DELEN

Quote-by-Gautama-Buddha-to-choose-the-right-pathSoms gebeurt er gewoon iets waar je onderste te boven van kan zijn, maar wat zo gewoon voelt. Je herkent het wel, alsof je het al een keer hebt meegemaakt, alsof je er al een keer bent geweest. Alles is nieuw, maar zo herkenbaar.

Ierland, dat was het voor mij. Het was alsof ik thuis kwam. De hooglanden, de muziek, de rust en vooral ook de enorme vrijheid die ik zie en voel bij de mensen; Keltische cultuur in optima forma.

Alsof ik thuiskwam en daarmee er iets in mij openging. Ik ben er 4 dagen geweest en in die 4 dagen vlogen de inzichten met de minuut binnen. Alles in mij zei daarna: delen!! Er is met mij gesproken met maar 1 bericht: Laat je zien, je weet nu wie je bent, waar je roots liggen. Alles is klaar, je cirkel is rond. De kers op je taart, waar je al zoveel jaren mee bezig bent om te ontdekken.

Sommige mensen kennen mijn zoektocht. Ik heb er een blog over geschreven http://soul-connected.blogspot.nl/ . Hierop heb ik al grote delen van mijn reis beschreven. Mijn laatste artikel was al een tijdje geleden. Ik weet nu waarom er een pauze nodig was.

Als gezegd is Ierland de zet geweest om de deur van mijn huis open te gooien, om mijzelf te laten zien en dus ook te accepteren als ik ben. De deur open gooien door te delen.

Waarom deel ik dit allemaal? Goeie vraag hoor.

Eerlijk gezegd is het antwoord simpel: het is begonnen om mijzelf te overtuigen dat ik goed bezig was. Zie hier twijfel. Toch nog mijzelf afvragen of ik mijzelf wel kon en mocht zijn. Daarnaast is er wellicht iemand die dit herkent en zo bewustwording ervaart en hiermee dezelfde stappen mag maken en gaat maken die ik heb gemaakt. Dat lijkt mij al zo een mooi resultaat; dat ik iemand inspireer om meer zichzelf te zijn, zo meer geluk te voelen. Hoe gaaf is dat!

Ik mag wel zeggen dat dit het moeilijkste is wat er bestaat. Jezelf accepteren met alles wat bij jezelf twijfel brengt, waar je bang voor bent, wat je veroordeelt bij jezelf. Wat door anderen als afwijkend wordt ervaren, waar men een oordeel over heeft. In deze wereld is oordelen en “ergens iets van vinden” het meest natuurlijke wat er is. Over jezelf twijfelen is dan erg eenvoudig kan ik je vertellen. Alles accepteren (dus ook mijzelf) zoals het is om zo volledig het moment te grijpen. Dat is voor mij de grote les.

Be,- of veroordeeld worden is iets wat ik lastig vond. Wat maakt mijn handelen iets waar een ander iets van moet vinden? Wat heeft de ander met mij te doen? Wat brengt het mij? Wat doe ik dan niet goed? Ik begreep het ook eigenlijk nooit zo goed. Ik wil slechts mijzelf zijn, met de beste intenties, want kwaad willen ken ik niet. Waarom krijg ik een oordeel en geen respect? Dat is het enige wat ik eigenlijk vroeg. Laat mij zijn wie ik ben! Dat doe ik toch ook bij jou?

Nu weet ik dat ik het allemaal bij mijzelf mocht zoeken. Alle antwoorden op deze vragen lagen bij mij. Wat mag ik leren, nog accepteren aan mijzelf, wat is er nog te helen? Waarom accepteer ik mijzelf niet zoals ik ben en mag een ander daar wel iets van vinden? De gevoelens die ik hierdoor heb ervaren creëerde ikzelf, niet de ander.

wees-wie-je-bent

Ik begrijp dat het gebeurt, maar ik ervaar het letterlijk als zonde van jouw eigen geluk. Als je namelijk meer met een ander bezig bent (een oordeel is energie bij een ander hebben), wat onthoud je jezelf dan een energie. Blijf lekker bij jezelf, dat is moeilijk zat. Wat maakt dat de ene persoon altijd een ander moet veroordelen? Wat brengt het jou? Waarom doe je het eigenlijk? Geeft het een emotie, zoek dan uit wat jij nog mag leren en geef niet een ander de schuld, die negatieve energie.

Is het niet meer zinvol om eerst eens bij jezelf te zoeken waarom jij iets over die ander vindt? Wat doet die ander waar jij eigenlijk zelf iets van kan leren? Is het niet mooier om de kwaliteit van de ander te zien en die persoon te bedanken voor de les die je krijgt? Ik heb hier dus altijd veel last van gehad, richting mijzelf.

En dat is dan nu (bijna) niet meer aan de orde. Bijna, want ja mensen….ik blijf een mens met een ego wat af en toe opspeelt J. Enige vorm van twijfel zal vast nog wel voorkomen, angst zal mij vaker wel raad geven en soms zeker wel goede raad. Ook dat is het accepteren van jezelf.

Ik gun met alle liefde iedereen “het accepteren van elkaar”. Elkaar zien zoals je letterlijk in wezen bent, met al je kwaliteiten ipv in te zoomen op je “tekortkomingen”. Ik vraag mij namelijk af of het wel tekortkomingen zijn? Zijn die, door jou beoordeelde, tekortkomingen niet eerder kwaliteiten die jij nog niet bij jezelf ervaart?

Wat zou ik graag zien dat wij elkaar accepteren en zoveel als mogelijk zonder oordeel elkaar te benaderen. Help elkaar door te verbinden.

