DELEN

De kritische blik van een leerkracht

9 jaar ben ik nu leerkracht in het basisonderwijs. In die jaren heb ik in veel scholen en klassen les gegeven. Ik heb honderden leerlingen leren kennen en mogen ‘onderwijzen’. In die tijd ben ik tot een zekere vaststelling gekomen waar ik toch mijn bedenkingen bij heb.

Helemaal vrij van verwachtingen stapte ik telkens de eerste dag mijn nieuwe klas binnen. Na 5 minuten “update” wist ik welke kinderen er in die klas ‘ambetant’, ‘moeilijk’,’ stout’, ‘zwak’ enz. waren. De één had ADHD, de ander kenmerken van autisme, nog een ander had leesmoeilijkheden en nog een hele serie etiketten werden toebedeeld. Om iedereen een etiket te geven, had je nog de ‘normale’. ‘Ok tot zover deze informatie’, dacht ik dan. Maar wat deze kinderen wel kunnen of welke positieve kenmerken ze hebben, moest ik maar zelf ontdekken.

Uit gesprekken met vele collega’s leerkrachten, bleek dat er in elke klas wel een overgroot deel kinderen ‘anders’ waren. Ik gebruik anders, want inderdaad, de kinderen van deze laatste generatie zijn anders. Is dat niet normaal? Onze samenleving is anders, onze ouders en grootouders zijn anders. Dat ze anders zijn, maakt hen niet abnormaal toch?

Ik stel me eerder de vraag wat is ‘normaal’ en wie bepaalt deze norm?

Als we rond ons kijken, merken we dat iedereen anders is. Iedereen is uniek, als volwassenen beseffen we dat en willen we als unieke persoon aanvaard worden. Waarom gaat dit niet op voor kinderen? Wie of wat bepaalt dat een kind anders is? Als ze niet binnen een bepaald kader passen, zijn ze ‘anders’ en krijgen ze een etiket.

Ons onderwijssysteem en vaak manier van opvoeden zit vast aan vroeger. Oudere leerkrachten houden zich vast aan ‘de tijd van toen’, hoewel technische innovatie net nog binnen hun element past, houdt het daar vaak ook op. Geen verwijt naar ouders, want als ouder kijk je terug op je eigen opvoeding om je kind op te voeden. Maar de tijd waarop zij klein waren, is helemaal anders dan nu. Alles is geëvolueerd, zo moet ook onderwijs en opvoeding mee-evolueren met z’n tijd.

Toen ik in de lagere school zat, was er nog geen sprake van ADHD, autisme, ADD enz. Je had er wel die soms kattenkwaad uithaalden of die wat meer moeite hadden om leerstof op zich te nemen. Etiketten werden toen nauwelijks uitgedeeld.

Tijdens mijn lerarenopleiding was er hiervan al sprake, maar sinds ik in het werkveld sta, lijkt er een serieuze booming. Een etiket meer of min, zo goed als elk kind “mankeert” iets, laten we een zorgdossier opstellen én zoveel mogelijk testen ondergaan om uit te spitten wat het kind mankeert. Na een tijd, is het kind geen persoon meer, maar een onderzoeksobject. Al in de kleuterklas worden kinderen geobserveerd en het geringste afwijkend gedrag wordt gemeld als ‘probleem’.

Als we eerlijk zijn, voelen wij ons elke dag even lekker in ons vel?

Komen wij soms niet eens anders uit de hoek?

Hebben we geen verborgen kanten waarmee we anderen de wenkbrauwen laten fronsen?

Als wijeens ‘anders’ dan ‘normaal’ doen, moeten we onmiddellijk een stempel krijgen?

Kinderen zijn net zoals volwassenen enig en gevoelig. Gezien de toename aan prikkels en input uit de omgeving, zijn de kinderen vandaag allemaal gevoeliger.

Kunnen kinderen niet eens een mindere dag of periode hebben? Is het niet normaal dat ze dan anders doen?

Onterecht gaan we ervan uit dat kinderen geen stress hebben, geen moeilijkheden hebben. Het zijn toch ‘maar’ kinderen?

Jammer genoeg hebben kinderen veel meer te lijden dan we vermoeden. Kinderen zijn zo gevoelig en nemen emoties van anderen waar. Ik stond in een eerste leerjaar en daags na een relatiebreuk was het een gewone werkdag. Hoe sterk ik me ook probeerde te houden, wist een leerling van me precies wat ik voelde. Ik hoor hem nog zeggen: ‘juf, je ziet er erg verdrietig uit’. Daar stond hij met z’n kleine gestalte en blauwe ogen die dwars door me heen keken. Op die dag werd ik me bewust van het feit, dat mijn emoties mee de klassfeer bepaalden. Hoewel de kinderen niet wisten wat er aan de hand was, voelden ze mijn verdriet en was de sfeer die dag somber.

