Assertiviteit-versus-verdraagzaamheid
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Assertiviteit versus verdraagzaamheid

Waarom zouden we anderen moeten veranderen?

Zijn we doorgeslagen in anderen aan te spreken op ongewenst gedrag? Veel mensen zijn tegenwoordig bezig met hun spirituele ontwikkeling en dat is een goede zaak. Daar hoort vaak bij dat mensen de gedragspatronen die voor anderen wat minder aangenaam zijn, eens tegen het licht houden en hun best te doen om te veranderen. Ik zeg ‘hun best doen’,  want de praktijk is weerbarstig. We vinden het zelf ook niet leuk om op onze kinderen te vitten om maar even wat te noemen. Meestal lukt het goed om dat niet te doen, maar we hoeven maar gestresst, bezorgd of gewoon hangry te zijn, een net iets te strakke deadline te hebben of we zitten gewoon even niet zo goed in ons vel en daar gaan we weer.

Terwijl we zo goed bezig zijn om ons eigen gedrag te pimpen, lijken we ook een stukje kritischer te worden op het gedrag van anderen. Ik stond ooit in de rij voor de kassa terwijl ik achter me een kinderstemmetje hoorde: “Papa, ik vond het niet leuk hoe jij daarnet tegen me deed. Daar wil ik het even over hebben.’ Van wie zou-ie dat hebben? Ik bestelde ooit een drankje in een café en werd door de mevrouw achter de bar nogal …kort door de bocht behandeld na een spraakverwarring. Terwijl ik enigszins verbouwereerd blijkbaar nogal verbaasd keek, zei haar collega tegen me: “Ach joh, zo is ze nu eenmaal’.  Twee totaal verschillende manieren van omgaan met dezelfde situatie: iemand zegt iets wat je minder prettig vindt. Toch is voor beide wat te zeggen.Assertiviteit versus verdraagzaamheid

Ik vind de eerste nogal in lijn met het individualisme van deze tijd. We willen alles a la carte, op maat, naar wens, custom made. En dat geldt blijkbaar in toenemende mate ook voor het gedrag van anderen. We pikken gedrag van collega’s, vrienden, wie dan ook, niet meer zo gemakkelijk. We denken niet meer: “Ach joh, zo is-ie nu eenmaal’.  We denken: ‘ik wil dit niet, ik wil dat het ophoudt en wel nu!’ Een nieuwe trend op spiritueel gebied is het verbreken van alle relaties ‘die je niet meer dienen’. Iedereen die je tijd opslokt, irritant is of met wie je niet bij iedere ontmoeting hemelse diepgaande gesprekken hebt, is kennelijk jouw kostbare tijd niet meer waard. Zegt dit iets over ons geestelijke niveau, of vooral over de economie waarin we leven? Onze tijd is schaars geworden en dat projecteren we kennelijk op onze vriendenkring.

Daarbij veronderstellen we nogal makkelijk dat de persoon in kwestie ‘eens goed met zijn issues aan de slag moet’ om hem vervolgens te droppen omdat hij daar kennelijk te lui voor is.  Dat vind ik persoonlijk een nogal gemakzuchtige en ook wat arrogante aanname. Van hoever heeft het bij jezelf niet moeten komen voordat je jouw issues onder ogen ging zien? En was jij in een vingerknip in staat om ze op te lossen? Als het jou lukte, mag je mij komen vertellen hoe je dat hebt gedaan. We stellen vrij gemakkelijk dat iemand onze liefde niet verdiend heeft vanwege zijn issues (dat is, toch, de bottomline).  Terwijl we voor onszelf vaak erg goed kunnen verantwoorden waarom wij zelf wel liefde verdienen ondanks al onze issues.

