DELEN
Bewustzijnsverandering--één-grote-paradox

Als mens hebben we een intrinsieke noodzaak om te veranderen. We kunnen nooit blijven wie we waren. We komen als baby en gaan als bejaarde. Wanneer het draait om bewustzijnsverandering, kun je van twee dingen zeker zijn: ze verloopt altijd via niet-rationele en paradoxale wegen. En: er is niets zo moeilijk te accepteren als dat.

Bewustzijnsverandering is niet logisch

Bewustzijnsverandering voltrekt zich niet via logische stappen, maar via schijnbaar onlogische. Natuurlijk; mediteren helpt als je op zoek bent naar verlichting. Veel vaker echter zijn het de moeilijke processen die voor de enorme bewustzijnsveranderingen kunnen zorgen. Bij ziekte, ontslag, verlies (om er een paar te noemen) valt het beeld dat je van jezelf had razendsnel weg, evenals de rollen die je hebt vervuld. Je bent niet langer ‘sterk’ of ‘succesvol’, ‘echtgenoot’ of ‘de rots in de branding’. En je wordt gedwongen jezelf opnieuw uit te vinden, je leven radicaal anders in te vullen.

Comfort aan de andere kant – veel geld, een vast contract, een lange relatie – kunnen juist een bedreiging vormen voor transformatie. In die veiligheid kom je niet of nooit zo snel in beweging. Daar wil je houden wat je hebt, en vooral niet tornen aan je realiteit. Je bent bereid genoegen te nemen met minder geluk of een kleinere potentie.

Paradoxen verenigen

In crisissituaties word je gedwongen om paradoxen in jezelf te verenigen. Eén daarvan is die tussen je persoonlijkheid en ziel. Als je met je verstand geen enkele goede reden kan vinden voor hetgeen je overkomt, wil dat niet zeggen dat die betekenis ook op dieper niveau ontbreekt. Voor de ontwikkeling van je ziel en het vinden van je bestemming bevind je je wellicht op de allerbeste weg.

Natuurlijk stribbelt je persoonlijkheid daarbij tegen: een deel van jou is bezig te sterven. Dat doet pijn. Want het is een deel dat altijd heeft gefunctioneerd, zijn best heeft gedaan, en dat dus ook je identiteit bepaalt. Geen wonder dat je er onder normale omstandigheden niet vanaf raakt. Maar het is oud en versleten en je bent beter af zonder.

De goddelijke wil

Een andere paradox die je moet integreren is die tussen je eigen en de goddelijke wil. ‘Niet mijn wil, maar uw wil geschiede’ is de mantra die helpt, als je je het liefst tegen je situatie zou verzetten. Je verandert als je je kunt overgeven aan een groter plan (waarvan je zelfs niet eens zeker kunt weten dat het bestaat).

Soms betekent dat keuzes maken die compleet indruisen tegen je gevoel of je dromen. Andere keren betekent het afwachten hoe het proces zich ontvouwt. Dan weer is het vertrouwen op je intuïtie en je hart, of juist loslaten waarin je hebt geloofd. Soms is het dieper voelen. Of juist niet meegaan in je emoties. Er is geen eenduidig antwoord.

Ritme van het universum

Wat in ieder geval helpt, is jezelf in lijn brengen met het ritme van het universum; het ritme van geboorte, groei, aftakeling en sterven. Het is dat innerlijke, universele, natuurlijke ritme dat je tot op niveau van je cellen en ziel bepaalt, en dat voorafgaat aan de verandering van je uiterlijke werkelijkheid. Hoe meer je je tegen dat ritme verzet, hoe meer pijn het doet. Als het lukt om je ogen open te houden voor hetgeen zich voltrekt, en als je er (op sommige momenten) ‘ja’ tegen kunt zeggen, wordt het niet eenvoudig, maar wel makkelijker. Dat is overigens niet iets dat je met je hoofd doet. Acceptatie van verandering vindt plaats in je hart.