Ik heb vaak artikelen gedeeld op social media om te inspireren, te prikkelen en mensen te bewegen om zichzelf eens reflecteren. Hier ben ik mee gestopt. Waarom? De les was confronterend:

Ik oordeelde ook. Ik dacht namelijk dat ik zo een ander kon veranderen ten gunste van zichzelf. Dat iedereen op deze manier naar de wereld kan kijken. Hier heb ik echter geen invloed op. Anders dan, zelf doen wat ik voel: mijzelf zijn en accepteren. Laat hiermee de ander zichzelf zijn en in het eigen tempo doen wat nodig is. Wat dat ook mag zijn.

Ik ben dus gestopt met social media. Primair omdat ik er teveel mee bezig was waardoor ik “het moment” vaak miste. Alle mooie momenten in de natuur, met mijn lieve gezin en familie, vrienden en zo met iedereen. De verbinding maakte ik veel te weinig.

Ik zoek graag verbinding met mensen. Verbinding geeft mij energie. Energie om een ander te ervaren en zo mijzelf. Zoals ik zei om ook weer meer over mijzelf te leren. Als ik in verbinding met alles om mij heen dan leef ik continue in het moment. En eerlijk gezegd is het moment het enige wat telt. Daarin gebeurt het. Niet vroeger of later, maar nu.

Verbinding heeft mij ook coaching gebracht. In mijn zoektocht naar mijzelf, eigenlijk meer de terugreis naar huis, ben ik te weten gekomen dat ik geboren ben om te coachen. Coachen vanuit een hele zuivere intentie: een ander begeleiden naar zichzelf. Oordeelloos, puur en zuiver. Het is zo’n geweldig vak. Het is niet iets wat je even doet, zoals ik er naar kijken ben je er voor geboren.

Ik leef in de overtuiging dat een ieder een kwaliteit heeft waar hij/ zij hier voor op aarde is. Als je die kwaliteit weet te vinden, dan werk je vanuit pure innerlijke kracht, kost niets je energie en geef je een ander iets zo persoonlijks; jezelf. Vanuit de intentie om een ander ook zichzelf te geven. Zo heeft ieder een kwaliteit die je alles geeft, waarbij jij alles geeft.

Kortom: acceptatie, van jezelf, van alles om je heen, van het moment. Als een ieder het moment kan ervaren zoals het er is, dan is voor mij het universum in balans en waar het hoort te zijn. Volkomen 1!

Om woord bij daad te voegen en dus mijzelf te accepteren, beschrijf ik voor het eerst openbaar mijzelf. Hoe ik kijk, wat ik vind en voel, zonder twijfel J:

Ik ben gelukkig.                                                                                                   Ik ben goed, als ik ben.

Ik hou van iedereen, alleen ben ik het niet altijd met je eens.               Ik heb respect voor iedereen.

Ik geloof dat iedereen in essentie geen kwaad kent.                               Ik geniet van verbinding.

Ik heb meditatie nodig om te gronden en mijzelf te horen.                    Ik kan goed alleen zijn.

Ik respecteer ieders visie op alles.                                                                Ik kies voor mijzelf, met liefde voor een ander.

Ik ervaar alles in verbinding tot elkaar.                                                        Ik ben spiritueel.

Ik geloof in reïncarnatie.                                                                                  Ik ervaar het Universum als energie.

Ik geloof in “een hogere kracht”; hoe deze ook heet.                              Ik geniet van de natuur.

Ik geniet van muziek.                                                                                        Ik geloof dat alles gebeurt om een reden die bij jou past.

Ik voel meer dan aardse zaken.                                                                      Ik voel wat een ander voelt, zeker als er verbinding is.

Ik vind persoonlijke groei zwaar, maar ik omarm het volledig.

 

Liefs en licht,

Jeroen Kortekaas

say

56 REACTIES

  1. Ik ben mijn hele leven op zoek geweest naar het ware geluk. Later bleek dat ik van nature een zeer gelukkig mens ben en dat jaloezie dit continue moest onderuit halen. Op deze weg heb ik ontzettend veel coaches bezocht en gesproken en is er niemand geweest die bij mij doorbraken wist te realiseren. Ik ben alleen maar geld kwijt geraakt aan mensen die ik bleek te kunnen raken met vragen waardoor ik automatisch het ego bij de coach aansprak… met soms drama’s tot gevolg voor natuurlijk alleen mij… waardoor ik weer ging nadenken wat ik fout deed etc. Hele oneerlijke wegen. Zo kwam ik erachter dat ik veel puurder ben dan menigeen om me heen, dat ik zeer moeilijk te beïnvloeden ben, dat ik niet zomaar iets aanneem, dat ik alles uitzoek tot op de bodem, dat ons systeem de mensen een bepaalde conditionering heeft meegegeven. En dat dit allemaal is ontstaan voor geld. Door dit gevoelloze geld raken we verdwaald.

    De laatste jaren zijn we een beetje ‘gek’ gemaakt en raken we ‘elkaar’ kwijt. De verbinding is weg. Dromen mogen niet waargemaakt worden en naar het hart moet je zeker niet luisteren want het is crisis, dus er moet brood op de plank blijven komen (de illusie van het verstand).

    Ik ben ontzettend alleen komen te staan, maar het heeft me zoveel inzichten en kracht gegeven dat de weg naar het geluk vanuit je hart komt, dat we allemaal op zoek zijn naar het ware geluk en dat dit ware geluk nog veel te weinig wordt doorgegeven aan ons nageslacht. Dat pesten is gegroeid (ondanks de vele anti-pest-campagnes). Het respect heeft zich verplaatst naar status, geld, naam maken en machtsmisbruik. Ten koste van de goede lieve mensen.

