Ter ere van Harwitum, Matias de Stefano en allen die op zoveel manieren verbonden zijn met dit pad, allen die de levenskrachten kennen en een ieder die de mensheid helpt genezen door te vertrouwen, schrijf ik vandaag over 15 juni, toen de sleutel draaide en Roma Amor werd.
Ik deel mijn ervaring hier in de hoop dat het verhaal van die dag een plekje krijgt in jullie persoonlijke beleving, zoals ook de dingen die gebeurden en die nog komen gaan een afspiegeling zijn van onze gedeelde zielenwens om de hemel op aarde te brengen.

door Annoesjka
Het was vroeg in de ochtend. Het licht van de opkomende zon hulde de straten van Rome in een zachte gloed. De lucht leek gevuld met een tedere kracht, alsof de dageraad ons aanmoedigde: ‘Kom, wees welkom en weet je gezegend. Laat je hart spreken en geef jezelf onvoorwaardelijk, je grootste gave is je kwetsbaarheid. Durf open te zijn. Laat liefde je de weg wijzen en waarheid worden.’
Op het Sint-Pietersplein was alles nog stil. st pieter Alleen onze kleine groep mensen nam langzaam in aantal toe, in afwachting van het moment dat we samen de dag zouden beginnen. Matias de Stefano wachtte ook en keek in de richting van de zon. Toen de stralen boven de daken uitkwamen, nam hij het woord. Het was inmiddels zes uur geweest, de groep zou rond een uur of negen compleet zijn, maar nu was het de bedoeling dat het Vaticaan gereed werd gemaakt voor de gebeurtenissen van die dag. Dat de Sint Pieter werd voorbereid op onze komst, dat het Sint-Pietersplein klaar was voor de transformatie, voor het draaien van de sleutel.
In een korte meditatie zouden we ons afstemmen op de opkomende zon, om de nieuwe energie van het ochtendgloren te verzamelen en haar, vanuit de zuilengalerij die zich als twee vleugels rond het plein leek te vouwen, naar de obelisk in het centrum en dan naar de Sint Pieter te brengen. We namen plaats op de grond en zaten nog maar net, toen een kleine politieauto aan kwam rijden en ons werd verzocht om binnen de hekken te blijven, zodat we geen verkeershinder zouden veroorzaken. Er was geen verkeer, maar Matias gaf onmiddellijk gehoor aan de vraag. Het was niet de bedoeling om verzet te plegen of te creëren, had hij uitgelegd, maar om het op te heffen. “Door in vrede te doen waarvoor we gekomen zijn, met begrip en respect voor de regels en de mensen. Door te laten zien wat liefde is. Dat is de boodschap, de kern van wie we zijn als mens en wat we willen delen, het doel waar we op hopen en wat zeker zal worden bereikt.”

De zonmeditatie bracht het voorzichtige begin van een toon, door velen in de groep werd overgenomen en die werd voorgegaan door het heldere geluid van glazen klankschalen. Zo zongen we zachtjes, met ogen dicht en het ochtendlicht in de rug, het Vaticaan tegemoet. Sommigen voegden hun eigen toon toe aan het geheel, en gedragen door de koesterende vibratie van een didgeridoo leken de klanken een patroon door de stilte te weven, alsof iets zich klaarmaakte en zijn adem inhield, in afwachting van wat zou komen.
Op een teken van Matias stonden we op, verspreidden ons over het plein en namen een plek in bij één van de grote, massieve zuilen om daar de wezens, die al eeuwen het steen bewonen en beschermen, te vragen de energie te ontvangen en bewaren. De mensen, gelovigen en toeristen die algauw zouden arriveren om de kerk te bezoeken of later op de dag de zegen van de paus bij te wonen, konden op die manier worden opgenomen in de zuivere kracht van het nieuwe zonlicht.
Overal rondom het plein klonken de tonen, als een vuur dat door iedereen hoog werd gehouden en waarvan de warmte onmiddellijk door de ruimte werd opgenomen en verspreid.
Na enkele minuten, waarin ik al mijn aandacht nodig had om niet meegetrokken te worden, de grond en de stenen in die al zo lang hunkeren naar de liefde van de mens, een mens die niet bang is maar in wijsheid en vertrouwen aanwezig wil zijn, vond de energie een weg naar het midden. Van bovenaf gevoed door de kosmische ‘zuurstof’ van het Goddelijke, dat zich via ons en de zuilengang verbond met de aarde om zich daar, in het hart van de cirkel  te verzamelen, brandde het vuur nu gestaag. Ook wij  liepen naar de obelisk, zodat de energie kon worden samengevoegd en verankerd.

