We hebben nog maar eens een intense energetische week voor de boeg, die zal focussen op communicatie met jezelf en anderen.Zeg je wat je wil zeggen, of vraag je wat je écht wil? Is je ‘ja’ echt wel een ‘ja’, of is ze een resultaat van je angst om ‘nee’ te zeggen? Ben je duidelijk in al je communicatie? Thema’s die te maken hebben met deze dingen kunnen deze week naar boven komen, wees daar dus bewust van wanneer je door je leven gaat. En als er misverstanden opduiken, gebruik die dan om heel duidelijk te zijn in je communicatie met anderen en onderzoek bij jezelf of je écht wel zegt wat je wil zeggen.

Het is de laatste week van augustus, en binnen enkele dagen glijden we de (toch iets) minder intense energieën van september in. Maar er is wel de Equinox op 21/9, en dat is nog maar eens een keerpunt voor ons, één dat ons snel naar het einde van dit jaar zal brengen. Nu, voor we gaan denken dat 2014 ‘makkelijker’ zal zijn, ik denk dat het drama, de chaos en beroering die we ervaren, niet voor 2015 voorbij zal zijn, maar er zullen momenten van helderheid en vrede zijn. Het is wat we doen in de chaos, dat nu van belang is, omdat dit nooit geziene tijden zijn die zich ontvouwen als deel van de volgende fase van het bestaan van de mens, waarin we onszelf herinneren als multi-dimensionale wezens, en waarin we opnieuw verbinding maken met het licht, de liefde en de energie van waaruit we afkomstig zijn, en waar we al eonen lang proberen naar terug te keren.

We zijn niet alleen op deze reis, en we hebben ook onze bronnen. Een van de manieren waarop we naar onszelf terugkeren als de goddelijke mensenfamilie, is door de nieuwe generatie kinderen, die deze planeet in ongeziene aantallen binnengekomen zijn. Heb je gemerkt hoeveel geboorten er momenteel zijn? Deze nieuwe zielen haasten zich naar de planeet om samen met ons deel te nemen aan deze epische reis. En wat we nog zien is de vernieuwde balans tussen de gepolariseerde mannelijke en vrouwelijke energie, doorheen de zonen die nu nieuwe, liefdevolle en dichte verbindingen met hun moeders creëren. Dit is het thema van het artikel van deze week.

Zoals ik al schreef: het is vanaf nu één en al actie, dus hou je goed vast, het zal een wilde rit worden.

Er komen elke dag nog meer waarheden uit, want zij die veel te verbergen hebben halen fel uit, in een poging hun geheimen ‘geheim’ te houden, en dat zal niet langer meer lukken. De waarheid zal onthuld worden, denk er gewoon aan om niet te oordelen voor het stof neergedwarreld is.

Denk eraan dat het sleutelwoord voor deze maand ‘toestaan’ is, omdat we al wat we toestaan in ons leven ontvangen.

We worden ook uitgedaagd en beperkt door al wat we toelaten in ons leven. Universele energie oordeelt niet, ze reageert op onze intentie met al wat we ook onszelf toestaan te hebben.

Jennifer Hoffman
www.enlighteninglife.com

vert. Fran Tielemans

27 REACTIES

  1. Al sinds enige maanden lees ik deze berichten en alle reacties erop.
    Ook ik ben hoog gevoelig en herken dus veel van wat er gebeurt en van wat jullie doormaken, maar…..
    mijn dochter is zoooooo veel meer hoog gevoelig en heeft vreselijk veel moeite om een plaatsje in de maatschappij te krijgen.
    Ik heb expres mijn e-mail adres gegeven, want ik zou het ontzettend fijn vinden als jullie tips of suggesties hebben, waar ze met haar eenzaamheid terecht kan.
    Ze is er zelf nog niet aan toe om deze site te lezen.
    Maar zijn er bijvoorbeeld geen mogelijkheden, waar gelijkgestemden elkaar kunnen ontmoeten????
    Mijn dochter is twintig en heeft sinds een aantal jaren geen sociale contacten meer, omdat ze niet in het plaatje van deze maatschappij past.
    Het plaatje van de jongeren die roken, veel drinken, veel te stoer doen en bijv. houden van dolle dwaze dingen.
    Dit zijn allemaal dingen, die niet bij haar passen.
    Ze houdt van rust, natuur, dieren zorgzaamheid e.d.
    Dit moeten toch veel meer jongeren ( natuurlijk ook ouderen)
    ervaren in deze gehaaste maatschappij, waar steeds meer presteren en drukte op de voorgrond staan?
    Ik wacht jullie reacties gelaten af!

