Introvert
Ik heb geen idee wie ze is, maar het is prettig gezelschap te hebben van iemand die ‘het begrijpt’.

Door: Joe Martino.

Cartoons: Cayedo Kimura

Ben ik introvert? Dat vraag ik mezelf wel eens af als ik naar mijn eigen leven kijk, naar waar ik wel en niet van geniet. Ook vraag ik mezelf wel eens af of mijn eigen karaktertrekken, dan wel de karaktertrekken van introverte/extraverte mensen, slechts een kwestie zijn van conditionering, programmering, geloofssystemen, overtuigingen of lichaamspijn.

Neem bijvoorbeeld een zogenaamd zelfbewust persoon, overdreven luid aandacht trekkend en steeds op zoek naar bevestiging, of een zeer rustig en introvert persoon, die zo zijn eigen zelfbewuste redenen heeft om met niemand te willen praten. Stel dat we alle pijntjes, geconditioneerde opvattingen, geloofsovertuigingen en verhalen uit ons denken zouden verwijderen… zou ons gedrag dan veranderen? Dit is de fascinerende wereld van onze persoonlijkheid, waar we nog zo weinig van af weten.

Persoonlijk ben ik een man die liever thuis blijft en graag tijd doorbrengt met leuke mensen of dierbare vrienden om me heen. Ik hou niet zo van mensenmassa’s en lawaaierige omgevingen. Wel kan ik er heen gaan, van mezelf genieten en vervolgens weer verder gaan. Hetzelfde geldt voor een sociale omgeving waar ik veel met mensen praat om vervolgens weer weg te gaan met een fijn gevoel.

Toevallig kwam ik onderstaande interessante stripjes tegen waarvan de inhoud vaak een afspiegeling is van wat ik bedoel. Ook herkende ik enkele vrienden daarin, maar daarnaar kijkend bleef ik zitten met die grote vragen. Waarom gedragen mensen zich soms zo? (Niet dat daar iets mis mee is…). Ik beland ook wel eens op een punt waarop ik er voor kies mezelf in stilzwijgen te verhullen. Haha.

Sommige mensen vertellen me dat ik niet genoeg lol heb omdat ik niet uitga en dans, dronken word, of naar luide muziek luister in een tent waarin iedereen elkaar probeert te versieren. Maar ik vind plezier in de meest eenvoudige zaken in dt leven en ik lach altijd. Dus ik vraag me af , wat is een introvert? Zijn het definities die we verzonnen hebben omdat één groep mensen een andere groep niet begreep? Wat ben ik?

Kunstenaar Aaron Caycedo-Kimura is iemand die voelt dat ie introvert is. Na een artiesten block (afgeleid van Schrijversblok (Engels: writer’s block) is het tijdelijke onvermogen van een schrijver of componist om tot schrijven te komen-redactie), hij is schilder en dichter, begon hij te reflecteren op opgroeien als introvert en hoe moeilijk het kan zijn in onze maatschappij van aggressief individualisme. Dus nam hij de momenten van introversie die hij ervaarde en maakte er comics van om met de wereld te delen.

Je vindt ze hier:

Introvert-1
Ik ben vastbesloten jou uit je schulp te krijgen. Volgens mij wordt je dan gelukkiger zoals wij.

introvert 3

Introverte telepathie: Goedemorgen. Mogge. Ik slaap nog. Ik ook. Een fijne dag. Van hetzelfde.

 

introvert 4

Ik ben graag alleen. Samen.

introvert 5
Kom je nog naar het feest vanavond?                                          Nee dank je.
We hebben een lekker rustig avondje gepland met een pizza, een filmpje en een
fles wijn.
OK, maar vergeet niet dat je af en toe ook plezier moet hebben.                                                              Ach ja…
introvert 6
Ik ben mensen zó spuugzat, dat ik niet zeker weet of ik vandaag eigenlijk wel met JOU wil praten.
Introvert-6
Zullen we beginnen met een kennismakingsronde? Ieder vertelt iets over zichzelf. Heb je ENIG IDEE hoeveel moeite het me kostte om hier vanavond naar toe te komen! En nu wil je dat ik ‘iets over mezelf’ ga zeggen? Geweldig! Volgende?
Introvert
Ik heb geen idee wie ze is, maar het is prettig gezelschap te hebben van iemand die ‘het begrijpt’.
introvert 7
Introverte verkenner.
Noordelijke, oostelijke en zuidelijke uitgangen.
Toiletten in de hal buiten de zuidelijke uitgang.
Eten en drinken op de tafels bij de westelijke muur.
Nog een introvert iemand bij de ficus op 2 uur.
introvert 8
Een worm vangen was geweldig! Maar al die tijd zo ver weg van mijn zwerm? Onbetaalbaar!

Kijk ook op de Facebookpagina van Cayedo Kimura.

13 REACTIES

  1. Jeepee,
    ten eerste, toch mooi hoe je je inzichten gelijk krijgt terwijl je je gedachten en emoties uit. (ja schrijven is ook gewoon uiten,.. en vooral naar jezelf toe. spiegelen met jezelf.)

    je vraagt om bevestiging,.. maar die heb je eigenlijk zelf al gegeven door je wijzigingen. en die wijzigingen,.. voer je eigenlijk ook gelijk al door in je houding. knap hoor.
    geniet val het plezier wat zij hebben, en als je er aan mee wil doen, mag dat blijkbaar. zo niet,. ook prima, vind je eigen fijne weg.
    Lieve groet,
    Eelco

  2. Ik vind het trouwens vervelend dat je door veel mensen als niet
    gezellig wordt beschouwd wanneer je geen alcohol dringt.
    Ik heb wel gemerkt dat ik om die reden niet werd uitgenodigd bij feestjes door
    collega's.
    Ach, dan niet. Ik hoef niet per se vrienden te zijn met collega's. Als we het op
    het werk maar gezellig hebben.
    Al heb ik nu niet meer met collega's te maken, want ik heb ze niet meer.

