Iedereen houdt van fijne emoties en gevoelens: blijheid, vreugde, inspiratie, vrolijkheid, opgetogenheid etc. Niemand wil zich verdrietig of boos voelen. Iedereen wil zich prettig en happy voelen. Maar helaas, dat is lang niet altijd het geval.

Maar wat zou er gebeuren als je nét zo blij zou zijn met de emoties boosheid en woede?
Als je ze werkelijk oprecht met dankbaarheid kunt ontvangen?

Boosheid en woede zijn vervelende emoties, moeilijk te hanteren. Want wat moet je er nou mee? Behalve je heel vervelend en naar voelen?
Doorgaans is de actie volgend op boosheid en woede, naar buiten toe gericht. Meestal ervaar je dat iets of iemand je boosheid of woede triggert. Iets in jou wordt geraakt wat pijn doet, en je eerste reactie is meestal ‘terug slaan’.

Het is een ware kunst om van de uitwaartse beweging van boosheid, een inwaartse te maken. Daarmee bedoel ik niet, dat je je boosheid inslikt, negeert of onderdrukt. Juist niet!
Het is juist de bedoeling dat je je emotie wel heel goed onder de loep neemt, bekijkt. En dat lukt alleen als je je naar binnen richt met deze emotie in plaats van dat je het naar buiten toe ventileert.
Natuurlijk is er helemaal niets mis mee, als je deze emotie eerst naar buiten toe ventileert, door stevig te gaan stampen of schreeuwen of ergens tegenaan te slaan wat jouw kracht verduren kan, een boksbal bijvoorbeeld.
Want wat er op dat moment naar boven komt en geuit wil worden, is jouw kracht. En jouw kracht is van levensbelang. Als wij onze kracht opgeven, geven we in feite ons leven op.

De inwaartse beweging, het stil zijn en jezelf afvragen wat nu precies achter de boosheid ligt, is een moedige daad. Het brengt je namelijk bij een diepere laag van jezelf die gevoelens naar boven laat komen, waar je misschien het bestaan niet eens van wist.
Achter elke boosheid en woede ligt namelijk pijn en verdriet. Dit kan werkelijk van alles zijn. Het kunnen pijnen en verdriet zijn van ervaringen uit dit leven, maar zeker net zo goed pijn en verdriet van ervaringen uit je vele voorgaande levens. Ervaringen die je op dat moment enorm veel verdriet hebben gedaan en die je destijds niet echt hebt verwerkt.
En omdat deze gevoelens nog steeds in jouw lijf aanwezig zijn, komen ze af en toe naar de oppervlakte door een trigger, juist om jou te laten zien dat er nog pijnen zijn die geheeld mogen worden.boosheid470

Zolang deze diep verborgen gevoelens nog in jou leven, ben je eigenlijk nooit echt vrij. Je bent afhankelijk van wat een ander wel of niet bij jou doet.
Vele pijnen, in dit en in vorige levens, hebben te maken met zeer diepe wonden van afgewezen zijn, afgekeurd worden, verlaten zijn, niet goed genoeg zijn, niet erkend zijn voor wie je bent en dat er om welke reden ook niet van je gehouden werd. Velen van ons hebben in voorgaande levens meegemaakt wat het is om afgekeurd te worden om wie we waren, wat we zeiden en waar we in geloofden. Het zette ons buiten de groep en zorgde voor afgescheidenheid en diepe eenzaamheid en vaak zelfs tot veroordelingen met doodstraf tot gevolg, Traumatisch!

Wanneer een ander kritiek op ons levert of dingen van ons afkeurt, raakt dat iets in jou wat een oude herinnering oproept. Het wil je feitelijk vertellen dat deze oude wond nog steeds niet genezen is. En dat doet pijn, het levert diep verdriet op. Om dit verdriet niet te hoeven voelen, hebben we reeds sinds lang een overlevingsstrategie ontwikkeld, en dat is de boosheid. Deze boosheid genereert kracht en met deze kracht kunnen wij onze kwetsbaarheid verdedigen. Want vanuit onze herinnering en ervaring weten we, dat wie kwetsbaar is, geraakt kan worden. En dat is eng, misschien zelfs wel levensgevaarlijk en om die kwetsbaarheid te beschermen spelen wij de bal terug naar degene die de kritiek leverde; we worden boos op de ander en voor je het weet is er een ruzie ontstaan. Deze boosheid naar de ander ontstaat feitelijk vanwege de pijn die hij/zij heeft bloot gelegd.

