Bewust naar Schoolgaan - het hoogsensitieve kind op school

Het hoogsensitieve kind is anders en vraagt om een andere benadering, zowel thuis als op school. Hoe mooi zou het zijn als een school voortborduurt op de benadering die bij jouw opvoeding past?

Waar kijk jij naar als het om het uitzoeken van een school gaat? Gaat het dan vooral om praktische beweegredenen en uitstroomcijfers of kan het ook anders? En wat doe je als het niet goed gaat op school?

In dit artikel een relaas over het hoogsensitieve kind op school, dat mogelijk vastloopt in het reguliere onderwijs, door o.a. het overvolle lesprogramma, prestatiegerichtheid en de overvolle klassen.

 

Landingsproces

Alle kinderen hebben behoeft aan een veilige basis, maar voor het hoogsensitieve kind en nieuwetijdskind is het zelfs van levensbelang. Zij hebben veel veiligheid en geborgenheid nodig om het leven op aarde te kunnen aanvaarden en bezit te nemen van hun eigen lichaam.

Vaak hebben ze moeite met het trillingsniveau van de aarde, omdat ze nog sterk verbonden zijn met de Bron waar zij vandaan komen, waardoor zij met enige regelmaat te maken krijgen met lichamelijke ongemakken zoals reflux, eczeem, allergieën en intoleranties, slapeloosheid, veel huilen en andere (onverklaarbare) pijn.

Als ze wat groter zijn, blijkt dat ze veel behoefte hebben aan rust en regelmaat en reageren ze vaak erg sterk op veranderingen. Ze vragen om eerlijkheid en oprechtheid in het hier en nu en zij vragen om grenzen. Ze vragen ook om tijd en ruimte om zichzelf te mogen ontwikkelen in hun eigen tempo. Meestal beschikken ze over een enorme eigen wijsheid, waar je jezelf over kunt blijven verbazen, maar bovenal vragen ze om een volledige acceptatie van wie zij zijn.

‘Mijn dochter werd geboren met verborgen reflux en koemelkallergie en kon amper liggen. Anderhalf jaar lang sliepen we in ploegendienst. En daar zat ik dan in de winter in de kou op haar kamertje, te wachten met haar op schoot of rondjes lopend, wensend dat ik weer in mijn eigen bed kon liggen en mocht slapen. Maar pas als ik mij er aan kon overgeven en dacht dat het dan maar zo als het was, viel zij als een blok in slaap.

Ook zat zij jarenlang vast geklit aan mij en wilde bij niemand anders op schoot. En geen dokter mocht haar aanraken (uiteindelijk bleek dit trouwens een ziekenhuistrauma van mijzelf te zijn). Ze was als een zuivere radar voor mij, en pakte mensen met haar ogen, waardoor ik precies wist wanneer iemand ok voor haar was en wanneer niet. Het was een soort oergevoel, maar ik kon niet anders dan haar laten zijn wie zij was en verdedigde haar met hart en ziel. Ze mocht er zijn. En mede door deze acceptatie staat ze waar ze nu staat. Nog steeds heeft ze soms moeite als mensen haar direct aanspreken. Maar als ze haar gewoon met rust laten, komt zij wel als zij er klaar voor is en het goed voelt voor haar.’

Het gaat mis als wij als ouder in de weerstand gaan en willen dat ons kind anders is of anders doet. Volgens de Wet van Aantrekking voeden we dan een ongewenste situatie en voelt je kind zich niet geaccepteerd. Want juist deze kinderen reageren heel erg sterk op onze energie en voelen ons haarscherp aan. En daardoor zijn zij als een hele sterke spiegel voor onszelf, waarmee zij ons uitdagen om ook te zijn wie wij zijn.