Tijdloosheid

Met de paradox van tijd versus tijdloosheid tot slot kunnen we als mensen volstrekt niet overweg. Tijdens het proces is er nooit zicht op het resultaat. Het duurt altijd langer dan je verstand verdraagt. En toch wil dat niet zeggen dat je doodgaat. Je groeit. Je ziel beweegt. Wil je geestelijk gezond blijven, dan kun je niks anders doen dan je verstand niet al te serieus nemen. Op de vragen ‘waarom’, ‘wat is het nut’, ‘hoezo ik’, ‘waar is god dan’, komt het antwoord niet, of pas veel later.

Dwars door de duisternis

Bij sommige transformatieprocessen lijkt het alsof er een wig je bewustzijn in gedreven wordt. In de tijden dat ik dat doormaakte, schreeuwde mijn lijf alleen maar: ‘Dit wil ik niet!’ Maar de wig spleet mijn hoofd, hart en buik, en juist daardoor kwam opeens meer ruimte voor inzicht, nieuwe verlangens, grotere vrijheid, en vooral: kracht. En waarschijnlijk is dat de grootste paradox van allemaal: de duisternis geeft doorgang aan het licht.

Het is een opgave, dat transformeren. En toch: als de paradoxen je leven binnenkomen, geef ze de ruimte. Redeneer ze niet stuk. Ze zijn niet wat ze lijken. Er is betekenis, zelfs als je oude leven al zijn betekenis lijkt te verliezen. Hoe meer je je met je proces, je ritme, je ervaring verbindt, en hoe minder je de situatie buiten jezelf probeert te plaatsen (als iets dat je wordt aangedaan), hoe groter de bewustzijnsverandering – en daarmee de vrijheid – die je zult vinden.

Leestip:

Gevallen In De Armen Van God, meditaties met Teresa van Avila’, Megan Don

Hermelijn van der Meijden
Hermelijn van der Meijden begon haar carrière als journalist, volgde opleidingen aan de Barbara Brennan School of Healing en bij Margriet van Bentem, en heeft nu een praktijk voor energiewerk in Amsterdam. Ze schreef 'Mijn vader lijkt op Barbapapa', portretten van nieuwetijdskinderen', de bestseller 'Liefdesles', en haar nieuwste boek 'De Droomvrouw'. Daarin neemt ze de lezer mee op haar zoektocht naar verbinding met zichzelf en haar grote liefde. Ze reist in vliegende vaart door heden, verleden en andere dimensies, langs leraren, healers en sjamanen. Onderweg stuit ze op wetten van energie, voorspellingen van oude indianen en praktisch bruikbare inzichten. Op zeer persoonlijke wijze beschrijft ze belangrijke menselijke thema’s als liefde, sterven, verlangen, levensangst, schaamte en potentieel.

Mis geen artikel meer...

Iedere ochtend rond 07:00 uur gratis ons nieuwste artikel ontvangen per e-mail?

Ja, ik wil graag de:
Vorig artikelOntmoeten vanuit hartverlangen
Volgend artikelGids of ongenode gast?

8 REACTIES

  1. Wat een mooi artikel. Ik heb al vaker zo'n proces mogen/kunnen aangaan en vooral de laatste keer heeft het me zoveel gebracht. Meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Maar voordat het zover was, moest ik heel diep gaan. Ik voel dat er nog meer aan zit te komen maar voor nu heb ik weer even rust gekregen.
    Dankjewel!

  2. Een reactie op Marijke.ik ben voor altenatieve geneeswijze.maar manisch depressief is niet zo maar iets.ik heb via mijn vriendin die ook manisch depressief het van dichtbij dichtbij meegemaakt.Door therapie en medicijnen kan ze een normaal stabiel leven leiden.Wat ook scheelt is hoe je karakter is.Je gaat het eerder redden als je een serieus karakter hebt.een goed zelfbeeld heb.en goed voor jezelf kan zorgen.oudsyde de box denken en inside de box handelen.een goed gevoel ontwikkelen intifinitief wat goed voor je is.mijn vriendin is dat allemaal gelukt.ze was 23 jaar toen ze de diagnose manisch depressief kreeg..ze had een dochtertje toen van twee jaar en heeft daardoor een eennorme drive om een normale moeder voor haar te zijn.met medicijnen en therapie is dat gelukt.ondanks de medicijnen ze is ook hooggevoelig.heeft ze ook haar intuitie gewoon kunnen ontwikkelen en daarop kunnen vertrouwen.groeten Maria.

