DELEN
Pinguin-springt

“Angst is een slechte raadgever”.

Wie kent het gezegde niet? En toch blijft het moeilijk om ons niet door angst te laten leiden. We kunnen zelfs duizend angsten uitstaan.

Er bestaan allerlei soorten angst: paniek, faalangst, of fobieën. Angst voor spinnen, pleinvrees, hoogtevrees, etc., etc. Eén bijzondere vorm van angst die boven tafel kan komen tijdens het transformatieproces is angst voor verandering.

Wie zich op geestelijk gebied wil ontwikkelen, ondergaat een transformatieproces. De woorden “transformatie” en “proces” zeggen het al: zij duiden op omvorming en verandering. Juist door extra aandacht te besteden aan dit proces, zullen veranderingen sterker opvallen en zich zelfs sneller voordoen dan voorheen. Wij veranderen en hierdoor verandert de wereld om ons heen mee. We verliezen oude vrienden; veranderen van baan, verwerven andere normen en waarden, en ontwikkelen in de loop der jaren een andere kijk op het leven. Het zijn slechts enkele voorbeelden waarmee we geconfronteerd kunnen worden.
Zonder verandering is er dus geen groei en ontwikkeling mogelijk. En daar zit nu net het dilemma.Pinguin-springt
We willen wel een transformatieproces, maar de bijbehorende veranderingen willen wij niet.

Ons dagelijkse bestaan is meestal zó georganiseerd dat ons leven op vrij constante wijze zijn gangetje gaat. We ervaren het als veilig en vanzelfsprekend en zijn gewend aan een bepaald ritme. Wat we vergaard hebben, willen we graag behouden, want we gaan voor zekerheid. We raken bezorgd en angstig om bezit te verliezen; met minder toe te moeten. Alleen al de gedachte dat er iets in ons bestaan zou kunnen wijzigen, levert angst op; laat staan als er daadwerkelijk iets aan onze situatie verandert.
Ja, soms staat ons hele leven op z’n kop.

Het kan door allerlei situaties van buitenaf worden beïnvloed: door een financiële crisis, een epidemie, een windhoos, een auto-ongeluk, etc. Wanneer we hieraan denken, ontstaat al snel het gevoel vogelvrij te zijn, overgeleverd aan de welwillendheid van onze medemens en aan de veranderlijke krachten van Moeder Natuur.
We zijn gehecht aan familie en vrienden, en kunnen ze zelfs als bezit zien. Hoe moeilijk is het dan om van onze dierbaren afscheid te moeten nemen.
Kortom, al dit soort verandering maakt ons onzeker. Het tast ons gevoel van veiligheid aan, en roept – afgezien van angst – allerlei andere vervelende emoties op: pijn, verdriet, boosheid.

Maar kijk eens om je heen. In de Natuur is niets bestendig, want alles is in beweging.
De paren van tegenstelling – het dualiteitprincipe – zorgen voor constante verandering. Sommige daarvan zijn voorspelbaar, zoals de dag die verandert in nacht, en de nacht weer in de dag. Dat geeft ten minste een klein beetje zekerheid.
De meeste processen voltrekken zich echter op onzichtbare wijze, welhaast sluipend en onvoorspelbaar.
In principe kan alles van dag tot dag, van minuut tot minuut wijzigen. Leven kan zomaar overgaan in dood, gezondheid in ziekte, oorlog in vrede en andersom. Het is geven en nemen. Het is een voortdurend opgaan, blinken en verzinken, al valt het niet altijd op.

