DELEN
De Aantrekkingskracht van Schijnvergeving

Schijnvergeving is de energie van loslaten terwijl je vasthoudt. Het is enerzijds vergeven in je hoofd, vanuit rationeel begrijpen. Terwijl anderzijds in je buik de woede en het verdriet zich nestelen. Daartussen zit een energetische laag, als vals licht, die je je goed doet voelen als je aan je daders denkt, want je hebt hen vergeven, je bent verder dan zij.  Dit is de laag van de schijnvergeving en deze laag is zowel beschadigend als belemmerend.

Kunst: Gustav Doré

Religieuze dwang tot vergeving

Toen ik klein was hoorde ik in de kerk heel veel over vergeving.  Vergeving vragen voor onze zonden, anderen vergeven. En natuurlijk het Evangelie van Goede Vrijdag, waarin Christus vergeving vroeg voor degenen die hem gekruisigd hadden. Pas veel later viel me op dat hij vergeving vroeg aan zijn God, en dat hij daarmee de vergeving van God belangrijker maakte dan die van hemzelf.  En dat heeft diepe invloed gehad op onze maatschappij.

Vergeving door een hoger macht doet niets voor slachtoffers

In het vroege christendom en nu nog steeds in het katholicisme heb je het sacrament van de biecht. Je vertelt de priester je zonden, anoniem, en hij vergeeft je in naam van zijn God al dan niet na een penitentie, een boetedoening en daarna ben je weer schoon tegenover God. Je medemens, ook als je fout is, dat je die iets aangedaan hebt,  komt in dit verhaal niet voor. Of het voor die persoon over is of niet, doet er niet toe.   Ook in het strafrecht was zeker vroeger nauwelijks aandacht voor het slachtoffer als persoon. Het draait allemaal om de dader. Waar blijf je dan met je leed als je iets aangedaan is? Slachtofferhulp, psycholoog en leer maar vergeven? En als het niet lukt kun je dat biechten….
Ik heb wat afgeworsteld met vergeving. Wat was dat nou? Betekende dat dat je iets niet meer erg vond? Maar sommige dingen waren wèl erg. Was het dan niet meer belangrijk? Maar hoe zat het dan met straf? En was als iemand het helemaal niet erg vond wat hij gedaan had? En dan even vergeven worden? Lekker makkelijk. Ik kwam er niet uit.

Haten is gevaarlijk

Wat ik wel leerde als kind, was het gevaar van de haat. Ik weet nog dat op een dag dat ik weer eens gepest was ik in de klas zat en een golf van haat voelde voor mijn pesters. En het was alsof ik twee wegen voor me zag. Eentje als ik me zou openen voor de haat en eentje als ik die kant niet op zou gaan, maar hen zou kunnen blijven zien als mensen.

Ik realiseerde me dat wat ik zou kiezen iets met mij zou doen en ik wilde niet de persoon worden die ik zou worden als ik toe zou geven aan de haat.  Ik ben daar mijn hele leven blij mee geweest. Had ik hen daarmee vergeven? Daar was ik niet mee bezig en als je het me gevraagd had, had ik gezegd dat ik niet goed wist wat vergeving was, maar dat het antwoord waarschijnlijk nee was, want ik vond hen nog steeds een stel rotkinderen.

Vergeef of je creëert negatief Karma,  hoe zet je iemand klem?

Als volwassene hoorde ik over het belang van vergeving voor jezelf. Omdat het je loskoppelde van die ander waar je anders door je woede en wraakzucht energetisch mee verbonden zou blijven. En daarmee zou je de omstandigheden creëren die zouden maken dat je in je volgende leven weer met elkaar te maken zou krijgen. Ik had inmiddels een behoorlijk heftige aanranding doorstaan en als er iets was wat ik niet wou was het die dader weer tegenkomen. Maar vergeven? Ik heb jaren gevoeld dat ik zou willen dansen op zijn graf. Karma of niet. Het heeft me meer dan tien jaar gekost voor ik zover mezelf geheeld had, dat ik daar niet meer stond. Had ik hem vergeven? Geen idee, ik begreep vergeving nog steeds niet.  Ik was inmiddels in de dertig.