    Jaren geleden was ik trainer in communicatie, maar ik heb nimmer geld gevraagd voor mijn kennis. Het voelt alleen goed om vanuit mijn hart mensen een steuntje in de juiste richting te geven omdat mijn gevoel zegt dat ik het moet doen. Inmiddels weet ik dat iedereen geld mag vragen voor zijn meest unieke talent, immers… geld hebben we nu éénmaal in deze wereld en we moeten roeien met de riemen die we hebben.

    Ik wens dat er meer voorbeelden komen die liefde onbaatzuchtig durven te verspreiden. Dit kan inderdaad alleen als je respect hebt voor jezelf.

  2. Hallo Jeroen

    Veel succes met je werk als coach.
    Geen makkelijk vak.
    En niet bij iedereen zal je succes met de behandeling aanslaan.
    Wij hebben ten tijden dat onze dochter hulp nodig had. Kapitalen
    Uitgegeven aan haar.
    De ene coach beloofden nog meer als de andere.
    Het werd te licht opgenomen
    Men dacht dat doen we wel even
    Het toen jonge kind werd er dood en dood moe van.
    Uiteindelijk stonden wij met lege handen.
    Ze heeft zelfs nog met een project van de universiteit meegedaan
    Onder begeleiding van een ontzettende bevlogen lieve dokter.
    Het heeft niet mogen baten.
    Daarom ben ik voorzichtig geworden met mensen die beweren
    Dat ze je wel even van je trauma kunnen afhelpen.
    Je ziet door de bomen het gras niet meer.
    Als je alleen al al die advertenties zie om mensen te
    Bewegen deel te nemen aan een cursus voor coach.
    De bladen staan er vol mee. En iedereen ziet opeens mogelijkheden
    Om het pad in te slaan om andere mensen te helpen.
    Terwijl de helft zichzelf niet eens kan helpen.
    Het is niet zo maar iets.je heb natuur talenten ook in dit vak.

    Maar misschien bezit jij werkelijk de gave om mensen te helpen
    Die problemen hebben of hulp met levens vragen.
    Sterkte ermee. Je heb een prachtig blog.

    Harte groeten jannie

  3. @Nimue

    Hoi Nimue,

    Natuurlijk is het ieder zijn/haar eigen keus om een hulpverlener te kiezen, waarvan je vindt, dat diegene bij
    jou past of dat nu een “boekjeshulpverlener is of iemand
    die vanuit eigen ervaring deelt/hulp verleent.

    Met “problematieken” bedoel ik, dat je een scala aan diverse
    hulpvragen hebt oftewel onderwerpen, waarbij je wel wat hulp zou kunnen gebruiken.

    Ben het met je eens, dat eigen ervaring ook niet alles zeggend is, omdat elke ervaring net even iets anders kan zijn, dan de andere, maar wat ik wel belangrijk vind is het
    gevoel erachter. Vertel b.v. aan een “boekjeshulpverlener
    over je scheiding, terwijl diegene, dat nooit aan den lijve heeft ervaren, dan is het veel moeilijker voor die hulpverlener om zich te kunnen in leven in de cliënt.
    Vertel je datzelfde verhaal aan iemand, die door een soortgelijk proces is heengegaan, dan maakt dat het voor
    de cliënt, een stuk gemakkelijker. De coach kent dan in grote lijnen het gevoel erachter en wat dat met je als persoon doet/deed.

    Hoe dan ook, een coach/hulpverlener kiezen is voor ieder
    een persoonlijk iets.

  4. Heel herkenbaar verhaal. Ik denk, dat de behoefte om anderen
    te coachen voortkomt uit het willen delen van je eigen ervaringen op een bepaald gebied. De titel “Delen om te verbinden”, zegt het eigenlijk al. Je hebt dus iets ervaren en kent het gevoel erachter en dat wil je delen met anderen. Het gevoel achter de ervaring, dat haal je niet uit leerboeken of cursussen.
    Zowel de coach als de cliënt moeten beseffen, dat de hulp of de hulpvraag, slechts een beperkt gebied omvat,
    namelijk dat gebied, dat de coach zelf heeft ervaren en dat
    hij/zij alleen zou moeten gebruiken om de cliënt terug in zijn/haar eigen kracht te laten komen. Je laat het stukje ego bij de coach dan achterwege, dat jij iets beter zou weten. Belangrijk voor iemand, die met een hulpvraag zit is dus uit te zoeken, wat een bepaalde coach voor jou kan betekenen ? Heeft diegene zelf ervaring met de problematiek of niet ? Kent diegene, het gevoel achter de hulpvraag vanuit eigen ervaring of alleen maar uit boekjes en cursussen ? Je moet dus als cliënt niet je eigen macht uit handen geven in de veronderstelling, dat die ander het beter
    zou weten, maar het gevoel willen krijgen, dat die ander jou een duwtje in de goede richting kan geven en dat gevoel kan je alleen maar krijgen, als je bij je eigen gevoel blijft.

    • @Marjolein,

      Ha Marjolein,

      eigen ervaring is wel een pré maar ook niet alles zeggend.

      Volgens mij gaat het er nog meer om dat een ‘coach’, door het proces wat hij zelf heeft doorlopen, inziet dat iedereen zijn eigen proces heeft. En dat dat er dus ook voor iedereen anders uit kan zien.

      Dat kan een coach niet uit boekjes leren. Maar dat hoeft ook helemaal niet hetzelfde als zijn eigen pad te zijn.. 🙂

      De enige die weet wat goed is voor jou, ben jezelf. En een coach (of een buurvrouw, of een vriend of..) kan je helpen daar meer inzicht in te krijgen en/of daar dichterbij te komen.

