DELEN
kind

Ken je dat?

Ken je dat, als je heel erg haast hebt, en iemand is een langdradig verhaal aan het vertellen, en je blijft geduldig en vriendelijk, maar van binnen begin je steeds ongeduldiger te worden, en je wilt zeggen dat je weg moet, dat je haast hebt, en het verhaal gaat nog steeds nergens over, maar je krijgt er geen woord tussen, dus van buiten blijf je rustig en fatsoenlijk maar van binnen sta je stijf van de irritatie en ongeduld, en je voelt je gevangen, je wilt ontsnappen, je wilt weg, maar van buiten blijf je kalm, totdat je het gevoel krijgt dat je straks ontploft?

Wat je dan voelt is machteloosheid.

Je wilt niet onfatsoenlijk zijn, maar juist daarom voel je je gevangen in het gesprek. Jouw fatsoenlijkheid dwingt je iets te doen wat je niet wilt. Je onderdrukt je eigen emoties en past je aan aan de ander. Doen we dat eigenlijk niet heel vaak? Alsof die ander belangrijker is dan wij zelf? We willen die ander niet de indruk geven dat we ongeduldig zijn, maar we zijn het wel! Eigenlijk zouden we willen schreeuwen: “Houd je kop nou eens!”, maar dat doen we natuurlijk niet, want we blijven fatsoenlijk.

Het kan ook andersom:

De zon schijnt en iemand lachte naar je en je bent helemaal blij, en dan begint de buurvrouw tegen je aan te klagen over haar eksterogen… Je onderdrukt je dans-neigingen en houdt je gezicht in de plooi en zegt begripvol: “Ach wat vervelend”. Waarna zij begint over haar andere kwaaltjes en jij denkt: “Hoe kom ik hier weg?” Want je gedrag past niet bij je gevoel.

We leren als kind al om ons ‘fatsoenlijk’ te gedragen

Om je emoties en je spontaniteit te onderdrukken, en je te gedragen zoals men dat van je verwacht. Hebben we eigenlijk wel een keuze? Want als je 5 bent wil je niet stout zijn, dus doe je wat mamma wil. Als je 8 bent wil je niet vervelend zijn, dus doe je wat pappa wil. En als je 14 bent wil je geen buitenbeentje zijn, dus gedraag je je zoals je vriendengroep van je verwacht.
En als je 30 bent wil je geen doorsnee-mens zijn, maar heb je dan nog een keuze? Kun je dan zomaar weer spontaan zijn, extravagant, artistiek, excentriek, origineel, leuk, blij, bijzonder?

Het is net alsof je uit twee personen bestaat.

Dat noemen we deelpersoonlijkheden. De spontane, bijzondere kant mocht er nooit zijn, die heb je jarenlang onderdrukt. Alsof je dat innerlijke kind hebt opgesloten in de kelder van je bewustzijn. Die mag er niet uit komen want dan ben je druk, raar, lastig, onfatsoenlijk. Wat zullen ze wel niet van je denken… De andere kant, de fatsoenlijke deelpersoonlijkheid, is het allemaal in zijn/haar eentje gaan doen. Volgens de regels. Netjes. Beschaafd. Saai.

Dat kan niet lang goed gaan

Dat kind in de kelder heeft ook behoefte aan liefde en waardering, hij/zij wil er óók mogen zijn. Daarom voel je diep van binnen (in de kelder van je bewustzijn) dat je iets mist, dat je verdriet voelt, of boosheid. Dat je niet echt jezelf kunt zijn. Hoe langer je dat deel blijft onderdrukken, hoe erger het wordt.

Iedereen heeft verschillende kanten

Iedereen heeft sterke deelpersoonlijkheden die altijd op de voorgrond staan, en onderdrukte (gevoelige, spontane, kwetsbare, originele, angstige, enz) deelpersoonlijkheden waarvan je zelf denkt dat ze negatief zijn. Omdat ze donker aanvoelen. Maar eigenlijk is het gewoon een verdrietig of boos innerlijk kind. Een heel leuk kind! Als je dat deel van jezelf kunt bevrijden uit de kelder, dan ben jij weer heel.

Wat kun je er zelf aan doen?