Vergeven omdat je samen verder moet, vergeven onder voorwaarden

Later leerde ik dat er in verschillende culturen anders gedacht wordt over wat vergeving is. Zo was soms vergeving pas mogelijk nadat er oprechte spijt was. Dat hielp. Daar kon ik iets mee. Loslaten als de ander beseft wat hij gedaan heeft, echt berouw heeft. Dat had zin.  In tegenstelling tot onze cultuur, heeft in veel traditionele culturen vergeving namelijk ook een sociale functie. Vergevingsrituelen helpen om iemand weer volwaardig deel te laten zijn van de groep. Zodat je allemaal weer met elkaar verder kunt. In zo’n ritueel wordt het leed van het slachtoffer gezien en kan de dader spijt betuigen. Dergelijke rituelen wil je natuurlijk alleen maar ,als de dader echt begrijpt wat hij gedaan heeft en echt spijt heeft.

Hoe kom je los als de dader geen spijt heeft?

Nou , zoals ik het inschatte hadden mijn pesters nog steeds geen idee wat ze me aangedaan hadden en ik betwijfelde of het hen interesseerde. Idem voor mijn aanrander. Maar toch wilde ik graag energetisch los van hen komen, want ik had nog steeds geen zin in herhalingen in een volgend leven. En bovendien was er nog steeds genoeg aan vergeving dat ik niet begreep.

Inmiddels had ik een praktijk en daar kreeg ik regelmatig cliënten omdat ze moeite hadden met aarden, zichzelf afschermen of andere typische hooggevoeligheidsproblemen. Vooral vermoeidheid  was een veel voorkomend probleem. Als ik dan een reading deed, zag ik eigenlijk altijd hetzelfde. Grote emotionele blokkades, en vooral veel weggestopte woede. De bron lag heel vaak in de kindertijd, bij hun ouders.

Als je kwaad bent, heb je niet vergeven, en dat is niet erg

Maar als ik dat benoemde kreeg ik altijd, letterlijk altijd dezelfde reactie: ‘ik heb mijn ouders al vergeven.’ Maar hoewel ik vergeving nog steeds niet snapte, wist ik zeker dat een soms bijna withete woede richting de daders een duidelijk bewijs voor gebrek aan vergeving is.

Woede is zo’n taboe, dat het een heel grote stap voor die cliënten was om weer in contact ermee te komen zodat ze konden merken dat ze nog niet klaar waren met die periode in hun leven. Als ik van iedereen die op die manier vergeven heeft een euro zou krijgen, was ik schatrijk.

Schijnvergeving is een blokkade tussen de pijn en het bewuste

Ik leerde steeds beter herkennen wat ik bij cliënten zag. Rationeel doorzagen ze prima wat er gebeurd was en regelmatig ook waar hun ouders zelf in vastzaten zodat ze geen andere mogelijkheid zagen.  Ze konden niet anders, en dus hadden ze geen schuld en was er vergeving. Emotioneel zag ik iets heel anders: Een diepe weggestopte pijn, verdriet, woede of soms zelfs haat, die er absoluut niet mocht zijn. Daar zat een energielaag tussen die maakte dat die persoon boven de pijn kon zweven en zichzelf goed kon voelen met wat er gebeurd was, en menen dat ze dat had losgelaten omdat ze er overheen was. Ik leerde deze energielaag kennen als schijnvergeving.

Vergeef of je bent niet spiritueel genoeg maakt gevoelig voor schijnvergeving

Schijnvergeving komt nogal eens voor in religieuze of spirituele kringen waar er een grote druk op een slachtoffer ligt om te vergeven als middel om zelf verder te komen, met de impliciete boodschap dat als je dat niet kunt, je niet spiritueel ontwikkeld genoeg bent. Niet in staat zijn tot vergeving wordt dan een gebrek waar een ‘straf’ aanhangt zoals een godheid vindt dat je tekort schiet of negatief karma. Je wordt op die manier van slachtoffer weer een soort dader. En dat wil je niet, dus ga je vergeven met je hoofd, een soort rationeel besluit dat je iemand vergeven hebt. Zonder te kijken hoe je je nou echt voelt.

Zeker mensen met diepe wonden op hun zelfbeeld zijn hier erg gevoelig voor en vallen daarom makkelijk in de valkuil van de schijnvergeving.  Want schijnvergeving biedt een belangrijke beschermende functie:  Omdat je gelooft dat je vergeven hebt, doe je het dus goed, je schiet niet tekort tegenover je god.  En je lijkt niet meer verbonden met die persoon. En ten derde kun je blijven denken dat je verlost bent van de ‘negatieve’ emoties die zo enorm pijnlijk zijn, maar ook nog eens een bewijs van je eigen tekortkomingen. Alleen, het is schijn. Oei, wat zit je dan vast.

