baby’s tot ze 3 zijn bij hun moeder moeten slapen
Leestijd: 3 minuten

Samengevat: In een onderzoek werden 16 baby’s gevolgd die bij hun moeder in bed sliepen. Het is niet het enige onderzoek dat kijkt naar de voordelen van nauw contact tussen moeder en kind net na de geboorte. Hoeveel van wat we vandaag de dag als standaard zien voor het verzorgen van kinderen is ook echt de beste manier om het te doen?

Als het gaat om opvoeding, dan lijkt iedereen een woordje klaar te hebben. En met recht, zeker als je zelf een ouder bent. Maar hoe zit het met controversiële onderwerpen? Bestaat er een goede of verkeerde manier om je kinderen op te voeden? Zijn er bepaalde dingen die je wel of juist niet moet doen? Goed, bepaalde dingen zijn natuurlijk belangrijker dan andere, maar volgens nieuw advies van een kinderarts zouden kinderen bij hun moeder in bed moeten slapen tot ze 3 jaar oud zijn.

Dr. Nils Bergman, van de universiteit van Kaapstad, beweert dat gezonde pasgeboren baby’s op zijn minst de eerste paar weken op de borst van hun moeder moeten slapen voor een optimale ontwikkeling. En daarna, gelooft hij, zouden ze bij hun vader en moeder in bed moeten slapen tot ze drie of zelfs vier jaar oud zijn.

Omdat er veel angstzaaiende propaganda is gecreëerd rond het risico van wiegendood – het idee dat een ouder zich omdraait en hun kind verstikt – wordt samen slapen doorgaans afgeraden. Sterker nog, volgens een recentelijk Brits onderzoek vond bijna twee derde van alle gevallen van wiegendood plaats in een gedeeld bed.

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

Maar volgens Dr. Bergman ligt het genuanceerder:

“Wanneer baby’s worden verstikt en aan wiegendood overlijden, dan komt dat niet omdat hun moeder aanwezig is, maar omdat er nog veel meer aanwezig is: giftige dampen, sigaretten, alcohol, grote kussens en gevaarlijk speelgoed.”

In een bepaald onderzoek werden 16 baby’s gevolgd die bij hun moeder in bed sliepen. Volgens dit onderzoek was het hart van de baby drie keer zoveel stress wanneer hij of zij alleen sliep. De keren dat ze in een wieg sliepen, was hun slaap minder rustig en waren hun hersenen minder in staat te wisselen tussen de twee typen slaap, het actieve en het rustige type.

In de wieg kwamen slechts 6 van de 16 baby’s überhaupt tot rustige slaap, en hun algehele slaapkwaliteit was veel slechter.

Dr. Bergman vervolgt dat veranderingen die plaatsvinden in de hersenen door stresshormonen ervoor kunnen zorgen dat die persoon in hun latere leven meer moeite heeft met het aangaan van relaties en hechte banden.

baby’s tot ze 3 zijn bij hun moeder moeten slapen

Een ander onderzoek, uit het tijdschrift Biological Psychiatry, keek naar 73 vroeggeboren kinderen die zogeheten Kangaroo Care kregen, waarbij ze huid-op-huid contact hebben met hun moeder, en nog drie vroeggeboren kinderen die de standaard couveusezorg kregen. De deelnemers aan dit onderzoek werden 10 jaar gevolgd en de resultaten waren als volgt:

“Kangaroo Care leidde tot verhoging van autonome functies (normale wisseling in de hartslag, ook wel RSA genoemd) en moederlijk hechtingsgedrag in de postnatale periode, verlaagde angstsymptomen bij de moeder, en verhoogde cognitieve ontwikkeling en uitvoerend functioneren van het kind van 6 maanden tot 10 jaar. Tegen het tiende jaar vertonen kinderen die KC hebben gekregen verlaagde stressrespons, verbeterde RSA, meer gestructureerde slaap, en betere cognitieve controle. RSA en moederlijk gedrag zijn door de jaren heen dynamisch met elkaar verbonden en leiden tot verbeterde fysiologie, uitvoerende functies en wederkerigheid tussen moeder en kind in het tiende jaar.”

Het Amerikaanse National Childbirth Trust, een fonds dat zich inzet voor gezonde bevallingen, is voorstander van het delen van je bed, op voorwaarde dat de ouders niet hebben gedronken, niet roken en geen drugs gebruiken, en dat ze geen overgewicht hebben, chronisch ziek zijn of lijden aan chronische vermoeidheid; dat zou er allemaal voor kunnen zorgen dat ze zich omdraaien op de baby of hun gezondheid op andere manieren beïnvloeden.

Het is allemaal een nogal controversieel onderwerp. Veel mensen zweren bij het delen van hun bed, en het was ook zeker de standaardmanier voordat kribbetjes zo beschikbaar en betaalbaar waren. En het heeft blijkbaar ook veel voordelen; toch is het ook belangrijk ons bewust te zijn van de potentiële gevaren en om die te overwegen.