      Omdat je het ook over ‘problematieken’ hebt, bedoel je misschien ook nog iets anders dan je spirituele proces.

      Bijvoorbeeld bij trauma’s of bij bepaalde ‘ziektebeelden’, kan iemand die dezelfde problematieken heeft (gehad) erg helpend zijn bij het vinden van een manier om daar mee om te gaan of te verwerken.
      Maar ook dat geldt niet voor iedereen. Weer anderen merken dan juist dat een ‘boekjes-hulpverlener’ precies is wat ze dan nodig hebben.

      Hartgroet, Nimue

    • Ha Marjolein,

      Het delen van ervaringen kan ik begrijpen, maar is volgens mij toch niet te vergelijken met coachen.
      Delen gebeurt op gelijkwaardig niveau, kan ook heel goed met buurvrouw, moeder of vriend.
      Bij coachen of begeleiden wordt op z’n minst geïnsinueerd dat de coach meer weet of het beter weet dan cliënt. Is bovendien tegen betaling en dan mag je resultaat verwachten.

      Belangrijk voor iemand, die met een hulpvraag zit is dus uit te zoeken, wat een bepaalde coach voor jou kan betekenen ? Heeft diegene zelf ervaring met de problematiek of niet ? Kent diegene, het gevoel achter de hulpvraag vanuit eigen ervaring of alleen maar uit boekjes en cursussen ? Je moet dus als cliënt niet je eigen macht uit handen geven in de veronderstelling, dat die ander het beter
      zou weten, maar het gevoel willen krijgen, dat die ander jou een duwtje in de goede richting kan geven en dat gevoel kan je alleen maar krijgen, als je bij je eigen gevoel blijft.

      Ik zal wel een ouwe zeurkous zijn, maar als ik lees wat ik als hulpvrager allemaal uit moet zoeken om een goede, betrouwbare coach te vinden, en bovendien bij mijn eigen gevoel moet blijven, waar heb ik dan nog een coach voor nodig. Als ik dat allemaal kan, ben ik toch ook in staat om mijn eigen boontjes te doppen, zou ik zeggen.
      🙂

      Groet van Lia

      • Ik sluit me wel ergens aan bij Lia. De mensen die het eerste om hulp komen vragen zijn vaak de eerste die het nodig hebben om te leren vertrouwen in hun zelfkennis. Doch als ik voor mezelf praat heb ik net als Lia, steeds op mezelf vertrouwd. Zat ik met een probleem dan ging ik op zoek. Dit is vaak een wisselwerking tussen hulp in mezelf en buiten mezelf. En daar doe ik net als Lia zegt mijn eigen ding mee. Ik ga momenteel wel te raden bij een psycholoog en het helpt me om op een bepaald niveau dingen te kunnen bespreken en van een andere kant te leren bekijken, wat ik in mijn onmiddellijke omgeving vaak met nog minder objectiviteit kon doen. Een klankbord werkt voor mij momenteel prima, maar het is een zeer klassiek en betaalbaar klankbord. 🙂 Grappige is dat ik me daar jarenlang tegen verzet heb en er nu eigenlijk wel even baat bij heb.

        Wat ik echter ook vaak zie zijn mensen met een prachtige eigenheid, die hulp gaan halen en dan volledig opgaan in wat de hulpverlener, master of goeroe vertelt. Mensen die dan tegen zichzelf uitvoeren wat een ander heb zegt. Niet aan zichzelf aftoetsen of verinnerlijken. Veel meesters, coachen of leerkrachten aanvaarden jammer genoeg ook niet dat hun ‘leer’ voor aanpassing en verpersoonlijking vatbaar zou kunnen zijn. Wat voor de ene de oorzaak is van een probleem hoeft het niet voor de andere te zijn. En daar schuilt wel een gevaar in. Je eigen meesterschap nastreven, eigen vertrouwen, eigen kracht zou het eerste doel moeten zijn van iemand die hulp gaat vragen en halen, niet ‘het geholpen’ worden. xx

        • Ha Nele,

          Je eigen meesterschap nastreven, eigen vertrouwen, eigen kracht zou het eerste doel moeten zijn van iemand die hulp gaat vragen en halen, niet ‘het geholpen’ worden.

          Ja, dit nu is van wezenlijk belang.
          🙂

        • @nele,

          Ha Nele,

          Je schrijft: “Wat ik echter ook vaak zie zijn mensen met een prachtige eigenheid, die hulp gaan halen en dan volledig opgaan in wat de hulpverlener, master of goeroe vertelt. Mensen die dan tegen zichzelf uitvoeren wat een ander heb zegt. Niet aan zichzelf aftoetsen of verinnerlijken”.

          Heel herkenbaar!
          Dit is volgens mij juist wat de bedoeling is om te leren. Alles bij jezelf checken!
          De enige die weet, ben jij.

          En “Veel meesters, coachen of leerkrachten aanvaarden jammer genoeg ook niet dat hun ‘leer’ voor aanpassing en verpersoonlijking vatbaar zou kunnen zijn.”

          Helaas ook heel herkenbaar… Het is heel mooi om te ‘weten’ hoe het werkt. Maar tegelijkertijd je eigen ‘ego-valstrikken’ doorzien, valt nog niet voor iedereen mee 🙂

          Ook ik heb (alleen dan voordat) ik aan mijn ‘spirituele tocht’ begon, hulp gehad bij een psycholoog. Er zaten bij mij zoveel dingen in de weg waar ik zelf niet uit kon komen.
          Het kiezen van de (voor mij) goede hulpverlening, deed ik wel vanuit mijn innerlijke kracht.