    Groetjes van Petra

    • Hallo Petra,

      Ik kan me voorstellen dat het pittig kan zijn.

      Ik zou eens gaan onderzoeken wat er bij haar in de weg zit om aan het dagelijkse leven deel te gaan nemen. Tenslotte heeft ze ooit besloten om te gaan incarneren, hooggevoelig of niet. Als je dat gaat onderzoeken kom je wat mij betreft op een aantal thema’s of levenlessen uit. Want waarom denkt ze dat ze niet in het plaatje van de maatschappij past(?) Welk beeld heeft ze daarbij en welk beeld heeft ze van zichzelf(?)

      Hartelijke groet, Robert-73

      • @Robert,
        Hoi Robert,

        Ik begrijp wel wat Petra bedoelt, denk ik. Als je heel hooggevoelig bent, dan kan je omgeving hard en zwaar aanvoelen, want je pikt (onbewust) de energieen op van mensen om je heen. Dit kan een hooggevoelig persoon behoorlijk uitputten, mentaal en lichamelijk.
        Het is niet makkelijk om jezelf hiervoor af te sluiten. Die gevoeligheid zorgt ervoor dat je dan op het werk bijvoorbeeld, de stress van anderen voelt en dit ‘overneemt’. daarom is een harmonieuze en niet te hectische werkplek van essentieel belang, en ook is het om jezelf krachtiger te voelen belangrijk om een manier vinden om je eigen tot zover dat kan, te beschermen tegen negatieve invloeden die op je af komen.

        • Hallo lisa,

          Ik begrijp Petra en jou denk ik heel goed. Leren omgaan met mijn gevoelens/gevoeligheid en het integreren daarvan, is een belangrijk deel van mijn leven. Wat ook belangrijk is, is om het leven niet uit de weg te gaan.
          Ik snap drommels goed dat het soms heel zwaar is.

          Wat mij betreft zijn het je gevoelens/gevoeligheid, die je juist in staat stellen om in contact te komen met je thema’s, waardoor je veel potentie hebt om te groeien. Dat doe je niet door voor het leven te vluchten. Dat is nooit de bedoeling geweest van je keuze.

          Soms dien je in contact te komen met moeilijke omgevingen, hoe leer je anders?
          Soms dien je in contact te komen met een hectische werkplek, hoe leer je anders?
          Soms dien je met energieën van anderen in contact te komen, hoe leer je anders?
          Hoe kom je anders daadwerkelijk in je eigen kracht te staan?

          Dit zijn mijn ideëen hierover.

          Hartelijke groet, Robert-73

          • @Robert,

            Ik begrijp wel wat je bedoelt, en ik ben het hier ook mee eens, je kunt jezelf dingen aanleren die je in eerste instantie moeite kosten.
            Maar ik heb gemerkt dat hoe zeer ik ook mijn best deed aan situaties te wennen, om mee te draaien met het ritme op de werkvloer, om net zoals leeftijsgenoten naar festivals en evenementen te gaan, het me helaas niet is gelukt om hierin mee te gaan, zonder dat het me keer op keer weer uitputte. Op een gegeven moment merk je dat het je alleen maar energie kost, dus dan moet je je wel aanpassen aan je eigen ritme, anders ga je er aan onder uit. Dan kan het zijn dat je je baan verliest, of sociale contacten. Maar als je je zodanig moet forceren, om er maar bij te blijven horen, dat is geen leven. Leef naar je eigen ritme, zou ik zeggen, accepteer jezelf, blijf je hiertegen niet verzetten. Ook al is je leven dan wat anders ingericht dan dat van de meesten, wat maakt het uit, je eigen gezondheid en geluk zijn het belangrijkst! Liefs, Lisa

            • Hoi Lisa,

              Ik bedoel niet zozeer aanleren, maar meer het leren van de lessen die erachter steken. Datgene waar je mee worstelt en datgene wat jou op je pad komt, heeft daar samenhang mee.

