nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Voor veel mensen zijn emoties ‘enge dingen’ waar ze het liefst zover mogelijk vandaan blijven. De basisemoties zijn: vreugde, verdriet, woede, angst, verbazing en walging. De bekendste, vreugde en verdriet, die zijn nog wel maatschappelijk geaccepteerd, maar zodra een emotie een grotere lading met zich mee draagt, zijn we snel geneigd om ons daar vanaf te keren.

Verschillende ladingen

Iedereen kent vreugde en verdriet. Je komt ze dagelijks tegen in je leven. Hoe je je leven ook ingedeeld hebt. Maar de diepere emoties zijn voor veel mensen (bewust of onbewust) onbekend terrein. Dan heb ik het bijvoorbeeld over onmacht, haat, onvoorwaardelijke liefde, woede, afschuw en extase. Die emoties bevatten een diepere lading en vaak proberen we die zoveel mogelijk te vermijden. En dat is ontzettend jammer, want elke emotie heeft z’n eigen unieke waarde. Elke emotie draagt op z’n eigen unieke manier bij aan de ontwikkeling van ieder mens.

Verdriet en dan…

Zelfs met de emoties blijdschap en verdriet worstelen we nog behoorlijk. Zodra er een verdieping in deze emoties ontstaat, wordt het nog lastiger om daar goed mee om te gaan. Iedereen heeft wel eens een situatie mee gemaakt waarin een groot verdriet aanwezig is. Denk aan een overlijden. In eerste instantie trekken we het ons allemaal erg aan en zijn we van alle kanten bereid om juist ook te reageren op dat verdriet of het zelfs in stand te houden of te versterken. We leven allemaal mee en als je niet reageert op de manier zoals het verwacht wordt, dus met diepe rouw, dan kan er zelfs verontwaardigd gereageerd worden. Want bij rouwen hoort ook zichtbaar verdriet.

Maar, zodra het verdriet langer duurt, dan zien we al snel dat mensen zich er vanaf gaan keren en willen ze daar geen energie meer aan besteden. Je ziet dan zelfs dat de mensen die langer nodig hebben om het verdriet te verwerken, betiteld worden als ‘aanstellers’ of ‘aandachttrekkers’.

Natuurlijk is het niet goed om in een emotie te blijven hangen, maar een emotie verdient wel de tijd en de aandacht die het nodig heeft om verwerkt te worden.

Dunne scheidslijn

Waarom is het dan zo moeilijk om het onderscheid te maken? Want wanneer is iemand een ‘aandachttrekker’ en blijft hij/zij in de slachtofferrol hangen en wanneer is er sprake van een langere verwerkingstijd?

De moeilijkheidsgraad van het kunnen onderscheiden, hangt samen met de dunne scheidslijn tussen het blijven hangen in een emotie en de tijd die we mogen nemen voor het verwerken van een diepe(re) emotie.

Je hebt tijd, aandacht, energie, liefde en geneeskracht nodig om een emotie te kunnen verwerken. Maar wanneer is die periode te lang of blijf je hangen in een emotie?

Je kunt de volgende stelregel daarvoor hanteren: een emotie mag er zijn, mag gezien, gevoeld, erkend, beleefd en doorleefd worden, dit is zelfs een ‘must’ voor een goede verwerking, maar het mag niet de boventoon blijven voeren in je leven.

Slachtofferrol

Zodra je merkt dat de emotie alles, voor een langere periode, gaat beheersen, betekent het dat je de emoties niet meer aan het verwerken bent, maar dat je aan de emotie vast blijft houden. Dit houdt in dat je de emotie in stand blijft houden, omdat het jou (bewust of onbewust) een veilig gevoel geeft. Zo kan de slachtofferrol een nieuwe invulling in je leven worden als er iemand weggevallen is. Je vult dan de leegte die er ontstaan is op met de nieuwe aanwezigheid, in dit geval de emotie verdriet.

Zo probeer je voor jezelf (bewust of onbewust) de leegte op te vullen die ontstaan is.

Dat kan een leegte zijn in je dagbesteding (bijvoorbeeld zorgen voor iemand), een leegte in gevoel (als je de hele dag huilt om of praat over iemand die er niet meer is, dan is die persoon in jouw beleving nog steeds aanwezig) of de leegte in de zin van je bestaan (je hele levensdoel was gefundeerd op de aanwezigheid van de ander in jouw leven en dat probeer je zo in stand te houden, omdat je geen eigen (sociaal) leven hebt opgebouwd).

Pas als je zelf kunt inzien en erkennen dat je je nu in een slachtofferrol bevindt in plaats van in de verwerkingsperiode van de emotie, zal je in staat zijn om die rol ook daadwerkelijk los te laten en met de echte verwerking van de emotie bezig kunnen gaan.

Ontkennen van emoties

De andere kant van het verhaal is als iemand zijn emoties ontkent. Dit zorgt ervoor dat iemand als het ware over de emotie heen stapt. Een goed voorbeeld hiervan is dat iemand na een overlijden binnen no time alles opruimt en weggooit van de overledene.

Door het snel ‘uit de weg ruimen’ van alle spullen, proberen ze de emoties ook uit hun leven te bannen. De bekende struisvogelpolitiek… “Wat ik niet zie, is er ook niet”. Ze zullen voor zichzelf dan zeggen dat ze verder gaan met hun leven en dat het prima gaat. Ze drukken de emoties zo aan de kant en voor hen voelt het dan ook als opgeruimd. Of je hoort dat iemand zegt: “Ik heb het een plekje gegeven.” Maar zo werkt het helaas niet.