          Voor mij is die tijd en die hulp echt noodzakelijk geweest om ruimte te kunnen maken voor het proces waar ik nu inzit 🙂

          Daar ben ik heel erg dankbaar voor!

          Hartgroet, Nimue

          • Wat is er mis mee als diegene niemand in zijn omgeving heeft die die ondersteuning kan bieden en een coach daarvoor wil betalen?

            Nimue, we hebben in deze dialoog heel wat eisen opgesomd, waar coach en cliënt aan zouden kunnen voldoen. Eigen meester zijn, alles checken, op jezelf vertrouwen etc. En iemand als Jeroen laat weten hoge eisen te stellen aan zichzelf. Bij deze garanties heb ik geen bezwaar tegen coachen.

            Ik ben wat sceptisch omdat werken aan zelfstandigheid, zelfvertrouwen in feite haaks staat op het begrip hulpverlening, en met name als het om betaalde hulpverlening gaat.
            Als iemand zijn brood wil verdienen met coachen, zal hij proberen cliënt vast te houden, i.p.v. hem zelfstandigheid te leren. Dat zou toch kunnen, nietwaar?
            Als ik daarnaast een soort wildgroei van coaches zie ontstaan, waarbij de één een opleiding noodzakelijk vindt en de ander niet, tja dan begin ik mij toch eens achter de oren te krabbelen.
            Maar goed, ik heb te weinig vertrouwen in de mensheid.
            Ik zou dan nog liever naar de erkende psycholoog stappen, alhoewel het natuurlijk zielenknijpers zijn. Ook al niet goed. Ha, ha, ha!
            Lia is gewoon een eigenwijs mens.

  5. Dat heel veel mensen tegenwoordig willen coachen is duidelijk. Maar je kunt je afvragen waarom?
    Graag willen coachen is iets anders dan in staat zijn om te coachen, en volgens mij komt bij dit laatste méér kijken dan enkel het volgen van een opleiding.

    Het coachen lijkt een hele business te zijn met dure opleidingen, dure consulten, etc.
    Wat mij betreft is dit allemaal niet waar het om draait.

    Kijk, als iemand bakker wil worden dan ga je een opleiding brood bakken volgen, en daarna ga je werken bij bakker Bart. Maar bij coachen ligt het volgens mij minder eenvoudig.
    Welke opleidingen er ook gevolgd worden, punt is dat ieder mens projecteert en de buitenwereld door eigen bril bekijkt. Dat doet dus ook de coach. Wat hij/zij op die wijze aan “verbinding” waarneemt en “terugspiegelt” naar cliënt is dus puur subjectief, en zegt in beginsel iets over de coach (en wellicht kan cliënt er ook iets mee).

    In ieder geval kun je je terecht afvragen of je als cliënt zit te wachten op de subjectieve aanpak, adviezen en oplossingen van iemand anders, ook al heeft hij/zij 10 opleidingen achter de rug.

    Als een coach vaardigheden te kort komt en een cursus gaat volgen, om welk soort vaardigheden gaat het dan? Is die coach soms zelf onzeker, angstig en ego-gericht? Bij een bakker maakt het niet uit of-ie goed in zijn vel zit, maar bij een coach duidelijk wel.
    Is het verkrijgen van inzicht, begrip en dit soort innerlijke zaken niet veel meer een kwestie van levenservaring? Wat bewijst een certificaat dan wel?

    Ik heb heel internet afgezocht, maar ben er nog steeds niet achter wat coachen nu precies inhoudt, behalve de vage vertaling van “begeleiden” i.p.v. hulp verlenen. Deze vaagheid rond het coachen, maakt het voor mij extra dubieus. Wat betekent begeleiden anders dan dat er hulp/steun gevraagd wordt en cliënt afhankelijk is, terwijl hij daar nu juist van af moet.

    Mijn conclusie is: de coach zou moeten willen dat hij niet nodig is. En cliënt zou moeten willen op eigen benen te staan, zijn eigen antwoorden en oplossingen aan te dragen.

    • @Lia, beste Lia, dank je wel. Je hebt gelijk hoor, een coach hoeft er niet te zijn. Realiteit is dat wij niet allemaal “even ver zijn”. Hulp aan elkaar en van elkaar is dan wel prettig. Ik noem dat coaching. Verder aan een ieder om het een naam te geven.

      Zonder projectie en oordeel en dus subjectiviteit is voor mij echt coachen en daarom een vak en dan een succes. Voor mij mag dat de essentie van een certificaat zijn. Niks meer en niks minder, de rest is idd talent.

      Plaagvraag: welke subjectiviteit en projectie zit er in jouw antwoord? Alle liefs

      • @Jeroen,

        Ha Jeroen en Lia,

        leuk Jeroen, dat je het een plaagvraag noemt. Maar je stelt de vraag niet voor niets.. 🙂

        Ik weet natuurlijk niet wat jij er precies mee bedoelt.

        Dit is wat mij opvalt in Lia’s schrijven:
        “Mijn conclusie is: de coach zou moeten willen dat hij niet nodig is. En cliënt zou moeten willen op eigen benen te staan, zijn eigen antwoorden en oplossingen aan te dragen.”

        Zou moeten willen… (van wie??).

        Ik ben het met je eens Lia, dat over die business met dure opleidingen en consulten, waar het uiteindelijk niet om gaat.
        En ik denk daarbij dat er bepaalde mensen zijn die ondertussen met hun verstand weten dat ze naar binnen moeten kijken, dat (nog) niet kunnen (willen..?), dus toch telkens met dat verstand voor die duren consulten kiezen.