Inmiddels waren de eerste rijen gevormd. Wie de kerk wilde bezoeken moest door de controle, want gevaarlijke voorwerpen mogen niet mee naar binnen. Onze groep – ik schat dat we ongeveer met tachtig personen waren – sloot aan, in stilte of ontspannen pratend, en aldoor werd er gezongen. Niet luidruchtig, vooral rustige klanken of een ingetogen ‘Roma Amor’ (de woorden en melodie van het lied dat gebruikt werd bij de activering van energie en dat later ‘voor de paus’ zou worden gezongen),  maar zo nu en dan ook een vrolijke mantra. Het was duidelijk dat men zich verheugde op deze dag, en dat de intentie om aanwezig te zijn in liefde en in vreugde door iedereen op zijn eigen manier in ere werd gehouden.
Eenmaal binnen liepen we intuïtief naar verschillende plekken in het gebouw, dat op het eerste gezicht ongenaakbaar rond ons oprees. Mediterend en zingend om de frequentie te verhogen, liepen, stonden of zaten we overal waar dat was toegestaan. Aanvankelijk deed de energie zwaar en dicht aan, maar wie dieper ging en zich afstemde kon het verlangen voelen, dat hier geborgen werd. Het verlangen om gezien, erkend en geliefd te worden. De wens gelukkig te zijn en anderen te laten delen in dat geluk. De bede die gehoord wil worden, de angst die zich bevrijd wil weten. Niet het smeken, wel de droefheid die ontstaat wanneer je niet kunt zijn wie je bent en geven wat je te geven hebt: liefde. Een warme hand en een open hart. Goed zijn en behoedend, een toevluchtsoord voor allen die zich overgeven aan het Hogere, aan de Goddelijke Wil die zich openbaart aan wie onvoorwaardelijk liefheeft. Dat is wat deze stenen roepen, wat deze kerk wil zijn en hoe, naar ik me voorstel, alle kerken willen zijn.

Het regende zacht toen we weer buiten kwamen. In kleine groepjes liepen we naar Castel Sant´Angelo, dat de vorm heeft van een vijfster. De weg naar de ster, als symbool voor de geboorte van Christus, wordt aangegeven door het Christusmonogram of Chi-Rho, gevormd door het Vaticaan en het Sint-Pietersplein.Rond de klok van negen zouden we daar met de geluidsactivatie beginnen. IMG_2472

Matias stond op blote voeten voor een kleine bakstenen brug of poort tussen de rivier de Tiber en de Engelenburcht.matias C ST A Om hem heen luisterden wij naar zijn uitleg over ´het symbool van verandering´ – afbeeldingen daarvan werden uitgedeeld om bij je te houden, bedoeld om de frequentie te helpen verhogen. Het symbool lijkt op het Zonnekruis, met ronde ‘vlammen’ aan de buitenkant van de cirkel en in het midden een hartvorm. Een profeet uit Argentinië voorspelde dat er een groep mensen zou komen, die ´het vuur van verandering´ zouden dragen. De betekenis van dit symbool, ´de transformatie van het hart´, ondersteunt die verandering.

Iedereen kreeg wat geurolie aangeboden, iemand had salie, een ander wierook aangestoken en er was, na het verhaal van Matias, een kalme rust neergedaald over de groep. De stilte werd alleen doorbroken door musjes, die in de takken van de bomen kwetterend heen en weer hipten.
De lieflijkheid die ons omringde werd voelbaar in de meditatie en hoorbaar in de muziek, die zich langzaam, als een waaier uitvouwde. Verschillende tonen en stemmen kleurden het geheel, dat werd ondersteund door didgeridoo, klankschalen, trommels en bellen.
Aldoor stond Matias voor de doorgang onder de brug en tekende in de lucht een vorm. Hij deed dit aandachtig, met grote bewegingen van zijn arm en steeds de richting van zijn hand volgend met zijn blik, zonder onderbrekingen. Het was de vorm van de ´one heart dance´, een Keltisch symbool zoals de Triquetra met vier richtingen in plaats van drie, dat staat voor eeuwigheid en verbinding. Matias Castel St Angelo
De pure schoonheid van deze beweging, de liefde die eruit sprak en het vertrouwen, waren eenvoudig ontroerend om te zien, alsof hij danste met de aarde, alsof hij de hele planeet wilde aanraken.
Tijdens de activatie won de frequentie aan kracht en ritme, vanzelf ontstond een bevlogen harmonie en op het hoogtepunt, waarbij iedereen dansend en klappend was gaan staan, kwamen alle stemmen samen in een vurig gezongen ´Roma Amor´. Na de laatste toon keek Matias met stralende ogen om zich heen en toen het stil was legde hij, in een oneindig teder gebaar, zijn hand op de stenen boven de doorgang van de brug. Daar tekende hij nogmaals de vorm van de ´one heart dance´ in het klein, met eromheen een cirkel.
In de glimlach op de gezichten waren blijdschap, opluchting en dankbaarheid te zien, en in de gesprekken die volgden werd duidelijk wat de verhoging van de frequentie teweeg had gebracht: zonder weerstand kon de energie nu stromen en bracht een gevoel vrijheid, van verwondering. Er was iets opgelost, iets had zich bevrijd en was nu klaar om zich over te geven aan het Grote Mysterie, aan de Goddelijke Liefde die alles in de armen sluit, al het donkere doet baden in licht, alle angst vol mededogen aankijkt, en die alles en iedereen wil laten delen in de Schepping, in het wonder en de overvloed.

