Cliffs South Coast Malta

Bij de tweede ondergang van Atlantis zijn er hele landmassa’s onder water verdwenen. Daarmee is er veel oude wijsheid verloren gegaan. Toch waren er een aantal Ingewijden en Meesters die van te voren maatregelen hebben genomen. Veel werd er opgeslagen in Meester-kristallen, en zij hebben het een en ander veilig kunnen stellen in de binnenaarde. Zo ook op Malta, in de Crystal City.

Leven in kristalsteden in de binnenaarde – voor velen is het nog nieuw, zelfs ondenkbaar. Toch is het er altijd al geweest. Mede dankzij Telos, de vijfdimensionale Lemurische leefgemeenschap onder Mount Shasta, raken we er vertrouwd mee dat er wezens uit de tijd van Lemurië en Atlantis in en bij de Aarde zijn gebleven. Hun onvoorwaardelijke liefde en hogere wijsheid komt steeds meer tot onze beschikking, vooral dankzij ontvangen boodschappen van o.a. Lord Adama, de Hogepriester van Telos.

Vorig jaar heb ik een aantal Atlantische tempels bezocht Malta en Gozo. Bij het zien van Filfla, een klein mystiek eilandje bij de zuidkust, gingen er ineens oude verbindingen open. Ik was gebiologeerd door dat eilandje, en vooral ook door wat er, niet zichtbaar, onder het zeewater nog aanwezig zou zijn vanuit het Gouden Tijdperk van Atlantis.

Filfla, Malta

Toen ik dat tijdens een tempelbezoek deelde met Francis Aloisio, de Malta- tempel- kenner bij uitstek, zei hij “Oh, well, you’ve propably felt the Crystal City of Atlantis!” Toen ik wachtte op meer informatie, was het enige wat hij zei:“Christine and I might give a Conference about that incredible place next year”. En daar moest ik het mee doen.

Ontdekking van de Crystal City

Nu blijkt er onder Malta, onder leiding van zowel Atlantische als Lemurische Hogepriesters en – priesteressen, een complete leefgemeenschap te zijn! Deze plek is sinds Atlantis beschermd gebleven door veel ‘Guardians’, die door alle tijden heen de portalen, de ingangen en de valleien bewaakten.

Tien jaar geleden hebben Francis & Christine Aloisio verbinding met hen gekregen. Francis, geboren en getogen op Malta, heeft vele andere plekken op de wereld bezocht, was missionaris in Peru en besefte pas later hoe rijk Malta is aan tempels en oude heiligdommen. Hij had altijd al een favoriete plek in het zuiden, waar hij zich graag terug trok uit de 3D gekte, die op Malta nog steeds toe lijkt te nemen. Toen hij tien jaar geleden zijn Tweelingstraal Christine meetroonde naar deze magische plek braken de sluiers open.

Christine, een hooggevoelig medium, organiseert al jaren spirituele reizen naar Lemurische tempelplekken aan de westkust van Amerika. Zij pakte meteen de verbinding op met Mandura, een oud Atlantische Meester en vanaf dat moment waren de lijnen geopend. Wel werd hen verteld dat ze geduld moesten hebben en dat de plek absoluut geheim moest blijven, totdat er een aantal ‘Light servers’ er aan toe zouden zijn om de energie in zich op te nemen en deze in de wereld te verspreiden.
Er was ons dus niet verteld waar de Crystal City was.

Poseidon’s Grotto

In de Atlantische Tempels op Malta, Comino en Gozo werd de heilige kennis door hoog ingewijde Priesters en Priesteressen zo lang en zuiver mogelijk doorgegeven. Toen het misbruik, de dreiging en de overheersing van de tegenkrachten niet meer te stoppen waren zijn er velen, die een volgende ondergang zagen aankomen, gevlucht. Een aantal daarvan kozen ervoor om te blijven, maar dan in de binnenaarde. Er was sowieso al een heel gangen- en grotten-stelsel aanwezig onder de tempels van dit eilandengebied. Daar is de energie anders en zijn de sluiers dunner, wat het mogelijk maakt om er als vijf-dimensionaal wezen te verblijven.

De eilanden waren de heilige plekken

Al sinds Lemurië werden de meest heilige plekken op de hoogst gelegen landtoppen en plateau’s gebouwd. Daar was de energie het schoonst, dichtbij de hemel, verder weg van alles wat zich op aarde ontwikkelde.

