reis naar binnen

‘Er is iets veranderd maar ik weet niet precies wat’, zei iemand laatst. Ik herkende het gevoel en ben niet de enige. Er ís ook iets veranderd. Er heeft een verschuiving plaatsgevonden. Voelbaar. Bijna tastbaar.

Als ik me erop af stem hoor ik direct de woorden: ‘De reis naar binnen is begonnen.’

Dat voelt ook heel logisch. De herfst is gearriveerd, we voelen allemaal de kou steeds meer binnenkomen. De natuur laat haar veranderingen zien en menselijk als we zijn, houden we ons alvast bezig met de komende winter. De pepernoten liggen in de winkel, er wordt vooruit gemijmerd over de komende donkere maanden.

Maanden waarin het vroeger donker wordt en we met kaarslicht ons huis verlichten en verwarmen.

We hebben de zomer gehad. Maanden van naar buiten treden, letterlijk en figuurlijk. Van de zon genieten, de warmte, tot laat buiten zitten met onze geliefden. We zijn extraverter in de zomer, laten letterlijk en figuurlijk meer van onszelf zien. Omdat dat kan. Omdat het past bij het seizoen. Naar buiten treden, de wereld in.

Maar nu ligt dat seizoen alweer een tijdje achter ons. Door de paar warme dagen die we nog konden beleven, hebben we bewust of onbewust de reis naar binnen nog even uitgesteld. En nu kunnen we daar niet meer omheen.

Er is iets veranderd, de verschuiving is geweest. Voelbaar. Bijna tastbaar. De reis naar binnen is begonnen. Van het buiten leven en naar buiten treden maken we een langzame ommedraai de andere kant op; naar binnen. Passend bij dit seizoen en het komende seizoen. We keren langzaam naar binnen, dat is onze natuur die dé natuur volgt.

Op onze weg naar binnen komen we onszelf weer tegen. We gaan weer meer voelen. Ons verdriet, onze kwetsbaarheid. Alles wat in ons zit en wat we konden parkeren in de zomer met de zon in zicht, vrienden om ons heen en een koud biertje voor onze neus.

Parkeren is er niet meer bij. We mogen het gaan voelen. We gaan zien wat we allemaal hebben meegemaakt de laatste maanden. Wat we hebben opgedaan aan ervaringen. Hoe we zijn veranderd. Wat er om ons heen is veranderd. Waar onze verwachtingen zijn uitgekomen en waar niet. Waar we zijn verrast door het leven en waar wij zelf het leven hebben verrast.

Alles komt vroeg of laat in deze tijd voorbij. In beelden die door ons hoofd spoken of gevoelens die ineens de overhand kunnen hebben.

We zijn kwetsbaar. En zonder dat we het echt in precies de juiste bewoording kunnen uitdrukken, kunnen we het tot in de puntjes van onze tenen voelen. Kwetsbaarheid.

Als een grote open zenuw bekijken we de wereld om ons heen. We voelen weer de wereld in onszelf.

We worden uitgedaagd en uitgenodigd onze innerlijke wereld opnieuw te ontdekken en te ervaren. Soms denkende dat je weet wat er binnenin jezelf afspeelt komen we er, keer op keer, achter dat ook dat altijd in verandering is.

We mogen weer opnieuw gaan ontdekken wat we voelen, denken, willen, doen en zijn. Elke keer opnieuw ervaren waar de reis naar binnen ons naartoe leidt.

We weten het niet. We beginnen de reis zonder te weten waar we eindigen en langs zullen komen. We beginnen gewoon.

Ontspannen in het niet weten is de sleutel. Durven loslaten van de bedachte koers en overgeven aan de golven van jouw innerlijke wereld is de enige manier om in ontspanning te kunnen genieten van onze reis.

Want laten we dat niet vergeten; de reis naar binnen, ónze reis naar binnen, is er eentje van verbazing en verwondering, van ervaring en voelen. Diep voelen. En wat er dan ook te voelen is, dat is toch puur genieten?

Heb een fijne reis de komende tijd. Vergeet niet te genieten en laten we elkaar eraan herinneren dat we niet de enige zijn, al voelt het soms eenzaam. Laten we elkaar af en toe aantikken op een willekeurige kruising en met een simpele glimlach laten weten dat het ok is. Het is ok om niet te weten waar je heen gaat. Het is ok om niet te weten wat er allemaal gebeurt. Het is ok hoe je je voelt, hoe dat ook is. En je bent niet alleen. We maken allemaal dezelfde reis.

Bon voyage!

 

 

3 REACTIES

  1. Wauw, ja zeker herkenbaar, ik dacht ook dat ik de enigste was. En als ik aan iemand vroeg “vindt jij ook dat er iets raars in de lucht hangt”, kreeg ik als antwoord terug “uhm.. nee niet echt, hoezo”. Wat ik zo opmerkelijk vond is dat iedereen, maar ook echt iedereen erop reageerde. Iedereen in mijn omgeving was af en toe een soort van “de weg kwijt”. Ik snap gewoon niet waarom mensen niets hebbe gemerkt, tenzij ze het niet toe durven te geven. In ieder geval ben ik erg blij dit artikel gelezen te hebben 😀 Bedankt voor het plaatsen, het is een hele opluchting!

    Groetjes

  2. Dit is zo herkenbaar,Mariëlle.
    Ik dacht dat het alleen aan mij lag,zo ermee zitten,het gevoel van onvermogen,in een dip zitten etc….
    Gelukkig het is niet zo,ik ben niet de enige; wat een opluchting en troost!

    Dank je wel!
    Groetjes,
    Brenda

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in