Veel voorkomende klachten

Kinderen van Nu hebben vooral herkenning, erkenning en acceptatie nodig van wie zij zijn, waardoor zij in staat worden gesteld zelfvertrouwen op te bouwen en hun eigen ruimte in te nemen. Vanuit een Hoger Bewustzijn vragen zij om een andere benadering en met gedrag en ziekte laten zij ons zien dat er iets mis is, dat er iets niet klopt voor hen. En dat gebeurt ook als het niet goed gaat op school.

Buikpijn en obstipatie, slapeloosheid, niet uitgerust wakker worden, wallen onder de ogen zijn, druk of juist teruggetrokken gedrag, concentratieproblemen zijn veelvoorkomende klachten als een kind niet op de juiste plek zit. Het gevolg is een chronische overprikkeling, waarbij je als ouder wel weet dat er wat aan de hand is, maar het lijkt alsof je er maar geen vinger op te kunnen leggen.

Het meest opvallende dat ik ben tegengekomen bij veel kinderen met problemen op school is dat zij het gevoel hebben dat ze gepest worden, dat ze er alleen voor staan. Bij navraag op school is er dan helemaal niets aan de hand en lijkt het om onbenulligheden te gaan, maar de beleving van die ervaring is zó sterk, dat het echt als pestgedrag wordt ervaren. En dat is echt een teken aan de wand!

RSCN0231

Soms komen kinderen met dergelijke klachten en probleemgedrag op speciaal onderwijs terecht, maar zelf twijfel ik er wel eens aan of dit terecht is. Vaak voelen ouders zich gedwongen deze stap te zetten, omdat deze kinderen niet in het gareel lijken te kunnen lopen en wordt hun gedrag op school als lastig ervaren. Maar eigenlijk laten dergelijke kinderen vooral zien dat het anders mag, maar ontbreken wellicht de juiste middelen en kwalificaties om hier mee om te gaan.

Ik kom ook wel verhalen tegen over hoogsensitieve kinderen die het prima redden op het reguliere onderwijs. In al deze gevallen zijn er goede afspraken met de leerkracht gemaakt. Maar desondanks zou je jezelf ook hier mogen afvragen of deze omgeving wel het beste is voor jouw kind. Houd er wel rekening mee dat er ook veel kinderen zijn die zich aanpassen, die bang zijn om het fout te doen of die de juf of meester zo goed aanvoelen, dat zij daar op reageren en zich gaan gedragen zoals het van hen verlangd wordt.

Een school kiezen

Daar waar een kind houvast en nabijheid zoekt bij zijn ouders om werkelijk te incarneren en aanwezig te zijn in het eigen lichaam, zoekt een kind dat ook op school. Maar waar vind je dat?

We willen allemaal een goede school voor ons kind. En vaak is die keuze gebaseerd op voor de hand liggende selectiecriteria zoals afstand, prestatiegerichtheid, uitstroomgegevens, sport of wellicht kunst en cultuur. Meestal gaat het om praktische zaken en gaan kinderen uit de buurt ook naar dezelfde school. Maar net zoals bij de opvoeding komt er bij een hoogsensitief kind veel meer bij kijken en zullen zij in opstand komen als zij niet op de goede plek zitten.

‘Toen mijn zoon nog klein was, keek hij echt op naar de ‘grote’ school. Hij kon niet wachten. Maar toen hij 3,5 jaar oud was, vertelde hij mij dat hij er niet meer heen wilde. Ik besteedde er niet al te veel aandacht aan. Maar toen het moment daar was, ging het direct al mis bij de eerste stap op de drempel van de klas… Totaal onverwacht eigenlijk, omdat hij normaal gesproken erg sociaal, assertief en expressief is en overal op afstapt. Dat klopte niet en binnen een week zat zijn ontlasting muur en muur vast. Achteraf werd mij duidelijk dat er geen enkele ruimte meer was voor zijn eigenheid en een zeer beperkte keuzevrijheid. Hij moest in de pas meelopen en miste bewegingsruimte. In groep drie ging het opnieuw mis, hij het gevoel dat hij zijn voet nog niet een paar centimeter voorbij zijn tafel mocht houden en als hij zich niet meer goed kon concentreren, werd er een schepje bovenop gedaan. En compleet overprikkeld en lijk- en lijkbleek kwam hij elke dag uit school en elke dag ging hij met tegenzin opnieuw naar diezelfde school toe. Uiteindelijk liep hij vooral vast op het prestatiegerichte en overvolle lesprogramma in combinatie met de overvolle klas. Toen zijn ontlasting opnieuw vast kwam te zitten, was de maat vol en gingen wij op onderzoek uit. ‘