Voordat we terug gingen naar het Sint-Pietersplein om de zondagse toespraak van de paus en het Angelus van twaalf uur bij te wonen, vertelde Matias dat hij later die week, op woensdag 18 juni, bij paus Franciscus op audiëntie zou gaan. Alle informatie over Harwitum en de betekenis van de nieuwe frequentie had hij opgeschreven, het duurde ruim een kwartier voordat hij klaar was met voorlezen. Dit zou hij aan de paus geven, in de hoop de inhoud van deze boodschap bekend te maken bij het Vaticaan zodat de verandering ook van binnenuit begrepen zal worden.
Hoe dat ging heeft Matias later in een Engelstalig interview verteld, de opname is te vinden op YouTube en op de Facebookpagina van Harwitum-Nederland. Daarin geeft hij ook een visie op de kerk, de toekomst en de manier waarop iedereen daaraan kan deelnemen.  Hij spreekt de hoop uit dat we een ‘kerk van liefde’ kunnen maken door in onszelf een tempel van licht te creëren, een Kathedraal van het Hart.
Verder vraagt hij aan iedereen die zich geroepen voelt en daartoe de gelegenheid kan vinden, om deze maandag, 7 juli 2014 (7/7/7) alleen te zijn, zonder enige prikkel of afleiding van andere mensen of bezigheden, enkel gericht op het Zelf in voortdurend contact met het Goddelijke,  de frequentie van Liefde dragend in je hart. Uitgebreide instructies zijn te vinden op internet,  maar het belangrijkste is geloof ik dat ieder van ons de verbinding op deze aarde neerzet, op de plaats waar jij bent en in het volle besef van Wie je bent, zodat de transformatie overal een plek kan krijgen en uiteindelijk wereldwijd voelbaar zal worden.

Op het plein waren al veel mensen bijeen, sommige met spandoeken. Ook wij hadden witte vlaggen met het kleurrijke logo van Harwitum,harwitum angelus en in afwachting van de paus, die vanuit een open raam de menigte zou toespreken, zetten we het Roma Amor-lied in. Met de herinnering aan de geluidsactivatie nog sterk aanwezig in ons hart, zongen we uit volle borst om alles te geven. Onvoorwaardelijke liefde integreren, in harmonie blijvend met iedereen om ons heen, was de opzet en misschien kwam het daardoor, datde melodie lager was dan daarvoor. De laagte bracht de energie in balans en bood een tegenwicht aan de verwachtingsvolle massa van mensen en gebouwen. Alle liefde die ons ter beschikking stond stroomde omhoog naar het Vaticaan, dat niet anders kon dan ontvangen wat met zoveel vertrouwen geschonken werd.
Het lied versnelde, op het ritme van de klanken vloeide en vonkte de energie om zich naar alle hoeken en door alle stenen te verspreiden. De handen omhoog, onze vingers in de vorm van de mudra die de heilige drie-eenheid en de verbinding van mens en God verbeeld, stuurden we alle informatie, wijsheid en kracht die we verzameld hadden naar de kerk. Over het hele plein leek zich, beschermend en behulpzaam, een koepel van licht te vormen die ook het Vaticaan omsloot. Toen het lied gezongen en het licht volmaakt was, brak de zon door de wolken en kort daarop verscheen de paus.
Franciscus sprak die dag over de liefde. Ware liefde, die grenzeloos is maar zichzelf kan begrenzen, liefde die open staat voor de ander en de vrijheid van anderen respecteert, een liefde die wil delen en dienstbaar zijn. Een mens die zo, in vreugde liefheeft is een afspiegeling van de heilige drie-eenheid! ..Dit is de kern van zijn woorden. Om het verband met onze intentie van die dag te illustreren, wilde ik die niet overslaan. De volledige versie kan op de website van het Vaticaan worden nagelezen.
Na afloop wenste de paus iedereen een prettige lunch. We hadden twee uur de tijd om te ontspannen en te genieten van de zon, tegen half drie zou de lucht betrekken en iets voor drieën, toen de groep onderweg was naar het Sint-Pietersplein om daar rond de twee fonteinen de ‘one heart dance’ te doen, hadden donkere wolken zich samengepakt en begon het hard te regenen.