        Maar voor ‘de cliënt’ (ik noem het liever medemens)die onzeker is of op zoek en behoefte heeft aan hulp of begeleiding, kan een coach een goede uitkomst zijn.

        Hoe komt het Lia, dat jij vindt dat iemand alles meteen in zijn eentje zou moeten willen kunnen?

        Hartgroet, Nimue

        • Ha Nimue,

          Dit is wat mij opvalt in Lia’s schrijven: “Mijn conclusie is: de coach zou moeten willen dat hij niet nodig is. En cliënt zou moeten willen op eigen benen te staan, zijn eigen antwoorden en oplossingen aan te dragen. Zou moeten willen… (van wie??).

          Omdat het meer dan noodzakelijk is dat mensen onafhankelijk en zelfstandig worden. Ik bedoel daarmee leren om op zich Zelf te staan, eigen meester te worden.

          Hoe komt het Lia, dat jij vindt dat iemand alles meteen in zijn eentje zou moeten willen kunnen?

          Ik vind niet dat iemand alles meteen in z’n eentje moet kunnen. Mijn vraag is of een coach (tegen betaling) de aangewezen persoon is om bij aan te kloppen.

          En als iemand dan toch gebruik wil maken van een coach, deze zijn cliënt zo snel mogelijk behoort te wijzen op de eigen zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Al was het alleen maar omdat ieder mens een uniek wezen is, met geen ander te vergelijken.

          🙂

          Dag Lia

          • @Lia,

            Ha Lia

            je schrijft: “Omdat het meer dan noodzakelijk is dat mensen onafhankelijk en zelfstandig worden. Ik bedoel daarmee leren om op zich Zelf te staan, eigen meester te worden.”

            Daar ben ik het helemaal mee eens.
            Alleen soms heeft iemand behoefte aan hulp bij te ontvangen.
            Wat is er mis mee als diegene niemand in zijn omgeving heeft die die ondersteuning kan bieden en een coach daarvoor wil betalen?

            Zelf heb ik wat betreft mijn spirituele proces alles in mijn eentje gedaan. Voor mij werkt dat prima.

            En omdat ik een leuke baan heb, kan ik mensen in mijn omgeving die daar behoefte aan hebben in mijn vrije tijd gratis coachen bij hun ontwikkeling.

            Het ene word ik voor betaald, het ander doe ik gratis.

            En als ik geld genoeg had zou ik helemaal voor niks gaan werken.

            En als ik alleen nog zou coachen en mensen zouden er voor willen betalen en ik zou niet meer voor een baas werken, dan zou ik er toch wat geld voor gaan vragen.. 🙂

            Hartgroet, Nimue

      • Ha Jeroen,

        Realiteit is dat wij niet allemaal “even ver zijn”. Hulp aan elkaar en van elkaar is dan wel prettig. Ik noem dat coaching.

        OK, daar kan ik inkomen: hulp aan elkaar en van elkaar. Maar waarom dan tegen betaling als wij niet allemaal even ver zijn?

        Plaagvraag: welke subjectiviteit en projectie zit er in jouw antwoord?

        Dit bedoel ik nu. Wat wil je hiermee zeggen? Waarom zou het een plaagvraag zijn?

        Natuurlijk is mijn reactie hierboven subjectief, namelijk gebaseerd op eigen ervaring.

        Ik heb nooit de hulp van een coach of psycholoog ingeroepen. Dit soort hulp nooit nodig gehad. Voor zover ik ergens mee zat, niet goed in mijn vel zat, heb ik zelf naar antwoorden en oplossingen gezocht én die ook gevonden. Mijn ervaring is dat ik zelf het beste weet wat goed is voor mij, en oplossingen ook in mij zelf liggen. Niet in de buitenwereld, niet bij de coach.

        Dat wil niet zeggen dat ik nooit eens bij vrienden en kennissen te raden ga, of mijn heil heb gezocht bij lezingen of een stapel goede boeken. En wat zou je zeggen van deze website die vol staat met informatie en prima reacties.

        Echter, ik ben en blijf te allen tijden eigen meester. Je wikt en weegt de adviezen van een ander. Je legt opzij wat niet bij je past. Kortom, je oordeelt over jezelf en bent er zelf bij.

        Jeroen, zo heb ik het aangepakt met mijzelf en zo doe ik het nog steeds, het bevalt mij prima.
        🙂

        Groet van Lia

  6. Fijn om je verhaal te lezen en inderdaad: ook mijn naam had er onder kunnen staan. De beweging naar binnen die je beschrijft is eigen aan deze tijd van transformatie -wereldwijd. Alle verschuivingen in de buitenwereld weerspiegelen immers datgene wat zich binnen in ons afspeelt..
    Ik denk dat de kracht van coaching in deze tijd ligt in de verbinding met de ander -zoals je ook zegt- en zeker niet vanuit een verhouding hulpverlener-slachtoffer. Vanuit die verbinding ontstaat juist de kracht om de ander volledig te accepteren in ‘wat er is’, in ‘wie hij/zij is’. Dan is het mogelijk om de ander te spiegelen en alles wat er op dit moment is te ‘LATEN zijn’, zonder belerend te zijn in wat de ander volgens jou zou moeten doen. Wanneer je de ander ‘laat’ ontstaat er een beweging naar binnen, dan volgt inzicht en transformatie vanuit de persoon zelf en dat is het enige wat ten diepste kan helen. Dank je wel voor het delen van je inspirerende verhaal!!!

