DELEN
nieuwetijdskind en school

ik heb op de een of andere manier de drang om mijn schoolverhaal te willen vertellen, dus hier komt het 🙂

Ik ben nu momenteel 18 jaar, Op de basisschool “leek” ik een gemakkelijk doelwit om gepest te worden, Maar op de 1 of andere manier wist ik dat het meer over hun zei dan over mij, Het pesten raakte me wel, ik vondt het niet leuk ,het was een soort angst geworden. Maar de woorden die werden gezegt raakten mij niet want ik wist wie ik was en ik was tevreden met mezelf, want ik was “mezelf”. En daar was ik erg blij mee, ik was liever mezelf en dan met 1 vriend/in dan meelopen met de groep en wel 10 vrienden hebben.

nieuwetijdskind en school
ik kon mezelf blijven en mensen noemden mij op de 1 of andere manier ook een portret, ik werd gerespecteerd omdat ik zo erg mijzelf was,

Dit heb ik gelukkig doorgezet, en ben veel bij mezelf gebleven. Wel vergat ik mijzelf af en toe, ik had/heb een groot inlevingsvermogen en wou iedereen helpen, leraren , leerlingen , mijn ouders, ik voelde me soms ook de ouder van mijn ouders en leraren.

Op de basisschool heb altijd een angst gehad voor mijn juffen en meesters, al sinds de peuterschool. In groep 2 wou ik nooit naar school, ook had ik telkens moeite om naar een ander jaar te gaan. Bang dat ik weer andere juffen en meesters kreeg, ook al had ik een angst voor de juf die ik op dat moment had, ik wou niet naar een ander jaar en een andere juf of meester. In groep 7 en 8 ben ik “gepest” door mijn meester, hij schreeuwde naar mij als ik een antwoord niet wist met bijvoorbeeld rekenen. Vaak zei hij “GVD JE ZIT IN GROEP 7 JE HOORT HET ALLANG TE WETEN” hij vondt me dus dom, op de momenten dat hij dat zei moest ik altijd huilen maar ik heb zo me best gedaan om dat niet te laten zien, De tranen zaten in mijn ogen maar ik liet ze er niet uit gaan. Toch heb ik het hem allang vergeven, ik mag hem enorm , het is dan al een aantal jaar geleden maar ik bekijk hem hoe hij op het moment is, niet hoe hij toen was, het gedrag dat hij toen had was niet goed, maar ook hij had/heeft dingen te leren, ook zijn gedrag kwam ergens vandaan. Ik ben erg blij dat ik die basisschool periode heb meegemaakt. Ook ik heb er veel van geleerd! en zelf zie ik dat alles een reden heeft.

Op naar de middelbare school, 1e en 2e klas was fantastisch!!! ik kon mezelf blijven en mensen noemden mij op de 1 of andere manier ook een portret, ik werd gerespecteerd omdat ik zo erg mijzelf was, mijn gedrag was ook erg anders vergeleken de andere kinderen in mijn klas, maar toch had ik veel vrienden, iedereen waardeerde mij, ook al was ik niet beinvloedbaar door de klas. Ook met mijn leraren had ik een enorm goede band, ik werd zelfs geknuffeld door de leraren, een heel warm gevoel gaf dat. Want dat was ik nooit gewend van de leraren.

De 3e en 4e klas waren minder, In de 3e klas zat ik op een hoger niveau en ik kwam in een nieuwe klas samen met mijn beste vriendin, zij was redelijk beinvloedbaar en ging veel om met jongeren waar ik liever niet mee om wou gaan, het was niet dat ik ze niet mocht, maar bij hun voelde ik me niet op mijn gemak. Mijn beste vriendin liet me achter , en het 3e jaar heb ik “alleen” doorgebracht, ook werd ik een beetje gepest door 1 meisje. Dat meisje zei tegen mij “je lijkt jezus wel blablaablaaaaaaa” ze zei woorden die mij erg raakten, woorden over hoe ik in het leven stond maar waar ik het nooit echt over had. Op dat moment was de hele klas tegen mij. Na een aantal maanden kreeg ik de kans om terug te gaan naar mijn oude klas, de vertrouwde oude klas, maar op de 1 of andere manier had ik de drang om te blijven, het 3e jaar was bijna om en ik dacht ten eerste “ik leer er alleen maar van” en als ik dit heb kunnen overleven dan lukt het volgende jaar ook wel! dus ben ik gebleven. En het 4e jaar ging veel beter!!!

Nu doe ik het 2e jaar Jeugdzorg op het mbo en ik heb het enorm naar mijn zin! erg leuke klas en leuke leraren! maar ik heb nog altijd moeite om naar een ander jaar te gaan, met name door de leraren, Ik mag ze enorm en ik ben bang dat ik andere leraren krijg, terwijl ik deze net enorm mag en me vertrouwd voel bij ze.
Of dit hele verhaal jullie interesseerd, ik weet het niet maar het voelt goed voor mij om het behalve aan mijn ouders ook aan jullie kwijt te kunnen, en dat andere mensen misschien zelfs herkenning vinden!

Bedankt voor het lezen!
Gr Anna

4 REACTIES

  1. @Anna, lieve Anna. Je mag best stoppen met jezelf verexcuseren, hoor 🙂 Ik weet niet of het van toepassing is maar je zou ook kunnen visualiseren dat je de banden die je hebt met leraren (die je wilt loslaten) “doorknipt” . Wel zorgen dat je daarna licht laat stromen door die band, waar ie is afgeknipt, naar jouzelf toe. Soms zit zo’n band in je buik, dan kun je daar ook licht in laten stromen. Kun je sowieso doen, licht naar de situatie of datgene wat je wilt helen sturen; maar dat wist je intuïtief al denk ik.

    • @Gordon, Met die banden doorknippen vindt ik een erg goed idee! Ik zal het zo weer proberen! ik visualiseer me dan alsof er een lint vanuit mijn buik riching de lerares der buik gaat en dan doe ik er een schaar tussen! Hoppakeee! dan nog even licht er na toe laten stromen.

      Bedankt!

      Ps : je hebt gelijk, ik moet wat minder sorry zeggen, diep in me weet ik dat het niet nodig was maar ik denk dat het macht der gewoonte is :$

  2. Mooi dat je jezelf durft te zijn/blijven, Anna! Nu nog de vertrouwde leraren durven los te laten. Wie weet welke ervaringen je daar voor terug krijgt?

    • @Gordon,

      Het lijkt me inderdaad goed voor me als ik de leraren loslaat, dit doe ik s’avonds vaak, als ik in bed ligt dan probeer ik de leraren letterlijk los te laten, ik laat mijn “iets” ik kan het niet beschrijven wat het is want ik weet zelf niet eens wat het is, maar dat laat ik richting mijn voeten stromen en dan via mijn voeten eruit, dan voelt het ook echt alsof het stukje leraar eruit is, ik moet er wel moeite voor doen, kost me kracht zegmaar, maar het werkt wel! en het gekke was, ik heb mijn leraren ook losgelaten van mijn middelbare school, maar er was 1 lerares waar ik toch echt een band mee had en ik vond het moeilijk om haar los te laten, de nacht dat ik voelde dat ik het echt had losgelaten was super mooi, maar de volgende dag kwam ik haar tegen ( wat nooit gebeurde ) en ze begon gelijk een gesprekje met me aan, Had ik haar geestelijk losgelaten en dan kom ik haar gelijk tegen , wahahaa. Maar gelukkig heb ik het nog steeds kunnen loslaten 🙂

      Nu deze leraren nog!

      ( ik praat soms best veel, dus sorry voor het lange bericht )

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in