De dans was bedoeld om de mannelijke en de vrouwelijke energie in evenwicht te brengen. De twee fonteinen representeerden de God en de Godin, of de beide hersenhelften, en je kon kiezen aan welke kant jij op dat moment aanwezig wilde zijn, om daarna de energieën bij de obelisk in het centrum samen te brengen en ‘het hart te doen kloppen’.
Kletsnat waren we, het was gaan onweren, het waaide flink maar de aanblik van talrijke gekleurde poncho’s en paraplu’s die zich in twee cirkels rond de fonteinen opstelden, maakte het makkelijk om het spel met het weer mee te spelen en blij te zijn met deze hartgrondige bevestiging van boven.
Het was als een zuivering, alsof ons gebed kracht werd bijgezet en de aarde ons wilde zeggen: ‘Kijk, het maakt niet uit hoe het gebeurt. Het is genoeg dat jullie hier zijn. Wees moedig en vergevingsgezind,  laat je niet weerhouden door de omstandigheden maar zet liefdevol en hoopvol de ene voet voor de andere. Neem elkaars hand, dans en zing en je deel je zegeningen. Dan zal alles vanzelf gaan.’
Binnen enkele minuten arriveerde de politie en moesten we het plein verlaten. Wat bleek? Het Vaticaan had wel toestemming gegeven, de paus was op de hoogte gebracht van onze komst maar dat telde niet buiten de muren, de openbare ruimte behoorde aan Rome toe. En Rome zag er geen heil in, het verstoring van de orde. Gelukkig kon iedereen er de humor van inzien, en tussen de zuilen stonden we even droog en beschut, terwijl Matias vertelde wat verder de bedoeling was.
De dans, die onder begeleiding van trommels had moeten plaatsvinden en die de hartenergie zou activeren, had een soepele beweging, een lichtvoetig stromen van mannelijke- en vrouwelijke kracht moeten zijn. Door de onderbreking waren we daar echter nauwelijks aan toegekomen. Blijkbaar had de ontmoeting had zich al voltrokken, waren Godin en God op deze plek al met elkaar verenigd en was de uitdrukking in vorm niet meer nodig. Het hart was geraakt en Liefde zou de weg wijzen, de deur zou dadelijk van het slot gaan.

In een lange optocht liepen we, vergezeld door wind en regen, naar het Pantheon. We zouden wachten op akkoord van Rome, wellicht dat het nog mogelijk was om later de dertien rondes rond de obelisk te doen maar ondertussen waren we op weg naar de oudste kerk van deze stad – we zouden een uur nodig hebben om heen en terug te lopen. Grote plassen water lagen op straat, de donder rolde af en aan in de verte en iedereen was van top tot teen doorweekt. Het deerde niets. Vrolijk sopten we verder, hier en daar zong iemand een liedje.   pantheon Roma pantheon Roma
Eenmaal bij het Pantheon drukte Matias ons op het hart om niet teveel aandacht te trekken, maar in alle eenvoud de ruimte te betreden en alleen heel zacht je stem te gebruiken om een toon te vinden, waarmee de frequentie kon worden neergezet. De energie die voor deze dag door mensen overal op de wereld  was vrijgemaakt en vanuit kathedralen in Zuid-Amerika en Spanje naar Rome werd gestuurd, moest hier in ontvangst worden genomen. Daarbij zouden we rustig, in grote cirkels rondlopen en na een kwartier weer buiten verzamelen, om de wereldwijde frequentie mee terug te nemen naar het Vaticaan.
Maar binnen waren zoveel mensen dat zich als vanzelf, langs de hele omtrek van de ruimte, een kring vormde. Een enkele, zuivere toon vulde de kerk en creëerde een reservoir, een kelk van licht en klank zo groot als het gebouw zelf, waarin de liefde als een waterval werd uitgestort. Het was een innig moment, waarin de zachtheid van het geluid de glimlach van engelen in ons hart riep. Ik voelde de nabijheid, als ruisende vleugels die de boodschap brachten dat het doel bijna bereikt was, dat het nieuwe begin gevierd werd en we ons mochten verheugen in de goede afloop: dat Rome in Liefde zou zijn.
Het duurde vijf minuten. Toen schalde een stem over de intercom dat er geen toestemming was gegeven voor deze demonstratie en of we zo vriendelijk wilden zijn om onmiddellijk te vertrekken.
Buiten zei Matias: “Het is niet dat het verkeerd gaat omdat we overal worden weggestuurd. Dit is de sleutel, die is aan het omdraaien. De eerste christenen werden ook niet begrepen, maar nu is het anders. Wij willen geen steden verbranden en andere kerken bouwen op de plek waar tempels stonden, wij willen het oude transformeren met de vernieuwende kracht van de Liefde. Dus gaan we nu het Vaticaan omhelzen. We gaan opnieuw naar het Sint-Pietersplein om daar, van buiten naar binnen, de energie aan het hart van de sleutel te geven. We gaan langzaam en we genieten van de storm en van God.”

