balans

door Riet van Rooij

Struikelen met hart en ziel

Kijk ons mensen toch eens modderen, denk ik vaak. We zoeken ijverig naar dé manier om in balans te komen. En willen daar dan het liefst ook blijven: in evenwicht. We zoeken here, there en everywhere naar de sleutel tot geluk: een constant gevoel dat het leven goed is. En als dat niet lukt, vragen we ons af wat er mis is met ons. Of met het leven. Met vallen en opstaan strompelen we voort, struikelend over de stenen op ons levenspad.

‘All our stories,’noemt Eckhart Tolle het tijdens een retreate in Findhorn. Toen ik de opnames daarvan zag, zat ik juist is zo’n gat: de zwaarte, het getob, de vertwijfeling, je kent het wel. ‘Dat is de menselijke conditie,’ giechelde Eckhart. ‘Het aardse bestaan met all our stories.’

Opeens zag ik het. Hierin schuilt nou net onze uitdaging: hoe we omgaan met al die struikelblokken. Het is het materiaal voor ons innerlijke werk. Dus als we op onze snufferd zijn gegaan en gekwetst, verdrietig, bang of boos zijn vanwege het een of ander, vraagt het leven van ons, om bij wijze van spreken op zo’n mooie grote kei langs ons pad te gaan zitten en te luisteren wat hij ons te vertellen heeft. Wat de stille wijsheid is van wat ons overkomt in ‘our story’.

Die zogenaamde struikelstenen op onze zoektocht naar geluk en evenwicht zijn dus onvervalste slijpstenen. Ze slijpen onze ziel. Door te doorléven wat we ervaren, schuren we het gruis weg en komen we aan in onze puurheid: wezens op weg, deel van het Grote Mysterie.

Klaagliederen, gektes en andere persoonlijke bijdragen

Volgens mij is er helemaal geen rechte weg van eerst een tijd(je) modderen en ploeteren, tot we voor eens en voor altijd de sleutel tot onze innerlijke balans gevonden hebben. We leven op deze aardkloot om telkens opnieuw uitgedaagd te worden, te leren, te slijpen. Steeds weer worden we door het leven bevraagd om een antwoord te vinden. Ons eigen, persoonlijke, authentieke antwoord. Dit is de sleutel, deze levenshouding: open naar het onverwachte, bereid.

Een van mijn vroegere leraren zong het wel eens zachtjes voor zich heen als dit inzicht daagde bij deze of gene: ‘Mens durf te le-e-ven.’ Dus telkens als we onze tranen en ons gefoeter de vrije loop hebben gelaten – niets is menselijker dan gevoelens te hebben en ze te laten stromen – is de vraag: wat kan ik met dit voorval? Of: wat wil deze situatie van mij? Hoe ga ik ermee om? Wat maak ik ervan? Wat is mijn antwoord?

Verantwoordelijkheid nemen voor ons eigen leven betekent – het woord zegt het al, want het zit erin besloten: welk antwoord geef ik op wat er op mijn pad komt? Dat is mijn unieke bijdrage aan Het Geheel. Daarvoor ben ik hier! Om mijn levenswijze, keuzes, oplossingen, klaagliederen, gektes, stiltes, uitingen van plezier en wat dies meer zij toe te voegen aan Al Wat Is. Het leven dansen, met vallen en opstaan. Steeds weer cirkels van ervaringen makend, in overeenstemming met mijn zielsplan. Zo geeft ieder van ons handen en voeten aan het Grote Mysterie dat leven heet.

Verantwoordelijkheid is niet hetzelfde als schuld. Bij schuld zeggen we dat we er niks aan kunnen doen of dat het niet had mogen gebeuren. Mea culpa en we vallen stil, schaamtevol of verongelijkt. Zo maken we slachtoffers van onszelf.