              Bij de voorbeelden die je noemt kan ik me zeker iets voorstellen. Dat klinkt ook ergens als zorgen voor jezelf, waar denk ik niks mis mee is.
              Voordat je weet hoe je met jezelf en je gevoelens om weet te gaan, ben je wel wat jaartjes en ervaringen (en lessen) verder. Om er achter te komen dien je het wel aan te gaan. Niet forceren maar met liefde (ondersteunen).

              Het uitgangspunt dat iemand niet past in de maatschappij is denk ik niet het juiste. Vandaar mijn (retorische) vragen hierover.

              Hartelijke groet, Robert-73

            • @Robert,
              Helemaal mee eens, Robert. Je leert door ervaringen, en je kunt zelf kiezen wat je wilt leren door de keuzes die je maakt.
              Ja, dat ‘niet in de maatschappij kunnen passen’ is inderdaad maar net wat je daar onder verstaat, er is natuurlijk wel plek, anders zou je niet bestaan. Het komt er eigenlijk op neer dat als je niet ‘met de grote meute’ mee kunt gaan, en je kunt er niet de vinger opleggen waarom precies, en, je krijgt te maken met onbegrip, je daardoor het gevoel krijgt helemaal alleen te staan, he.

              Het beste, Lisa.

          • Robert, helemaal mee eens. Hoe overgevoelig iemand ook is, we zijn niet voor niets op aarde gekomen. Hier liggen onze levenslessen. Bijv. omgaan met onbegrip en eenzaamheid, aanpassings-vermogen, incasseringsvermogen, etc.

    • Hai Petra,

      Ik las laatst bij Willemein Hofland op haar facebookpagina, (zij heeft ook meerdere artikelen en prachtige gedichten geplaatst hier op nieuwetijdskind.com, dat ze bezig was om een ontmoetingsdag te organiseren voor hooggevoelige jongeren. Zelf is ze(geloof ik)26 jaar.
      Ze heeft ook een website en daar kan je altijd informatie hierover vragen via de mail.

      veel succes, ik hoop dat ze hier wat aan heeft,

      veel liefs Sabine

    • Hallo Petra,
      Ik begrijp je bezorgdheid, maar waarom moet een moeder hulp vragen voor een dochter van 20 jaar? Ik begrijp hier enigszins uit dat moeder problemen ziet, waar dochter ze niet ziet of niet wil zien, en dan wordt het lastig hulp bieden. M.a.w. dochter moet er aan toe zijn, en de hulpvraag moet uit haar zelf komen.

        • @Robert,
          Ik ben het eens met de bevinding dat de dochter zelf aan de gang zal moeten. Pas wanneer zij de problemen zelf ervaart en zelf bereid bent is om ze aan te pakken of aan te gaan kan hulp het meest effectvol zijn.

          Toch vind ik het krachtig dat deze moeder zich kwetbaar durft op te stellen, op zoek is naar een manier om haar dochter te helpen en te ondersteunen. Dat zij op deze site terecht is gekomen en zich misschien heel bewust is van de gevoeligheid van haar dochter. Daar waar veel ouders dit van tafel schuiven. Ik vind dit een enorme kracht.

          Mijn moeder vond mijn gevoeligheid eng en moeilijk. Kon er zelf niets mee. Maar heeft mij wel altijd de ruimte gegeven om hierover met andere mensen te praten. Hebben dit altijd voor mij betaald en daar ben ik ze dankbaar voor.

