Leestijd: 4 minuten

De feestdagen komen er weer aan en daarmee ook de ontmoetingen met familie en vrienden. Voor veel mensen die zich in een transformatieproces bevinden, biedt dit de nodige uitdaging.
Misschien ben je één van de gelukkigen die zijn ziel en zaligheid kan delen met zijn naasten. Dat is een zeldzaamheid in deze tijd van transformatie waarin de ontwikkelingsprocessen niet synchroon lopen.
De meeste mensen in dit proces voelen zich buitenbeentjes, met moeizame gesprekken en onderhuidse spanningen tot gevolg. Wat antwoord je als je zus je vraagt hoe het met je gaat? Kun je vrijuit vertellen over je diepgaande ervaringen en inzichten? En hoe hou je je staande in gesprekken over onderwerpen waar je geen affiniteit mee hebt?
Je snakt naar echte verbinding en wil graag je inzichten delen en diepgaande gesprekken voeren. Maar om jezelf een mogelijke teleurstelling en wrevel te besparen, hou je je op de vlakte. In gedachten kijk je reikhalzend uit naar de maand januari die een einde maakt aan deze dagen waarin het familiegevoel centraal staat.

Verschillende golflengte

Hoe mooi je eigen bewustwordingsproces ook is, de kans is groot dat je steeds minder raakvlakken hebt met mensen om je heen. Jouw realiteit is groter geworden: wellicht ben je je bewust geworden van andere levens, heb je energetisch contact gemaakt met anderen of heb je je zielsmissie ontdekt. Deze ontwikkelingen zijn levensveranderend en ingrijpend. Graag delen we dit dan ook met mensen die belangrijk voor ons zijn.
Maar wanneer de ander deze weg niet bewandelt en vooral verbonden is met de aardse wereld, merk je dat jullie op een verschillende golflengte zitten. Gesprekken over wissewasjes geven je weinig voldoening en het contact loopt stroef.

Wrijving en teleurstelling

Eigenlijk hopen we dat de ander meegroeit of op zijn minst onze fascinatie voor onze ontdekkingen deelt. Als dit lukt, is dit prachtig en geeft het een diepere laag in de relatie. Wanneer het contact hierop stagneert en moeizaam verloopt, creëert dit wrijving, eenzaamheid en teleurstelling.
Onze hoop en verwachtingen dat de ander meegaat in ons proces, blijken tevergeefs. Hiermee groeit onze weerstand om het familiecontact of de vriendschap op de oude voet voort te zetten. We zijn toe aan méér.

Ieder zijn eigen proces

Soms verwijten we de ander kortzichtigheid of desinteresse. Dat is niet helemaal terecht. De ander kan ons alleen begrijpen tot het bewustzijnsniveau waarop hij is ontwikkeld. Als de ander nog niet toe is aan een grotere realiteit, mogen we ook niet verwachten dat hij ons hierin kan volgen. Ook wij bevonden ons ooit in een stadium waarin we minder wisten dan nu.
Bovendien regeert angst de wereld en is deze in het collectieve onderbewuste geslopen. Zaken die voor het verstand onbegrijpelijk zijn, worden als bedreigend ervaren en verworpen. Zo ook door je naasten.

Weerstand vanuit verdriet

Cliënten vragen zich regelmatig af of het zinvol is om met anderen hun spirituele ervaringen te delen. Dat is bij ieder persoon weer aftasten. Vaak ‘voelt’ de ander aan dat we aan het groeien zijn en maakt wellicht het verwijt ‘dat we zijn veranderd’.
Hiermee sluipt er weerstand in het contact, vaak in subtiele vorm. In de vorm van opmerkingen over keuzes die we maken of contacten die we verbreken. Onder deze weerstand schuilt verdriet. De ander merkt dat we groeien en dit voelt onzeker: blijft jullie contact wel op deze wijze voortbestaan? Wanneer we afstand nemen, zeker als de ander familie is, voelen anderen zich in zekere zin verlaten. Dit verdriet wordt vaak geuit als boosheid en afkeuring.

Tips:

• Plaats vooraf intenties en voel daarbij hoe het samenzijn voor jou idealiter zou verlopen. Wees daarbij eerlijk wat reëel is en wat niet. Zit een diepgaand gesprek met je moeder er niet in? Bedenk dan vooral wat wél gezamenlijke gespreksonderwerpen zijn. Bijvoorbeeld over je kinderen, je moestuin of een mooie roman die je hebt gelezen. Zo voorkom je enigszins dat je in gesprekken belandt waarbij je vibratie tot het nulpunt daalt.
• Ga samen iets doen: een wandeling maken, koken of doe een spelletje. Dit creëert ruimte. In je transformatieproces kun je wel wat licht en lucht gebruiken!
• Laat je verzet tegen de huidige situatie los. Het is nu eenmaal zo dat er op het moment enorme verschillen zijn tussen de bewustzijnsniveaus van mensen. Het heeft mij geholpen om dit gegeven te benaderen vanuit het perspectief van de ziel. De ziel leeft eeuwig en heeft ervaringen nodig om te groeien. Mensen ‘ontwaken’ wanneer hun ziel eraan toe is. In het licht van de eeuwigheid is de tijd van een mensenleven relatief.
• Wees eerlijk naar jezelf toe: wat is haalbaar en wat niet? Is een hele dag met familie zo’n opgave dat je er bij voorbaat al buikpijn van krijgt? Neem dit signaal serieus en bedenk voor jezelf wat wél lukt. Zo behoud je de verbinding, maar blijf je ook trouw aan jezelf.
• Bedenk dat niets vaststaat in een transformatieproces. Je gevoelens veranderen mettertijd. Op dit moment heb je misschien veel moeite met de oppervlakkigheid van anderen. Ik weet uit ervaring dat dit later kan veranderen en dat luchtige gesprekken juist lichtheid kunnen brengen in je proces. Een keertje niet aanschuiven aan de kerstdis, betekent niet dat dit voor altijd is. Misschien vind je het volgend jaar prima om over alledaagse dingen te praten.

Het kan een behoorlijke klus zijn om je voortdurend af te vragen wat je wel of niet zegt en hóe je iets zegt. Zelf kies ik er dan ook vaak voor om niets tot weinig te zeggen over mijn proces. Met de wetenschap dat mijn familie alleen datgene kan begrijpen waar ze toe bereid zijn. Soms maakt het eenzaam, omdat ik voel dat de verbinding met de ander niet datgene is wat ik graag had gewild. Maar het is wat het is, het is een mooie oefening in aanvaarding en het maakt mij nederig.
Stel grenzen en zorg goed voor jezelf, maar wees mild naar anderen toe. We evolueren als mensheid, ieder in zijn eigen tempo. Ik wens jullie allen liefdevolle feestdagen toe.

13 REACTIES

  1. Dank jullie allemaal voor de reacties, ik voel mij ineens niet zo eenzaam meer in mijn proces. Wij zijn dus met velen. Jij in het bijzonder, Susanne, dankjewel! Ik vind het stoer dat je zo openhartig schrijft over dit dilemma van zwijgzaamheid of spreken over de wonderen die wij innerlijk meemaken. Jouw geliefden zullen het lezen. Het zwijgen is ook een deel van de inwijdingen die wij moeten ondergaan om te komen tot voltooiing. Zoals het vat van de filosofische alchemisten hermetisch verzegeld moet zijn, zo moet onze introspectieve houding gehandhaafd worden. “Het is noodzakelijk om het innerlijk proces af te grenzen van de invloed van de buitenwereld. Het intrapsychisch gebeuren is een uiterst individuele zaak met zeer persoonlijke ervaringen en even persoonlijke oplossingen.” (Bron Alchemie en psychologie door J.H. van Birgelen)

    • Prachtig wat je schrijft, ‘zo moet onze introspectieve houding gehandhaafd worden’. Ik herken wat je zegt, dat het belangrijk is om het innerlijk proces af te grenzen van de buitenwereld. Ik heb een aantal ‘kluizenaarsjaren’ gehad, waarin ik dit haarfijn aanvoelde. Achteraf was het een bijzondere tijd die ik niet had willen missen. Nu sta ik stevig genoeg om me in de buitenwereld te begeven en deel ik mijn ervaringen mondjesmaat, wanneer ik de behoefte bij ons beiden voel.

  2. Hallo Suzanne… heel erg bedankt voor deze ondersteunende tekst… Ik zie ook enorm op tegen toekomstige contacten met familie omdat er een enorme vervreemding is ontstaan door de jaren heen… Ik werd en word steeds beschouwd als een rare eend en de dingen waarover ik wil spreken lijkt niemand te boeien en roepen weerstand op… met jouw goede raad in mijn achterhoofd kan ik er mij misschien iets beter tegen wapenen.
    Lieve groetjes en fijne feestdagen gewenst.

  3. Voor de Feestdagen maak ik geen afspraken meer. Hoe ik me ook voorbereid, de spanning is groot.
    En toneelspelen doe ik niet meer.
    Ik begrijp dat iedereen in zijn eigen proces zit, maar waar ik niet bij kan is dat in mijn omgeving er niemand is die vraagt: hoe is het met jou? Al zou het alleen uit beleefdheid zijn, een omgangsvorm.
    Andersom krijg ik ongevraagd van velen hun verhalen te horen.
    Ik lijk wel een vuilnisbak zonder bodem.
    Hier werk ik al langere tijd aan, maar heb niet het gevoel dat het helpt.
    Dus luchtig en vrolijk Kerst vieren is er niet bij zolang het eenrichtingsverkeer is.