Soortgelijke verhalen krijg ik met enige regelmaat in mijn praktijk te horen over kinderen die bij de deur staan over te geven of ziek worden bij een oppasgezin, wat direct over is, als een kind wel op de goede plek terecht komt.

In de tijd dat het mis ging, heb ik diverse scholen aangeschreven, maar er was er maar één die niet wist of zij wat voor ons zouden kunnen betekenen. Maar zij wilden dat wel graag onderzoeken. Dat was de Vrije School. We hebben meerdere scholen uitgeprobeerd, maar alleen op deze School kwam mijn kind gezond uit de klas, en hoe bijzonder is dat in een totaal onbekende omgeving. Dat betekende dat wij er in ieder geval niet meer omheen konden.

De vrije school in een notendop

Op de Vrije School is er voor elk kind oprechte aandacht in het nu voor wie het kind werkelijk is. Elk kind is er uniek en precies goed zoals het is. Daar teken je als leerkracht voor. Er wordt veel gewerkt met natuurlijk materiaal, veel bewogen, gezongen en met de handen gewerkt. En er wordt door middel van jaarfeesten met de seizoenen en het jaar meegeleefd, wat er voor zorgt dat een kind de verbinding voor alles wat is, makkelijker vast kan houden en dus minder in zijn hoofd komt te zitten. En er is ook nog gewoon een ‘ouderwets’ schoolbord en weinig digitaal. Door dit alles is het voor een hoogsensitief kind veel makkelijker om bij zichzelf te blijven.

Soms mogen (de nieuwe) eersteklassers weer even terug naar de kleuterklas om te spelen, terug naar de basis, waar ze letterlijk weer contact maken met de grond en hun lichaam. De juf vertelde me dat ze de kinderen weer letterlijk zag landen en terug komen bij zichzelf.

Werkhouding en wilsrichting

De Vrije School gaat uit van het principe dat elk kind zijn eigen werkhouding heeft, dat gebaseerd is op het gedachtegoed van Rudolf Steiner en daar wordt slim op in gespeeld. Door de wilsrichting (hoe wil ik leren) die bij de werkhouding van een kind hoort, positief in te zetten, wordt de nadruk op een kwaliteit gelegd in plaats van dat steeds opnieuw op dezelfde wijze lesstof wordt ingezet, ook al werpt dat geen vruchten af.

Zo mogen kinderen wel eens hun eigen rekenopdrachten bedenken. En hoe mooi is het dat praktisch elk kind een opdracht bedenkt, die net wat hoger ligt dan het niveau van het kind zelf. En zo werkt het met veel dingen zo. Onderzoek zelf en daarna komt de theorie die erbij hoort. Dat maakt dat kinderen in het algemeen betrokken zijn en graag willen leren. Binnen enkele weken las onze zoon al veel beter en ook het rekenen ging met sprongen vooruit.

Volgens de directeur van de Vrije School in Enschede werkt dit principe voor elk kind, of een kind nu gelabeld is met autisme, adhd, add of iets anders. Het maakt geen verschil. Er wordt gekeken naar wat het kind eigenlijk wil en op welke manier dat voor elk uniek kind het beste werkt. En dat geldt ook voor ‘ongewenst’ gedrag en voor kinderen die tegen andere problemen aanlopen. Dan vorm je samen met de school als het ware een helend veld om je kind heen. En ook dat werpt vruchten af.