          Succes…

          • @Dag ka,

            Het is wat mij betreft zelfs sterker dan “meest effectvol” : volgens mij is het de enige manier. En dat is een heel belangrijk punt, wat Lia aanhaalt.
            Ik heb overigens begrip voor de moeder, maar mijn reactie staat er los van. Ik hecht nu meer waarde om het wat zuiverder neer te gaan zetten.
            De reactie van de moeder zegt naar mijn idee meer over (het beeld van) de moeder (en hoe ze omgaat met haar dochter), en niet zo zeer over haar dochter.

            Hartelijke groet, Robert-73

  2. Ik geloof dat ik mijn winterslaap nog maar even opschort…:-)
    Ik vind het soms zo moeilijk dat een ander mij (nog) niet begrijpt.
    Ik heb sinds een week deze site ontdekt en ben blij hier mensen te ontmoeten die van dezelfde “planeet” komen. ik hoop dat er nog veel herkenning komt. Lieve groetjes van Marjan

  3. Dank je wel Jennifer,

    ook voor het plaatsen en vertalen. 😉 xxx

    Had al opgemerkt wat in artikel staat hihi xxx

    Liefs, Henriëtte 😉 <3 xxx

  4. Ik ga nu open en eerlijk communiceren. Zo nu en dan voel ik me een enorme zeur op deze site. Ik ben stikjaloers op alle mensen hier die zich kunnen berusten in het gaande proces en dat met beide armen kunnen ontvangen.

    Iedere energie golf die aan komt voel ik al dagen van te voren aankomen. Slapeloze nachten, mijn lichaam kan van het een op andere dag ineens anders reageren, fysieke klachten, pijn, duizeligheid, onrust, paniek. Ik voel het allemaal in iedere cel van mijn lichaam. Het overspoelt me en kan ook zo ineens weer afnemen. Ik stel mijzelf continue de vraag; is dit nu onderdeel van het transformatie proces of gaat er bij mij intern iets niet goed.

    Er zijn momenten dat ik heel helder ben. De kinderen die nu nog mogen komen, een opgeblazen gevoel, de actie. Ik zie het en kan het plaatsten. De processen die in mijzelf maar ook op maatschappelijk niveau gaande zijn.

    En toch vind ik het moeilijk. Na even bijkomen, komt er weer een nieuwe golf. Gister nog zij ik tegen mij partner; gaat dit ooit over? en al lees ik dan dat dit niet gaat gebeuren voor 2015 dan heb ik nog een lange weg te gaan. En dan snap ik het ook niet. Want als ik hier ben als lichtwerker, waarom heb ik dan juist zoveel last van dit proces?

    • @ka,
      Hey Ka,

      Echt top van je dat je hier zo open over durft te zijn, het is heel herkenbaar! Bij anderen lijkt het vaak wel of er volledige berusting heerst, terwijl dat in hun binnenste juist alles behalve het geval is. Ik voel ook vaak, met name de laatste tijd, een storm van heftige emoties en gedachten door me heen gaan, waarna ik me weer even helemaal rustig voel, alsof er weer een deel oud zeer lijkt te zijn opgeruimd. En dan voel ik tegelijkertijd, dat het nog niet ‘klaar’ is, dat er nog meer gaat komen. Omdat ik me niet wil verliezen hierin, probeer ik een kalmte te bewaren, door al die heftige emoties gewoon te accepteren, want ze komen toch , vroeg of laat, op de een of andere manier. Vooral naar de buitenwereld stel ik me, uit angst voor misinterpretaties, vaak veel beheerster en kalmer op dan dat ik me voel. Ik denk dat er nog velen andere , en juist lichtwerkers, dit proces meemaken. lieve groetjes, Lisa

      • @Lisa, Lieve lichtwerker, ’t doet zo goed te kunnen lezen dat er ook anderen zijn die hetzelfde meemaken vooral emotioneel en fysiek dan. Ik zit in een nieuwe streek waar ik me nog niet thuis voel. De situatie waarin ik me bevind dwingt me heel veel te accepteren en daarbij voel ik een enorme weerstand. Dat is vooral te merken bij mijn ademhalingen. Het lijken wel twee werelden van verschil waar ik mij in bevind. Ik voel me vertrouwd in de lichtwereld en die fijne trillingen wanneer Reiki energie doorheen je handen stroomt. Mijn dromen zijn ook zo’n intense ervaringen… herkenbaar? Hartegroet, Sabrina