Ook wanneer thuis dingen gebeurd zijn, heeft deze invloed op kinderen. Of ze er direct bij betrokken zijn of niet, maakt niet zoveel uit. Ze voelen de sfeer aan van een ruzie tussen ouders, de zorgen die ouders hebben, verwachtingen naar het kind toe of uit de rest van hun omgeving. Kinderen zijn net als een spons die dit allemaal absorberen. Omdat kinderen alles anders waarnemen dan ons, kunnen ze de dingen niet plaatsen. Wij hebben er vaak al moeite mee, laat staan dat kinderen dit moeiteloos kunnen.

Net op die momenten dat het hen overstijgt, nemen we gedragsveranderingen waar. Het ene kind trekt zich terug, het andere wordt verbaal of fysiek agressief, kinderen die huilen zonder directe aanleiding, plotse leerproblemen enz. Dit is hun manier om te zeggen ‘help me’, ‘luister naar me, er is iets’.

Vanuit de het idee dat kinderen geen stress of spanningen kunnen hebben, worden ze niet gehoord, maar beoordeeld als ‘anders’. Laat nog een hele serie testen en observaties voorbijgaan en we hebben de ‘juiste’ diagnose.

Als leerkracht is het voor mij altijd moeilijk geweest om die diagnoses te bepalen en aanvaarden. Natuurlijk liet ik dit niet blijken aan de directie, ik wou tonen dat ik een goede leerkracht was. In de veilige omgeving van mijn  klasmuren gooide ik die diagnoses overboord. Ik zag elk kind als een uniek wezen, met talenten.Meisje-verdriet Zoals het tussen volwassenen niet met iedereen klikt, is dat bij kinderen ook en zo ook tussen leerkrachten en kinderen. Ik ga niet verkondigen dat met elk kind evengoed overweg kon. Toch viel het me op dat vaak die gepresenteerde als ‘ ambetant’ de kinderen waren met wie ik zeer goed overweg kon. Gewoon door de manier waarop ik hen behandelde, respectvol en openhartig.

Ik herinner me nog goed een oudercontact in het zesde leerjaar. Er zat een moeder bij me wiens zoon ‘de ambetante van de klas, de rebel van de school was’. Heel dankbaar zei ze me:” je bent de eerste leerkracht in al die jaren die overweg kan met m’n zoon’. Ik vond dat een heel mooi compliment. Nu jaren later is die “rebel” succesvol begonnen aan de hogeschool en een geweldige pianist. Ik geef toe dat ik daar heel trots op ben.

Heel vaak, vooral als ze in de middelbare school zitten, krijg ik vriendschapsverzoeken van oud-leerlingen op facebook. Ik vind het altijd fijn om te weten hoe het met hen gaat en welke richting ze in het leven uitgaan. Het is leuk om te horen dat ze soms nog bezig zijn over hun juf van toen. Sommigen komen spontaan met me praten, vragen me iets en enkelen storten zelfs hun hart uit. Nu ze in de pubertijd zitten gaat het vaak over vriendjes/vriendinnetjes, over school en soms over thuis. Ik laat ze vertellen, ik lees hun verhaal en stel soms een vraag. Als ze me vragen wat ze moeten doen, stel ik hen onmiddellijk de vraag: wat wil jij in deze situatie? Het is niet aan mij om te zeggen wat ze moeten doen, soms geef ik ze wat wijze raad mee, daar doen ze mee wat ze willen. Wat later gaat het chatvenster terug open om te zeggen dat ik bedankt was om te luisteren, dat ze dit echt nodig hadden om eens hun verhaal kwijt te kunnen aan een volwassene.

Kinderen, groot of klein, vragen om gehoord te worden, net zoals wij gehoord willen worden als er iets is waardoor we niet goed in ons vel zitten. Zo ook al die kinderen met een etiket. Net op het moment dat ze willen gehoord worden en dit uiten via gedragsveranderingen, schieten we als volwassenen vaak tekort. We horen ze niet aan, we gaan ze onderzoeken …