RSCN0394Vrijheid versus grenzeloosheid

Als ik over de Vrije School praat, wordt er wel eens tegen mij gezegd dat je daar als kind dan wel tegen moet kunnen, die grenzeloosheid. Daar wordt de Vrije School – overigens geheel ten onrechte – wel vaker mee geassocieerd. Want regels en structuur zijn meer dan aanwezig, dat is ook wat elk kind nodig heeft. Ik vertaal deze vrijheid persoonlijk liever met de vrijheid om te zijn wie het kind is en de vrijheid om te leren op een wijze die bij elk uniek kind past. En dat lijkt mij beter dan elk kind in het zelfde systeem te plaatsen en het nog eens te proberen, ook al werkt het niet.

Zo kwam er ook een kind op school met een enorm dossier onder haar arm, maar de juf kon maar niet ontdekken wat er nu met dit meisje aan de hand was. Volgens haar was er in feite helemaal niets aan de hand, ze draaide gewoon mee.

Realistisch blijven

Ondanks deze Ode aan de Vrije School mogen we ook realistisch blijven. Want op elke school is wel eens wat en dat is logisch, want het is en blijft een mensensysteem. Maar de intentie dat elk kind is wie het is en dat dat ok is, staat en dat is nu precies wat kinderen van nu van ons vragen en hard nodig hebben.

Hierbij een aantal tips voor het zoeken van een geschikte school voor jouw kind:

  • -onderzoek meerdere scholen en ga op je eigen gevoel af;
  • -kijk niet alleen naar de praktische overwegingen, maar kijk vooral of de benadering van de school naar je kind toe goed is voor jouw kind;
  • -loop zelf ook door de school, observeer en voel of dat wordt waargemaakt in de klassen wat je door een schoolleiding wordt verteld (bij sommige scholen voelde ik dat echt niet);
  • -laat je kind meekijken en meebeslissen, zeker bij de overgang naar een nieuwe school. Als je voor het eerst op onderzoek uitgaat, kun je vooral kijken hoe je kind op de school reageert. Misschien is het zelfs mogelijk je kind mee te laten draaien voordat je een definitieve keuze maakt;
  • -kijk vooral naar hoe je kind uit school komt, maar houdt er rekening mee dat proefdraaien in een nieuwe omgeving wel heel erg spannend is;
  • -wees je ervan bewust dat een overstap naar een andere school een grote stap is en in de praktijk niet altijd even makkelijk. Blijf vertrouwen houden en geef het de tijd. En blijf vooral in gesprek met de juf of meester. Zij zijn een verlenging van jouw opvoeding;
  • -blijf ook naar jezelf kijken, jouw kind spiegelt jou jouw eigen thema’s en heeft jouw vertrouwen nodig (zie ook mijn artikel over ‘Mindful Ouderschap – 4 Gouden Regels’ link). Geef je kind ook hier alle tijd en ruimte die het nodig heeft;

Mijn zoon werd uiteindelijk zowel door de juf als door de klas zelf als prettig ervaren en was welkom op de Vrije School. Na twee weken was echter de nieuwigheid van zijn nieuwsgierigheid en openheid er een beetje af en kostte het best wat tijd om te integreren. En een tijd later werd hij buitengesloten op het schoolplein, maar zelfs toen hij zich daardoor behoorlijk ziek voelde, wilde hij niet terug naar zijn oude school en oude vriendjes. En ik wist nu in ieder geval zeker dat wij een goede keuze hadden gemaakt. Door samen te werken met school en de directe aanpak op de wilsrichting van meerdere betrokkenen en de betrokkenheid van de juf en anderen én de aanpak in de klas was het probleem al snel uit de wereld.

En nu hoop ik jou bewust te maken dat het uitzoeken van een school meer is dan alleen kijken naar vooral praktische beweegredenen, zeker als jouw kind ook hoogsensitief is. En ik geef je met dit artikel graag mijn ervaringen en handvatten mee als het reguliere onderwijs toch niet goed blijkt uit te pakken voor jouw kind en misschien zelfs ook mee te nemen op het moment dat jij een school voor jouw kind gaat uitzoeken.

