DELEN
De fictie van een dilemma

Wat als je moet kiezen tussen twee dingen die allebei pijn doen wanneer je er voor kiest? Van beiden is onduidelijk hoe lang het pijn zal doen en van beiden is onduidelijk wat de gevolgen zijn van die keuze. Van beiden kun je een beter mens worden. Je kan van beiden gelukkiger of juist ongelukkiger worden. Waar kies je dan voor? Hoe weet je welke keuze de juiste is?

Iedereen kent het wel: zal ik het doorzetten met deze man of moet ik het afkappen? Moet ik blijven in de baan waar ik nu zit of zal ik de stap zetten om iets nieuws te doen? Dit soort dilemma’s maken we met zijn allen op regelmatige basis mee. Dilemma’s waar je jezelf compleet gek mee kan krijgen, omdat je telkens in cirkels blijft redeneren. “Maar wat als…?” Voor elke optie zijn er tig redenen waarom het juist wel of juist niet de juiste keuze is. Je hoofd blijft tegenwerpingen creëren. Je hoofd blijft uitvluchten bedenken om maar niet de keuze te hoeven maken. Hoe kom je dan toch tot een keuze?

Door Lisette Stam

Het moeilijke simpele antwoord

Het antwoord is even simpel als wat het moeilijk is. Door echt in contact te komen met jezelf. Dat betekent dat je je hoofd even uit moet zetten en moet gaan voelen wat je nou echt wil en gaat luisteren naar wat je ziel je aangeeft. Klinkt simpel toch? Hoe kan het dan toch zo moeilijk zijn? Als het zo simpel zou zijn, zouden we niet zo vaak in een dilemma komen waar we maar niet uit lijken te komen toch?

Even kort door de bocht gezegd, is dit een mechanisme wat we gecreëerd hebben. Dagelijks zijn we bezig met ons gevoel verdoven door middel van externe factoren: social media, voedsel, sigaretten, televisie kijken. Noem het maar op. Het rijtje is eindeloos.

Dit komt mede doordat we verleerd zijn om te zijn wie we zijn en daar ook nog eens blij mee te zijn. Dat is ook niet zo gek als je bedenkt dat je van jongs af aan in een verwachtingspatroon van een ander gestopt wordt. Waar je als 5-jarige nog onbevangen in het leven stond en niet anders kon dan jezelf zijn, heb je wanneer je ouder bent inmiddels zoveel patronen ontwikkeld dat het steeds moeilijker wordt om diezelfde onbevangenheid te hebben en te behouden.

Onder al die lagen die zijn aangebracht door onze ervaringen, schuilt wie we werkelijk zijn. De ik die we vergeten zijn. De ik waar we afkeurend over spreken in ons hoofd (hoe vaak zeggen we wel niet tegen onszelf dat we stom, dom, lelijk of wat dan ook zijn?). De ik die de liefde nodig heeft van onszelf, maar die liefde steeds buiten onszelf zoekt. De ik die schuilt achter ego. Doordat het contact met wie je werkelijk bent verstoord is geraakt, komt dit ego vanzelf naar voren. En het is dit ego dat er voor zorgt dat we dilemma’s creëren die er eigenlijk niet zijn.

Het sluwe ego brein

Ego creëert dus het dilemma. Maar waarom gebeurt dit? Wanneer je op een kruispunt komt in je leven betekent dit dat er de mogelijkheid is tot groei. Groei betekent doorgaans een stuk ego in het licht zetten. En laat ego daar nou niet heel enthousiast van worden. Ego creëert dus een manier om te voorkomen dat je contact maakt met jezelf, want wanneer je naar binnen keert en licht creëert, verdwijnt ego naar de achtergrond. Ego zal hier een stokje voor steken en voorkomen dat dit gebeurd.