  3. Ik houd van rust en woon daarom graag in een dorp.
    Toch vind ik het wel fijn als dat dorp vlakbij een stad gelegen is, zodat ik
    ook de mogelijkheid heb om meer levendigheid op te zoeken als
    ik daar behoefte aan heb.

  4. Wat een geweldig leuk artikel met zeer herkenbare plaatjes! Ook de reactie erop herkenbaar… Jeepee 😉
    Heb laatst de mbti (jung persoonlijkheidstest) ingevuld die ook kijkt naar introvert/extravert. Het zijn maar hokjes maar hokjes kunnen fijn zijn als hulpmiddel om ervan bewust te zijn dat een ieder informatie anders tot zich neemt, verwerkt, plaatst en uit.
    Neem de ruimte voor jou eigenheid en geef die ook aan de ander. En ja dat geeft (soms) een spanningsveld! Zeker een uitdaging voor meer introvert type maar ook een mooi leer/ontdekkings proces. Juist door polariteiten leren we zien/herkennen. Leren we bewuster aanwezig zijn.

    Liefs Judith

  5. Wow, precies wat er bij mij speelt op het moment… heel fijn om dit te lezen en te herkennen.
    Ik woon in een dorp. Ineens is er een kern aan het ontstaan van mensen die het gezellig willen hebben met elkaar. Die bepalen dat zíj het dorp zijn en weten wat leuk, gezellig en goed voor de mens is. Dit is ontstaan vanuit mensen die de rust niet bij zichzelf kunnen/willen vinden en wordt gretig geaccepteerd bij alle mensen die ook zo zijn.
    Ik doe hier niet aan mee omdat ik veel tijd nodig heb om op te laden en ik me niet prettig voel in grotere gezelschappen. Ook drink ik niet en al deze mensen hebben het gezellig bij de gratie van (veel) drank. Ze praten ook over dingen die mij niet interesseren. Ik kijk naar mezelf, zij kijken liever naar anderen. Doordat ik niet drink, vinden ze me automatisch saai en willen ze me continu aan het drinken hebben.
    De groep groeit in rap tempo, en 'oh wat hebben ze het gezellig en wat zijn zíj de levensgenieters'. Tot zover geen probleem zou je denken. Maar……. en begint hier nu de conditionering? (of hoe zoiets heet). Ik voel dat ze me, doordat ik mijn eigen weg kies, nu gaan buitensluiten, waar ik het moeilijk mee heb, omdat dit een gevoel van eenzaamheid oplevert.
    Ik ben nog steeds dezelfde, ik kies er echter niet voor om 'actief mee te doen met de groep en een bepaalde levensstijl'.
    Of sluiten ze me niet werkelijk buiten, maar ervaar ik dit alleen zo?
    Terwijl ik dit stukje schrijf, heb ik mezelf al op twee dingen betrapt. De eerste was dat ik een aantal zinnen schreef die ik even later herschreven heb. Ik vond de zinnen te veroordelend naar hun toe. En toen dacht ik; als ik hun veroordeel, logisch dat ze mij veroordelen/ik me veroordeeld voel door hun. Nu heb ik geprobeerd meer het verschil tussen hun en mezelf weergegeven zonder (te) veroordelend te zijn.
    De tweede zin die mezelf opviel, is dat ik schreef 'dat ik mezelf afsluit voor deze groep'. Toen dacht ik; Als ik mezelf afsluit, is het toch logisch dat ze mij buitensluiten/ik me buitengesloten voel? En ik dacht; Ja, dat doe ik dus onbewust zelf.
    Dus twee dingen geleerd zojuist over de situatie; 1. Niet veroordelen, dan veroordelen ze mij ook niet/hoef ik mezelf niet veroordeeld te voelen.
    2. Open blijven staan, een open houding blijven aannemen, niet afsluiten, niet versomberen, maar blijven stralen, sociaal blijven zijn in het terloopse contact, mijn bestaansrecht blijven voelen. Zo geef ik ze het inzicht dat sommige mensen anders zijn, maar toch heel gelukkig.
    Vooral het laatste inzicht is een flinke uitdaging voor me.
    Wie begrijpt wat ik hier geschreven heb? En zie ik het goed, of mis ik nog iets?
    Lieve groet, Jeepee

    • Ik wil mijzelf ook niet veranderen om bij een groep te horen.
      Als tiener probeerde ik dit nog weleens, maar ik kon dan gewoon niet
      meer mijzelf zijn. Dat wil ik nooit meer.

      • Nee inderdaad, dat moeten we zeker niet willen. Ze mogen me accepteren en waarderen zoals ik ben en anders niet. Als ze me niet gezellig vinden, dan vinden ze me maar niet gezellig. Gelukkig zijn er andere, vaak één-op-één contacten, die me wel gezellig vinden en waarin ik volledig mezelf kan zijn. De groepsdingen zijn inderdaad mijn hele leven al een struikelblok maar het wordt zo wel duidelijker en daardoor
        beter te hanteren. Dank je Galadriel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in