helende kristalkinderen

Soms vraag ik me wel eens af wanneer we het zijn kwijtgeraakt? Wanneer kwam nou dat moment, dat we verder van onszelf vandaan gingen en we het ‘kind-zijn’ achter ons lieten?

Ik merk in de Luisterkind afstemmingen die ik doe, dat er vaak gezegd wordt dat de volwassenen weer dichter naar zichzelf mogen gaan, naar binnen bij zichzelf, weer terug naar het kind, zichzelf weer liefhebben en omarmen.

Naarmate we vanaf klein kind groter groeien, komen er zinnen van ouderen die ons wegtrekken uit dat kind-stuk; ‘Doe niet zo kinderachtig’,  ‘stel je niet aan, je lijkt wel een klein kind’, ‘gedraag je niet als een kleuter’, ‘hoe oud ben jij eigenlijk?’ Het geeft allemaal aan dat we niet meer klein mogen zijn. Het wordt sneller gezegd dan we denken, en we krijgen steeds sterker benadrukt dat we volwassen moeten worden.

Om vervolgens, na zoveel jaar, erachter te komen dat we onszelf kwijt zijn geraakt, teveel naar buiten zijn gericht, teveel voldaan hebben aan de wensen van anderen, te strak in het regime van school en werk hebben gezeten, de lijnen van onze ouders gevolgd hebben en dan eigenlijk met weemoed terugkijken op onze kindertijd. Daar waren we nog vrij, daar hadden we nog de ruimte om van richting te veranderen, om te spelen en hardop te lachen, om gekkigheid uit te halen en de rust te hebben om van iets kleins te genieten.

Ik huppel met regelmaat, klap in mijn handen als ik blij ben, ik houd van pannenkoeken en ballonnen, doe soms enorm gek en kan blij worden van allerlei dingetjes om me heen. Ik ervaar dat het fijn is, als je dat stuk kind-in-jezelf met regelmaat ruimte geeft. Dat je dat ook durft en niet bang bent voor wat de wereld om je heen er wel niet van vindt.
En zeg nou eerlijk; is die kinderlijke blijheid niet enorm aanstekelijk? Waarom dan niet verspreiden?

We zijn eruit gehaald, omdat de wereld, de maatschappij of wat dan ook dat zo graag heeft. We moeten ons weten te gedragen en dat is goed en prima. Maar sociale vaardigheden en inlevingsvermogen en de wil om te presteren is echt niet enkel weggelegd voor de volwassen mens. Dat kunnen kinderen ook als de beste en waarom zouden wij daar niet in ons kind-zijn ook gebruik van maken?

Mag je enkel als ouder samen met je kind genieten van de glijbaan, zo hoog mogelijk gaan op de schommel, krijten op de straat, blij zijn in pretparken en lachen om kinderfilms? Of mag je gewoon als ouder mens ook genieten van dit alles, wel of niet met of zonder kinderen. Gewoon omdat je het wilt! Meer vrij denken, meer ruimte nemen, meer genieten en voluit lachen, de kramp eraf halen en weten dat wij van binnen ook volledig kind zijn en dat dit kind meer dan vaak gezien en gehoord wil worden. We zijn gewoon geboren als mens.
Iemand heeft ooit bedacht dat er namen zijn voor diverse levensjaren: Baby, peuter, kleuter, en ga zo maar door tot bejaard aan toe. Dat is handig voor alles eromheen, maar van basis uit zijn we gewoon geboren als Mens, en die hoeft niet mee met de wensen van de wereld om ons heen. Doe wat je goed voelt, groot of klein, geef jezelf de ruimte om te zijn wie je werkelijk bent en laat je zien, als kind, als mens!

6 REACTIES

  1. "Daar waren we nog vrij, daar hadden we nog de ruimte om van richting te veranderen, om te spelen en hardop te lachen, om gekkigheid uit te halen en de rust te hebben om van iets kleins te genieten."
    .
    Ach die kindertijd en dat 'zogenaamde kind zijn' wat een zegen dat dat achter de rug is.
    .
    Neen, geef mij maar DIT moment, dat is ware vrijheid.
    .
    Bedoel ik enkel zo`n beetje mee; waar staat de kindertijd/kind zijn voor; inderdaad; de eerste zin.
    .
    We zijn nog net zo vrij, hebben alle ruimte en er is alle rust enkel dat hoofd/onbewustheid/angst beweerd iets anders, laat ons iets anders voelen/ervaren.
    .
    Als kind waren we ons niet bewust van wat er gaande was maar NU zouden we eens kunnen kijken waarom er niet die vrijheid, speelsheid, onbevangenheid van toen is.
    .
    Het heeft geen zin/nut om je je kindertijd te herinneren en te verlangen naar toen dat is ook geen vrijheid, je kunt je (wat je DENKT/voelt te zijn) wel overgeven aan die vrijheid, speelsheid, onbevangenheid, het is namelijk je ware natuur.
    .
    Zo simpel.
    .
    Van waar toch die verkramping?
    .
    Ik hou me nog in want als ik mijn werkelijke ruimte in zou nemen dan was het universum te klein.
    .
    Mijn hemel ben ik dit nou werkelijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in