Het kind heeft daar niets aan, integendeel, het probleem wordt dan nog erger. Ik ken een jongen die zei: “ze zeggen dat ik ADHD heb, dan zal ik me ook maar zo gedragen”, wat later stonden de ouders voor me omdat ze met hun kind geen weg konden thuis. Een bezoek bij de arts en psycholoog stond al gepland om de dosis rilatine te verhogen en in hun hand een observatiefiche die ik moest invullen. In de klas kon ik niets op die jongen aanmerken, behalve dat hij stiller was dan normaal. Na een gesprek met hem, kwam uit dat hij ondervond dat sinds de diagnose ADHD, z’n ouders hem anders behandelden dan voorheen, dus hij dacht als ik ADHD heb, gedraag ik me ook maar zo. Z’n eerdere gedragsveranderingen bleken een gevolg te zijn van volgens de jongen een oneerlijke behandeling tussen hem en z’n broer. Zijn broer was zeer intelligent, behaalde hoge scores, was nog eens zeer sportief en daarin ook succesvol. Hijzelf was niet zo intelligent, maar wel zeer handig en creatief. Helaas werden zijn successen niet beloond of geapprecieerd, thans niet met dezelfde ondertoon als z’n broer. Als leerkracht was het niet gemakkelijk om dit naar de ouders over te brengen. Ik weet dat ze direct een schuldgevoel zouden krijgen omdat ze tekort gedaan hadden. Ik verwijt ze niets, ze waren er zich niet bewust van. Nu zie ik die ouders soms nog eens in de omgeving en keer op keer danken ze me voor wat ik gedaan had met hun zoon. Ondanks z’n ADHD (door neuroloog vastgesteld) was hij een rustiger en vrolijker kind geworden. Nee toveren kan ik niet, al zou ik net zoals Herman Van Veen dat wel willen kunnen. Luisteren was de sleutel, meer heb ik niet gedaan.

Het komt erop neer dat wanneer we signalen van een kind opvangen deze moeten beluisteren.

Er zijn geen probleemkinderen, er zijn wel kinderen met een probleem geuit in probleemgedrag. Dit probleemgedrag komt niet uit het niets. Wanneer probleemgedrag gesignaleerd wordt, worden allerlei mensen samengeroepen: ouders, leerkrachten, directie, clb. Dit om te overleggen wat er is en wat er gedaan kan worden. Dé belangrijkste persoon in het verhaal wordt vaak vergeten: het kind die via z’n probleemgedrag vraagt om gehoord te worden. Wanneer het probleemgedrag een etiket krijgt, is de volgende stap: “hoe lossen we dit probleem op of kunnen we het onder controle houden?”. Neem ADHD bijvoorbeeld, dat is het probleem dus rilatine is “dé oplossing” voor het probleem.

Een kind onder chemische pillen stoppen is helemaal niet “dé oplossing”. Integendeel, de oorzaak van het probleemgedrag blijft aanwezig en je drogeert het kind tot een passief wezen. Kinderen zijn van nature expressief, ze exploreren de omgeving en zijn enthousiast. Wat is daar mis mee? Kunnen wij als volwassenen uren stilzitten of zwijgen tijdens een vergadering? Ik herinner me personeelsvergaderingen waarin de directeur meermaals moest vragen om te zwijgen zodat men kon beginnen. Als wij, volwassenen het niet kunnen, wie zijn wij om te verlangen dat de kinderen in volle bloei en groei dat wel kunnen? Nu terug naar ‘het pilletje’ als oplossing voor het probleem. Zoals ik al zei wordt de oorspronkelijke oorzaak niet aangepakt, deze blijft sluimeren en het kind beïnvloeden. Tevens creëer je nog een probleem bij: je maakt een passief en gedrogeerd kind, een kind dat geblokt wordt in zijn natuurlijke ontwikkeling. Als ik mag kiezen heb ik liever een levendige groep kinderen rondom me, dan een groep gedrogeerde zombies die helemaal niet genieten van het kind-zijn.

Het is belangrijk dat we leren naar kinderen luisteren, actief luisteren. Dat we hen een veilig gevoel geven. Zo veilig dat ze genoeg vertrouwen in ons hebben én zelfvertrouwen om over hun dieper liggend probleem te praten. Omdat ze vanuit de opvoeding geleerd worden dat je én flink én sterk én goed én competitief enz. moet zijn, durven ze vaak niet hun zwakke kant tonen. Want in deze maatschappij is je zwakke kant tonen ‘not done’, je krijgt het etiket van loser, sukkel, mietje.

In mijn ogen is een krachtige persoon iemand die zichzelf toont in alle sterke én zwakke kanten, iemand die zichzelf laat zien.