De mens – die onderdeel is van de Natuur – verandert op eigen niveau mee. Elke zeven jaar gaan wij zogezegd “dood”, omdat ons lichaam dan is veranderd in een totaal ander lichaam met nieuwe moleculen en cellen. Het oude lichaam bestaat niet meer. Maar dit niet alleen. Ook onze gedachten, gevoelens, inzichten en behoeftes muteren in de loop der tijd. We denken niet meer hetzelfde als toen wij nog kind waren, vinden andere dingen belangrijk. We zijn niet meer dezelfde persoon als een paar jaren geleden.This Is Me  Afraid  by naaera 480x360 Een liefdevolle benadering van Angst

De conclusie is dat verandering bij het leven hoort. Angst voor verandering betekent angst voor het leven. Wij willen of durven niet in het leven te staan, zoals het zich aankondigt met al zijn veranderlijke aspecten. Verzet hiertegen is echter zinloos. Door ons aan de realiteit te houden, dat het zichtbare vormleven veranderlijk en onzeker is, ontstaat er een andere visie op het leven. We leren flexibel om te gaan met hetgeen zich aandient. We nemen de dingen zoals het komt. De wereld verandert en wij veranderen mee. Zo drijven we mee op de flow, de Grote Rivier van het Leven. Dat is niet altijd makkelijk, omdat we niet weten wat de bedoeling is. En al evenmin weten wij wat de toekomst zal brengen. Meegaan met de Stroom des Levens vraagt dus om overgave en vertrouwen in waar wij naartoe geleid worden. Dan wordt het leven een leerschool en een spannend avontuur, waarbij zich iedere dag iets nieuws kan aanbieden. Dan wordt ook het Doel geopenbaard, namelijk besef van een eeuwig, onveranderlijk Leven of Zijn.

Lia

28 REACTIES

  1. "Angst voor verandering".
    .
    Wat er dan zogenaamd verandert heeft niets met jezelf van doen.
    .
    Ik bevind me al vele jaren op deze aardkloot en natuurlijk kan ik via dat geheugen tot de conclusie komen dat alles verandert maar zo ervaar ik dat niet.
    .
    Dat wat vanaf de geboorte de wereld aanschouwde is nog precies hetzelfde als wat nu de wereld aanschouwt.
    .
    Dat is wat ik als mezelf zou kunnen betitelen.
    .
    Is er eenmaal het natuurlijke geworteld zijn in dat jezelf dan verandert er nooit meer iets.
    .
    In het moment NU verandert er ook nooit iets.
    .
    Al kan het we iedere milliseconde nieuw zijn maar dat wordt vanuit het NU niet zo ervaren.
    .
    Vanuit het geheugen/mind is het een ander verhaal maar dat behoeft geen ervaringen in het NU te doen ontstaan.
    .
    Eerst maar eens datgene vinden/herkennen waarvan je zeggen kunt; dat is onveranderlijk.
    .
    Eenmaal dat gevonden/herondekt zal dat je kijk op dingen doen veranderen.
    .
    Zeker op de onjuiste beelden van jezelf die angst op verandering doen ontstaan.

    • @Aart, i knew it! ik dacht al dat ik jed Mckenna las in jou 🙂 Het waren de allereerste boeken die ik las toen ik ineens gefascineerd raakte door ‘spiritualiteit’ (wat een loos begrip is me dat anyways). “Verder, alsmaar verder” is z’n devies hé, tot er niks meer overblijft. Wel, daar ben jij alleszins goed mee bezig, me dunkt 🙂

      • @stien, alles is maar een mogelijkheid om uit je eigen werkelijkheid van het hoofd te geraken.

        Zo ook ene Jed of Aart.

        De woorden die gebezigd worden zijn wat mij betreft pure onzin, ze kunnen hooguit een hulpmiddeltje zijn of een herinnering/herkenning van hoe het is ‘buiten die droomstaat’.

        ‘Verder, verder’ lijkt mij gezien vanuit de droomstaat, nog aanwezige ego-energie.

        Is die ego-energie opgelost dan is er geen verder meer.

        Dan is er enkel deze aardse werkelijkheid gezien zoals tie werkelijk is.

        Dit lichaam heeft gewoon zuurstof, bouwstenen, bepaalde temperatuur nodig om voort te kunnen bestaan.

        Met een flinke vaart met je hoofd tegen een boom lopen zal een rode/blauwe plek doen ontstaan op het hoofd, etc, etc.