Eerlijk gezegd, er zat voor mij iets ongekends bevrijdends in dat ‘ach joh, zo is ze nu eenmaal’ aan die bar. Door iemand gewoon te accepteren zoals hij is, hoef je er niets meer mee. Is dat niet het ultieme onthechten? Want laten we eerlijk zijn, willen we misschien dat iemand ons op een bepaalde manier behandelt, vooral omdat we het niet zo goed los kunnen laten als hij dat niet doet? Laatst gebeurde het weer, ditmaal met een collega. Mijn collega zat diep voorovergebogen met een diepe frons in zijn wenkbrauwen in een forse concentratiebubbel aan zijn bureau. Ik vroeg of ik iets kon gebruiken. Zijn antwoord was een afwezig ‘hmmm…’. En daar irriteerde ik me aan. Ik dacht: ‘verdorie, je kunt toch wel gewoon ‘ja hoor’ zeggen? Hoe moeilijk is dat?’ en tegelijk dacht ik: ‘ waarom moet hij zich eigenlijk op mijn manier gedragen?’.  Hij is gewoon zo dat hij nogal in zijn concentratie opgaat en dan wat minder receptief is naar zijn omgeving. En dat gewoon te accepteren gaf zoveel kalmte dat ik me eerlijk gezegd steeds vaker afvraag of acceptatie niet heel wat meer in je eigen belang is dan assertiviteit.

Als ik alle vriendschappen waar wat mee is ga verbreken, dan wordt het wel erg stil vrees ik. Die mensen hebben ook zo hun minder leuke kanten, maar ze zijn al wel minstens 20 jaar in mijn leven. Met een reden. Moet ik dan ineens gaan vallen over heel menselijke imperfecties? Er is geen koe zo bont of er is een vlekje aan. Misschien is het wel heel erg spiritueel om dat gewoon eens te accepteren.

Merel
Ik ben 39 jaar en ben ervaringsdeskundige op het gebied van autisme. De maatschappij ziet vooral de problemen die met autisme samenhangen. De talenten die bij autisme horen, worden vaak te weinig ontwikkeld. Autisme is een wonderlijke manier van zijn waarbij de gave van het verstand wordt verbonden met een diep vermogen om te voelen. Ik wil deze bijzondere binnenkant van autisme met mensen delen zodat ze anders tegen zichzelf of tegen mensen met autisme aan kunnen kijken. Ik ben een 'intuïtieve nerd'. Ik werk op een laboratorium maar houd me ook bezig met sjamanisme, kruiden en dieptepsychologie. Mijn levenspad is het verbinden van kennis en magie. Ik onderzoek vrije manieren van leven in een maatschappij die nog erg beperkend is. Mijn passies zijn het vinden van mijn eigen weg in een uniforme maatschappij, muziek, lezen en tuinieren.
Vorig artikelVan familiemythe tot zelfsabotage
Volgend artikelHoe blauw licht van je smartphone hersenen en lichaam kan beïnvloeden (infografiek)

11 REACTIES

  1. Het gaat volgens mij vaak over gedrag en dat is niet wie iemand is. Bewust blijven en verbinden zonder oordeel geeft ruimte en vrede in jezelf. Als je in het nu blijft heeft dat vaak invloed op de ander en heb ik ervaren dat de ander in verzachting kan komen. Uit het nu gaan heeft voor mij nog te maken met mijn eigen onbewuste stukken of patronen, waar ik dan zelf mee aan de gang mag gaan.
    Warme groet
    Rita

  2. Spiritualiteit is het leven zelf. Én hoe wij daarin staan, wat we kunnen leren vanuit de ervaringen.
    Ervaringen doe je op door met mensen te werken, mensen om je heen te hebben.
    Dus ook juist van de mensen die je minder leuk vind.
    Irritatie's kunnen altijd om de hoek loeren. Dat ligt meer aan hoe je jezelf voelt op dat ogenblik.
    Het is zó makkelijk te wijzen naar die ander en te zeggen dat zij maar rekening moeten houden met jou.
    Draai het eens om en houd eens rekening met alle andere mensen om jou heen.
    Krijg je dat gedaan? Waar blijf je zelf dan?
    Nee! Dat is geen optie.
    Het is zelfs niet spiritueel om dat woord maar te noemen.
    Blijf dicht bij jezelf…..alles wat om je heen gebeurd is een spiegel, dus kijk daar eens in.
    Wanneer de buurman "irritant" doet voor jouw gevoel, kijk dan eens naar de irritatie bij jouzelf.
    En kijk eens eerlijk naar jezelf. Vaak zegt de irritatie iets over wat je eigenlijk zelf graag zou willen doen of zou willen leren. Een vorm van jaloezie.
    We leven met elkaar op een kluitje en ook mij geeft dit tè veel prikkelingen.
    Toch vind ik mijn weg hierin en juist door de ander te laten zijn zoals hij/zij is……en ik er niets mee hoef…..vind ik een enorme grote vrijheid in mijzelf.
    Is er wél een contact noodzakelijk, dan heb je de keuze hoe je ermee om kunt gaan: vanuit je irritatie (je laat de ander dan niet zijn zoals hij/zij is), óf…..vanuit een acceptatie en vriendelijk reageren. (Je kunt het dan bij die ander laten).
    De energieën kan je scheiden nadien, zodat je de energie van de ander niet met je meeneemt.
    Eenieder heeft zijn/haar eigen verantwoordelijkheden.
    Jij voor jouzelf.