Het Is Zoals Het Is, en als we ermee doen wat in ons vermogen ligt, nemen we verantwoordelijkheid. Slachtofferschap overstijgen we door telkens weer ‘ja’ tegen het leven te zeggen, met alles erop en eraan. Inclusief de o zo menselijke nee’s…

‘Neem je de verantwoordelijkheid voor de lessen die je te leren hebt., dan zul je je bevrijd voelen, neem je die verantwoordelijkheid niet, dan voel je je belast,’ zo leert ons ‘Zij die de waarheid weegt’, een van de wijze maandvrouwen uit indiaanse overlevering.

Spiritueel volwassen?

‘Ach meisje toch,’ zeg ik vaak tegen mezelf, en leer ik anderen tegen zichzelf te zeggen. Om uitdrukking te geven aan de mildheid, het mededogen, de humor van ons vallen en opstaan. Glimlachend over ons zelfde schuitje hier op aarde, met mededogen over de individueel ervaren pijn van het bestaan.

De valkuil is wat mij betreft de neiging, om mijn levenslessen te slim af te willen zijn door ze voor eens en voor altijd te willen begrijpen. En dat ze niet meer nodig zouden zijn als ik er toch dit of dat mee doe, en dat ik iets fout doe als ik nog steeds… (vul maar in). Maar we doen er misschien wel meer-levens-lang over om te doorgronden waar het over gaat… En misschien is niet-weten en daarin durven te verwijlen, en nederigheid ten aanzien van de grote samenhangen in Al Wat Is, wel onze grootste les…

Volgens de indiaanse traditie zijn we spiritueel volwassen als we ons levensverhaal kunnen vertellen met humor en mededogen voor onszelf, zonder drama. Verhalen uitwisselen met wederzijds respect, en er samen bevrijdend om kunnen lachen. Of een traantje pinken om en met elkaar. Ook dat. Overigens kunnen we deze laag van volwassenheid volgens ‘de Ouden’ pas zo rond ons vijftigste bereiken. Een opluchting… of een schrale troost?

Een dansende beer en een steen met een boodschap

Dat we ons leven met alles erop en eraan kunnen dansen, hoe dan ook, stampvoetend of vreugdevol, leerde ik van een beer. Jarenlang al beoefen ik een eigentijdse vorm van sjamanisme. Voor wie zich niet eerder in het sjamanisme verdiept heeft, is de associatie meestal, dat het iets met dieren is. Of paddenstoelen en totempalen. In feite is het sjamanisme gewoonweg de oudste omgangsvorm van de mens met de bezielde wereld.

Als ‘innerlijk sjamaan’* werk ik onder meer met zielscontact met ongeboren kinderen, overleden ouders en voorouders, met zielsdelen en vorige levens, maar ook met het wezen van bomen, planten, dieren, stenen, rivieren, wolken enzovoort. Ieder kent wel de ervaring, hoe geraakt we worden als we een wild dier tegenkomen; we vangen een glimp op van iets onmetelijk echts. Ik ben erin getraind om innerlijk te reizen naar die laag van de werkelijkheid, waar we de dieren op wezensniveau kunnen ontmoeten. Dieren zijn meesters in het vertalen van het wezenlijke in een persoonlijke boodschap. En humor hebben ze ook.

Met een aantal dieren heb ik in de loop der jaren een band opgebouwd: het zijn mijn krachtdieren, totems. Zo kwam het dat de beer, een van hen, zich op een gegeven moment voor mijn geestesoog vertoonde met een ketting aan zijn poot. Wat had dat te betekenen? Ik stemde af en begreep al gauw wat hij wilde zeggen. Niet dat hij met een bromstem tekst en uitleg gaf, maar ik wist waar het over ging. Zo’n beer met een ketting wordt geacht te dansen, in een circus, of op straat… De boodschap die hij me met zijn verschijning gaf was: ‘Ook al voel ik mij geketend, toch dans ik.’ Voor mij betekende dat: ‘Dans het leven, Riet, ook al voel je je gevangen in de beperkingen van het aardse bestaan. Dans, blijf bewegen, vier dat je er bent.’