Tijdens Atlantis lag het zeewaterpeil lager en was er veel minder water in het Middellandse Zeegebied, tussen bv. Malta, Sardinië en Corsica, Sicilië en ook naar het oosten richting Kreta. Na de tweede ondergang van Atlantis is dat hele gebied bijna volledig volgestroomd, mede als gevolg van vulkaanuitbarstingen. Juist de hoger gelegen tempelplekken zijn boven water gebleven, en dat kennen wij nu als Malta, Comino en Gozo.

Volcano explosion

Mede dankzij de hulp van Lemurische Meesters heeft men, na de tweede traumatische ondergang, veel kunnen helen en het bewustzijn van de mensen in de Crystal City weer naar hogere frequenties kunnen tillen. Gaandeweg evolueerde men daar van de derde naar de vijfde dimensie.

De Meesters in de Crystal City weten al heel lang dat er een tijd zou komen waarin men ons, de mensen van de ‘boven-aarde’, weer zou kunnen ontmoeten en de oude wijsheid weer geleefd zal worden. Denk bijvoorbeeld aan het oud Lemurische lied ‘Auld Lang Syne’ (Lang vervlogen tijden) :

Should auld acquaintance be forgot,
and never brought to mind?

And there’s a hand my trusty friend! 
And give me a hand o’ thine! 
And we’ll take a right good-will draught, 
for auld lang syne.

Wanneer ons niveau van bewustzijn het toelaat zullen we hun aanwezigheid weer kunnen waarnemen.
Het was dus ook een bijzonder moment voor ons om, na een dag naar Francis en Christine geluisterd te hebben over hoe zij daar naar toe waren geleid, daadwerkelijk de tot dan toe geheim gehouden plek te kunnen bezoeken.

Voorbereid tijdens de vlucht

Gedurende de vlucht naar Malta werd mijn aandacht naar zuid Malta getrokken. Ik stemde me af, kreeg wat boodschappen door en schreef die even snel op de achterkant van de ‘reservation confirmation’ van onze vlucht. Bij aankomst in het hotel heb ik die meteen in mijn koffer opgeborgen, om de vluchtbevestiging voor de terugreis goed te bewaren. Pas na de reis, toen ik thuis de koffer weer had uitgepakt, heb ik het opnieuw doorgelezen. Dit is wat ik had opgeschreven (vertaald):

‘Aan de zuidkust van Malta, onder de zee, is een zeer oude weg, de “Camino Antigua”. Deze weg is van koninklijke kristallen gemaakt; het was een geplaveide weg voor Poseidon en Ashtatara, Koning en Koningin van Atlantis. De oude weg splitst zich halverwege, een deel gaat naar het oosten en een deel gaat naar het westen. Precies in het midden staat een grote zuil, een soort Menhir, die verbonden is met de Mosta Dome. Dat is een communicatie- en zendpunt, een portaal.’

Poseidon/Ashuara and Ashtatara

Vervolgens, in het vliegtuig, vroegen we de Meesters om leiding en trokken Vincent en ik allebei een kaart uit het Sacred Symbol Temples Cards-set dat Francis me vorig jaar had gegeven. Naar welke tempel moesten we absoluut gaan? We moesten een keuze maken uit 64 bijzondere plekken, en we hadden maar twee vrije dagen om zelf op pad te kunnen gaan, naast de tweedaagse Crystal City Conference van Francis en Christine.

Bizar genoeg verscheen bij ons allebei de Mnajdra Tempel. En waar ligt die? Aan de zuidkust. Met daar tegenover het magische eilandje van Filfla, dat als een Zeemeerminnen-plek voelt, en als een oude inwijdingsplek. Pas nadat we bij de Crystal City geweest waren begrepen we waarom we naar de zuidkust geleid waren. Het bleek een zeer noodzakelijke, energetische voorbereiding op alle hoge frequenties die er nog op ons wachtten.

Naar de geheime Crystal City

De avond voordat we de Crystal City zouden bezoeken zag ik ineens een witte draak op mijn mobiel. “Hey,” zeiden we tegen elkaar, “dit is een aankondiging van de draken, dat ze er morgen bij zullen zijn”. 
En ja, dat waren ze. Terwijl we samen met Christine en Francis en een klein groepje ‘Light servers’op ons busje stonden te wachten schoot Vincent vol. Ontroerd vertelde hij hoe hij allemaal draken zag komen, waarvan er twee als hoeders ons al bij de ingang van de Crystal City stonden op te wachten.

