Parapubers

door: Jaus Müller

Heb je The Sixth Sense ooit gezien? Met die jongen die overleden mensen kan zien en met ze communiceren? Kristalkinderen worden deze jonge paranormaal begaafden genoemd. Jaus sprak er een paar. Of wist je dat al?

Kristalkinderen zijn geen doorsnee pubers. Ze kunnen in de toekomst kijken, communiceren met geesten en zijn vaak erg gevoelig. Handig als je van te voren weet of je dat belangrijke proefwerk gaat gehaald. Zo eenvoudig gaat dat helaas niet. In de toekomst kijken staat niet gelijk aan het plegen van een simpel telefoontje. Het komt vaak spontaan opzetten en kost enorm veel energie. “Na zo’n ervaring ben ik doodmoe en kan ik de rest van de dag niets meer”, zucht Sylvine (14).

Ook Agnes (17) kan haar gave niet op commando aanroepen. “Het duurt vaak heel erg lang voordat ik iets kan zien. Ik moet dan eerst in trance raken voordat ik echt helder in de toekomst kan kijken.” Bij Els (19) gebeurt het überhaupt nooit overdag. “Ik kan best in de toekomst kijken en het klopt ook bijna altijd. Maar ik kan dit alleen in mijn slaap. Ik krijg dan voorspellende dromen. Soms doodeng. Ik droomde laatst dat mijn oom een ongeluk kreeg en een dag later kwam hij onder een auto.”

Toen ik nog klein was werd ik vaak gillend wakker

De meisjes zijn eigenlijk doodnormaal. Ze praten alledrie opvallend rustig en volwassen. Ze hebben ze een heel normaal leven, volgen een opleiding, hebben vrienden en gaan uit. Helemaal geen glazenbol of zweverige kletspraat. Voor hen is het de gewoonste zaak van de wereld dat ze geesten kunnen zien of in de toekomst kunnen kijken. Is het niet raar om plotseling je oma of opa weer terug te zien? Sylvine: “Het kan soms heel erg eng zijn. Toen ik nog klein was werd ik vaak gillend wakker.” Vanaf groep 4 merkt Sylvine dat er iets raars met haar aan de hand is. Ze kan dingen zien en voelen die klasgenootjes van haar niet kunnen.

Agnes weet ook al haar hele leven dat ze meer kan zien dan klasgenoten. “Toen ik een kleuter was zag ik al bepaalde dingen. Ik zag kleuren rond mensen. Destijds dacht ik dat het normaal was, later bleek dat ik in staat was om aura’s te lezen.” Aura’s zijn ringen met bepaalde kleuren die aangeven hoe iemand zich voelt, wat zijn problemen zijn, of waarover iemand nadenkt. Niet iedereen die paranormaal begaafd is kan aura’s zien. Sylvine bijvoorbeeld niet. “Ik zie allerlei mensen, maar ook dieren. Zo was onze kat laatst overreden. Dat vond ik heel erg zielig. Ik kon niet goed afscheid van hem nemen. Ik zie hem nog vaak. Dan zie ik hem door de tuin lopen. Maar ook heb ik een keer contact gehad met mijn oma. Aura’s heb ik nog nooit gezien bij mensen. Misschien komt dat nog.”

Ik weet precies wanneer mijn vriendin liegt

De gaven kunnen ook praktisch zijn. Zo had Sylvine een visioen dat er werd in gebroken. De dag voordat de inbraak plaats zou vinden, waarschuwde ze haar ouders dat er een inbraak op komst was. Nog geen 24 uur daarna werd de autoradio ontvreemd. Els wist ook goed gebruik te maken van haar gaves. “Mijn ouders zijn op zoek naar een nieuw huis. Ze hadden eindelijk iets gevonden maar ik kreeg een heel raar gevoel bij dat huis. Ik werd heel angstig terwijl er verder niets raars aan het huis was op te merken. Ik wilde er absoluut niet wonen en mijn ouders respecteerden dat. Een maand later is het huis tot de grond toe afgebrand.”