  • Probeer je te herinneren hoe je was als kind. Wat vond je leuk? Waar werd je blij van? Ga dat weer doen! Liggen in een weiland? Tekenen? Belletje trekken? Mag best.
  • Als je diep in jezelf verdriet voelt, wees dan lief voor jezelf, troost jezelf. Geef meer aandacht  aan het kind in jezelf.
  • Ben je diep van binnen boos? Vertel het kind in jezelf dan éérst dat het gelijk heeft. Je mag boos zijn. Vraag je dan eens af waaróm je boos bent, of op wie. Diep van binnen weet je het dus je hoeft alleen maar te luisteren naar jezelf. En zorg dan dat het probleem wordt opgelost.
  • Doe je niet wat je wilt doen? Wat wil je dan? Luieren? Ga luieren! Wil je gek doen? Ga gek doen! Wil je schreeuwen? Ga naar het bos of de zee, en schreeuw alle frustratie eruit!
  • Kun je niet doen wat je diep van binnen voelt dat je nodig hebt? Doe dat dan in gedachten. Stel je voor dat je op een tropisch eiland in een hangmat ligt te luieren. En voel hoe je ontspant. Stel je voor dat je midden in het dorp gek doet, schreeuwt, alles doet wat niet mocht. En voel ook hoe bevrijdend dat werkt!
  • Veel mensen zijn niet zichzelf, maar blijven steken in hun overheersende deelpersoonlijkheid. Dan ben je dus niet jezelf, dan ben je “wat je geworden bent”. Het zal heel bevrijdend zijn om je uit je overheersende deelpersoonlijkheid los te maken.
  • In een goede relatie kun je helemaal jezelf zijn. Maar in de meeste relaties gaan beide partners in een deelpersoonlijkheid zitten. Daardoor voel je je niet helemaal jezelf als je bij de ander bent. Probeer dit te herkennen, en laat je partner juist ook je andere delen zien. En besef dat je partner veel meer is dan alleen dat deel dat jij ziet.

4 REACTIES

  1. (Bernardus van Clairvaux)

    Wees verstandig en maak jezelf tot een waterbassin en niet tot een afwateringskanaal. Kijk maar eens naar een afwateringskanaal. Een afwateringskanaal loost het water onmiddellijk zodra het water binnenkomt. Bij een waterbassin is dat anders.

    Een waterbassin wacht totdat het geheel vol is. Dan pas begint een waterbassin Over te lopen. Een waterbassin deelt uit van eigen volheid terwijl het zelf gevuld blijft. Liefde vloeit over. Ze houdt voor zichzelf wat ze zelf nodig heeft. En wat ze heeft wil ze in overvloed hebben -om rijk te kunnen zijn ook voor anderen.

    Kijk naar de bron! Kijk naar de bron zelf van het leven. Laat eerst jezelf vullen. Laat daarna wat de bron je nog meer geeft overvloeien naar anderen. Liefde stroomt over. Je leeg laten lopen is niet wat liefde vraagt. Voor wie kun je goed zijn als je voor jezelf slecht bent? Zie naar de bron van het leven. Vul eerst jezelf zoveel dat je overvloeit naar anderen. Dan zal ik graag genieten van jouw overvloed.

  2. echt weer een artikel met het label: precies op het juiste moment op de juiste plek! bedankt.

    Alleen wel een vraag: hoe kunnen we voorkomen dat onze kinderen over 25 jaar deze zelfde problemen ervaring, waar kunnen we hen handvatten geven zodat zij in het hier en nu als kind kunnen leveren zonder zich al zorgen te hoeven maken over wat een ander wel niet van ze vind. ("normale" normen en waarden we aanleren natuurlijk)

  3. Goed artikel, helder beschreven!
    Voor mij geldt dat ik het moeilijk vind om te ontdekken wat ik nou echt leuk vond als kind. Dat lijkt diep weggestopt. Maar, er zit gelukkig beweging in.

  4. Ik ken het . dat vast klampen van allerlei mensen waar je eindeloos naar luisteren moet.
    Als je zelf ook maar wat probeer te vertellen zijn ze roets weg.
    Soms als ik het heel erg zat ben en geen tijd heb , rugpijn , wimpel ik ze voorzichtig af.
    Ik kom de laatste tijd een vrouwtje tegen wat onmiddellijk naar mij toekomt met haar lange
    Verhalen .
    Ze is aardig maar pfffff wat een energie vreter.
    Voortaan maar voorzichtig afbreken of snel de hoek om als ik haar zie.
    Maar het komt erg veel voor bij mij moet ik zeggen.
    Laatst heb ik toch een keer onaardig gedaan tegen iemand en liep midden in het gesprek weg.
    Hij praat 30 min aan een stuk door. ik zei sorry ik moet gaan. hij zei nu maaaare uhhh .
    Pech dan maar . Ik voelden mij schuldig maar had geen keuze.
    Ik moet kunnen doen wat ik zelf wil , anders voel ik mij opgesloten in mijzelf.
    Dus af en toe duik in de kraag van mijn jas voor het goede doel.(mijzelf , super belangrijk )
    Dan maar even niet die eeuwige gesprekken aan horen.
    Ze vinden vast een ander slachtoffer .

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in