De boosheid als reactie is eigenlijk niets meer of minder dan het verzet tegen de pijn. We verzetten ons tegen gevoelens die daadwerkelijk in ons binnenste bestaan en die graag gezien willen worden, die aandacht nodig hebben. Je verzet je op zo’n moment tegen jezelf. Jouw binnenste wil je iets laten zien, en jij wilt er niet naar kijken.
Feitelijk keur je je eigen gevoelens af. En dat levert wederom pijn en verdriet op. Dus, wie heeft je nu feitelijk de pijn bezorgd? Degene die kritiek op jou had of iets van je afkeurde? Of jijzelf omdat jij degene bent die de gevoelens/emoties van jezelf afkeurt?

vlinderWat de ander bij jou losmaakt, is feitelijk een spiegelbeeld.
Deze persoon, die kritiek op jou heeft of dingen van jou afkeurt, laat aan jou zien, dat hetzelfde ook in hem/haar leeft. Dat er bij beiden oude pijnen zijn die nog niet verwerkt zijn.
Het is net alsof we voor een spiegel staan. De één laat de ander zien wat er in beiden aanwezig is.

De eerste reactie die bij ons naar boven komt in een vervelende of confronterende situatie is meestal boosheid of woede. Maar nu je weet dat deze boosheid eigenlijk een reactie is op ontkenning van verdriet in jezelf, is het makkelijker om het gehele plaatje te zien.
Wanneer je in zo’n situatie mededogen naar jezelf hebt, je verdriet verwelkomt, er zelfs ‘blij’ mee bent dat je nu de kans krijgt om dit verdriet te genezen, zul je merken dat je uit de confrontatie stapt en alle negatieve energie uit deze verbinding haalt. Op dat moment ben jij weer meester over de situatie en niet afhankelijk van wat een ander wel of niet doet.

Doordat je je bewust bent dat je feitelijk in een spiegelbeeld kijkt, weet je dat de ander met precies dezelfde pijnen en ontkenning worstelt als jij. In hem/haar leeft exact hetzelfde als in jou, je spiegelt elkaar. Beiden hebben hun eigen diepe wond. Roept dit al een beetje begrip op voor jezelf én voor de ander?

Niet iedereen heeft al de moed om zo diep naar binnen te kijken. Maar degene die dit wel doet, zal op den duur ervaren dat het bevrijdend werkt. Als je je bewust wordt van je eigen afkeuringen van jezelf, van je eigen ontkenningen van je verdriet, zul je merken dat dit heftige gevoelens oproept. Gevoelens van spijt en verlies. Hoe je jezelf altijd zo hebt kunnen ontkennen en negeren. Jouw mooie Zelf. Je zult ervaren dat je steeds meer van jezelf kunt houden en dat het juist fijn is om alle delen van jezelf te accepteren. Het maakt je completer. Immers, alles wat in jou leeft, ben jij. Dat is wat jou tot JOU maakt. Hoe kun je nu een deel van jou afkeuren? Zou dat deel er niet zijn, dan zou jij JIJ niet zijn.

boosSta eens stil als je de boosheid in je op voelt komen en stel je maar eens voor, dat jouw toekomstige geheelde zelf, een kopie van jouzelf, naast je staat of loopt en zegt: ‘Ik hou zo verschrikkelijk veel van jou! Ik ben zó trots op jou!’ Voel maar eens de liefde en de troost die van deze woorden uitgaan en laat je maar knuffelen en troosten, neem deze troost en heling maar aan van jouw eigen Zelf en laat je koesteren. Dit is de liefde die je nodig hebt om te genezen. De liefde van jou Zelf.
De prachtige keerzijde van deze innerlijke groei is, dat je je tevens bewust wordt van de pijn van de ander die hij/zij aan jou spiegelt. In hem of haar leeft dezelfde afkeuring en ontkenning. Ook de ander heeft pijn maar verbloemd dit door kritiek te uiten of boos te worden.

Feitelijk zitten wij allemaal in hetzelfde schuitje. Maar doordat de ander jou je eigen pijn terug spiegelt, mag jij je daar nu bewust van zijn en ervoor kiezen om het met jouw eigen liefde en mededogen te omringen, zodat het kan genezen. Wat de ander jou spiegelt is eigenlijk een kadootje. De ander helpt jou om te genezen. En omgekeerd werkt dit natuurlijk hetzelfde, mits de ander zich hiervan bewust is. Deze uitwisseling van energie en informatie tussen mensen, is best iets waar we dankbaar voor mogen zijn.