Durven voelen wat je voelt

Ik hielp mensen in contact komen met hun pijn en hun woede. Ik hielp hen om de boodschappen van deze emoties te begrijpen en om oprechte heling te geven aan zichzelf. Zodat de woede en de pijn daadwerkelijk konden transformeren en ze die los konden laten. En ongemerkt leerde ik over vergeving.

Vergeving is de ander weer als mens kunnen zien

Zoals ik vergeving nu zie is dat je de ander weer als een heel mens kunt zien in plaats van gereduceerd tot dader. En om dat te kunnen, is het nodig om jezelf niet meer te zien als slachtoffer, maar als volledig, heel mens. Dat kan alleen als je je eigen wonden heelt en verwerkt. Als je werkelijk geheeld bent, als je werkelijk vrij bent en hetgeen je aangedaan is werkelijk  alleen nog maar een plek heeft in het verleden dan vergeef je vanzelf, want dan ben je er voorbij. Dan wil en kun je de ander zonder moeite loslaten, want je hebt geen behoefte meer aan iets van die ander. Je bent er los van.

Je negatieve emoties leiden je naar je wonden zodat je jezelf kunt helen

Alleen, in onze cultuur hebben we geleerd om emoties in te delen in negatieve en positieve en om die negatieve te veroordelen. In plaats van om ernaar te luisteren en de boodschap te begrijpen. Als je ‘negatieve’ emoties koestert naar iemand toe is dat een teken dat je die persoon niet vergeven hebt. In plaats van te zien wat dit werkelijk betekent, namelijk dat we nog wonden hebben die heling nodig hebben, hebben we geleerd om onszelf te veroordelen voor deze emoties. En dus stoppen we ze weg. Geen heling en geen werkelijk loslaten. Maar schijnvergeving.

Vergeven is een proces

Hoe dan wel? Realiseer je dat vergeving een proces is, dat samengaat met heling. Niet kunnen vergeven is geen zwakte of karakterfout, het betekent dat je innerlijke wonden hebt die jouw liefde en aandacht nodig hebben. Omdat de schade die je aangedaan is nog niet weg is, of omdat je die nog geen plek hebt kunnen geven, want sommige dingen gaan nooit helemaal weg. Ga dus aan de gang met jezelf. Ga voelen wat je echt voelt, zonder oordeel. Kijk of je emoties als verdriet, woede of wrok van hun label negatief kunt ontdoen en je ze kunt gaan zien als de boodschappers die de weg wijzen naar waar jij geheeld mag worden.

Hoe heler je wordt, hoe makkelijker je los kunt laten

Hoe completer en stralender je wordt, hoe minder invloed die ander, die dader op je heeft tot je merkt dat je hem of haar vanzelf losgelaten hebt. Omdat hij jouw zelfbeeld op geen enkele manier meer definieert. En je kunt dan een diepe vrede voelen als je terugkijkt naar wat er gebeurde. Omdat het een plaats heeft in het verleden. Je kunt dan begrip hebben voor jezelf en ook voor de dader. Die je zijn eigen weg gunt naar verlichting, of hij nou begrijpt wat hij gedaan heeft of niet. Dat heeft geen vat meer op jou. Dat is zoals ik vergeving zie. Een weg die ik op mag gaan.

Samenvatting: Vergeving is hot in New Age kringen. Je moet het  kunnen anders schiet jij tekort Maar vergeving is niet iets vanuit het hoofd, een beslissing die je neemt. Dat is een schijnconstructie die maakt dat je je echte gevoelens blokkeert.  Helaas voor veel mensen wel een aantrekkelijke. Hoe kom je daaruit?

14 REACTIES

  1. Slachtoffers bestaan niet en daarmee het idee van een zogenaamde ‘dader’ ook niet. De rol van ‘slachtoffer’ en van ‘dader’ wordt mensen (al eeuwen lang) aangeleerd. Het is precies hetzelfde als het aangeleerde idee van goed en kwaad. Donker en licht, koud en warm. Kou bestaat niet. Het slechts de afwezigheid van warmte. Kou kan je ook niet meten. Donker bestaat ook niet, Het is slechts de afwezigheid van licht. Donkerknopjes bestaan niet 😉

    Het hele idee van vergeving is het zoveelste stukje oordeel in het aangeleerde denken. Als alles neutraal is, zoals de natuur nou eenmaal is, waarom zou je dan moeten vergeven? Of waarom zou je ‘op zoek’ moeten gaan naar vergeving? Als vergeving bestaat, dan bestaat er ook zoiets als schuld en ook dat bestaat niet. Het hele idee van vergeving is lang geleden verzonnen door verschillende geloven/religies en hier in het westen voornamelijk door de kerk/christenDOM. Het is voor hen een zeer krachtig instrument om het denken en doen van de schaapjes te kunnen vertroebelen en te kunnen manipuleren.