Wat gebeurt er? De focus van jezelf wordt verplaats naar de focus op een ander door een dilemma te creëren met keuzes die beiden eigenlijk niks met jezelf te maken hebben. Bijvoorbeeld: je date met iemand en het loopt eigenlijk niet zoals je graag zou willen en ervaart pijn. Er volgt een dilemma met de volgende keuzes: ga ik door met hem of laat ik hem los? Centraal staat de ander en niet jijzelf. De focus wordt dus afgeleid van de zoektocht naar binnen. Bijvoorbeeld onderzoeken waar de pijn vandaan komt. Voelen wordt dan denken en de weg naar je hart wordt geblokkeerd.

Het ego omzeilen

Wat je kunt doen op zo’n moment is dus stil worden en contact maken met jezelf door bijvoorbeeld meditatie. Door te voelen wat goed voor jou is en wat door je hogere zelf wordt aangegeven aan jou. En dan blijkt het dilemma eigenlijk niet zo groot of zwaar te zijn. Je ziel heeft namelijk altijd het antwoord voor je. Soms betekent dit inderdaad afstand doen van iets of iemand, omdat dit in strijd is met wie je bent. Of soms weet je dat je nog even verder moet, omdat je de bron van de pijn vindt en daarmee verder aan de slag gaat.

Soms is het antwoord echter dat je voorlopig niet moet handelen en moet afwachten hoe zaken zich ontwikkelen. Niet weten is soms ook een antwoord. Wat je ook voelt: het is nooit fout. De valkuil is namelijk de illusie dat er een goede en een foute keuze is. Dit wordt veroorzaakt uit angst die ook voorkomt uit ego. Angst om bijvoorbeeld niet geliefd te zijn. Wanneer je echter in contact staat met jezelf zal je voelen dat er altijd liefde is. Je bent namelijk liefde.

Wanneer je beseft dat er geen goed of fout is en je oprecht gaat voelen is de kans zeer aannemelijk dat je dan ook weet dat wat er ook gebeurd alles goed komt. Maar als je dit weet vanuit je diepste zelf, dan is er eigenlijk toch geen dilemma meer?

3 REACTIES

  1. Interessant. Ik merk op bij mezelf dat ik dan heel.eigenaardig soms bijna steeds ‘het moeilijke/minder comfortabele’ ga kiezen. Voelt soms aan als een onbewust straffen. Ik geloof wel dat het mij al.goede dingen opgebracht heeft maar ik denk.dat ik het me vaak ook onnodig moeilijk maak. Tja eigenaardig beestje 🙂

  2. Hoi Maurice, wat voor gevoel krijg je bij de keuzes die je hebt? Is het een zwaar gevoel of juist een licht gevoel waar je energie van krijgt? Dat gevoel geeft namelijk aan wat voor jou het juiste is.
    Zelfs wanneer dit de zogenaamde makkelijke weg is.
    Ik vraag me dan ook af of er in jou een overtuiging zit dat de makkelijke weg kiezen fout of slecht is. Dit is namelijk iets waar we als mens ook vaak mee te maken hebben. Het kan niet goed zijn, want het is te makkelijk. Waarom zou je pad niet makkelijk zijn? Is er in jou een overtuiging dat het voor jou niet weggelegd is dat iets makkelijk voor jou gaat? Zo ja, waar komt dit gevoel vandaan?
    Mocht je de makkelijke weg kiezen terwijl het eigenlijk niet goed voelt voor je dan is mijn vraag: waarom kies je er dan toch voor? Wat blokkeert jou om de dingen te doen die goed voelen voor jou?
    Genoeg stof tot nadenken denk ik. Mocht je vragen hebben, je weet me te vinden ;).

  3. Hallo Lisette, ik vraag me wel af in hoe verre we diep van binnen voor het eerlijke antwoord gaan of voor de gemakkelijke weg. Mezelf kennende kies ik dan toch vaak voor het laatste. Is dat dan wel wat ik echt nodig heb? (met geluk als doel)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in