  3. Wat een mooi artikel, zo is het idd. Dank je wel voor de heldere uitleg, ik wist het wel maar het is mooi verwoord, dank je wel.❤️❤️

  4. Hallo Hermelijn
    Dankjewel voor je mooie bericht.
    Zoals altijd een cadeautje op het juiste moment!
    Een warme groet, Wilma

  5. Dank je wel voor dit mooie stuk weer, ik herken het direct. Ik ben zelf al meerdere keren door dit soort processen heen gegaan en kan er van zeggen dat ik het inmiddels heb leren omarmen. Nadat er eerst hevig verzet is geweest natuurlijk! Mijn nichtje gaat nu door zo'n proces en vraagt mijn hulp herhaaldelijk. Ik zie hoe zij ertegen vecht en alles wil begrijpen, ze is nog jong. Ik twijfel vaak tussen het advies geven van verzet tonen en schoppen en slaan zodat ze meer IKkracht zal krijgen of het proces in gaan en het zijn werk laten doen. Ze heeft de diagnose manisch depressief waar ik overigens niet in geloof , ze heeft gewoon een opvoeding gehad die heel tweeledig was, zowel heel vrij als heel gevangen ….Ik geloof heel sterk in haar kracht, in ieders kracht en het enige dat ik kan doen is liefdevol aanwezig zijn bij haar verdriet. Ze vraagt steeds aan mij waarom heb ik dit en hoe lang het nog duren zal …ze is ook constant met zichzelf in conflict. Raakt overprikkelt in winkels en wil niet meer naar haar werk. Wil liever studeren maar kan geen keuze maken omdat ze echt niet weet wat ze wil studeren. Ze heeft als kind erg veel meegemaakt, en ik geloof dat het verdriet en de pijn van al het meegemaakte los wil komen. Dat weet ik niet zeker daar lijkt het op. Hoe doe je zoiets Hermelijn ? hoe kan ik haar het beste helpen? Ik heb haar voorgesteld om naar een therapeut te gaan maar ze wijst alles af, niemand is goed genoeg. Ze voelt zich door niemand gehoord en begrepen. Behalve door mij en haar oudere half zus.Wat zou jij doen? vriendelijke groeten Marijke

    • Dank voor de reacties allemaal. Voor Marijke: liefdevol aanwezig zijn is het enige wat je kunt doen als familie volgens mij. En inderdaad: een professionele begeleider. Iemand die de processen van binnenuit kent, niet vanuit het hoofd werkt (alleen), maar ook in contact met lichaam en energieveld, en vanuit het besef dat er geen sprake is van een 'psychologische stoornis', maar van een ziel die haar weg zoekt door de duisternis naar het licht. Maar het is moeilijk als je jong bent, en het kan heel eenzaam zijn. Je zou haar boeken kunnen geven. Ik heb net 'Karkas' uit van Femke Schavemaker, over een manisch depressief meisje/jonge vrouw. Het is niet opbeurend, maar misschien wel herkenbaar. Mijn eigen boek De Droomvrouw beschrijft de reis van de ziel, op concrete wijze; de pijn en de wijsheid die eruit voortkomt. Ik denk dat je eerst 'geraakt' moet worden door iets of iemand (een groter perspectief), voordat je bereid bent te zoeken en verder te kijken dan de pijn. De roep ontstaat van binnen. Ik zou zorgen dat ze zich gehoord en begrepen voelde, en haar het vertrouwen geven dat haar proces niet zinloos is maar betekenisvol, en dat doe je… Alle liefs, Hermelijn

      • Dank je Hermelijn, Ik ga de boeken bekijken en aan haar voorstellen.en ik blijf liefdevol aanwezig bij haar proces. Ik zal nooit haar gevoel ontkennen. Dat is het ergste wat je kan doen iemands gevoel wegwuiven of ontkennen. ze moet het in de vorm kunnen zetten kunnen delen en dan kan het vrijkomen. ik hoor haar,zie haar en besef dat het eenzaam is. Omdat ik het ken, soms vind ik het lastig dat ik mijn waarheid er teveel op los laat. Dan bemoei ik me er teveel mee. En ga in strijd met anderen die het goed bedoelen die ik dingen zie doen waar ik rillingen van krijg.Voor mij ook een leerproces, niets is verkeerd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in