    Warme groet,
    Yvonne

  3. Ik denk een kwestie van voelen of een ander bij je past ondanks zijn onhebbelijkheden. Je kunt een stapje verder gaan om te onderzoeken hoe het komt dat jij je aan de ander stoort, dat gaat immers meestal over onszelf. Daar zou dan weer een stukje groei in zitten en kunnen we de ander bedanken dat die daar ons op wijst.
    .
    En al heeft de ander onhebbelijkheden die jou niet meer triggeren, hoef je nog niet graag bij die ander te willen zijn. Je hoeft immers niet iedereen even leuk te vinden. Mijn ervaring is naarmate je groeit je beter aanvoelt wie wel en niet bij je past.
    .
    Dus je kunt de ander accepteren "zo is die nu eenmaal", maar dat wil niet zeggen dat je graag bij die persoon wil zijn voor wat dan ook.
    .
    Groei helpt, want dan raak je simpelweg minder getriggerd door gedrag anderen en zie je gewoon duidelijker of die persoon bij je past. Het werkt ook de andere kant op : soms vind je gewoon dat je om de 1 of andere reden nog contact met de ander moet behouden. Misschien vind je dat omdat je iemand al 20 jaar kent, bij die persoon moet blijven 😉 Ken je zelf. Dat geldt niet alleen bij mensen maar ook in alle keuzes die je maakt in je leven. Doe mij maar vrijheid.

  4. Eerst geef ik signalen af en sla ze due niet oppakken dan maak ik het bespreekbaar. BV's in het ziekenhuis lag mijn man voor een hart onderzoek. Naast hem lag een man waarvan ik voelde dat hij zoveel problemen had dat hij me leegzoog. Ik deed het gordijn dicht en de verpleegkundige trok het open en ik weer dicht. Na 8 x ging ik naar haar toe en vroeg wat haar probleem was en waarom ze onze privacy niet respecteerde. Ze wilde overzicht. Ik zei sorry maar ben hoog sensitief die man zuigt al mijn energie op en ik moet mezelf beschermen. Ze begreep het niet. Maar ik dacht waarom zou ik niks zeggen terwijl iemand zijn problemen bij de ander neerlegd en je helemaal leegzuigt.

    • Hoogsensitief is niet bedoelt om bot te zijn, je zelf leren om te gaan met energieën is wel je verantwoordelijkheid. Maar goed iedereen heeft zijn eigen pad om te bewandelen…

  5. Ik vind dat als mensen werkelijk een grens over gaan in hun gedrag naar jou toe, dat je daar best iets van mag zeggen. Dat heeft in mijn ogen niets te maken met onthechting. Het gaat erom dat je er niet onder lijdt, dat is onthechting. Als mensen nooit meer feedback zouden krijgen van hun omgeving omdat iedereen alles voor lief neemt is er ook geen reden meer tot introspectie en dus persoonlijke groei. En tuurlijk is het ook een kwestie van acceptatie, iedereen is gewoon zichzelf en speelt zijn rol. Maar dat betekent niet dat mensen je mogen kwetsen en dat jij hier niets van mag zeggen. Je mag mensen best bewust maken wat het effect is van hun gedrag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in