteerd worden met zichzelf als ze alleen zijn. Ik denk vooral omdat mensen het moeilijk vinden om met hun gevoelens om te gaan en onder ogen te komen. Gevoelens van eenzaamheid bijvoorbeeld, wat een reden kan zijn om aansluiting bij anderen te gaan zoeken. Alleen dat gevoel van eenzaamheid, dat gevoel van gebrek aan aansluiting, dat gevoel van er niet bij horen, dat gevoel van afgesneden te zijn, het gevoel van niet verbonden met jezelf te zijn… dat vindt zijn oorzaak en dus oplossing niet in de buitenwereld, maar in jezelf!

    Waar bij het begin van het artikel aan voorbij wordt gegaan, is dat het kind (de ziel) een bewuste eigen keuze maakt om geboren te worden onder bepaalde omstandigheden, en ook onder welke maatschappij/cultuur. Dat is dus geen willekeur maar hoort bij de uitwerking van zijn/haar plan, en is daarmee dus geen slachtoffer van de omstandigheden. De samenleving draagt in die zin iets bij aan het plan van de ziel, en andersom. Onze maatschappij biedt in ieder geval veel mogelijkheden om te groeien, bijvoorbeeld om te leren vertrouwen op je eigen binnenwereld. Daar zijn we namelijk in de regel verder van af gaan staan.

    Ik kan doorgaans prima alleen zijn, heerlijk! 🙂 Al heeft er ook wel eens een randje aan gezeten dat ik gewoon liever niet onder de mensen was.

  5. Ik word helemaal blij van al die positieve reacties over alleen zijn. Hoe prettig en waardevol is dat!
    Hopelijk is het een stimulans voor mensen die er weerstand tegen plegen en het als negatief beleven.
    Het kan aan mij liggen, maar een tijdje geleden (toen het een ander artikel betrof over alleen zijn) waren de reacties nog veel negatiever.
    Het lijkt mij dat er dus progressie wordt geboekt.

    Bovendien blijkt, dat wij in het alleen zijn niet alleen zijn. 🙂

  6. Ik ben graag alleen thuis. 🙂 Heerlijk ontspannen en mediteren. Oh en soms zoekt mijn ego wel afleiding in films en series, maar dat geeft niet want dan kijk ik gewoon hele zielige films waarbij ik toch mijn verdriet kan loslaten. 🙂

  7. nou als het om grote groepen mensen gaat, zoals naar het strand op zondag bij mooi weer, winkelen op zaterdagmiddag 3 uur, grote concerten, dan heb ik altijd de omgekeerde beweging gehad en juist gaan op die momenten als de grote meute nog elders, dus (als het al op zondag zou moeten en maandag niet zou kunnen) zorgen dat ik om tien uur op het strand ben en tegen enen maken dat ik wegkom,en zaterdag winkelen (als het al niet op een andere dag kan) ook tegen de tijd dat het druk wordt huiswaarts keren. Ik vind het niet erg dat er ook andere mensen zijn, het is alleen dat massale, grote groepen, drukte en luidruchtig.

    en ja ik geloof dat ik ook wel wat een einzelganger ben, niet bewust of zo gekozen, ik vind het bij tijd en wijle ook wel eenzaam.

  8. “Door je angst- de angst om jezelf te verliezen, je zintuigen, je gezond verstand, je geest en alles, want de Ik die je van anderen hebt gekregen bestaat uit al deze dingen- lijkt het erop dat je op weg bent om gek te worden.”

    Pas als je jezelf verliest kun je van nature zijn wie je bent.

    Daar (wat je van nature bent) hoef je niets voor te doen of te laten.

    Dat gaat gewoon vanzelf zonder 1 enkel spanning of behoefte tot iets.

    Zoals de hartslag vanzelf gaat zonder dat daar iets mee bezig hoeft te zijn, zo ben je jezelf zonder ook maar met jezelf bezig hoeven te zijn.

    Dat jezelf zijn is niet afhankelijk van ook maar iets.

    Het is ook niet gebonden aan voorwaarden of omstandigheden.

    Het behoeft ook geen bescherming.

    Mogelijk is dat herkenbaar uit de ongedwongen kindertijd waarin er nog geen grens die ik heet getrokken was.

    Als de mens bezig is met zichzelf wil dat enkel zeggen dat hij/zij zichzelf niet is.

  9. Alleen als er ego-energie is kan er gesproken/gevoeld/de beleving zijn van ALLEEN en MENIGTE.

    Is er geen ego-energie/opgeworpen grens die zich IK noemt/voelt dan bestaat er niet zoiets als ALLEEN en MENIGTE.

    Dan is er niet het ego/de mind wat/die met zichzelf bezig is en alles ervaart vanuit zijn/haar afgescheidenheid/beschermingsgrens.

    DAN is het zoals het bestaan het bedoeld heeft.

  10. Ik kan genieten van het alleen zijn.
    Mijn dag is te kort.
    Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om
    Achter de meute aan op het strand te liggen bakken.
    Ik gril van grote mensen menigten , het benauwd mij.
    Ik voel mij ellendig tussen de drukte.
    Alleen mijn eigen adem horen, echt relaxste.
    Het zweet breekt mij dus zeker niet uit.
    Integendeel ik kijk er naar uit om weer
    Een dag met louter alleen met mijn
    Eigen ik te zijn.