    Ooit wel eens gehoord van zoiets als onvoorwaardelijke liefde? Niet te verwarren met het aangeleerde en zeer beperkende idee van menselijke liefde: “Ik hou van jou!” en ik verwacht dan dat jij ook van mij houd, want anders haat ik je… Je houd onvoorwaardelijk van jezelf en als je die oneindige goddelijke energie gaat voelen, als je dat gevoel weer gaat herinneren, dan mag/kan je vanuit een oneindige en onvoorwaardelijke bron van echte liefde gaan delen en vermenigvuldigen.

    Onvoorwaardelijk betekend; onvoorwaardelijk! Waarom zou iemand die (ik noem maar een voorbeeld) die kinderen verkracht minder mens zijn? Waarom zou je van ‘zo iemand’ minder houden dan van je eigen kind? Waarom zou iemand denken dat zij het recht hebben om een onwetende te be- en veroordelen vanuit hun eigen aangeleerde onwetendheid?

    Leren onvoorwaardelijk van jezelf te houden is de eerste en meest belangrijke stap die je kan/mag maken in een verwerkingsproces. Echter zeker niet de meest logische stap voor zowel ‘slachtoffers’ als ‘daders’ en het gegeven dat zijzelf, als bewust creërend wezen, zelf datgene ‘wat ze denken dat hun is aangedaan’ gecreëerd hebben is voor velen niet te begrijpen en meer dan vaak willen ze dat ook niet begrijpen omdat het idee van de ‘slachtofferrol’ of van ‘dader’ een/hun manier van leven is geworden. Ze krijgen aandacht waarvan ze denken dat ze die misschien anders niet zouden krijgen. Ze blijven vaak voeding geven aan hun rol van want het brengt ze ‘iets’. Ze worden ‘gezien’. Precies eender met mensen die een ziekte hebben overwonnen. Eerst creëren ze de ziekte en vervolgens moet heel de wereld horen hoe ze ‘het’ hebben overwonnen! Boeken schrijven, lezingen geven en ga zo maar door.

    Als ik een energiewezen ondersteun en het energiewezen is van mening dat hij/zij verkracht is dan is dat vaak het eerste wat ze duidelijk op tafel willen hebben: “Wees voorzichtig met me, want er is mij van alles aangedaan!” Ze zetten zichzelf direct neer als ‘slachtoffer’ en feitelijk eisen ze dat je daarmee rekening houd. Dit doen ze vaak op vele manieren en op vele vlakken binnen hun aangeleerde leven. Ze worden er zelfs goed in! Want hoe meer drama, hoe meer mensen onder de indruk zijn en hoe dapper moet je wel niet zijn dat je überhaupt nog hier rondloopt. “Wat knap!” “Wat goed dat je nog durft te lachen!” “Hoe zwaar moet je leven wel niet zijn? Wat knap dat je dit nog allemaal kan!”

    Jij bent de degene die het creëert, jij bent degene die het aantrekt, Jij bent degene die accepteert en vervolgens ontvangt. Wet van de aantrekkingskracht, wet van bewust creëren en de wet van accepteren/toelaten.

    Ik schrijf dit met alle respect voor het oneindige energiewezen. Ik heb kritiek op het aangeleerde gedrag van zo vele therapeuten, lichtwerkers en ga zo maar door. We zijn al eeuwen aan het doordraven over dit soort onderwerpen en eigenlijk niemand durft zelf de verantwoording te nemen voor wat ze zelf gecreëerd hebben.