  4. Je beschrijft een ook voor mij herkenbare vraag. Ik realiseer me ineens dat het misschien wel lijkt op wat in de oude mysteriecultussen beschreven werd als de disciplina arcani, de beoefening van de geheimhouding. Dat was deel van de praktijk van inwijding (mystagogie). Niet omdat de diepere/ diepste inzichten geheim zouden zijn, maar omdat het belangrijk gevonden werd met de ander te delen wat zou aansluiten bij zijn/haar bewustzijnsniveau. Of misschien net iets meer, zodat er een verlangen zou ontstaan naar verdere ontwikkeling van het eigen bewustzijn. Zoals ook wij altijd nét iets meer willen horen dan wat ons al bekend is, zodat ook wij verder kunnen groeien. En zo besef ik me ineens dat het bij dit ‘geschiedenisfeitje’ ook om mensen van vlees en bloed ging die misschien wel wilden delen met familie en vrienden, maar het ook vaak niet konden. Dat kan een gevoel van eenzaamheid geven, maar ik versta het ineens ook als een vorm van dienen. Jouw artikel schept voor mij niet alleen verbondenheid met wie het leest (en erop reageert), maar ook met die velen die ons zijn voorgegaan. Mooi!
    Annemieke – Praktijk voor Mystagogie

    • Wat mooi dat je de mysteriescholen noemt, mijn gedachten gaan daar ook regelmatig naar uit. Het moet heel bijzonder zijn geweest, maar inderdaad ook moeilijk met momenten. Zo anders dan nu, waarin het collectief ontwaken samengaat met het ontstaan van het internet, waardoor we makkelijk kunnen connecten en delen met anderen. Ik voel net als jij, de verbondenheid met anderen. Het zijn weliswaar niet mijn naasten, maar het is mooi om te ervaren dat je verbondenheid kunt voelen met onbekenden.

    • Dat klopt zeker, als je er zelf over gaat vertellen, blijken meer mensen dit soort ervaringen te hebben dan je had gedacht. Soms ook mensen van wie je het niet verwachtte :).
      Juist met mensen die dicht bij ons staan, delen we graag onze ervaringen. Van cliënten hoor ik vaak terug dat dit niet lukt. Ze delen (voorzichtig) hun inzichten en ervaringen, maar ze ervaren weerstand en ongemak. Hun spirituele ervaringen blijken onbespreekbaar, om wat voor reden dan ook. Waardoor gesprekken minder diepgang krijgen dan ze hadden gehoopt. Dit is ook mijn ervaring, maar het hoeft op langere termijn niet tot verwijdering te leiden.

  5. Dank je wel voor dit schrijven. Ik ben al jaren los van mijn familie, dus ik ben zonder verplichtingen. Ik herken de eenzaamheid, niet gezien, gehoord, noch begrepen worden. “Dit verdriet wordt vaak geuit als boosheid en afkeuring.”Deze zin helpt mij om weer even te beseffen hoe t zit.

  6. Je beschrijft precies het proces waar ik in zit. Zo herkenbaar. Het is inderdaad een eenzame weg, maar ook met momenten van voldoening als je merkt dat je een stukje gegroeid of verder bent. Dat gun je een ander ook, maar wat je zegt; ze zitten op een andere golflengte. Bedankt voor dit stukje.

  7. Gelukkig heb ik die ongemakkelijke feestdagen in het verleden al gehad. Nu kan het me niet gezellig en luchtig genoeg zijn.Dat komt omdat ik steeds meer ruimte, vrijheid en vooral blijheid voel. Ik hoef mijn proces niet met mijn familie te delen, ik ben al een buitenbeentje genoeg. Maar het kan me niet meer bommen. Ik ben en blijf trouw aan mijzelf, onder alle omstandigheden. En kan juist daardoor ware liefde voor mijn familie voelen. Want deze familie had de juiste omstandigheden om mij te brengen tot waar ik nu ben en nog verder. Hoe mooi is dat? Ik ben eindelijk dan ziels-gelukkig!

  8. Het kan best zijn dat anderen ook niets tot weinig over hun proces zeggen?! Ik vind het gestelde niveauverschil apart. Bijzonder interessant het bewustwordingsproces.

    • Ik praat wel met mensen van wie ik het gevoel heb dat ze openstaan voor mijn spirituele proces. Mijn moeder heeft, toen het ertoe deed, heel goed voor mij gezorgd. Daar ben ik haar heel dankbaar voor. Maar zij gelooft dat de dood het einde is en ik heb haar nog niet van het tegendeel kunnen overtuigen. Ik repecteer haar mening, want het kan tenslotte best zijn dat zij gelijk heeft. Verder is mijn ervaring dat mensen heel negatief kunnen reageren op het woord ‘spiritueel’. Dat wordt dan geassocieerd met zweverigheid. Op termen als bewustwording en wakker worden of in het moment leven wordt veel positiever gereageerd. Misschien een tip als je toch tijdens de feestdagen over je proces wilt praten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in