        • @sabrina,
          Lieve Sabrina,

          Leuk om te lezen dat jij je ook hierin herkend! Ja, ik vindt het vaak ook moeilijk om die fijne trilling vast te houden, wat zo prettig aanvoelt, het valt ook af en toe weg. Gevoeligheid heeft zijn voor en nadelen he, ik heb het lang vervloekt, en heb het proberen te onderdrukken, maar nu accepteer ik het als deel van mijn identiteit, dat gaat me makkelijker af omdat ik weet dat ik niet de enige ben :p Af en toe droom ik ook heel heftig, maar het voelt dan wel goed. Hopelijk voel je je gauw thuis in je nieuwe omgeving! X Lisa

      • @Lisa, Hoi Lisa,

        Is niet normaal hoeveel jouw stukje tekst overeenkomt met mijzelf 🙂 ! ‘k Had het zelf kunnen schrijven. Ondanks de gedeelde moeilijkheid die we allemaal ervaren, vind ik het maar wat fijn en geruststellend dat ik niet de enige ben die dit allemaal voelt en hiermee bezig is. En nu weet ik dat natuurlijk wel, maar het is heel fijn om ook andermans verhalen te horen/lezen. Ervaren jullie ook een bepaalde onmacht/eenzaamheid met betrekking tot jullie omgeving? Ik ben omgeven met mensen die het bewustzijn van een wortel lijken te hebben, alhoewel dat misschien niet heel aardig is om te zeggen, maar ik vind het daardoor des te moeilijker om bij mezelf en bij bewustzijn te blijven. Heb de neiging om me dan terug te trekken en in een soort van droomwereldje terecht te komen, waar ik natuurlijk zelf uiteindelijk niet mee verder kom. 1 van mijn uitdagingen is blijkbaar om dan toch, ondanks het ‘spirituele’ van mijzelf niet gespiegeld te zien hebben via de mensen om me heen, om dan toch positief en vol vertrouwen te blijven en mezelf dan niet te verwaarlozen en in de steek laten. Zo’n site als deze is dan heerlijk, echt een cadeau, een opluchting ook, lezen dat ik dus niet alleen hierin sta, én dat het dus ook gewoon te maken heeft met de energieen. Als iemand een tip heeft over hoe goed om te gaan met het niet ‘gezien’, ‘erkend’ door omgeving (familie/vrienden etc.) te worden, dan hoor ik graag! Allemaal heel veel succes!

        Knuffel,

        Susanne

        • @Susanne,
          Hey Susanne!

          🙂 Ja, hoe je het omschrijft, is precies hoe ik het ook beleef, ik kan er niets anders van maken, haha! Mooi he, om te zien dat er mensen zijn die dat ook meemaken. Dat gevoel van eenzaamheid is bij mij duidelijk aanwezig, ik denk dat je net als ik het zo gewend bent je aan te passen en alles wat voelt maar voor jezelf te houden omdat je in je omgeving geen klankbord hebt, daar komt dan ook die onmacht uit voort, het niet kunnen delen wat je voelt, terwijl je juist daar zo’n behoefte aan hebt. Want hoe kun je met met mensen een taal spreken als niemand die kent? Het enige wat kunt doen is jou innerlijk licht laten schijnen, mensen pikken dit meestal toch wel op. En naar mijn mening is je af en toe terugtrekken in je eigen droomwereld helemaal niet slecht. Ik ervaar het juist als iets positiefs, ik voel me als ik dat heb gedaan vaak weer helemaal ‘opgeladen’ en geinspireerd! Ik weet dat je een sterke wilskracht hebt, dat zal je altijd dragen. Veel liefs en succes! X Lisa

    • @ka, hier even een berichtje van een echte zeur.

      Sinds een jaar of 6 heb ik een lijf wat zich voelt en reageert als een 95 jarige en dat terwijl ik nog een jonge blom van 52 ben.