        Dat mis ik geloof ik, ik heb een jaar of 4 een boek van Jed gelezen en als dat geheugen de juiste gegevens nu produceert dan mis ik bij Jed dat er gewoon die simpele aardse werkelijkheid is die voor ieder mens geldt.

        Waar het mij om zou gaan is dat de mens gaat inzien dat de werkelijkheid die het hoofd vertelt en je voelen laat, niet de werkelijkheid is.

        Van die onwerkelijkheid zou de mens zich kunnen ontdoen.

        • @Aart, ‘t is dan maar de vraag of je ‘nieuwe’ aardse werkelijkheid de werkelijke werkelijkheid is. ‘t is wel de bedoeling dat er op’t eind niks meer overschiet, toch 🙂 Of wat is je bedoeling eigenlijk van al die moeite om je van alles te ontdoen?

          • @Koppeltje stien en Aart, loop jij liever met je ogen dicht op deze aardkloot rond of met je ogen geopend?

            Met de ogen dicht loop je overal tegenaan en is er spanning en ellende.

            Met de ogen open zie je alles zoals het werkelijk is en is de aardkloot 1 grote speeltuin waar je in mag/kunt spelen.

            Tuurlijk is dat laatste volgens het ego wel leuk voor een dagje maar gaat dat wel snel saai worden.

            Het ego is er namelijk niet gebaat bij als alles altijd maar gladjes verloopt.

            Het voelt zich dan overbodig en wordt niet gevoed door de brandstof die, ik, ik, ik heet.

            Stientje, het punt is dat je je vanuit de werkelijkheid nergens van hoeft te ontdoen.

            Als kind stonden we in de werkelijkheid.

            Tot dat het ego zijn intrede deed en dat is als een gekleurde bril die de werkelijkheid verkleurd.

            Die bril is gebaseerd op angst, spanning, wrijving, ik kom tekort, ik ben niet goed, ik moet nog dit en dat want dan voel ik me pas prettig, etc, etc.

            Vanuit ego lijkt het moeite om het ego te onderzoeken en natuurlijk heeft het ego daar geen trek in.

            Vanuit de werkelijkheid is het zo onwerkelijk om constant zo`n ego mee te moeten slepen/in stand te moeten houden.

            Vanuit de werkelijkheid of wat we in wezen zijn is ego pure waanzin/bedrog.

            Zoiets als je handen en voeten iedere ochtend als je opstaat bij elkaar binden en zo door je dagelijkse leventje gaan.

            Vanuit het ego zal het niet zo ervaren worden en dat is geheel logisch want ego voelt zich wel lekker met ego, lekker de controle, het weet waar die aan toe is, beetje mopperen dan weer lol, ik voel me zus en ik voel met zo, ik, ik, ik.

            Het ego is ook een kei om zichzelf in stand te beredeneren, het is onmogelijk als het aan zichzelf zou moeten gaan twijfelen.

            Als je als ego pech hebt dan is er nog zoiets als bewustzijn of hoger zelf of ziel wat de mogelijkheid biedt tot inzicht/bewustwording m.b.t. ego.

            Ik heb het niet zo op ‘hoger zelf of ziel’ mij zegt het namelijk niets en de kans vanuit het ego is groot (99,99%) dat het ego met dat ‘hoger zelf en ziel’ aan de haal gaat vanuit eigen belang.

            Maar van mij mag een ieder zijn/haar fase doorleven, ik heb geen angst voor verandering, ik heb enkel angst voor Lia.

            Mijn hemel wat rolt er weer op zo`n vredige zondag uit, laat me toch lekker slapen.

            • @ontkoppelde Aart, kan het geloven dat je moe wordt van al dat gerationaliseer en geobjectiveer over grote boeman ego! Maar het is natuurlijk fantastisch voor je dat dat je door al dat ego-gestrip ‘de ware werkelijkheid’ heb ontdekt! Met je oogjes open kijk je gewoon knal in het niet te vatten mysterie des levens. En je hebt je onderweg nog eens ontdaan van alle spanning en ellende ook. Moest jij al niet lang opgestegen zijn ondertussen?