    • @Jeroen: Prachtig stuk, dankjewel. Ik voel zelf ook dat ik geboren ben om te coachen, daarom spreekt je schrijven me zo aan. Veel herkenning. Nu lees ik wat reacties en het valt me op dat je het bij de reactie van Stien hebt over certificering, beroepscode en een gedegen opleiding. Wat klinkt dat eng en maatschappelijk. Jeroen, als jij vindt dat je geboren bent om te coachen, waarom dan een opleiding volgen? Wat is een gedegen opleiding? Wie zegt dat diegenen die de opleiding verzorgen dit vanuit een pure intentie doen? Weten zij het beter dan jij? Wie weet zijn de docenten van betreffende opleiding hier op Aarde gekomen met een heel ander talent. En daar ben jij als student dan mooi klaar mee. Waarom vertrouw je niet op je eigen kunnen, je eigen talent. Want dat schrijf je immers: iedereen komt naar de Aarde met een specifiek eigen talent. Heb daar dan ook vertrouwen in. Dit zeg ik tegelijkertijd ook tegen mezelf hoor. Ik ga voor mijzelf beginnen als “coach”(ben nog niet helemaal happy met die term) zonder daar een ‘maatschappelijke’ opleiding voor te hebben gevolgd. Het leven zelf is de meest waardevolle opleiding die er is. Het leven bewust leven, maakt wijzer. Door mij te gaan verbinden met anderen hoop ik die ander te kunnen inspireren en laat dat andersom ook zo zijn aub. Daar word ik wel blij van!

      • @Heleen, lieve Heleen. Dank je wel! Je opent mijn ogen weer wat meer. Je hebt ook gelijk. Waarom een opleiding? Omdat ik nu ook ervaar dat het een vak is hoor. Een talent heb ik, maar een vak vraagt ook training en ervaring. Ik wil die vaktechnische kant ook leren en ervaren. Samen met het talent is dat voor mij dan ook mooie combinatie om er alles uit te halen wat ik wil geven. Heel veel plezier en geluk in het mooie leven als coach, of het ook gaat heten voor jou! Dank voor je reactie en je vertrouwen.

        • @Jeroen,

          Ha Jeroen,

          ik ben het met je eens dat coachen een vak is. En ik kan het erg waarderen dat jij, als je merkt dat je vaardigheden tekortkomt of nog niet volledig hebt ontwikkelt, daar een cursus of opleiding voor gaat volgen.

          Als het goed is, wanneer je ‘ervoor geboren’ bent, komt er ook op je pad, wat jij nodig hebt om datgene waar je voor geboren bent goed uit te kunnen voeren 🙂

          Maar wie besluit wat in algemene zin goed is en wat noodzakelijk is om goed, in dit geval, te kunnen coachen?
          Wie bepaalt dat?
          (en waarom?)

          Ik vind het net als Heleen erg maatschappelijk klinken.

          Sowieso merk ik ‘we’ van de ene kant de wereld graag willen veranderen.
          En we van de andere kant bang zijn om de bestaande ‘controlerende’ structuren los te laten.

          Dus ik ben erg benieuwd wat jij vindt van certificering en beroepscodes.

          Hartgroet, Nimue

          • @nimue, wat een fijn en open gesprek, laat ik dat eerst zeggen. Dank je wel! Mijn wens om een gedegen opleiding en certificaat is om juist het risico van “afhankelijkheid en laten leiden” niet te hebben. Een coachee is in volle zelfverantwoordelijkheid en de coach geeft alleen terug in het hier en nu. Dat is erg belangrijk. Als een coach dat kan en dus wegblijft bij projectie en subjectiviteit dan is voor mij echt coachen een vak en een succes. Voor mij mag dat de essentie van een certificaat zijn. Niks meer en niks minder, de rest is idd talent/ roeping. Alle liefs!

            • @Jeroen,

              Ha Jeroen als dat is wat jij voor jezelf nodig vindt in je coaching-werk, prima!

              Als ik bij jou als ‘cliënt’ zou komen, zou me dat niet uitmaken.

              Voor mij is het niet nodig dat iemand die essentie met een certificaat kan laten zien.

              Die essentie heeft iemand (al dan niet van nature, zelf ontwikkeld, of ergens aangeleerd).. of niet.. 🙂

              Wel heel fijn dat jij jezelf daar bewust van bent (vind ik..)

              Hartgroet, Nimue

  7. Dit is zo herkenbaar. Het lijkt wel alsof ik het heb geschreven. Ik ben sinds kort ook bezig om coach te worden, Lazuli-coach. Om kinderen en jongeren te coachen. Voor mij is t tot nu toe niet makkelijk om mijn gevoelens en die van een ander uit elkaar te halen. Dus de kans is groter dat ik op een ander zijn gevoelens reageer. Blij dat ik jou artikel tegenkom 🙂

  8. Ik wil slechts mijzelf zijn, met de beste intenties, want kwaad willen ken ik niet.(…)Laat mij zijn wie ik ben!

    Inderdaad, ik wil slechts mijzelf zijn.
    Dat is de Wil-tot-Zijn.

    Mooi geschreven, Jeroen.
    Heb trouwens ook even je blog gelezen 🙂

    Groet van Lia

  9. Lieve Jeroen,

    Wat een prachtig bericht. Je raakt me met de volle herkenning die ik voel. Ik ga je bericht delen ❤
    Liefde en licht voor jou en ons allen, in de prachtige verbinding.

    Liefs Nathalie

  10. Het valt me op dat bijna iedereen die met spiritualiteit en zingeving bezig is vroeg of laat de neiging krijgt om te gaan coachen…
    ‘t Is iedereen gegund, maar ik blijf het toch vreemd vinden. De straten zijn de laatste jaren geplaveid met therapeuten en coaches. Hoe zou dat komen?