Wanneer kinderen ervaren dat we luisteren (zonder ons te willen moeien), geven ze zich bloot, durven ze hun zwakke kant tonen. Uiten ze hun zorgen. De meeste beseffen dat hun probleemgedrag niet bij hen hoort, maar dat het voortkomt uit de vraag om gehoord te worden. Als we in staat zijn actief te luisteren, ontdekken we het ware probleem, de ware zorg van het kind. Dat wat om hulp vraagt, als we daar samen met het kind aan werken, dan bereik je heel veel. Het is voor leerkrachten, ouders en anderen die met kinderen werken van belang om met andere ogen naar kinderen en problemen te kijken. Niet langer het probleemgedrag zien als probleem, maar dieper gaan. Wat is de oorzaak van dit gedrag? Oplossingen dienen zich niet langer op het gedrag, maar de dieperliggende oorzaak. Ga als volwassene eens na bij jezelf. Als jij je niet goed voelt omdat er iets is in je leven waarbij je je niet goed voelt. Kan jij je dan helemaal geven? Snauw je dan niet eens iemand af? Sommigen vluchten in drank of drugs. Wel zo ook gaan kinderen reageren als ze zichzelf niet kunnen uiten, ze zoeken wegen om maar niet aan de oorzaak van hun probleem/pijn te moeten denken.

Ik hoop voor alle kinderen, dat diegenen die voor hen zorgen hen behandelen zoals zij het verdienen. De kinderen van nu, zijn de toekomst van later. Verknoei ze niet.

Lies Vanloo,

Onderwijzer & kindercoach

* clb = centrum voor leerling begeleiding

Over de Auteur:

Lies-van-LooIk ben Lies Vanloo, wonende aan de kust nabij Brugge.
Al op jonge leeftijd wist ik dat ik met kinderen aan de slag wou. De basis hiervoor werd gelegd toen ik als jongere werkte op de speelpleinwerking. Het was evident dat ik na mijn middelbare studies de lerarenopleiding volgde.
Sinds 2005 werk ik als leerkracht in het basisonderwijs. Voorbije jaren heb ik heel wat kinderen mogen leren kennen in het gewoon en buitengewoon onderwijs. Als startende leerkracht had ik weinig voeling met het buitengewoon onderwijs. Tot ik enkele jaren terug de kans kreeg om een tijd te werken met kinderen met leer-, emotionele en gedragsproblemen. Naast het lesgeven gaat er heel wat tijd in het begeleiden van de kinderen op sociaal-emotioneel vlak.
Ik ben me gaan verdiepen in de verschillende problematieken van de kinderen en het gevoel om die kinderen te helpen groeide. Ondertussen heb ik een opleiding als kindercoach gevolgd en heb ik mijn eigen praktijk Allez Kidz.

Persoonlijke website: www.allezkidz.be

30 REACTIES

  1. Beste Lies,

    Zeer mooi verwoord. Het is nodig dat stemmen zoals die van jou gehoord worden.
    Uiteindelijk zijn we allemaal mensen, zowel de volwassenen als de kinderen en streven we er allemaal naar om zo gelukkig mogelijk te worden en ons unieke ZIJN te ontwikkelen. Dat is niet mogelijk met etiketten.
    Ik spreek vanuit een jarenlange ervaring als leraar, coördinator, directeur, coach en trainer. Vanuit mijn concept The New Teaching reik ik tools aan voor de scholen en de ouders om zichzelf en de anderen zonder etiketten te benaderen. De resultaten zijn wonderlijk.
    Ik wens je veel succes en nodig je alvast uit op onze onderwijsdag op 7 december in Leuven: Een andere kijk op onderwijs.

    mvg
    Hilde Van Bulck

    • @Hilde Van Bulck,

      Hai Hilde. Ook wij zijn al jaren bezig met onderwijsvernieuwing. Elf jaar zitten mijn kinderen op een democratische school (voormalig iederwijs). Het kind kiest zijn of haar eigen leerweg. Het is een mooi systeem, een mooi ideaal, dat nog niet de volwassenheid heeft bereikt.

      Wij zijn bezig met de volgende stap. Als een kind dan een doel voor ogen heeft, een talent die het (verder) wil ontwikkelen, een passie die het wil leven, hoe doe je dat als school en ouders? Hoe bak je een geheel van alle losse onderdelen, zodat het kind kan beginnen vanuit de samenhang, vanuit de connectivity, vanuit de zin voelen van bv wiskunde of grammatica? Hoe zorg je voor toptalent in de docenten, die zelf hun passie (voor)leven? Hoe zorg je voor inhoudelijke kwaliteit? Hie zorg je voor blijvende inspiratie?

      Wij zijn bezig met antwoorden hierop en staan daar niet alleen in. Daarom hoor ik graag meer over jouw onderwijsdag in Leuven. Dat het ander moet en kan is me al 11 jaar duidelijk. Ik ben op zoek naar de details.