            • Ha Aart,

              ik heb geen angst voor verandering, ik heb enkel angst voor Lia. </blockquote.

              Gutte gut, zielepiet.
              Als ik het niet dacht!
              Toch een held op sokken?
              Hi, hi, hi.
              Heb jij voor de verandering het artikel al gelezen over de overgevoelige Aart van de man?
              😆
              Het is inmiddels 11.10 uur, maar toch nog een hartelijk welterusten.

  2. “Vertrouwen op jezelf”.

    Eens even kijken hoe dat tot stand komt.

    Hier zit ik in bed met een laptop op de schoot wat toetsen in te drukken.

    Wat is er meer.

    Ik kom op niets.

    Wat moet ik in Lia`s naam doen om een ‘jezelf’ te laten ontstaan.

    Ik moet in dat hoofd kruipen en wat dingen gaan verzinnen.

    Ik verzin een ‘jezelf’, ik geef die jezelf maar gelijk een naam, weet je wat ik noem dat ‘jezelf’ Aart en aangezien er iets tussen de benen bengelt noem ik Aart een man.

    Dat ‘jezelf’ heeft een lichaam van 190cm lang en zie dat ‘jezelf’ heet Aart en is een lange man van 190cm.

    Dat ‘jezelf’ vindt zichzelf wel aardig en ook alle ander ‘jezelven’ die hij tegen komt zeggen dat tegen hem dus we hebben al een aardige lange man die Aart heet.

    Oei nou komt een lastige hoor, die aardige Aart met dat lange lichaam moet op zichzelf gaan vertrouwen.

    Mijn Robbert, wat is dat Aart`s naam, ‘vertrouwen’.

    Is er nou echt geen leven mogelijk zonder al die hoofd-poespas?

    Kan ik nou echt niet door het leven zonder al die benamingen, bedachte waarden die daaraan gegeven worden?

    Wat heeft een ‘jezelf’, een beeld van hoe je denkt te zijn, een beeld van hoe je naar jezelf kijkt voor enige nut?

    Wie heeft dat ‘jezelf’ verzonnen/doen ontstaan?

    Heeft een kind een ‘jezelf’ beleving?

    Dat zelfde ‘jezelf’ is de enige die angst heeft voor verandering.

    Een beeld, wat hersenschakelingen in je hoofd wat angst heeft voor wat tie noemt verandering.

    Het moet toch niet gekker worden.

    Mens, ontwaak toch eens uit je eindeloos zich herhalend proces in je hoofd en kom eens met beide voetjes op aarde en ‘geniet’ van de werkelijkheid die je op dit moment zelf kan bepalen.

    Ohhh nee, nu zit mijn jezelf in de problemen, ik voel een verandering aankomen, ik moet uit bed, de blaas geeft namelijk een seintje, ik durf niet, wie weet wat me te wachten staat, de bril zal maar naar omlaag donderen.

    Ach een ieder zijn/haar proces, je weet tenminste wat je hebt; een proces.

    Een zelf gekozen proces waar je jaren en jaren mee bezig bent en je jezelf lekker bezig houdt en heel veel leert en bewust wordt en nog meer leert en ervaart.

    Nou, me hoela aan dat proces, ik ben eruit gestapt, ik heb mezelf (dat beeld dat me aangepraat was door anderen en dat dat beeld van dat zogenaamde zichzelf had) uitgespuugd, zinloze bedoening dat proces.

    Ik weet niet wie ik ben en wat ik doe of ga doen, het zal me allemaal een zorg zijn, ik ga nu echt plassen.