Onderweg barstte het onweer voor de laatste keer die dag in alle hevigheid los. Toen we na een half uur opnieuw de weg van de Engelenburcht naar het plein aflegden, klaar om de sleutel te helpen draaien en de nieuwe frequentie naar alle landen en kathedralen te zenden, nam de natuur het over.
We waren vlakbij het plein, en juist toen we de weg over wilden steken voltrok zich voor onze ogen een wonderbaarlijk schouwspel van Goddelijke timing: pal boven ons hoofd een donderslag, een bliksemschicht schoot door de lucht, regelrecht naar het Vaticaan en direct daarop nog één, die zich in de obelisk leek te boren. Na een spontaan applaus en gejuich van de groep, schoven de wolken plotseling uiteen. De zon brak door en legde over de natte stenen van het plein een zilveren glans. De hele stad leek te baden in licht, aan de hemel stonden twee regenbogen.
Toestemming om in het midden van het plein samen te komen hadden we niet. Dat was ook niet nodig. We wachtten, ons warmend aan de zonnestralen, totdat de dubbele regenboog was samengevoegd tot één. Het was volbracht. regenboog vaticaan

Onder de brug bij de Engelenburcht legden we bloemen. bloemen ST AmgeloUit dank aan de aarde en alle hulp die ons gegeven was om de dag tot een goed einde te brengen. Matias sloot af met de volgende woorden: “De regen heeft Rome schoongewassen. De bliksem boven de Sint Pieter was het teken, de voltooiing van deze dag. We zijn niet zo gek als het lijkt! De natuur kwam samen, het Goddelijke kwam ons tegemoet. Toen de zon ging schijnen werd de poort geopend. De regenboog verbond hemel en aarde, de sleutel is gedraaid.”

*

Nu het begin is gemaakt kan de volgende stap worden gezet. Wat in het verschiet ligt, wat we kunnen doen om de toekomst met liefde en vertrouwen tegemoet te zien en de verandering waar te maken, vertelt Matias in het interview op YouTube over de aanloop naar 7/7/7. Ter ere van Harwitum, Matias de Stefano en allen die op zoveel manieren verbonden zijn met dit pad, allen die de levenskrachten kennen en een ieder die de mensheid helpt genezen door te vertrouwen, schrijf ik vandaag over 15 juni, toen de sleutel draaide en Roma Amor werd.

Gedetailleerde uitleg over 7/7/7 vind je hier: http://www.elcaminoharwitum.blogspot.nl/ Naast de woorden van Sint Fransiscus, die Matias op 16 juli in Assisi ontving, is er ook een boodschap van het Universum aan ons, welke Matias wil doorgeven. Rechtsboven kun je de taal selecteren en als is de vertaling die internet kan bieden van ‘mindere’ kwaliteit, de inhoud is voldoende duidelijk.

Wie geïnteresseerd is in de toespraak van paus Franciscus kan hier de Engelse versie vinden:
http://w2.vatican.va/content/francesco/en/angelus/2014/documents/papa-francesco_angelus_20140615.html

Dit verhaal draag ik op aan het Goddelijke in jou en mij. Aan het licht in ons allen, aan het hart dat liefheeft en niet opgeeft, aan de verdraagzame aarde. Wij zijn hier, de poort naar een nieuwe werkelijkheid is open en de wereld wacht op wat we samen maken. Zullen we opstaan en de hemel binnenlaten?

© Annoesjka, voor nieuwetijdskind.com

 

3 REACTIES

  1. Alsjeblieft Gordon, Lydia en iedereen die al eerder reageerde of, net als ik vaak, in stilte geniet van de artikelen hier! Ik ben blij dat jullie het mooi vinden, en dankbaar dat ik iets heb kunnen schrijven voor deze site 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in