    • @Hilde Van Bulck, Dag Hilde, kun je me meer info over die dag doormailen naar info@allezkidz.be? Er is echt nood aan verandering.
      Ik hoorde dit weekend een verhaal van een school in de buurt, ik kon mijn oren niet geloven!
      Als je vooraf al een kind afschrijft, niet gelooft in het kind, hoe wil je dit kind dan motiveren?
      Het is al een paar jaar dat ik hiermee zit. Het artikel schreef ik al in november 2013. Misschien omdat ik een totaal andere mening heb, dat ik geen vast werk kon vinden als juf … I didn’t fit in their concept… Terwijl men net anders denkende mensen nodig heeft.

  2. Ik zou de dicussie breder willen trekken en het niet alleen willen hebben over kinderen met een ‘etiket’. Ook de stille kinderen die geen ‘last’ veroorzaken lopen met hun sores rond. Ook misschien ouders die aan het scheiden zijn, maar daar dus tegenovergesteld op reageren door zich terug te trekken. Ook dat vind ik interessant, want onderliggend is hetzelfde. Ze zitten niet lekker in hun vel met alle gevolgen van dien.
    Voor mij is de essentie dat kinderen ‘ownership’ kunnen ervaren over hun eigen leven. Dat ze weten wie ze zijn en waar ze blij van worden. Dat ze met de moeilijke dingen leren werken en verwerken. Een stuk persoonlijke begeleiding, die deels gegeven wordt door naar een kind te luisteren, maar ook door met een kind aan de slag te gaan om een voor hem of haar werkend plan te maken. Uiteindelijk is het pad wat iemand, dus ook een kind, kiest heel persoonlijk.
    Als laatste zou ik er aan toe willen voegen dat als jij een kind kunt zien als een mens met mogelijkheden en potentie, je dat alleen maar kunt als je dat bij jezelf ook zo ervaart. ‘Je kunt het pas zien als je het doorhebt’ zei geloof ik onze Cruijf. Het wordt pas leuk als je de potentie kan zien en die samen met het kind kan omzetten tot een werkend geheel.

  3. De meesten met kritiek zijn idd vaak de oudere leerkrachten…die zijn nog gekneed en gevormd met de ouderwetse methoden en gedachten…en die kunnen zich niet goed invoelen bij een kind met deze zogenaamde ziektes en aandoeningen…het is allemaal zwart wit voor ze, wat een boer niet kent…eet hij niet zeggen wij hier in Nederland.
    En ik werk ook pas 8 jaar in het onderwijs…maar noem dat geen magere ervaring…elke ervaring is een ervaring…daar kun je geen tijdslabeltje aan plakken…en dat bedoel ik nou…opgevoed met labels…en etiketten, zelfs de duur van je arbeidsverleden krijgt van deze mensen een labeltje….MAGER, wat ze nog niet weten, is dat hun zien en denken beperkt is…maar des te groter hun ego…en dat is ze aangeleerd vanaf hun kindertijd.
    Werkelijk kijken en luisteren…doe je vanuit je hart,maar dan moet dat wel geopend zijn…
    Ik zie mensen om mij heen, die pas drie jaar werken in het onderwijs, maar veel beter in staat zijn, om met deze kinderen om te gaan, dan een ander, die al 25 jaar in het onderwijs werkt, zij zijn het juist, die vast blijven houden aan deze "oude" zienswijze,omdat ze gewoon niet beter weten.

    • @Maarten,
      Nu label je zelf ook. Je generaliseert. Laten de oudere en jongere leerkrachten eens samen werken en van elkaar leren. Goed voorbeeld voor de kinderen. Zoek elkaars kracht.

      • En dat was ook weer een label…en zo gaan we maar door…het probleem is dat het hele systeem uit labels/etiketten bestaat,en dat zou juist anders kunnen…meer vanuit de mens zijn gevoel, in plaats van het intellectuele…waarom is een bepaalde zogenaamde "adhd-er" bij mij altijd rustig en kalm, en zeer bedreven in het praten over zijn gevoelsleven…en bij de ander wild en onbeheersbaar…? Ik zeg omdat deze kinderen met hun gaves (o.a adhd), aanvoelen dat ik ze vanuit mijn gevoel benader…zonder vooroordeel, en open sta vanuit mijn hart op dat moment…ik ben even geen volwassene of leraar of wat dan ook…ik ben gewoon een mens, dat contact heeft, met een ander mens…,wat de werkelijke reden van deze zogenaamde afwijking is…is onder andere het feit, dat deze kinderen "bedraad" zijn voor de "nieuwe" aarde die al in overgang is nu…zodra de frequenties en trillingen hier op aarde zullen gaan stijgen…zullen deze kinderen en volwassenen, volledig op hun "plek" vallen, en zal het de omgekeerde wereld zijn, en geloof me…dit kan in een minuut gebeurt zijn…
        De waarheid bestaat niet, want wat je geloofd is waarheid voor jou…en er zijn velen verschillende geloven…

  4. Wat een prachtig artikel. Ieder kind is uniek. Een kind heeft voelsprieten waar zorgvuldig mee om moet worden gehouden. Echt luisteren naar een kind is essentieel, de stem van het kind is immers de sleutel naar de onbezorgde toekomst van het kind.