      Ik heb me de eerste tijd tegen die verandering van het lijf (voor die tijd werkte ik voor 2, sporten deed ik voor 3 en klaar staan voor anderen voor 5) behoorlijk verzet (wilskracht, onderzoeken, willen beredeneren, me van alles afvragen, etc, etc) maar heb gelukkig uiteindelijk de boel de boel kunnen laten.

      Dat was m.i. ook de mogelijkheid die mij geboden werd; gewoon blijven bij wat er daadwerkelijk is.

      Nu maakt het mij geen flaus aus of ik op een dag achter de garaniums zit of een stukje fietsen kan, het is allemaal best, ik ervaar het wel in het moment.

      Ik beredeneer niets weg, ik accepteer niet wat er zich bij mij afspeelt (want dat zou ook een methode kunnen zijn om tot ‘acceptatie’ te komen maar dan blijft er toch altijd nog dat knagend gevoel van; ik wil het niet, ik wil het anders), het is gewoon zoals het is, zonder een gedachte.

      M.a.w. er is niet meer een anders willen, er is simpel enkel wat er is.

      Dat is mijn inziens wat het leven ons gunt, het blijven in het NU.

      Poe, ik hen weer heel wat afgezeurd zie ik.

      Had ik het maar kunnen laten bij; lieverd, je ervaart iets als last omdat je weerstand hebt bij wat is.

      Je kunt kijken waarom er weerstand is bij wat is en als dat helder is zie je gewoon dat er een heel mooi proces aan de gang is.

      We hebben het van zaadcel/eicel naar wat we nu zijn geschopt dus de rest zal ook wel gewoon zijn gangetje gaan.

      Groetjes van Piet.

      • Hoi Piet,
        je ervaart iets als last omdat je weerstand hebt bij wat is. Ik heb nog een aanvulling, want het is toch
        het ik/ego dat die weerstand pleegt? Wil het ikje niet altijd controle uitoefenen over alles? Overgave aan dat wat is, de dingen nemen zoals ze komen, het allemaal zijn gang laten gaan, zijn i.p.v. doen en voortdurend ingrijpen…
        Het is pas mogelijk zonder die controle, zonder dat ego. M.a.w ego moet opgeruimd, maar ego wil niet weg, en durft niet weg. Dus vandaar de weerstand. Groetjes van Lia

    • Ka,
      zoals je het beschrijft lijkt het mij onderdeel van het transformatieproces. Je wordt bewuster van jezelf en in eerste instantie ga je daardoor alles heftiger beleven in jezelf. Je verandert, en je lichaam moet mee veranderen, zich aanpassen aan een nieuwe situatie. Er worden zogezegd nieuwe atomen ingebouwd en je krijg een ander tempo/vibratie. Meestal wordt er naar een climax toegewerkt, waarna de spanning vanzelf oplost of verminderd. Dit proces is voor ieder mens in grote lijnen hetzelfde en dus voor ieder ook herkenbaar. Lieve groet van Lia

    • Hallo ka,

      Ik denk dat het een kwestie van gevoeligheid en bewustzijn is. Niet iedereen is even gevoelig voor datgene wat er zich van binnen afspeelt, en niet iedereen is zich daar bewust van… of wil er zelfs niet bewust van worden. Sommigen hebben er voor gekozen om deze lessen aan te gaan, die jouw gevoeligheid je in potentie kunnen bieden.

      Ik geloof dat je fysieke en emotionele klachten er niet zomaar zijn, en niet zozeer iets over de (transformerende) wereld gaan, maar des te meer over jouzelf. Jij kunt enkel jezelf transformeren, niet de wereld. En dat is wat ik probeer te doen, ondanks de ‘last’ die ik zo nu en dan ervaar van mijn gevoelens. Dan vind ik het ook moeilijk om te berusten, en geen weerstand te hebben.

      Hartelijke groet, Robert-73

  5. Dank je voor de deze woorden, ze zijn wederom herkenbaar.

    Door het lezen van deze boodschap wordt ik mij bewust dat dit al in mij speelt. Nu ik het mij bewust ben kan ik er nu ook anders mee omgaan.
    Dank je wel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in