Impressie

Tot slot wil ik je graag laten horen en voelen en een impressie geven van de school en het omschreven landingsproces in dit artikel met een geweldige song geschreven door twee talentvolle ouders van onze school. Het geeft exact weer hoe het in mijn ogen zou mogen zijn op school.

Hier kun je het nummer beluisteren: [soundcloud url=”https://api.soundcloud.com/tracks/222368832″ params=”auto_play=false&hide_related=false&show_comments=true&show_user=true&show_reposts=false&visual=true” width=”100%” height=”450″ iframe=”true” /]

Onderstaand de tekst van het lied:

‘Ik ben een kind
En ik dans met de wind
De zon, de maan, de sterren

Ik ben een kind
En ik dans met de wind
Ik wil voelen, maken, vertellen

Geef mij de ruimte om mij te zijn
Geef mij de armen om thuis te zijn
Ik ben een boom

Maar de wereld is zo groot
Mijn wortels zoeken aarde

Ik ben een boom
Maar de wereld is zo groot
Mijn wortels vinden aarde …… bij de Noorderkroon

Ik zal je troosten als je bang ben
Voor je zingen tot je weer lacht
Hier bij ons ben je veilig
Wij houden de wacht

Ik zal je troosten als je bang bent
Voor je zingen tot je weer lacht
Hier bij ons ben je veilig
Wij houden de wacht

Ik ben een kind
En ik dans met de wind
De zon de maan de sterren

Ik ben een kind
En ik dans met de wind
Ik wil voelen, maken, vertellen

Geef mij de ruimte om mij te zijn
Geef mij je armen om thuis te zijn
Ik ben een boom
Maar de wereld is zo groot
Mijn wortels zoeken aarde

Ik ben een boom
Maar de wereld is zo groot
Mijn wortels vinden aarde …… ‘

11 REACTIES

  1. Mijn dochters zitten beide op de montesorri school maar vooral mijn oudste dochter heeft veel leerproblemen.
    Vorig jaar op van alles getest waarbij uitkwam dat ze net boven gemiddeld iq heeft en zeer hoog gevoelig maar geen autisme pdd nos e.d
    Aangezien ikzelf het idee heb dat zij een beelddenkertje is omdat zij vanuit haar hoofd alles kan opdreunen wat er elke dag in groep 5/6 geleerd wordt maar het op papier verknalt loopt ze dus achter. School wil haar nu laten overplaatsen naar speciaal onderwijs omdat ze geen tijd en zin (zei leraar vorige week) hebben om haar de begeleiding te geven die zij nodig zou hebben. Wij zijn vorige week zijn wezen kijken bij die SBO maar mijn instinct zegt dat ze daar totaal niet op haar plek is.
    Ik heb geen idee wat te doen nu. 🙁

    Groetjes een verdrietige moeder van 8 jarige dochter.

  2. Mijn hele hooggevoelige meiske met 1001 gebruiksaanwijzingen is begonnen op de vrije school omdat haar grote zus het niet trok in het reguliere onderwijs; die was als kleuter zelfs depressief. Beide meisjes hebben een fantastische schooltijd daar gehad. Ze zijn zooo dankbaar dat ze daar op school hebben gezeten. Alle gebruiksaanwijzingen van jongste zijn in de loop van de jaren verdwenen. Nu zitten ze alletwee op het VWO ( ook vrije school) en. zijn alletwee zo stevig en geaard. Wel hebben ze de kwaliteit van het hooggevoelige behouden maar dat wordt nu positief ingezet. Ik ben een dankbare moeder dat de vrije school op ons pad is gekomen.

  3. Ik verbaas mij over de term HSP. Is dit een eufemisme voor iets anders?
    De beschrijvingen van deze hoog sensitieve personen komen heel erg overeen met de beschrijvingen van aspecten uit het autisme.
    Soms moet je niet labelen. Soms moet je iets onder ogen zien.
    Lastig.