    Wat je in een vorig leven hebt meegemaakt is in een vorig leven geweest. Je bent nu niet dik omdat je in een vorig leven door honger bent gestorven. Je wordt nu niet verkracht omdat je in een vorig leven een priester was die kinderen verkrachte. Je kan nu niet van sex genieten omdat je op je 10de verkracht bent? Kappen met die ongein! Je leeft, ervaart, creëert, deelt, ontvangt en ‘bent’ in het hier & nu, jij ‘bent’ niet nu die je was 20 of 30 jaar geleden. Dat ‘was’ je en nu ‘ben’ je. Iedere dag is een nieuwe dag. “Maar ik kan toch niet zomaar vergeten wat mij allemaal is aangedaan!”, wel dat is niks anders dan een keuze. Klinkt lekker makkelijk en vervolgens krijgen we dan: “Jij bent zeker nog nooit verkracht!” en nee, maar is dat een soort van wereldwijde vastgelegde voorwaarde om verheldering te mogen/kunnen creëren? Dan mag je zeker ook alleen over voetbal praten als je zelf een voetballer bent? En evengoed mee eens, bepaalde aspecten zijn alleen te ervaren als je ‘iets’ zelf hebt ervaren, dat zal ik nooit ontkennen, maar…

    Jij hebt vanuit jouw oneindige staat van ‘zijn’ een bewuste keuze gemaakt om in het hier & nu te komen en te ervaren wat je hebt ervaren of nog gaat ervaren. Blijf je voeding geven aan de onnatuurlijke drama, dan krijg je nog meer drama. Je schrijft een heel artikel over o.a. wat jou allemaal is ‘aangedaan’ en daarmee voed je de drama. Velen die dit lezen en onwetend leven zullen die voeding opnemen en onwetend blijven voeden. Zo krijg je ouders die bij de geboorte van hun kind al bang zijn voor wat er eventueel allemaal voor ‘ergs’ met hun kind zou kunnen gebeuren. Niet wetend dat ze daarmee (die gedachten = energie) een bepaalt pad creëren voor hun kind. Het kind wil helemaal niet op dat pad lopen, maar (zoals zoveel onwetende ouders) weten de ouders het wel ‘beter’, want tja… de wereld zit nou eenmaal vol met gevaren!

    Volgens mij, en dat is slechts mijn mening, hebben velen binnen dit gegeven geen flauw idee waar ze over praten en wat ze voeden en delen. Nog steeds met alle respect. Ik hou evengoed onvoorwaardelijk van ze als energiewezens, maar de (onnatuurlijke) drama die men hier creëert mag uit het collectieve energieveld van de aarde verdwijnen. Het behoeft geen voeding meer. Ja, ik begrijp, het is je roeping, je beroep en je ‘helpt’ vele mensen van hun ‘trauma’s’ af en ga zo maar door, maar pas als men zelf durft toe te laten dat zij die kiezen voor ziekte/trauma/drama, ziek zullen worden en ziek laat zijn, zal men pas begrijpen waar dit (echt) over gaat.

    • Dank je Max om dit neer te schrijven, naar buiten te brengen.
      Zelf ben ik ook naar die denk/leefwijze gegroeid, wel door naar de emoties/pijn waar ik mee zat te kijken, er een methode -die met dat gedachtegoed mee is!- op toe te passen.* Zo was dat gelijk verwerkt, kon ik er nu anders naar kijken (en naar zoveel meer dingen), en zoals ik eerder schreef zelfs dankbaar zijn voor wat gebeurd was/iemand zogezegd ‘deed’. Pfff, vind het zelfs lastig om te schrijven nu, dat iemand me iets zou ‘aangedaan hebben’, omdat ik zo al lange tijd niet meer leef, ik kijk eerder naar mezelf bijv. wanneer ik nog eens de neiging zou hebben te menen dat iemand anders me gekwetst heeft (o.a. spiegel van hoe je met jezelf omgaat). Of, eigenlijk wanneer ik mezelf iets aandoe, jawel, een mens doet zichzelf (onbewust) wel wat aan (door al die oude denkwijzen en overtuigingen, en zoals je schrijft door wat de kerk ons heeft doen geloven, of zelfs de dokters vroeger waren ook wet ..). En dan is dat gedachtegoed een mooie handleiding. Vrij zijn we. Er is geen schuld. We nemen de eigen verantwoordelijkheid op.
      *Hierbij even zeggen, dat ‘vergeving’ nog toegepast wordt, net omdat dat (woord) nog in onze cellen zit a.h.w., en in feite vergeef je jezelf, na een aantal (doorvoelde) inzichten rond dit hele gegeven.

  2. Dit was het moeilijkste van alles en ook ik kwam er maar niet uit wat het dan precies was wat ik diende te doen want als ‘het’ niet gebeurt, blijven bepaalde dingen je precies achtervolgen door de energetische band die je ermee onderhoudt. Helder verwoord, waarvoor dank.