Je kunt elke emotie wegdrukken of ‘een plekje geven’, maar dat betekent dat je de emoties ergens ‘geparkeerd’ / begraven hebt. En net zoals iets wat je in de grond stopt… het kan een maand duren voordat de aarde het weer naar boven brengt of het kan jaren duren, maar uiteindelijk komt het weer naar de oppervlakte. En dat is ook zo in een mensenlichaam.

De emoties zijn dan diep weggestopt of hebben een mooi plekje gekregen, maar ze zijn niet getransformeerd (dus nog steeds aanwezig) en zullen vroeg of laat weer naar boven komen. En dat gebeurt altijd op momenten wanneer het niet uitkomt of wanneer je het niet (meer) verwacht.

Emoties gekoppeld aan materie

Emoties zitten vaak gekoppeld aan materie. Denk aan een sieraad, kleding, foto’s enz. enz. Doordat emoties ‘ongrijpbaar’ zijn, koppelen we die emoties aan voorwerpen. Hierdoor krijg je als het ware een materialisatie van de emoties. De emoties zijn daardoor letterlijk beter in de hand te houden. Je kunt er zo meer controle over uitoefenen. Het wordt zichtbaar en daardoor voor de meeste mensen minder vaag.

Wegdoen van materie

Het wegdoen van materie is letterlijk het wegdoen van emoties. Aan elk stuk materie wat je in je leven hebt, zitten emoties gekoppeld. Dat kunnen positieve, maar ook negatieve emoties zijn. Een foto van een prachtige dag in je leven bevat positieve emoties, terwijl een aanslag van de belastingdienst of een rekening vaak gekoppeld zit aan negatieve emoties.

Ook kunnen de gekoppelde emoties van de materie wisselen. Een foto van een prachtige dag (zoals je huwelijk) kan eerst gekoppeld zijn aan positieve emoties, maar als je huwelijk gestrand is, veranderen ook vaak de emoties die aan die foto gekoppeld zitten. Dan kan de foto juist de lading meedragen van veel negatieve emoties. Je ziet dan ook dat mensen die eerst zo waardevolle foto wegdoen, omdat ze snel van de negatieve emoties af willen. Helaas raak je die emoties niet kwijt door het weggooien van de spullen. Je zult je echt bezig moeten gaan houden met de emoties zelf.

Dus als je snel de materie weggooit, heb je wel ruimte gekregen in je omgeving, maar je innerlijke ruimte zit dan nog vol.

De enige oplossing

De enige oplossing voor het verwerken/loslaten van emoties, is het doorleven van de emoties. Dit houdt in dat je letterlijk door de emoties heen gaat. Je zult ze voelen, je zult ze beleven en je zult ze ervaren op elk niveau in je lichaam. Pas als je totaal door de emoties heen bent gegaan, kunnen de emoties getransformeerd worden.

Vermoeidheid

Het is ook niet voor niets dat mensen zo moe worden als ze bezig zijn met opruimen. Dit komt doordat je dan letterlijk bezig bent met al die emoties. Dit besef je je misschien niet (altijd), maar bij elk stukje materie dat je door je handen krijgt, heb je letterlijk een emotie vast.

Door bewust te kiezen wat je wilt doen met de materie, dus niet even snel alles in een zak proppen en weggooien of het zelfs door een ander te laten doen, kies je ook bewust wat je met die emoties wilt doen. Vasthouden (soms ben je er gewoon nog niet klaar voor om het los te laten) of loslaten (en daarmee start je het verwerkingsproces op).

Groei op zielsniveau en vergroting van je innerlijke kracht

Pas als je de emoties echt doorleefd hebt en ze getransformeerd zijn, dan zul je die emoties gaan ervaren als onderdeel van jouw kracht. Want dat is wat er dan gebeurd is. Je hebt de emoties op alle mogelijke manieren door je lichaam en je leven voelen gaan en daardoor heb je een stuk groei op zielsniveau doorgemaakt. En dat zorgt voor vergroting van jouw innerlijke kracht.

Conclusie

Het is ontzettend belangrijk dat je emoties de waarde toekent die ze bezitten.

Dat houdt in dat :

  • – Je ze niet overwaardeert (dus alles in je leven om jouw emoties laat draaien) = slachtofferrol.
  • – Je ze niet onderwaardeert (dus net doet of ze er niet zijn) = struisvogelpolitiek.
  • – Emoties jouw persoonlijke aandacht, liefde, tijd en energie verdienen en nodig hebben om verwerkt en daarmee getransformeerd te worden.
  • – Emoties pas getransformeerd kunnen worden als ze volledig doorleefd zijn. Het doorleven van je emoties bijdraagt aan je groei op zielsniveau en bijdraagt aan de vergroting van jouw innerlijke kracht.
  • – Alle emoties bijdragen aan jouw ontwikkeling.
  • – Iedere emotie zijn eigen unieke waarde heeft en het belangrijk is dat je ook kennis maakt met alle soorten emoties. Hierdoor zal je een brede fundering bouwen om stevig in je schoenen te staan.
  •  – Emoties in ieder mens zitten en bij ieder mens horen en het ook zo belangrijk is dat we ze aanvaarden als deel van ons.
  • – We de emoties met elkaar kunnen en durven delen.
  • – Emoties geen reden tot angst zijn, maar een onderdeel van ons bestaan uitmaken.
  • – Een leven zonder emoties geen leven is, maar overleven.

** ik heb nu de emotie verdriet uitgebreid besproken, maar het geldt voor iedere emotie.

vitaal water
vitaal water
vitaal water

2 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in