Sylvine en Els vertellen liever niet aan iedereen dat ze paranormaal begaafd zijn. Sylvines klasgenoten weten er niet van, op een paar vriendinnen na. De omgang met vriendinnen is niet altijd even gemakkelijk. “Ik weet altijd precies wanneer mijn vriendin liegt, ik zie dat meteen.” Voor Agnes maakt het allemaal niet zoveel uit. “Eigenlijk mag iedereen weten dat ik paranormaal begaafd ben, het kan mij echt helemaal niets schelen wat anderen van mij denken. Als ze het raar vinden, dan is dat hun probleem.”

Op de vraag of ze later meer willen doen met hun paranormale capaciteiten, lopen de antwoorden uiteen. Sylvine wil paranormaal therapeute worden en gaat na de middelbare school een paranormale opleiding volgen. Agnes: “Ik denk niet dat ik er later mijn beroep van wil maken. Het is lastig om hier je geld mee te verdienen.” Els doet nu sociaal-pedagogisch werkverlening. “Het is misschien leuk als hobby, maar meer ook niet..

bron: Spunk

8 REACTIES

  1. hallo ik ben paranormaal geworden sinds mijn 16de ik ben nu 41
    al heb ik er geen last meer van.{was altijd erg angstig}

    nu heeft mijn autistische zoon dit en daarnaast is hij licht verstandelijk beperkt
    hij kan b.v niet bij begraaf plaatsen werken. e.a

    dat is ontzettend vervelend.

    wie herkent dit.?

    • @daicy, dat kan heel lastig zijn, inderdaad. Mijn zus heeft een hersenbeschadiging gehad en wordt als Autistisch gezien (gelabeld). Ze is zeer paranormaal en ook erg wijs.

      Het is een hele strijd voor mijn moeder geweest om de beste zorg en omgeving voor mijn zus te krijgen. Het kan best moeilijk zijn om aan de omgeving duidelijk te maken wat wel en niet goed werkt voor je kind, en natuurlijk al helemaal waarom. Ik kan me voorstellen dat je heel goed naar je innerlijke leiding moet luisteren met betrekking tot je zoon.

    • @daicy, een vriendin van me nu 17 zit in het zelfde parket… zij doet veel aan zelfbeschadiging en andere vormen van zelfmisbruik…

      ik zelf bezit het ook gave’s en ga ook liever niet naar begraafplaatsen, maar het is inderdaad een lastige situatie…. hellaas valt er weinig aan te doen.
      tijd moet dit namelijk healen..

      ik raad je aan om geen gekke dingen te doen… authisten kunnen daar zoiezo niet tegen. probeer dingen als begraafplaatsen te vermijden… geloof me… een mooie leugen kan soms beter zijn dan een lelijke waarheid.

      groetjes maarten (15)

  2. Ja, ok Dennis. Dank je. Nu snap ik het.
    Ik wil eigenlijk ook alleen een discussie onder de indigo’s zelf.Maar niet nu, om eerlijk te zijn… Het is één van de onderwerpen die ik al langer in mijn hoofd heb, maar waar ik nog niet helemaal uit ben.Bepaalde dingen voel ik wel , maar weet ik nog niet naar mezelf te verwoorden.

  3. Ik ben een beetje verwonderd dat tieners dit over zichzelf verkondigen. De kinderen welke ik ken willen er nog helemaal niet aan, al weten ze het wel.
    M.u.v. aura’s lezen (gaat soms spontaan, ik heb er geen controle over) herken ik alles als eigen.

    @Gordon, ik zit al even te dubben over je pogingen een dialoog te openen over ‘labels’. Heb je de opmerkingen op het artikel al gelezen? Daarin lees ik redenen waarom alles mij vraagt vooral géén Indigo Tshirt aan te trekken, als je begrijpt wat ik bedoel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in