    • er zijn verschillende soorten hs kinderen, en bij mijn eigen kinderen zijn er zeker overeenkomsten met beschrijvingen van aspecten uit het autisme en ook met pddnos. ik zie het zeker niet als een eufemisme. misschien is het label autisme of pdd nos dan juist het label. net als hsp overigens. Wat is het verschil? Ik zie kenmerken en eventuele labels – wat die ook mogen zijn – vooral als een leidraad en handvat om te kijken hoe je er mee om kunt gaan. want dat is waar het volgens mij allemaal om draait. Het is wat het is en dat mogen we idd onder ogen zien. en daarbij gaat het in feite helemaal niet om het label vind ik, al kan het soms wel handig zijn om daarmee de juiste handvatten te vinden …

  4. Wij wonen op het Franse platteland (mijn man is Frans) en ik maak me soms best wat zorgen over onze dochter. Zij is 6 en net in de CP (vergelijkbaar met groep 3) begonnen. Mijn dochter is juist zon meisje dat alles doet om maar met de pas mee te lopen. Waardoor ze nu al een enorme faalangst heeft opgebouwd. Het schoolsysteem hier is nog veel prestatiegerichter dan in Nederland en ze heeft bijv nu al huiswerk . Ik merk dat ze het nu (gelukkig) leuk vindt op school, ( de eerste jaren vond ze het vreselijk) maar ook dat het haar zoveel energie kost. Ze heeft vaak haar 'mysterieuze ziekte zoa,s wij dat noemen, ze heeft dan gedurende 24 uur verschrikkelijke hoge koorts. Ik kan ook vaak terug verhalen waardoor het komt. Mijn Nederlandse familie is weer naar naar Nederland, de kerstman is geweest etc.
    Maar wat mij ni bezighoud is wat ik thuis kan doen om haar het beste op te vangen. Er bestaan hier maar 1 school dus wij kunnen niet veranderen en oom hoe kan ik het beste omgaan met haar faalangst?
    Ik probeer zoveel mogelijk rust en regelmaat in te bouwen (Al vanaf de eerste dag na haar geboorte merk ik dat dat heel belangrijk is) eN ik heb haar altijd afgeschermd voor te veel prikkels, maar ze moet toch in deze wereld leven dus nu probeer is te wereld beetje bij beetje voor haar te openen. Wel laat ik haar heel vrij in het vrije tijd. We hebben een boerderij dus in het weekend laat ik haar heerlijk helemaal vrij buiten spelen en haar eigen ding doen. Tegelijkertijd lijkt het ons goed dat ze ook een sport gaat doen, zodat ze (buiten school) kan proberen een band met mede leeftijdsgenoten op te bouwen. Saar is een dromer en vrij solitair.

    Gelukkig kunnen we goed met de juf praten, maar ook zij geeft aan dat het Frnase schoolsysteem maar voor 1 soort leerling geldt en als je daar buiten valt is het heel moeilijk. Hoe kan ik mijn dochter de komende jaren het beste steunen?