    Een mooi boek dat hier ook mooi bij aansluit is ‘de moed van imperfectie’.

    Hartelijke groet Marieke Lips

  5. Ik gebruik anders, want inderdaad, de kinderen van deze laatste generatie zijn anders. Is dat niet normaal? Onze samenleving is anders, onze ouders en grootouders zijn anders. Dat ze anders zijn, maakt hen niet abnormaal toch?
    Ik stel me eerder de vraag wat is ‘normaal’ en wie bepaalt deze norm?

    Als je niet weet wat normaal is en wat de norm is, bestaat het risico alles normaal te vinden wat niet normaal is. Agressie, de tent afbreken, pesten, depressie, schelden, voortdurend aandacht opeisen, pubers massaal aan de alcohol, berovingen, kinderen van 12 jaar die lid zijn van een criminele bende en de buurt onveilig maken.

    Ik weet wel: het zal wel komen omdat we niet goed naar de jeugd geluisterd hebben, maar volgens mij is dit soort gedrag niet normaal, en verhelp je het niet met alleen luisteren.

    En ik weet ook wel: je kunt niet alles en iedereen over één kam scheren, en ik ben evenmin voorstander van etiketten plakken en stempels op iemand drukken, maar zo’n etiket komt heus niet zomaar uit de lucht vallen. Dan is er meer aan de hand.

    Kortom wat is normaal? Wat mij betreft is de norm: Geen schade doen. Leven in evenwicht, in heelheid en eenheid. Simpelweg Zijn en jezelf Zijn.

    Opvoeding, of dit nu thuis gebeurt of op school, zou zich dan ook bezig moeten houden met de vraag hoe kinderen (en volwassenen) te leren zichzelf te Zijn en hoe hierin een weg te vinden.

  6. Waw!! Dankjewel om dit zo mooi en duidelijk te omschrijven, zo’n juffen willen we meer! je beschrijft de evolutie in het etiketteren, en je geeft ook de simpele oplossingen…. Ik ben trots op mijn zoon die het etiket kreeg ADHD, hij is een wijze jonge vader geworden. En we staan allemaal klaar om naar mijn kleinzoontje die nu 16 maand wordt te luisteren, kinderen zijn anders, kinderen zijn wijzer, de tijden zijn veranderd… dank je wel om er te zijn voor ieder kind, ik hoop dat heel veel kinderen bij jou mogen leren dat ze waardevol en uniek zijn, dat ben jij ook!!! Dankjewel!!!

  7. Geweldig omschreven, voel dit ook exact zo! Ik heb je artikel ook gedeeld op mijn FB. Hopelijk doen er dat meer!

  8. Ik zou van de daken willen schreeuwen wat JIJ hier hebt verwoord ………..zo JUIST allemaal ik ben geen leerkracht maar een moeke van kleinzoons, die het zeer moeilijk hadden met de scheiding ouders en "lastige " kinderen werden .. ik heb ondervonden dat wat je doet zoals het hier staat geschreven die kinderen gaan stralen omdat ze gezien en gehoord worden
    Woouw ..schitterend Lies Vanloo ….ik zwel van trots over jou …breng het naar buiten zal ik ook doen… GOD bless you

  9. Geweldig Lies Vanloo !
    Wat heb je dit prachtig uitgelegd.
    10 jaar gelden ben ik uit het onderwijs gestapt, omdat ik te veel moest, waar ik niet achter kon staan.
    Kinderen staan voor mij op de eerste plaats en niet de methodes of punten systemen.
    Ik kan het niet mooier verwoorden als jij gedaan hebt.
    Laten alle leerkrachten en ouders dit lezen.

    Dankjewel !!!

  10. Ik ben het volledig met Hanneke eens, ik had het niet beter kunnen verwoorden. Als je zegt dat je luistert wees er dan wel zeker van dat je het ook goed hoort. Ouders laten hun kind niet zomaar onderzoeken, als je hieraan voorbij gaat omdat jij vind dat, dat niet nodig is doe je ern kind en hun ouders te kort. Bovendien mogen niet bevoegde instanties geen diagnose geven.

