de-verbindende-zee-van-liefde
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Als gevoelswezen kwam ik op de wereld, verlangend naar zachte strelingen, liefdevolle blikken, naar koesterende woorden van waardering, naar een heerlijk gedeelde Liefde die met niets te vergelijken is. Het leek me logisch dat het dat was dat ging gebeuren, daar was ik tenslotte helemaal op afgesteld. Ik voelde alles met heel mijn Lichaam, iedere cel beleefde alles mee. Ik was helemaal klaar voor de onvergetelijke reis op aarde.

door Ken – www.eerjehart.be

Tegenslagen had ik niet eens aangekund, zo gevoelig, zo vol met Liefde,…. Tot duidelijk werd dat er een heel ander leven op mij wachtte. Het harde klimaat waarin ik terecht kwam kon geen harder contrast zijn met mijn fragiliteit en sensitiviteit. Hoe hard mijn lichaam ook signalen uitzond, hoe hard ik ze ook versterkte, met tranen, krijsen, woede, … niets kon door de kille muren heen.

Onthechten

Al gauw werd duidelijk dat ik hier niet kon overleven met deze gevoelige gedaante… Er gebeurde van alles met mij wat ik niet begreep, pas later werd duidelijk dat dit zaken waren die mij zouden beschermen…. Ik kreeg smetvrees van mijn moeder in het bijzonder en andere familieleden in mindere mate, ieder had zijn of haar eigen afstand.

Verder stelde ik het gedrag dat nu gelabeld wordt als OCD (Obsessive Compulsive Disorder ofwel Obsessieve Compulsieve Stoornis), maar wat eigenlijk een wanhopige poging was om mijn wereld, mijn territorium te beschermen tegen de grensoverschrijdende volwassenen die geen notie hadden van gevaar of onveiligheid, geen notie van mij. Kort gezegd begon ik dus meer en meer te doen om mij op emotionele afstand van hen te kunnen houden. Wanhopige manieren om mij vroegtijdig volledig te onthechten van mijn hele familie.

Het losmakingsproces en mijn jeugd in het algemeen is onwaarschijnlijk zwaar geweest… Stap voor stap realiseerde ik mij hoe alles voor een rede gebeurt. En dat er toch steeds iemand voor me zorgde, al was deze bron niet tastbaar of kwam ze niet uit de hoek waar ik ze van verlangde.

Bron van liefde

Als gevoelswezen kwam ik op de wereld, verlangend naar zachte strelingen, liefdevolle blikken, naar koesterende woorden van waardering, naar een heerlijk gedeelde Liefde die met niets te vergelijken is. En ja ik zag ze niet maar ik kreeg ze wel…. Ik werd mijn hele jeugd gedragen en gezegend met de zekerheid dat er iets meer is dan het menselijke. Want ik had er niet meer geweest mocht dat niet zo zijn. De bron van Liefde was God, het universum of de natuur zoals jij het graag noemt. De essentie is dat er een bron is, waar wij allen mee verbonden zijn.

Hoe afgewezen, mishandelt of verandert we ons ook voelen… de bron van Liefde is er voor ons allemaal, indien wij bereid zijn ons terug te verbinden met de bron in onszelf, onze sensitiviteit en gevoeligste zelf. Wanneer we dit Liefdevol wezentje koesteren en zorgzaam behandelen, toespreken, aanraken, bekijken…. zullen de celletjes in ons lichaam die bang zijn geworden voor het licht, heel langzaam maar zeker terug opengaan. Om weer een vleugje van deze mensoverstijgende Liefde te mogen proeven. En weet je wat het mooiste is…?

Wij kunnen dat allemaal schenken aan elkaar indien we ons nederig opstellen ten opzichte van de grote bron van Liefde. Indien we hierin slagen, stroomt deze bron doorheen onze Ziel, naar andere Zielen toe. En vormen we één zee van Liefde…. Welke pijn we ook hebben te verduren gekregen, hoe uniek deze ons ook getekend heeft…. Plots zijn we terug even allemaal één.

Als gevoelswezen komen we op de wereld, verlangend naar zachte strelingen, liefdevolle blikken, naar koesterende woorden van waardering, naar een heerlijk gedeelde Liefde die met niets te vergelijken is. Laat ons dat alsjeblief nooit vergeten. Liefs

4 REACTIES

  1. Heel herkenbaar, mooi en droevig… De OCD is één reactie, die mogelijk is, er zijn er waarschijnlijk nog meer bij andere mensen… Het is moeilijk, wanneer je zoveel voelt en je eigenlijk "te zacht" bent voor de hardheid van de wereld. En dan zijn er inderdaad maar twee wegen, of je blijft je zelf en dat doet pijn, of je verandert en verhardt zelf en dat doet ook pijn… Want dat is niet wie je wilt zijn… Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop en ook geloof dat de wereld zal veranderen naar een meer positieve plaats om te zijn… waarin wij opnieuw onszelf mogen zijn met al die zachtheid en liefde en waarin die niet langer wordt bestraft….

    • Ik zoek de zachtheid van de wereld op. Met meer aandacht voor mensen en groepen waar ik me goed bij voel en probeer met liefde te kijken naar hen die me ergeren of pijn doen maar op hun manier net zo in de war zijn als ik. Voelt als vechten voor liefde.

  2. mooie tekst hoor! Bij verlies van je lieve partner is alles wel grondig verstoord in deze maar ooit komt alles weer goed! ik geloof erin!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in