Op 1 september 2015, had ik de eer het viertalig autobiografisch audio boek met gedichten, chants, zang en anecdotes, vergezeld door originele illustraties en het daar bijhorend theaterstuk AWEtism, the art of living now te mogen presenteren in het Curaçaosch Museum.
De bundel is een channeling vanuit Het Al, om de nu nog verwarrende notie van autisme het bewustwordings levenslicht in te helpen blazen. Wat ik mocht ontvangen, is dat, naast een zoet-humoristisch wraak van Moeder Natuur tegen de verstarde inhok cultuur, autisme de kunst is van het leven in pure verukking van het daadwerkelijk mogen zijn wie je volgens Goddelijk Design ontworpen bent te zijn.

Het heeft wel lang geduurd, al die intens donkere jaren in alomringende verlatenheid, wanneer je verdrinkt in het niet beter weten dan opgelegde normen te geloven. Een verstikkende stramine, waaraan je weet niet te kunnen, niet te kúnnen voldoen- in ruil voor je ziel.
In het geloven dat je op deze planeet ook maar geen minimale waarde zou hebben als je niet ‘gewoon’ voldoet, oog in oog met de constante confrontatie dat je er niet eens zou mogen zijn, loop je dan iedere dag de hemel in te staren om God aansprakelijk te houden voor het feit dat het Goddelijke enkel maar een eigen dwaas verbeeldingsfragment zou zijn?! Anders haalde Zij je hier toch allang weg?!Awetism

Ik was die scherp-puntige rode drie, met een dikke streep eronder die ik op school kreeg en van mij zou nooit ook maar iets terecht komen. Wéét maar dat je dat gelóóft!

En tien op een dag, opeens niet meer.
Ik zie nu het Licht, begrijp het pad en daarbij mijn taak.
En ik zal iedere dag opnieuw de woorden blijven vinden om passievol en innig mijn dankbaarheid te betuigen waar mijn hart en ziel, ook nu tijdens het schrijven, rijkelijk van overvloeit. Ik was dat zwarte schaapje dat werd gered. Iedere keer weer opnieuw, wanneer het donker waarin ik me alleen waande ziedend groter dreigde te zijn dan Het Alomvattend Licht welk ons van binnenuit omringt.
Jij die mijn taal spreekt en resonantie vindt in wat ik mag delen, wij hebben de taak, alle andere drieën, tweeën, vieren en ja, ook de nul!, om laten weten dat wij de deur zijn naar het Licht, welke je intuïtief toch weet te zijn. Een zacht glimmende tien in stille observatie van de plastische waanzin om je heen. En een eervolle soldaat die daar een vredelievende uitgang van vindt, kan zijn kameraden daar onmogelijk in achterlaten.

Teveel scholen zijn nu nog de meest verpletterende machines, die met totaal gebrek aan empatisch opvangen, fragiele wezentjes van jongs af aan de ziel afnemen. En tegen de tijd dat je werkelijk bent vergeten wie je bent, moet je kiezen “wat” je voor de rest van je leven zou moeten gaan zijn? En om dát te mogen, draait het systeem eerst nog even een paar lussen aan schulden om je keel, zodat je, wanneer je eenmaal op eigen krachten aangewezen bent, daarmee mag beginnen aan de rand van je eigen gapende financiële afgrond? Een afgrond die je dus ook gelooft, die je als het meest echte en belangrijkste van het leven gaat beschouwen en al je aandacht en levensfocus vergt. Weer geen ruimte dus voor de ziel van wie je bent. Zoals je ook gelooft dat een ander mens, bepaalde groepen met zelfverzonnen aanzien- en dus niet God, (- eh WIÉ?! Klaasvaak?! haha), de bepaling van je waarde zouden aangeven aan de hand van de manier waarop je wel of niet voldoet aan sociale-, akademische- en materie vegarende verwachtingsparonen? Waanzin, pure waanzin lieve mensen.

Dat je medicijnen toegestopt krijgt om dan de farmamafia ook nog je laatste lijn met de ziel te doen amputeren zodat je het systeem trouw zal blijven dienen till death do us part. Onze kinderen schalmen om hulp. De tijd is nu, om te luisteren. Zij kunnen geen kant op, zoals de enorme stroom aan mensen die massaal grenzen zijn gaan overschrijden om onrecht te ontvluchten. Ze komen naar ons toe omdat het onrecht, welke de mens al veel te lang is blijven vermaken zo astronomisch in omvang is gaan toenemen in hun land, dat er geen plaats meer is voor mensheid.
Maar de belevenis van het onrecht leeft bij ons pal op de stoep. Van ieder huis, waar kinderen en het kind in de ouder geen schijn van kans krijgt te schijnen. Op de stoep van een maatschappij die met gezwollen ego’s op zak, God dan toch zomaar maar verliet en uit verblindende angst voor de daarvoor geadopteerde leegte, niet meer naar binnen durft te kijken en enkel steeds maar meer dingen blijft vergaren om ergens dan nog een waan van nut in te denken kunnen zien. Zoals aangegeven in het audioboek, een narratie met muziek, speciaal voor mensen zoals ik, die ook moeite hebben met lezen: “Als ware er geen uitgang!”

Maar die is er wél. Anders was ik hier ook niet om het u te vertellen. Mij krijgen ze niet meer! Ik ben veilig in Het Licht dat ik BEN, in toewijding, aan God, de bron van creatie, waaruit wij als creatieve wezens met overvloed aan oneindige liefde oneindig voortvloeien en daarmee de keuze bieden oprechte eer te betonen inherent aan het zijn wie we werkelijk zijn. Omdat slachtoffer blijven zijn van oude omstandigheden in ónze nieuwe tijd? geen optie meer is!

Caresse Isings (weblink)

6 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in