Stenen kunnen er ook wat van: oeroude wijze lessen overbrengen. Laatst kreeg een vrouw, in een training die ik geef, een fraai antwoord van een steen. Ze stond voor een dilemma en vroeg, welke weg voor haar het beste was. ‘Die welke jij kiest,’ kreeg ze als antwoord. Meer niet. Maar ze herkende meteen hoe waar dit voor haar was. Niet één van de twee keuzes was beter, het ging erom dat ze kóós, haar toewijding gaf, haar ´ja´. Ze moest ophouden met twijfelen en gáán met die banaan.

De weg die we gaan is de juiste. Telkens weer. Lerend, genietend, loslatend.
Vallen, opstaan en verder dansen. Met hart en ziel.

*Innerlijk Sjamanisme is een moderne vorm van sjamanisme, ontwikkeld door Ria Font Freide, een Nederlandse leraar bij wie ik aanklopte op mijn zoektocht naar betekenis. Het is een eigentijds sjamanisme, met vormen die passen in onze Nederlandse cultuur en levenswijze.

Over de auteur

Riet van Rooij is spiritueel coach en eigentijds sjamaan. Ze schreef het boek Zwanger met hart en ziel , tientallen artikelen en haar blog voor schoonheid en troost.
Ze geeft consulten, workshops en trainingen. O.a. ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’, een jaartraining op basis van de dertien wijze maan(d)vrouwen. www.rietvanrooij.nl

14 REACTIES

  1. Prachtig Riet!

    Wat fijn om dit te mogen lezen 🙂 en wat een wijsheid!

    Vaak denk ik en heb ik ervaren als ik iets kan accepteren zoals het is, dan is het vanzelf oké.
    Dit geldt dus voor van alles 🙂 en als je dit kunt, juist in situaties waarin het wat moeilijk is, komt de heling als vanzelf.

    Liefs Annemarie

    • Ja, mooi hè, zoals dat werkt. Mooi hè, alles (zou Loesje zeggen. )
      Er is een boeddhistisch ochtendgebed, dat je in de vier windrichtingen kunt uitspreken en dat ons elke dag weer herinnert aan deze overgave.

      Ik accepteer alles wat mij in het leven toevalt
      Ik ben dankbaar voor wat mij in het leven toevalt
      Ik laat los en ga mee met de stroom van het leven
      Ik vertrouw erop dat wat mij in het leven toevalt, goed voor me is

      Wat mij betreft zijn er dagen dat ik dit volmondig of ondanks innerlijk of uiterlijk gedoe met een glimlach kan beamen. Maar er zijn ook van die dagen dat ik intussen denk: ja, ja, het zal wel. Of erger… Dat is de menselijke conditie, volgens mij. En dat we steeds weer voor de keuze staan. Mededogen is vaak zat op zijn plaats. Zo dansen we ons leven…

      • Ha Riet,
        Je mag alles accepteren zoals het komt.
        Dus ook die dagen van ja ja het zal wel.
        Het hoort er allemaal bij.
        Heerlijk!

        🙂

  2. Wow, gaaf dit, 'Neem je de verantwoordelijkheid voor de lessen die je te leren hebt., dan zul je je bevrijd voelen, neem je die verantwoordelijkheid niet, dan voel je je belast’ Die kan ik op dit moment goed gebruiken zeg. Dankjewel!