    • @angela, Ik benadruk nogmaals dat dit artikel vooral gaat om kinderen die onterecht bestempeld worden. Er zijn inderdaad diagnoses. Een kind met adhd door een neuroloog vastgesteld, daar ga ik mee akkoord. Maar heel vaak krijgen kinderen stempels die onterecht zijn en door onbevoegden, waardoor ze meer schade lijden. Het gaat er ook om dat PLOTS veranderend gedrag iets wil aanduiden. Een kind met adhd en ass vertoont zijn/haar kenmerken al van kleins af. Dit is een groot verschil! Dus eerst goed doorlezen voor je gaat oordelen.

  11. Vol verbazing en ergernis heb ik dit artikel gelezen. Niet vanwege de visie die er uitgesproken is. Die onderschrijf ik. Maar vooral om alle veronderstellingen die erin staan. als zeer ervaren oudere leerkracht basisonderwijs in Nederland herken ik daarin weinig terug.
    Waar heb jij die weinige 9 jaren gezeten? Niet bij ons in de buurt.
    Veel oudere leerkrachten houden zich niet vast aan de tijd van toen. We zijn juist degenen met de open blik die verder kijken dan wat er in de opleiding geleerd is. Dat door onze ervaring. Juist de jingere leerkracht heeft snel een mening. Waarom? Omdat ze onzeker zijn en niet anders weten.
    Vroeger waren er geen etiketten, nee, dan was je lastig en werd je uit de klas gezet. De leerkracht had geen naam voor het gedrag en kon er dus ook niet op anticiperen. Met een zgn. Etiket heb je wel meer handvatten, waar heeft dit kind behoefte aan en hoe kan ik het beste helpen. Het is maar hoe je er tegenaan kijkt.
    Een onderzoek komt als de ouders, leerkrachten en vooral het kind vastloopt in de groep. Dan heb je een expert nodig die meekijkt, en adviseert.
    Juist onze kleuters kunnen zoveel zichzelf zijn en worden geholpen zoals het bij hen past.
    Dat er meer zorgdossiers zijn, is geen keus van de leerkracht. Dat is er een die wordt opgelegd. Wil je extra hulp voor een kind, dan moet er een dik zorgdossier liggen, wil het kind überhaupt hulp krijgen. Wij zouden onze tijd ook liever steken in goed ondrwijs en aandacht voor het kind.
    Dat je veronderstelt dat leerkrachten denken dat kinderen zonder spanning en stress leven vind ik nergens op slaan. We zijn ons er terdege van bewust dat een kind van deze tijd een vol, druk, onrustig leven heeft met alles wat er op hem afkomt.
    Als laatste verbaasd het me dat je op de school niet het gesprek met de directie bent aangegaan. Zeer vreemd dat je stelt dat je uiteraard niet naar de directie bent gegaan.
    Bij ons is juist de open sfeer lussen leerkrachten en directie de basis om te komen tot goed onderwijs.
    Het is mij duidelijk, dat je, hoewel je een goede visie hebt, van een ander planeet komt dan wij.
    In die magere 9 jaren ervaring heb je duidelijk maar op een planeet gezeten en je doet al die duizenden leerkrachten in het basisonderwijs, die met hart en ziel elke dag weer keihard werken om alle kinderen te geven waar ze recht op hebben, zeer tekort.

  12. Wow wat een prachtig artikel! Ik gun ieder kind zo´n begripvolle onderwijzer(es) en docent(e)!Wat kan er dan veel misére voorkomen worden. Een ´etiket´ kan een handreiking bieden voor meer begrip en begeleiding maar nooit een verwijzing zijn voor ´een stempel´ waar je niet meer van afkomt..Ieder mens groeit in zijn of haar leven laten we dat niet vergeten!

  13. Ook voor Asperger zijn er andere mogelijkheden. Zoals Einstein al zei: “Als je blijft denken zoals je altijd dacht,en je doet wat je altijd deed, dan krijg je wat je altijd kreeg en verandert er niets”

  14. mooi geschreven ,aandacht is het waar kinderen een tekort aan hebben in deze tijd ,ieder kind is uniek en heeft zijn of haar handvatten die gevonden moeten worden,kinderen hebben antenne s voor alles wat in de oersoep rondwaard alleen zij kunnen die indrukken niet allemaal verwerken en zoeken dan het contact .leren zien is belangrijk .en vandaar uit hen begeleiden .