Dragon Guards

Gedurende de busreis naar het zuiden zagen we talloze wolken in de vorm van vuurspuwende draken die allemaal in een zelfde richting wezen: voorbij Mdina, naar de zuidkust van Malta.

Aangekomen op een afgelegen plek vormden we in stilte een cirkel. Vincent leek wat afwezig, maar hij zag hoe een onvoorstelbaar groot luchtschip tussen de wolken verscheen, bijna zo groot als het eiland Gozo. Het was het Moederschip MU, met aan boord Lord Ashtar.

Er was een stilte die bruiste van ontroering en verwachting. Het was alsof een eeuwenlang gesloten gordijn eindelijk open zou gaan. Iedere aanwezige zou mogelijk een ontmoeting hebben met Meesters en/of vrienden van heel lang geleden. Hoe dan ook voelden we allemaal dat de opwinding er van twee kanten was; ook zij stonden vol blijdschap klaar en zouden alles inzetten om te laten gebeuren wat dienstbaar was aan dit heilige moment.

Een heilige ceremonie

Toen zette Christine met heel haar wezen een Native Song in, om Great Spirit aan te roepen. Zij draagt Indiaans en Hawaiiaans bloed, haar verre voorouders hebben het Lemurische erfgoed bewaard en van generatie op generatie doorgegeven via hun liederen en ceremonies.

Een aantal van ons, waaronder Vincent en ik, barstten in tranen uit door haar klanken. Ze waren ons zo vertrouwd! Het was alsof ze een lied zong dat eonen lang in onze ziel bewaard was gebleven, tot dit moment. Herinneringen borrelden op en de oerkracht van een Leeuwin leek bezit van me te nemen. Ik voelde hoe ik al wat heilig is op Moeder Aarde met mijn leven wilde eren, verdedigen en beschermen.

The Woman clothed with the Sun

Goddelijke kracht

Plotseling stonden we met honderden in de kring. Al onze voorouders schaarden zich om ons heen. Vincent zag groepen Elders van steeds twaalf personen. Hij herkende o.a. zijn geliefde Hopi’s en Lakota’s, die ons allemaal wilden verwelkomen.

Christines stem werd nog dieper, de kracht en wijsheid van de voorouders vibreerde door haar heen. Er vormde zich een veld in en om ons heen waarmee we donkere krachten lieten voelen dat er geen enkele macht sterker is dan dit Goddelijke Licht dat we daar vertegenwoordigden.

Een grote roos van licht rees op in mijn borstkas. Ballen van vuur vormden zich in mijn handpalmen en ik kon niet anders dan ze oprichten naar de hemel. Ik voelde trots en een enorm ontzag in me opkomen voor alles wat we tot dit moment toe hadden doorstaan gedurende onze ontelbare levens op aarde en elders.
Iedereen die hier aanwezig was had een ontzagwekkend lange voorbereiding achter de rug om er vandaag te kunnen zijn.

Ineens voelde ik mezelf groeien. Ik steeg boven mezelf en boven de kring uit en kreeg verbinding met een groots Lichtwezen tegenover me. Wat er daarna gebeurde lees je in het volgende deel: ‘Lichtwerk met de Vergeten Meesters van Lemurië’.

***

De vorige delen vind je hier:

deel I Lemurië en Atlantis herenigd
deel II Sporen van Goddelijke Liefde
deel III Heling bij een Atlantische Tempel
deel IV Priesteres na Lemurië en Atlantis
deel V Rosa Mystica – Hergeboorte van het goddelijke vrouwelijke

6 REACTIES

  1. Nee, dit soort ervaringen ken ik ook niet. De visioenen van Hildegard von Bingen zijn er niets bij. Ik vind het interessant om te lezen, maar kan het me nauwelijks voorstellen. Misschien moet ik ook de andere delen lezen om een beetje in de sfeer te komen.

  2. De draken, de kringen en het lied. Zo’n herkenning!!! Ik werd er blij en toch ook emotioneel van. Beetje heimwee gevoel. Dank je wel voor deze prachtige en bijzondere (herkennings) gevoelens. ⚓️

  3. Stilte na het lezen, voelde tijdens het lezen verschillende energieen door me heen stromen. Lieve dank voor het delen.

  4. in zo’n kader heb ik geen ervaring en toch voel je de energie van deze verhalen,waarschijnlijk omdat die energetisch zuiver bedoeld zijn voor de mensen
    persoonlijk vind ik het overweldigend in positieve zin
    toch fijn dat er zulke mooie zielen rondlopen-dwalen

    bedankt voor artikels

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in