  11. Las het en voel herkenning, onderaan zag ik ohhh…. het is van Osho. Mijn favoriete verteller sinds 1999. Ben het er mee eens en verbaas me hoe en waarom mensen van alles doen om bezig te blijven en bang zijn om alleen te zijn. De mens heeft tijd nodig voor zichzelf en is bang voor alleen zijn, is ook mijn mening. In deze maatschappij wordt je dan toch wel als een rare bekeken, dat er iets mis is met je. Als je je niet aanpast aan de maatschappelijke normen en waarden lig je eruit. Maar dat is geen treurnis, want je kan zijn wie je bent. Maar toch zie ik ook de kracht van een vreugdevol delen met de ander. Het is niet de bedoeling om als kluizenaar te leven, voor mij. Na een lange stilte en binnen zijn kan en wil ik de vreugde altijd weer delen met dierbaren. Het is niet zo dat ik met mezelf, solo, geen geen vreugde voel, want ik heb leuke feestjes met mezelf hoor ;-).

  12. de ‘Dark night of the Soul’ is een kans om te ontwaken. Om te stoppen je Zelf te (laten) onderdrukken. Die gewaarwording is keihard want rock bottom.
    Je komt dan te weten dat: Iedereen kiest toch echt zelf voor dit leven, deze ouders, deze omstandigheid.
    Oeps en die komt binnen!
    So stop being so judgemental of others who have ’caused’ you this ‘pain’ ( There R no others…. remember?)
    No one can harm you. Jij en jij alleen bent baas.
    Doorzie het spel die je Zelf wenste te spelen en snap out of it.
    Stop playing the victim!
    Tenzij je daarvoor blijft kiezen natuurlijk.
    <3

  13. Niemand wil graag alleen zijn. Iedereen wil bij een groep horen, en niet bij een, liefst bij meerdere groepen.

    Wat mij betreft gaat het om een evenwicht tussen alleen zijn en samen.

    Punt is dat men tot de verkeerde groep gaat behoren als men zichzelf niet kent. Het alleen zijn is een middel om tot jezelf te komen, het Zelf te leren kennen. Zodra men de eigen trilling kent, wordt de zielengroep gevonden waartoe men behoort.

    Ze hadden beter rustig thuis kunnen blijven waar het stil is- omdat alle idioten op zoek gaan naar een eigen plekje

    Schelden hoeft van mij niet.

    • @Lia,

      Ik snap hem wel, je zit in verschillende fases van je leven. Het kan soms best frustrerend zijn als je andere de juiste kant op wil leiden, je doet er je best voor, maar alsnog laten ze je vallen, blijf je alleen achter op een gegeven moment met al je goede bedoelingen, best een zware opgave om doorheen te moeten. Maar komt uiteindelijk goed.

  14. Ik loop al jaren mijn eigen pad zonder me druk te maken wat een ander hiervan vindt. Het is mijn leven en ik doe waar ik me goed bij voel. Als kind voelde ik me al niet prettig in grote groepen, op verjaardagen en op plaatsen waar veel mensen waren. Voelde ik me toen het “zwarte schaap” omdat ik anders dan de anderen was en vond ik dat vervelend, nu realiseer ik me dat ik nooit in die meute heb gepast en me daarom zo voelde. Nu vind ik het heerlijk om het “zwarte schaap” te zijn en mijn eigen weg te gaan. In m’n eentje op het strand te banjeren als de meute weer in de file staat om naar huis te gaan. Liever naar het park ga dan naar de stad om te winkelen voor spullen die ik helemaal niet nodig heb maar om erbij te willen horen. Ik hoef alleen mezelf maar tevreden te houden en daarmee heb ik alle ballast overboord gegooid die mij ooit verzwaard heeft. En ik moet eerlijk zeggen, ik heb me nog nooit zo “licht” gevoeld.

  15. Mooi goed stuk man. Helemaal met je eens. Veel mensen vragen zich af waar de ontevredenheid vandaan komt of dat ze iets missen in hun leven. Dat is dus inderdaad omdat ze zo ver van hun ware ik verwijderd zijn.

  16. hmmm heel waar dit artikel. ik heb me enige jaren geleden al gedistantieerd van de vele invloeden die me tegen werken. Ik ben heel graag alleen en voel me dan uitstekend. het zijn de mensen om me heen die hier niet of moeilijk mee om kunnen gaan. Ze denken dat er wat mis is met me en dat ik achter de geraniums zit met mijn 40 jaar. Ik heb gewoon niets meer met veel dingen waar de “gewone” mens zich mee bezig houdt. leven als aapjes die elkaar nadoen en zijn zich doorgaans niet bewust van het ” systeem” dat hun leeft en willen dit ook niet horen als ik het er over heb. Ik ben maar raar en paranoïde…lol. nou, laat mij dan maar lekker raar zijn en alleen. eenzaam ben ik iig niet…

    • @darklight,

      Haha dat ervaar ik dus ook. Dat je raar bent.. dacht het ook lange tijd van mezelf maar ben erachter dat ik al die tijd zag hoe dingen werkelijk zijn en leer daar op te vertrouwen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in