De hemel op aarde en de keuzes die we maken
Leestijd: 2 minuten

Een van de redenen waarom ik niet vaker over de pandemie schrijf is dat ik er nog te boos over ben, over hoe angst momenteel regeert en ingezet wordt om een nieuwe economische, technologische en medische consensus af te dwingen in democratieën die juist bestaan dankzij tegengestelden. Wat het huidige wereldwijde beleid, gericht op exponentiele economische groei ten bate van een hele kleine groep en ten koste van de rest me laat me zien is een enorme disconnectie met de levende aarde, met Spirit, en met het goddelijke vrouwelijke. De laatste stuiptrekkingen van een gedoemd millennia oud liefdeloos systeem van harde mannelijke energie zonder verbinding . En sommige dagen sta ik mezelf toe om daar verdrietig, bang en boos om te zijn.

En de andere dagen? Dan weet dat ik gekozen heb om juist nu hier te zijn in deze tijd van immense snelle veranderingen. Dat het mijn verantwoordelijkheid is om hier te zijn en mezelf te zijn. Daarmee een voorbeeld te zijn. Een transformator. Inspiratie. Anderen bij te staan en zaadjes te planten voor een nieuwe manier van samenleven gebaseerd op onvoorwaardelijke liefde en een oprecht samen.

De andere dagen weet ik dat ik geen kind meer ben die zijn licht dimt uit zelfbescherming, die zich in zichzelf terugtrekt kijkend naar al die mensen die niet zichzelf zijn. Die niet zichzelf durft te laten zien en te zijn. De liefde die hij is. De andere dagen weet dat ik mezelf te kort doe daar zo alleen, dat ik daar niet verbonden ben. Niet met mezelf en niet met anderen. Terwijl ik in die verbinding juist gedragen wordt, en gevoed. Dat daar mijn kracht ligt.  De andere dagen weet ik dat verbondenheid mijn natuurlijke staat van zijn is, dat eenzaamheid een oud verhaal is. Dat het boek uit is.

Het boek dat ik momenteel lees is nog niet af. Het heet `De hemel op aarde`. We zijn het met heel veel mensen aan het schrijven, tegelijkertijd. Dat er een happy end komt staat misschien wel vast maar hoe lang het duurt voor we daar zijn weet ik niet. Hangt af van de keuzes die we maken. 1 Ding weet ik wel: het hoofdstuk dat ik nu lees gaat over Verbinding.

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Vorig artikelHoe het bijhouden van dankbaarheid gelukkiger maakt volgens de wetenschap
Volgend artikelWaarom het voor hooggevoelige ondernemers vaak moeilijk is om zich te laten zien
Gordon Volckmer heeft voor hij Nieuwetijdskind Magazine oprichtte in 2009 ruim tien jaar leiding gegeven aan grote teams binnen meerderere multinationals alvorens hij overstapte naar de gehandicaptenzorg. Een burn-out deed hem in 2014 besluiten ondernemer te worden. Dankzij Nieuwetijdskind heeft hij mogen samenwerken met vele honderden ondernemers, zzp, en hun liefdevolle werk een podium mogen geven. Niet alleen redactioneel. Gordon heeft 200+ spirituele events en workshops mogen organiseren met mensen die persoonlijk en actief het verschil willen maken in deze wereld. Hij geeft daarnaast les aan bewuste ondernemers/ZZP zodat ze ook hun eigen unieke zielsmissie kunnen neerzetten vanuit het volledige potentieel dat ze in hun wezen dragen. Gordon helpt in max 90 minuten ondernemers zichzelf in volledigheid te zien en voelen zodat ze in zichzelf vanuit hun eigen fundament van liefde de volgende stap maken

2 REACTIES

  1. Ooit werkte ik bij vrienden op hun manege……Ik heb daar veel mogen leren.
    Tot de dagelijkse werkzaamheden behoorde uiteraard het voeren van de paarden. s’Morgens vroeg kwamen we in de “nieuwe stal” die werd zo genoemd, daar lag al het hooi voor die dag….de hele stal stond blank van het water. Een hengst had de waterleiding kapot gemaakt en waarschijnlijk had het water de gehele nacht gelopen, dus kan je denk ik na gaan hoe hoog het stond. ( betonnen vloer, soort van een behoorlijke badkuip }
    En dan…..pomp erbij, maar dat lukte maar tot een bepaalde hoogte. Ik keek mijn vriendin aan en nu, naar buiten vegen zou niet gaan lukken, anders was het ook vanzelf naar buiten gelopen, omdat de de vloer flink omhoog liep naar de uitgang.
    Dus hulpkrachten erbij gevraagd ( lieve pensiongasten, die hun paarden bij ons hadden staan ) Kruiwagens en sneeuwscheppen/schuivers erbij en water scheppen!! Hoe weinig water er in zo’n schep ging met gewiebel in de kruiwagen en dan die helling op naar buiten met een volle kuip water.
    De eerste uren zag je bijna niets veranderen aan de waterstand, maar door gewoon te doen, ieder voor zich en een goed en optimistisch humeur in saamhorigheid….hebben we al het water weg gekregen.
    Soms lijkt iets een hopeloze zaak om moedeloos van te worden, de stal wordt er niet anders van…behalve héél schoon. Maar het samen doen en het resultaat dat je weer iets heb hersteld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in