Een geheeld en compleet mens, heeft het niet nodig om kritiek te uiten op anderen, voelt niet de behoefte om de confrontatie met de ander op te zoeken om zodoende zijn eigen frustraties te maskeren.

Een geheeld en compleet mens voelt zich vrij en prettig in en met zichzelf en spiegelt dit weer terug naar de ander zodat hij/zij er ook voor kan kiezen om zichzelf te genezen.

Heb al je gevoelens en emoties lief, ze willen je wat vertellen. Het is je innerlijke stem die jou wil helpen, geef het de aandacht en de liefde die het verdient en nodig heeft. Hou op jezelf af te keuren, je bent precies goed zoals je bent. Het was de bedoeling dat je bent zoals je bent en voelt wat je voelt, want dat is het mens-zijn in al zijn uitersten, en dat is wat je hier op Aarde wilde leren en ervaren: hoe het is om mens te zijn.

Wanneer je je boosheid op dezelfde liefdevolle manier kunt ontvangen zoals je dat doet met vreugde, zul je zien dat je niet meegezogen wordt in de emotie boosheid en de boosheid zelf wordt maar dat deze jou namelijk een belangrijke boodschap te melden heeft. Sta jij open voor wat jouw innerlijke stem jou wil vertellen?

“Life is a beautiful game…
you just need to know the rules”

 

© Lilly Hoekstra

14 REACTIES

  1. Met liefde en compassie kijken naar je eigen boosheid is 1 ding. Maar om nu te stellen dat wanneer een ander je raakt of pijn doet, het alleen jou eigen diepe innerlijke pijn is die de andere terug spiegelt vind ik nogal te gortig. Daarmee zeg je in feite dat iedereen een vrijbrief heeft om een ander te kwetsen en degene die gekwetst is verantwoordelijk te houden voor de kwetsing. Is dat niet een beetje een omkering? Hoe ver gaat dat door? Geldt dat ook voor mishandelingen en ter dood veroordeelden? Altijd alles eigen schuld dikke bult? Had je maar niet een gevoel in jezelf moeten afwijzen?

    Ik vind het nogal erg veel naar kwats ruiken.

  2. Gisteren gongen mijn man en ik naar de audicien, omdat we nogal vroeg waren besloot ik even bij de Kijkshop binnen te lopen voor een geheugenkaartje, er stond een jongeman bij de balie die al geholpen werd, het duurde wel even voor de verkoper alles had ingetoetst, even later zag ik een vrouw vanaf links vanuit een zijpad naar de balie toelopen. Toen ik aan de beurt was, eiste ze op hoge toon geholpen te worden en de 2 jongens achter u zijn ook voor u, volgens haar? Ik voelde me zo boos worden dat ik me heb omgedraaid en ben weggelopen, stuk secreet dacht ik, maar ook bij mijzelf laat je weer over je heen lopen, maar aan de andere kant had ik geen zin in discussie. Later ergerde ik me ook weer aan me zelf waarom ik een tijdje boos bleef, sop is de kool niet waard, maar je voelt je zo als in de maling genomen. Wat vinden jullie?

  3. Datgene wat kwetsbaar is en geraakt kan worden is het ik of ego. Het is die “ik” die gekwetst wordt en het is die “ik” die daarop boos, geïrriteerd of verdrietig word. Ik ben boos, ik ben verdrietig. Het zijn emoties die heel duidelijk het ik-gevoel raken.

    Zonder ik-beleving zijn boosheid, verdriet, end. niet verdwenen, maar ontstaat een andere ervaring. Bijv. er verschijnen boosheid of verdriet. Er wordt boosheid geregistreerd. Er verschijnt een lage, zware vibratie.

    Degene die emoties op deze manier gadeslaat, is de waarnemer of bewust-Zijnde. En omdat de waarnemer enkel observeert, trekt hij de vibratie niet aan (zoals het “ik” dat wel doet) en heeft hij/zij er dus ook geen last van.

    Vele pijnen, in dit en in vorige levens, hebben te maken met zeer diepe wonden van afgewezen zijn, afgekeurd worden, verlaten zijn, niet goed genoeg zijn, niet erkend zijn voor wie je bent en dat er om welke reden ook niet van je gehouden werd. Velen van ons hebben in voorgaande levens meegemaakt wat het is om afgekeurd te worden om wie we waren, wat we zeiden en waar we in geloofden.