    • Hi Esther, Best een lastige situatie waar je in zit. Je woont in een behoorlijke aardende omgeving (zou niet weten waar het beter zou kunnen zijn :)) en je laat haar vrij in haar eigen tijd. Heerlijk! Waar mijn zoon heel veel baat bij heeft, is massage met etherische olie, van het hoofd, naar de buik en voeten zodat alle ballast uit kan stromen en een massage van de chakrapunten op de voeten (je kunt deze vinden in de boeken van Annemarie van Bilsen). Daarnaast doe ik dan een clearing , samen met mijn zoon: we geven het commando dat alle energie van anderen weg mag en dan voelen we ons lichaam, dan halen we onze eigen energie terug, dito door te voelen, dan ademen we onszelf in en voelen we onze ademhaling naar binnen gaan, eerst tot de buik en daarna tot aan de voeten (vaak tikt mijn zoon zichzelf daarbij op zijn lichaam) en dan weer voelen. en dan vertel ik dat als we nare ervaringen hebben gehad, als er dingen zijn geweest die niet zo leuk zijn, dat we dan stukjes van onszelf verliezen. en omdat we ons nu weer prettig in ons lichaam voelen, is het veilig en mogen die stukjes van onszelf weer terugkomen en dat doen we ook door zacht op ons lichaam te tikken …. Vorige week had hij een nare ervaring op school, waar hij zichzelf volledig verloor in woede, hij kon zich niet eens alles meer herinneren. de massage en clearing toegepast voor het slapen gaan … en hij voelde zich weer goed de volgende dag. Bij ons goed te zien aan hoe de kinderen dan weer met elkaar omgaan, volledig in harmonie. Ik ben er zelf ook voor gaan zitten dmv mindfulness meditatie en in te tunen op zijn gevoel daarbij en door dat gevoel te ervaren wat hij voelt, wat ik voel mocht ook dat los …. WErkt voor ons erg goed, misschien heb jij er ook wat aan.
      wat het solitair zijn betreft, heeft mijn dochter dat ook heel lang gehad ….. totdat ik mijn ouders kon vergeven en de liefde weer kon doorstromen. toen was jij een ander kind. nu hoeft dat niet voor iedereen zo te zijn, maar vaak helpt het ook als je naar jezelf kijkt … soms zijn kinderen ook gewoon zo en als het voor hen ok is, hoeft het geen probleem te zijn en zal het veranderen naarmate een kind meer in het eigen lichaam terecht komt.
      hoop dat je hier wat aan hebt.

  5. Wij zijn vorig jaar overgestapt naar de Vrije School na 1,5 jaar kleuteren op de Montessori. Onze zoon kreeg daar bijna de stempel Autisme. Op de Vrije School is daar niets van te zien, hij is daar op z'n plek. Wij zijn iedere dag dankbaar dat we de stap gemaakt hebben!
    En met alle liefde zet ik mij in voor de school van de Nieuwe Wereld: IBBO!
    http://www.ibbo.eu

  6. Mooi geschreven. Mijn eigen zoontje van 4.5 zit op het montessori onderwijs. De scholen in de directe omgeving maakte mij niet enthousiast. Niks dat aansloot bij onze opvoeding en hoe mijn zoontje is. Op internet bij het montessori onderwijs gekomen. Toen nog nooit van gehoord, maar na te hebben ingelezen en een kennismakingsgesprek was het gewoon raak. Het is even fietsen maar dat doe ik elke dag met liefde. Nu een half jaar verder en het zit helemaal goed. De ruimte om te zijn voor mijn zoontje en met zijn temperament wordt zo geweldig omgegaan… Ik kan mij geen betere school wensen. Cijfers zijn voor ons niet belangrijk in het leven, maar wel het respect voor anderen en de wijsheid van het leven. Ik heb nooit begrepen waarom de stelling van Pythagoras belangrijker zou zijn dan wie je zelf bent. Al ben je nog zo hoog opgeleid… Kan je zonder een goede basis met normen en waarde wel gelukkig zijn?

  7. Pfff ik lees dit, terwijl ik straks op de Vrije school ga kijken voor mijn 8-jarige dochter. Zij is ook niet gelukkig op de reguliere basisschool. Maar ik vind het toch erg moeilijk, ben bang dat ik een vereerde keuze maak…

    • kijk vooral hoe je kind uit de klas komt als je gaat uitproberen …. verkeerde keuzes zijn er niet, het loopt nu toch ook niet lekker? soms is het een kwestie van uitproberen en ervaren van wat wel een goede plek is voor je kind (maar ik vond het zelf ook heel lastig hoor, om de knoop door te hakken, maar uiteindelijk is het het beste wat ik ooit heb gedaan …).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in