  15. Erg generaliserend en ook buiten beschouwing gelaten dat het onderwijs met name het v.o. zeer veel zelfstandigheid en discipline van een kind verwacht. De basisschool, het woord zegt het al, is bedoelt om basiskennis te verwerven. Deze fase van hun leven is echter zeer bepalend voor hun toekomst.
    Wanneer een kind om welke reden dan ook hier mee in conflict komt dient deze geholpen te worden. En neem niet kwalijk maar door luisteren alleen neem je de gestelde diagnose echt niet weg. En geloof me dit traject ga je echt niet door voor je plezier en je zou het je kind helemaal willen besparen. “Vroeger” werd ander en druk gedrag afgedaan als lastig en werd er niet de juiste aanpak gehanteerd, met als gevolg dat vele vastliepen op de middelbare school. Een gedegen onderzoek kan goed in kaart brengen wat een kind zou kunnen helpen, zoals met een scan in het ziekenhuis pas duidelijk wordt wat je mankeert. Het klinkt zeer mooi en idealistisch wat je zegt maar is niet de realiteit. Ik hekel de tegenwoordige stelling dat alles met liefde en aandacht op te lossen is. Voor een botbreuk heb je gips nodig en voor een ontsteking antibiotica, dat is de nieuwe tijd! Sommige dingen zijn echter niet op te lossen, acceptatie is het toverwoord en juist daarvoor moet je heel diep gaan!
    Moeder van een zoon met asperger,

    • @Hanneke Timmers,
      Ik had het niet beter kunnen verwoorden dat jij dat hebt gedaan Hanneke, mijn complimenten daarvoor. Het is fijn als je luistert Lies, maar wees er dan wel zeker van dat wat je hoort ook goed hoort. Kinderen krijgen niet voor niets een diagnose.

      Moeder van 4 kinderen met ASS

    • @Hanneke Timmers, dergelijke reactie had ik verwacht. Als je goed gelezen zou hebben, zou je ook zien dat ik vooral aankaart dat men te snel en vaak onterecht etiketten uitdeelt. Tuurlijk zijn er kinderen met adhd of andere die medisch vastgesteld zijn. Maar er worden ook kinderen gelabeld door mensen die hiervoor niet bevoegd zijn en bij gevolg onterecht.
      Ik spreek vanuit eigen beleving en ervaring. Ik overdrijf echt niet als ik zeg dat vaak het minste als probleem wordt beschouwd en doorgegeven. Ik ben een energieke persoon, maar heb geen adhd. Toch zijn er mensen die denken dat ik dat wel heb gewoon omdat ik energiek ben. Hetzelfde voor kinderen. Ik bezie het niet als idealistisch, maar schets een realistisch beeld van hoe het er aan toe gaat dezer dagen. Als je zou weten hoeveel verdere onderzoeken leiden tot geen label, je zou ervan verschieten. Helaas gaat er heel wat tijd over eer dat bekend is, maar ondertussen behandelt men het kind als adhd’er, enz… Wat leidt tot meer schade bij het kind dan men verwacht.

  16. Ik was zeer verrukt over de inhoud van dit artikel. precies zoals ik het zelf ook ervaar. Ik ben nieuwetijds-kindercoach en zie dat vaker de ouders het probleem zijn i.p.v. de kinderen waar ze mee naar mijn praktijk komen. Het liefst noem ik mezelf dan ook Niewetijds-mensencoach omdat dit volwassenen ook meer uitnodigt om met hun problemen te komen.Dankjewel voor dit geweldige artikel. Hopelijk sluiten zich vele onderwijskrachten en andere hulp-verleners aan bij de inhoud hiervan.

    • @Hannah Jansen, Ik merk dat ik tot op heden hierin vaak alleen stond. Ik hoop met dit artikel dat ogen geopend zullen worden. En dat zij die ook zo denken, de moed vinden om te spreken. Al verwacht ik me hier in Vlaanderen wel aan wat tegenkanting (zoals gewoonlijk), maar dat kan ik wel incasseren.:)

  17. Wow wat een prachtig artikel en het verwoord prc hoe ik erover denk. Ik heb zelf jaren voor de klas gestaan en werk nu met volwassenen met het etiket autisme. Maar ik zie geen autisten. Ik zie de mooie kracht die deze unieke mensen bezitten en vandaaruit wil ik met ze samenwerken. Om hun in hun kracht te laten staan en mezelf beter te mogen leren kennen. Ook hierin zie ik het gebeuren dat er mensen zijn die hun het liefste zo willen laten worden zoals hun dat willen, dat er resultaten worden behaald waarbij de persoon zelf geheel uit het oog verloren wordt. Het doet mij ontzettend goed om te lezen dat er geweldige leerkrachten zijn die begrijpen dat we etiketten niet nodig hebben,enkel alleen liefde om iemand te zien hoe die is en diegene in zn waarde te laten. Met dankbaarheid lees ik dit artikel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in