    • @stien, ga er even bij liggen, ik ga je c(help hoe spel je dat woord)oachen.

      Schrijft onze broeder Kortekaas zo`n 683 woorden en mijn stientjes aandacht blijft hangen bij ‘coachen’.

      Hoe zou dat nou komen mijn liefste?

      Vraag ik me ondertussen even af waarom ik hier lig te typen.

        • @stien, is dat nu ineens omdat je dokter bent dat je je baart hebt laten staan? In ieder geval, laat dat allergie-tegen-coaching-infuus maar komen! I’m ready.

          • @stien, “allergie-tegen-coaching-infuus”, de praktische wisselwerking tussen het hulpeloos geboren wezentje en de opvoeders kan op latere leeftijd een ‘coachings-allergie’ doen ontstaan.

            En nou bepaal ik het zelf.

            En nou doe ik wat goed voor me voelt.

            Als iemand zegt links dan zeg ik rechts.

            M.a.w. het is een compensatiemechanisme vanuit toen en niet een beleving gebaseerd op het heden.

            Er wordt al door dat compensatiefilter (ervaringsfilter van toen) gekeken.

            Het hele leven is een coach, een coach die ons enkel toont waar er nog iets van onvrijheid zit.

            De lastigste onvrijheid dat is onszelf.

            • @Aart, je zou exact hetzelfde kunnen zeggen over een ‘ik-moet-per-sé-coachen-infuus’, dat het een compensatiemechanisme is… Dat je nu wil beleren in plaats van leren.
              En je zou exact met je twee laatste zinnen opnieuw kunnen afsluiten. grappig.

      • @Gordon, rustig, het is een moeilijk thema 🙂
        Ik heb de laatste jaren als zoekende mens een paar therapeuten/coaches bezocht. Ik vind het een heel delicaat beroep. Je werkt met mensen die uit balans zijn, zoekende zijn, onzeker zijn… dat maakt de verhouding ongelijkwaardig.
        Heel veel coaches werken zonder supervisie, zonder besef van overdracht en tegenoverdracht, veel coaches maken hun patienten op een bepaalde manier afhankelijk. De coach wint altijd (hij verdient er zijn boterham mee), maar de patient heeft geen garantie op ‘verbetering’. Veel coaches stellen wat ze doen niet meer in vraag van zodra ze coach zijn… hun beroep geeft immers zin aan hun leven, als dat zou wegvallen… Soms wordt vooral het ego van de therapeut gevoed, terwijl de client eigenlijk verzwakt achterblijft. Hij werd geholpen/geheald… Er werd beroep gedaan op de kracht van de therapeut en niet op die van de patient. Zonder slachtoffers immers geen helpers. Ik vind het een heel contradictorisch beroep dat met uiterste zorg zou beoefend moeten worden. Het is niet omdat de intentie goed is, dat de uitvoering dat ook is.
        Veel mensen voelen zich blijkbaar geroepen… misschien zijn coaches en therapeuten de nieuwe nonnetjes, paters en pastoors van deze tijd 🙂
        Helpen… het lijkt het summum van zingeving, maar is het echt zoveel nobeler dan loodgieterij of bakkerij?
        Ik weet niet, het lijkt alsof we allemaal gewoon op zoek zijn naar veiligheid, zekerheid, vulling… de ene als ‘zoekende’, de andere als ‘verschaffende’, maar beiden zoeken ze hetzelfde.

        • @stien, je hebt gelijk! Het is een echt vak. Certificering en beroepscode zou al helpen. Een gedegen opleiding is voor mij wel een vereiste. Met daarbij de continue reflectie “voor wie doe ik dit nu. is dit mijn eigen punt?”. Oordeelloos en in het moment. Dank voor je reactie.

          • @Jeroen, mooi, dan zijn we weer gerust 🙂 Ik vind dat een therapeut er niet vaak genoeg aan herinnerd kan worden omdat werken met de psyche van mensen zo delicaat is. In ieder geval, veel succes, het lijkt me echt een heel complex vak!

        • @stien, dat gebeurd natuurlijk, dat er “coaches” werken die niet goed zijn in hun “vak”, net zoals er hoveniers of bakkers zijn die hun werk niet goed doen. Vooral daar geen brood meer kopen zou ik zeggen.

          • @Gordon, ja, maar het lastige is net dat die zoekende onzekere mens die op zoek is naar hulp niet altijd nuchter genoeg is om te merken dat er iets niet klopt. Enfin, zo heb ik het zelf toch ervaren. Dat ik zelf te lang bleef hangen bij een coach terwijl ik er eigenlijk niks aan had, maar ik bleef maar hopen. Ondertussen ben ik gelukkig gegroeid in zelfvertrouwen. Zo hard zelfs dat ik het niet meer ga zoeken bij coaches 😉

            • @stien, je geeft nu heel duidelijk aan wat je eruit gewonnen heb toch? Dus de coach heeft op een bepaalde manier zeker nut gehad maar niet hoe jij het in eerste instantie had verwacht. Door naar een therapeut te gaan die niet aansluit kom er erachter wat je wel wilt.

              En dit geld voor alle mensen die deze weg gaan. De therapeut laat zien dat alleen jij jezelf kunt helpen. En als ze dat niet direct doen, nou het resultaat weet je;-)

            • @rob, ja dat is op een bepaalde manier wel zo. Lang leve alle ‘mislukte’ bakkers dan ook 🙂 Op die manier valt ‘goed’ en ‘fout’ inderdaad wel weg en blijven enkel de dingen over zoals ze schijnen te zijn, maar er zit dan nog een heel mysterie achter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in