  3. Goh wat herken ik mezelf hierin. Ik durf in principe niks “negatiefs” over de ander te zeggen, ook hun hebben hun lessen neem ik mezelf dan voor en daar mag ik niet over oordelen maar er zijn wel degelijk gedragingen die niet oké zijn. Als ik dan bv wel effe boos wordt stop ik het omdat ik dan veel rottigheid voel en ik het idee heb dat ik eigenlijk altijd positief “moet” zijn.

    Fijne dag

  4. Lieve Gerry,

    Voor mij klopt dit helemaal. Als lichaamsgericht therapeut heb ik veel met woede en verdriet gewerkt.
    Emoties mogen eruit, mogen stromen zodat je weer vrij wordt van binnen en er werkelijk geheeld kan worden. We mogen het weer leren ons lichaam te ontladen, je leven lang natuurlijk.
    Dank je wel voor het delen!

    Liefs Joanna

    L

  5. mijn schoonma pest me nu al 41 jaar en ik moét met haar breken of ik ga eraan tenonder , ik kàn haar niet vergeven omdat het pesten elke dag opnieuw in mijn leven is . vergeven , is dat hier wel op zijn plaats ? is het niet beter uit zelfbescherming radicaal met haar te breken ?

    • Denken doe je met je hersenen, voelen met je ziel. Wat voor mij heel belangrijk was, was contact te maken met mijn ziel, die alleen uit liefde bestaat. Alles wat mij aangedaan werd, gaf ik aan mijn ziel, en schakelde mijn hersenen uit. ik wacht op antwoord via gevoelens en gedachten, en het antwoord komt als je goed waarneemt, het is wel zo dat ik soms antwoord krijg, wat het licht niet dient daar moet je geen energie in steken, die kun je gebruiken voor andere doelen. Soms is het beter deze mensen te mijden. Heb twintig jaar samengeleefd met een verborgen narcist en haar narcisme gevoed, zonder het te weten, ik heb het gevoel of je ook eens niet in die richting zou denken.

      Groetjes.

    • Soms moet je gewoon breken en weg gaan. Die ander veranderd niet en nooit. Maar jij kan dat wel voor jezelf bepalen hoe ver je laat door een ander breken of juist niet!!! Ze zuigen jou energie en weten niet te stoppen!!! Daarom doe jij het!!! Gewoon doen❤ vind kracht en liefde voor jezelf
      Genoeg is genoeg !!!
      Veel licht en liefde gewenst
      Liefe groet Javorka

    • Je schoonma pest je nu al 41 jaar, en elke dag? Ik hoor geen woord over de rol van je man in dit verhaal. Die zit waarschijnlijk dik onder de plak van zijn ma en durft niks te zeggen.
      Waar ben jij mee bezig?

    • Ja, je kan kiezen om te breken, maar ik raad je aan dat niet te doen vooraleer je haar dus hebt vergeven (en jezelf). Het ware vergeven zoals in het artikel.
      Kans is heel groot dat, eens je haar (en jezelf) oprecht kan vergeven, het zich ook niet meer voordoet (of in veel mindere mate) ;-).
      (Tenzij mss wanneer de persoon een narcist is, dan blijft deze zich wellicht hetzelfde gedragen, maar jij kan dan anders ermee omgaan, houdt geen negatieve gevoelens over, … Ik weet onvoldoende over narcisme).
      Ik lees dat je gepest wordt: kijk eens waar jij jezelf ‘pest’ (want zij houdt je een spiegel voor). En leer dat om te keren, heel jezelf :-).
      Veel succes, je bent het waard om jezelf te helen, (en je medemensen,) uit ware liefde.
      Mooi die zin: “Zoals ik vergeving nu zie is dat je de ander weer als een heel mens kunt zien in plaats van gereduceerd tot dader.” Ieder is maar mens(elijk), doet wel eens ‘fout’, maar kijk (enkel) naar jezelf eerst (soort nodig egoïsme!): wat raakt jou (in dat gepest), waar kan je bij jezelf iets helen, en heel dat ; laat de ander er buiten! (denk aan die spiegel), beoordeel of verwijt niet e.d., … blijf bij jezèlf. Wanneer jij oké bent, kan je ook heel anders omgaan met de anderen. En zie je dat jij getriggerd werd, dat jij daar iets mee kan (je eigen stukje helen), en … dan zelfs DANKBAAR zijn naar die persoon!!! 😉 omdat zij op deze manier jou getoond heeft waar jij nog iets ‘moeilijks’ had. All is love 🙂 All life is one 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in