    Vele pijnen, in dit en in vorige levens, hebben te maken met leed dat wij een ander hebben aangedaan. Het is goed om daar ook eens bij stil te staan. Wij trekken namelijk aan, wat wij zelf zijn en naar wij zelf handelen.

    • Sorry hoor maar wat u nu stelt is volkomen kul. Wanneer je kanker krijgt heb je het zelf aangetrokken? Wanneer je een massaverkrachting ervaart is het je karma? Wanneer je vertrapt wordt en onder de voet gelopen en je bent verder een owkee mens, is het vast iets uit een vorig leven dat je nog hebt gedaan en nu voor moet betalen?

      Ongelooflijk zeg. Zo maak je van een hoop slachtoffers van geweld een dader van het geweld dat hun wordt aangedaan. Staat iemand daar ooit bij stil?

      Juist mensen die slachtoffer zijn hebben teveel de neiging om de schuld bij zichzelf te zoeken, daar waar deze er helemaal niet is. Wat is er toch moeilijk aan om te erkennen dat er gewoon nare dingen plaatsvinden die mensen elkaar aan doen? Waarom moet het altijd zo gekeerd dat het leed alsnog wordt 'goed' gepraat?

  4. Hoe gaan jullie om met ‘het zien van minder fraaie eigenschappen’ bij vrienden?
    Ik voel me dan zelf een beetje schuldig dat ik oordeel over hen…
    Ik weet dat je er op een bepaalde manier gewoon ook vriendelijk naar kan kijken, naar die minder fraaie eigenschappen (net zoals je dat ook met je eigen minder fraaie kanten kan doen), maar blijft er dan genoeg ruimte voor vriendschap (met mezelf voorlopig gelukkig wel :-)? Is dat elke keer een afweging? Waar trek ik de grens, daar zit ik momenteel een beetje mee.

    • @stien, Hoi Stien. Ik had ook een periode dat ik me irriteerde aan wat vrienden, gewoon hoe ze zijn. Bij mij had het ook te maken omdat ik geen aansluiting vond met mijn spirituele interesse en ik ook erg in de knoop zat met het aardse leven en het oppervlakkige ervan/de zin van dingen. Ik wilde alles begrijpen. Dit komt en gaat een beetje en laat het maar. Mijn vrienden mag ik nog steeds en hun trekjes heb ik erbij genomen. Het helpt mij ook weer om luchtiger om te gaan met dingen en soms gewoon wartaal praten.

      Waar trek je de grens? Vrienden blijven of niet bedoel je?

      Met iedereen heb ik een andere band. Zolang ik het nog leuk vind om ze te zien en zei mij. Wederzijdse interesse is het goed. Soms loopt het wat minder en verwatert het dat kan en soms loopt het helemaal uit elkaar. Dat gaat vanzelf en dus heeft het zo moeten zijn.

      • @Rob, ja, je hebt gelijk… het luchtig en eenvoudig houden!
        Soms word ik wat meegesleurd door het negatieve.
        Ik denk dat ik soms wat te veel verwacht van vriendschap of de lat te hoog leg. Alsof al m’n vrienden grote boezemvrienden zouden moeten zijn.
        Ik ben eigenlijk wel dankbaar voor wat er wel is, het is niet dat ze over m’n grenzen gaan ofzo, het is meer een kwestie van soms andere waarden, prioriteiten…
        Toch blijf ik ook wel een soort gemis, verlangen naar ‘nog meer’ verbondenheid ervaren… da’s wel lastig.

  5. Dank je wel voor deze uiteenzetting! We zouden als ouders en opvoeders ook onze kinderen hierin kunnen voorleven. Uitleggen dat als je boos bent er iets gaande is wat gezegd wil zijn…..helaas wordt boosheid vaak bestraft.Zo leren kinderen niet op hun gevoel te vertrouwen.Terwijl dat de basis is voor begrip voor elkaar. Pleidooi om tijd te nemen om ze hun gevoel te laten verwoorden, tekenen of op welke manier dan ook!

  6. Ja een mens in harmonie!, samen met je emoties in overleg.Ze zijn je vrienden voor het leven en lijden je, laten je zijn wie je wilt zijn.Koester je emoties, en laat ze vrij om ze te laten vertellen wat ze willen……..ze houden onvoorwaardelijk van je, en ze hebben altijd het beste met je voor!.
    De grote blijheid is niet alleen, en heeft broertjes en zusjes; droefje, angsje en boossie en ze maken je samen mens.
    Lillie Hoekstra woont in haar hartje 🙂

    al het goede en de vrijheid!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in