    • Ja, mooi hè? Steeds weer die uitnodiging om 'ja' te zeggen. Steeds weer het slachtofferschap ontstijgen. Hoeveel creativiteit en levenslust dat genereert. En dat we dat 'weten' toch steeds weer moeten heroveren. Mogen;-)

  3. Lieve Riet, fantastisch artikel. Blijf aub dansen in het leven en vier het. Dat doe ik ook elke moment. Hartelijk dank, Lutje

    • Mij lukt dat echt niet, om elk moment van het leven als een dans te ervaren…;-) Laat staan het te vieren. Ik weet wel dat we elk moment weer de keuze hebben, maar oeioeioei hoe vaak glijd ik toch weer in oude groeven van wat er (nog) niet lukt. Tegelijkertijd weet ik dat vertwijfeling ook een soort dans is, in de zin van: dit beweegt nu in mij. Of: zo val ik nu stil. En ook het verlangen om voluit te leven om uit die oude valkuilen te klauteren is ook een aspect van de levensdans…

  4. Oe dit stuk raakt mij diep op een positieve manier…alleen de titel al geeft zoveel rust…het is goed zo, alles is zoals het is. Heel fijn om vandaag te lezen en ik ga het bewaren om later nog eens te lezen…ontzettend wijze les en ik ga het te harte nemen (is eigenlijk al gebeurd tijdens het lezen 🙂 )

    • Fijn dat het je zo aanspreekt. Wat mij betreft gaat het steeds weer om de beweging die we maken, steeds weer.Zie ook mijn reactie op Annemarie, hieronder, waarin ik een boeddhistisch ochtendgebed aanhaal. Elke dag weer de keuze maken… als het voor eens en voor altijd duidelijk was dat alles goed is zoals het is, zouden we dat niet elke ochtend opnieuw hoeven te heroveren, met de stroom en de uitdagingen van het leven mee.

  5. " De valkuil is wat mij betreft de neiging, om mijn levenslessen te slim af te willen zijn door ze voor eens en voor altijd te willen begrijpen. En dat ze niet meer nodig zouden zijn als ik er toch dit of dat mee doe, en dat ik iets fout doe als ik nog steeds… (vul maar in). "

    Dank je wel Riet ♡ dit stukje was precies wat ik nodig had vandaag!!

    • Sinds kort beoefen ik een vorm van healing tao. Wat ik daar zo mooi aan vind, is dat ik leer glimlachen naar dat waar ik vaak last van heb (zoals – heel fysiek- mijn darmen. Dat is net zoiets als leren mild en mededogend te zijn voor al je kronkels en valkuilen. Mild is niet hetzelfde als week of slap, maar begrijpend en stimulerend tegelijk. Een fijne bedding: toe maar, ga maar, durf te leven wat er te leven valt. Zie ook mijn reactie op Annemarie (het boeddhistische ochtendgebed)

  6. <blockquote> Opeens zag ik het. Hierin schuilt nou net onze uitdaging: hoe we omgaan met al die struikelblokken… </blockquote>

    Wie in balans is, staat stil.

    Heeft een evenwicht gevonden tussen plus en min.
    Stilte/Leegte/Rust als basis in jezelf.
    Stilte/Leegte/Rust die je zelf Bent.
    Is bepalend voor hoe je omgaat met struikelblokken.
    Hoe je aankijkt tegen hindernissen.

    • Zo apart. Hoeveel verschillen ik alleen al om me heen al beluister in wat mensen onder balans verstaan. Een vriendin zei: 'balans is voor mij altijd beweging.' En daar hebben we het dan over. Dat is het mooie van uitwisselen. Dat je ontdekkingen doet. Sharing is quickening, luidt een indiaans gezegde: door te delen, versnel je (je proces/het verkrijgen van inzicht).
      Wat ik ook zo'n mooi begrip vind: de stille stem. Stem is geluid, maar tegelijk verstild. (Zie ook mijn reactie op Annemarie, het boeddhistische ochtendgebed.)

      • Ha Riet,

        Ja, bij balans komt het symbool van de weegschaal in mij op. Hij gaat op en neer (beweging) en wanneer allebei de polen gelijk zijn staat-ie in het midden stil.

        Doet me ook denken aan de Egyptische godin Maät,
        personificatie van het kosmisch evenwicht.

        Het boeddhistisch ochtendgebed heb ik zojuist gelezen. Mooi!

        Groet van Lia

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in