    • Dag Aart,

      Maar dat is het toch Aart, jij bent er uit gestapt, en dus uit jezelf. Dan is er toch niets meer, behalve enige primaire behoeftes en lichaamsfuncties. En vanuit die beleving vind je al het andere nutteloos, zinloos en betekenisloos. Maar zou dat werkelijk zo zijn, zouden dat nu allemaal hersenspinsels van de mens zijn? I think not 🙂 Al kun je daar werkelijkwaar alles mee wegredeneren en platmaken, wat je dan ook doet. Hoe is dat ontstaan dat je het zo bent gaan beleven en dat je het zo bent gaan doen?

      Mijn hond weet niks van liefde en vertrouwen, weet ook niks van het grotere geheel, van reincarnatie, en is zich ook niet bepaald bewust van zichzelf. Heeft wel bepaalde angsten, kan niet zo goed tegen verandering.

      Voor m’n hond is het zo wel goed, en het is ook niet anders bedoeld. Voor mij is het wel anders bedoeld, mijn proces en bewustzijn is dan ook anders. Die potentie heb je nou net als mens zijnde. Waarom downgraden (als je het toch over software hebt) naar een ‘lager’ bewustzijn (geen waardeoordeel)?

      Hartelijke groet, Robert

    • Ha Aart,
      Je hoeft je lengte niet speciaal te vermelden, hoor.
      We snappen zo ook wel dat je met kop en schouders boven alles en iedereen uisteekt. En dat je zóóóóó veel licht uitstraalt, dat je niet zonder zonnebril kan.

      Maar goed, een klein beetje geduld voor degenen die zich nog in het proces bevinden, zou welkom zijn. Ontwaken gebeurt namelijk zomaar vanzelf, maar niet zomaar vanzelf. Dat weet jij toch ook wel?
      Dag Lia

  3. Leuk en toegankelijk geschreven Lia! 🙂

    Als je zo schrijft over angst voor verandering, dan denk ik meteen aan : niet op jezelf kunnen vertrouwen. Daar zeg je op het einde ook iets over.
    Zo kan het leven, en ook je angsten, je iets over jezelf doen leren en helen.

    Warme groet, Robert

  4. Angst voor verandering.

    Mijn Lia, ik krijg al de kriebels als ik die zin lees.

    Met verandering lijkt mij niets mis.

    Al moet ik bekennen dat ik niet weet wat verandering is.

    Ik snap mentaal wel wat de mens onder verandering verstaat maar zelf ervaar ik nooit dat iets verandert.

    Komt waarschijnlijk door het geheugen, ik kan me niet herinneren hoe het voor die tijd was.

    Maar vooruit, verandering.

    Wat is nou de oorzaak, de basisbeleving waarom de mens angstig is voor verandering?

    • Ha Aart,
      Wat de oorzaak is? Zeg jij het maar. Ik zou het niet weten, of het moet je ego zijn. Volgens mij het enige ding dat kriebels kan krijgen. Je zag natuurlijk die zwarte dame van Matias rondlopen. Je weet wel die dame met haar 8 harige poten.
      Groetjes Lia

      • @Lia, okay we gaan op onderzoek uit.

        Wat is angst.

        Hoe ontstaat angst.

        Wat is het nut/ de functie van angst.

        Is angst in basis niet een prikkel van het lijf dat er directe beschadiging van het lichaam mogelijk of gaande is.

        Komt de meeste angst niet voort uit gedachten over iets ipv dat angst gebaseerd is op directe dreiging.

        Heeft 99,99% van de angst die we voelen niet met een foutief beeld van onszelf te maken.

        Wat is ego.

        Is ego niet enkel een beschermingsmechanisme ontstaan vanuit angst.

        Is ego niet enkel gebaseerd op ik kom tekort, ik ben angstig, als ik het maar goed heb.

        Bevindt ego zich niet enkel in het hoofd en bestaat het niet enkel uit wat hersenschakelingen die niet gebaseerd zijn op het heden maar op verleden.

        M.a.w. angst voor verandering is al niet gebaseerd op werkelijkheid.

        Hoe kun je namelijk al weten dat verandering niet ten goede van iets komt.

