de-kunst-van-het-niet-doen-foto-willemien-kaptein

Ik ben. Ik ben al de hele dag. En deze vorm van ‘ik-ben’ vind vandaag voornamelijk plaats op de bank. Volledig in m’n zijn. En voor de verandering ook volledig in m’n hum. Dat is geregeld anders, want hoe moeilijk is het om niets te doen? Hoe moeilijk is het om gewoon te zitten zonder doel. Zonder prestatie. Niks voor het ego om voldoening uit te halen. Niks om de aandacht op te projecteren. Even niet onderweg naar het volgende. Nee gewoon hier. Die uitdagende stilte in. Het lijkt zo simpel, maar wat is het toch verdomde lastig om hier te zijn.

Door Lenneke Timmermans – www.vrouwenplatform.com

Speak up, heart!

En het was voornamelijk de vermoeidheid van de afgelopen jaren die me voortdurend heeft doen verplichten niets te doen, of beter gezegd ‘niet-doen’ zoals ik deze zijnstoestand inmiddels ben gaan noemen. Wetende dat het m’n hart is die via m’n lichaam communiceert, steeds meer leren luisteren naar haar signalen, voelen wat ze wil om me vervolgens daaraan over te geven. En dat klinkt wellicht als een gesmeerde boterham, maar het is misschien wel een van de grootste uitdagingen des levens. Want ‘een mens is toch gemaakt om iets te doen’ of ‘alleen zij die presteert verdient het om te mogen rusten’ of ‘je laat alles aan je voorbij gaan’ zijn de kreten die geregeld door m’n hoofd heen flitsen.

Onruststokend ego

En gebaseerd op collectieve oordelen is het m’n ego die deze diepgewortelde overtuigingen overvloedig gebruikt in de hoop me uit deze uiterst waardevolle zijns-modus te schoppen. Want dat ego heeft iets nodig om trots op te zijn. Iets waaruit ze voldoening kan halen. Want als ze voldoening ervaart, ja dan mag ze genieten. Dan doet ze ertoe. Dan is ze het waard om hier te mogen zijn. En het is die stilte waarin de onrust van dat ego compromisloos wordt blootgelegd, het is die stilte waarin het ego alles op alles zet om ons ervan te overtuigen dat we iets moeten. Niet voor niets is er de TV, niet voor niets turen we continu op onze telefoon, alles om ieder braakliggend gaatje maar op te vullen. Alles om maar niet in die stilte te zijn. Alles om maar niet die sluimerende onrust te voelen.

Luizenleventje? Yep!

En naast mijn overtuigingen, zijn er ook nog de opmerkingen uit m’n omgeving. Zo was het m’n moeder die me onlangs met ‘jij hebt toch ook gewoon een luizenleventje’ weer even feilloos aan het wankelen bracht. Want is het inderdaad geen verkapte vorm van luiheid? Is het inderdaad geen veredelde vorm van passiviteit? De twijfel die me de afgelopen jaren al regelmatig in een dampende tweestrijd heeft gebracht, maar die er tegelijkertijd voor heeft gezorgd dat ik m’n moeder inmiddels met trots en overtuiging ‘Ja dat klopt, ik heb inderdaad een fijn leven’ kan teruggeven. Omdat ik weet hoe lastig het is om te kunnen zijn met niets. Omdat ik weet dat het, met een ego altijd op zoek naar het volgende, zoveel makkelijker is om je over te geven aan die steeds terugkerende impuls; dat het zoveel makkelijker is om iets te ‘doen’ in plaats van te ‘zijn’.

Mijn beweging

Mijn ervaring heeft me geleerd dat juist in het ‘niet-doen’ de sleutel ligt. Dat zich juist in het niet-doen alle antwoorden schuilhouden. In het niet-doen ben je in staat de beweging vanuit je hart te onderscheiden met die van je ego. Het niet-doen leert ons onze patronen te herkennen waarmee het ego ons weerhoudt die diepe hartstem te horen. In dat ‘niet-doen’ schuilt de kracht om vanuit jouw eigen beweging de wereld in te gaan, in plaats van je te schikken naar de buitenwereld geleid door verwachtingen en conditioneringen.

Me and my ego; a neverending story

En het feit dat ik me vandaag zo ontspannen aan deze zijnstoestand kan overgeven, zint m’n ego eigenlijk maar niks. Want het moet moeilijk zijn. Het leven moet moeilijk zijn. Er moet gewerkt worden, gepresteerd worden. Dat is althans de hardvochtige overtuiging van m’n ego. Ach zij mag er ook gewoon zijn, dat is nou eenmaal haar taak, dus laat ik haar maar lekker in de rondte kwetteren terwijl ik heerlijk terugveer in deze ultieme staat van zijn.

4 REACTIES

  1. Ik heb nooit geweten dat "niets doen" zoveel actie vergt. Om steeds in je "zijn, de stilte" te blijven i.p.v steeds weer iets te "moeten" doen.

    Ik vind je slot ook wel leuk, de zin: Ach zij mag er ook gewoon zijn etc.
    Ik dacht en toch nog even dit artikel schrijven?????

  2. Mooi geschreven….ik denk gebaseerd op het verhaal van Eckhart Tolle in de nieuwe aarde en de stilte spreekt…waarin hij ook aangeeft het enigste wat je hoeft te doen is volledig in het nu te zijn, dat is alles wat er is…..nu

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in