“Die Marokkanen komen altijd te laat”, zei de ongeveer 55 jarige vrouw verbeten tegen haar reisgenoot toen we bij de bushalte stonden te wachten en de bus aan kwam rijden.

“Zie je wel, het is weer die Marokkaan”, zei ze, “die komt altijd te laat”. Haar reisgenoot haalde zijn schouders op en reageerde niet. Ik stapte  achter haar de bus in en was bezig een nette zin te zoeken voor mijn gevoel van verontwaardiging en boosheid om de opmerkingen van deze vrouw die voor zich uitkeek alsof het hele universum tegen haar samenspande .

Ik  bedacht me omdat mijn irritatie groter was dan mijn redelijkheid, zocht een plek en liet de vrouw voor wie ze was. Ik keek naar de klok in de bus; hij vertrok precies op tijd.

De buschauffeur zette ons af , even voor de halte , zodat we sneller bij het station konden komen, iets wat hij altijd doet, en glimlachte vriendelijk zijn tanden bloot.  Zijn gezicht straalde warmte uit; iets wat het altijd doet.

2 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in