        Angst voor verandering komt voort uit het basisgevoel niet voor jezelf te kunnen opkomen, voor jezelf te kunnen zorgen, jezelf niet als heel te ervaren.

        M.a.w. je staat niet in de werkelijkheid maar zit in het hoofd en draait op oude software van een klein afhankelijk wezentje.

        Tis zo simpel.

        De mens vertikt het enkel om dingen te onderzoeken en blijft maar hangen in woorden, gedachten en oude energie.

        Ik vermoed dat als de mens eens per ongeluk wakker schrikt uit zijn/haar afhankelijke kindenergie dat tie zich dood lacht of vrijwillig laat opnemen.

        Ik heb beide gedaan.

        • Aart,

          Hoe kun je namelijk al weten dat verandering niet ten goede van iets komt.

          Voor mij is het positieve dat verandering een leerschool is. Het schept de mogelijkheid om te groeien en je te ontwikkelen. Tijdens die ontdekkinsreis valt er steeds iets anders ontdekken en te leren.

          Wat ik verder van belang vind, is dat de ontdekkingsreis in het veranderlijke je naar het Onveranderlijke Zijn brengt, waar alles Eén en hetzelfde is en blijft.

          Angst voor verandering vormt een beletsel voor dit proces. Daarom (zoals je zegt) vertikt de mens het om dingen te onderzoeken, en blijft hij in de oude situatie hangen.

          Angst is een prikkel van het lijf, een signaal dat er iets mis dreigt te gaan. Ik twijfel echter of daar de oorsprong ligt. Het zou toch kunnen dat de mens onbewust een herinnering heeft aan zijn Bron, namelijk onveranderlijk Zijn, onvoorwaardelijke Liefde, en dat daaruit de angst onstaat voor verandering. Dus angst voor verandering zou dan een positieve waarschuwing zijn om de Bron niet uit het oog te verliezen.

          M.a.w. je staat niet in de werkelijkheid maar zit in het hoofd en draait op oude software van een klein afhankelijk wezentje.

          Wat in het hoofd zit is een dualistische wijze van denken, waardoor de mens die in beginsel Heel is en Eén onderscheid maakt tussen ik en de ander.
          Zo ontstaat volgens mij ego.

          Dag Lia

        • Lia, Aart,

          Als mensen angst hebben om hun proces aan te gaan, dan kan het enerzijds gaan om angst voor verandering, maar zeker ook angst om zichzelf eerlijk in de spiegel aan durven te kijken. Zo hebben we onze mechanismes om bepaalde stukken van onszelf liever niet onder ogen te hoeven komen

          Elke angst komt voort uit je eigen proces, en komt zo doende voort uit jouw levensplan, waarvoor je zelf je lessen hebt gecreeerd. Dus ook die genoemde angst voor verandering.
          Dan is het denk ik een kwestie hoe de balans doorslaat : hoeveel meer angst (of andere belemmerende emoties, gedragingen) kun je nog verdragen, alvorens je eens een blik op jezelf wilt werpen, om daar nu eens mee aan de slag te gaan.

          Het maakt niet uit welke absolute werkelijkheid er bestaat (en die je tegen een ander aan kunt houden), het gaat op dat moment om de werkelijkheid die je zelf ervaart. Dus als jij angst ervaart, is dat jouw werkelijkheid. Dat is jouw ingang tot een deel van je eigen proces.

          Hartelijke groet, Robert

          • Goedemorgen Robert,
            Bedankt voor je aanvulling.
            Ik heb mij hierboven beperkt tot angst voor verandering. Angst voor jezelf, angst om jezelf onder ogen te zien, zijn zeker aandachtspunten die tijdens het transformatieproces naar boven komen. Ik zou mij voor kunnen stellen dat die angst dan ook een positieve rol speelt, omdat het dan een signaal is dat er kennelijk iets mis is, en er dus iets veranderd moet worden. Wie 100% tevreden is (over zichzelf) kent namelijk geen angst.
            Groetjes Lia

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in