We weten allemaal dat baby’s genesteld en geknuffeld moeten worden en dat we ze liefde moeten geven; ze moeten zich veilig voelen, en hoe kunnen ze zich zo voelen als ze alleen in een wieg in een andere kamer liggen? Als je er zo over denkt, dan doen we het duidelijk verkeerd.

Iedere ouder doet maar wat zij denken dat het beste is voor hun kind, maar de meningen van anderen komen daar nog wel eens tussen. We kennen allemaal dat commentaar wel van ‘Oh, je moet die baby niet oppakken! Lekker laten huilen, straks krijgen ze nog hechtingsproblemen, hoe gaan ze zo hun onafhankelijkheid ontwikkelen?’. Hé, het zijn baby’s; ze kunnen niet voor zichzelf zorgen en ze hebben iemand nodig die dat voor ze doet. Het is een natuurlijke drang van de moeder om voor haar kind te zorgen.

Hoe denk jij over dit onderwerp? Sliep jij samen in bed met je kind? Had je ooit het idee dat het onveilig was? Vind je het een beter idee dat je kind in een wieg slaapt? Laat het ons weten!

Anderen lazen ook: 

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

13 REACTIES

  1. Graag wil ik met jullie de uitkomst van de ‘tegenovergestelde’ manier delen.
    Als baby/kind heb ik altijd al mijn eigen kamer gehad. Mijn moeder ging destijds nog weleens een avondje weg en liet mijn 8 jaar oudere broer op mij passen.
    Na de zoveelste huilbui omdat ik niet wilde slapen en mijn mama wilde, is mijn broer me uit pure wanhoop gaan slaan
    (hij wist tenslotte ook niet beter).
    Dus ik werd alleen gelaten, mama zelfs ver uit de buurt en ten slotte letterlijk de emotie eruit geslagen.

    Resultaat; (met betrekking tot slaap)
    Als er ook maar iemand naast mij ligt, of zelfs op een andere kamer, doe ik geen ook dicht.
    Slapen in een vreemde omgeving zit er ook niet in. En als ik al in slaap zak, wordt ik van het kleinste geluidje wakker.
    (Dus continue alert)
    Gemiddeld duurt het zo’n anderhalf uur voor ik in slaap val.
    En überhaupt ga ik al niet graag naar bed.

    Mijn grote waardering voor de moeders die luisteren naar hun instinct!

  2. Onze jongste dochter heeft 5 jaar bij ons geslapen, ze was angstig dat bemerkte wij.
    Het kind een gevoel van veiligheid geven is zo belangrijk.
    Later bleek dat er nog meer met haar aan de hand was.
    Ik heb dat verhaal gelezen over de sjamaan en de navel, had ik dat toen maar geweten.
    Dan was ons kind veel angst en verdriet bespaard gebleven.
    Ik lag vroeger vaak bij moeder als kind dat was zo fijn dat herinner ik mij nog goed.

  3. Onze kinderen zijn 8 en 6 en slapen nog steeds bij ons aan elke zijde van ons dubbel bed een eenpersoonsbed. Iedereen plaats genoeg niemand word wakker iedereen blijft in zijn bed nog nooit moeten wakker worden s nachts snap niet dat mensen het zich zo moeilijk maken. Een kind heeft de nabijheid van ouders nodig je wil toch zelf ook met je geliefde slapen. Ze hebben die veiligheid nodig. Alleen in het westen maken we er zo’n ding van een vriendin uit Taiwan kan het nog steeds niet begrijpen want daar is samen slapen de norm.

  4. Mijn zoon heeft gelukkig heel veel bij ons in bed gelegen. Een enkele keer heb ik ‘gehoor’ gegeven aan het advies om hem te laten huilen en dat was hartverscheurend, zodat ik eigenlijk al vrij snel zei dat iedereen kon denken wat hij/zij wilde, maar dat ik hoe dan ook naar mijn zoon ging. Nooit, werkelijk nooit heb ik hem nog alleen gelaten. Ik heb hem zolang mogelijk in een draagdoek bij me gedragen. Ik heb ruim 3 jaar borstvoeding gegeven en hij kwam er uiteindelijk steeds minder om vragen. Dat ging ook zo met het slapen: hij kon zelf kiezen of hij bij mij wilde slapen of niet en dat heeft er uiteindelijk in geresulteerd dat hij ergens tot een jaar of 11 af en toe nog bij mij in bed kwam liggen en tegen mij aan kroop. Ik heb er altijd op vertrouwd dat het natuurlijk verloop ook daarin zijn gang kon gaan. Mijn zoon is inmiddels 22 en hij is uitgegroeid tot een mooi evenwichtig mens. Onze band is echt super: hij weet dat ik zielsveel van hem hou. Hij is vol vertrouwen zijn weg in het leven aan het volgen en weet zich gesteund door het vertrouwen van een warm nest. Een warm thuis waar alles welkom is en dan bedoel ik zeker ook alle emoties. Ik weet zeker dat het feit dat ik ondanks dat het destijds zeker niet gebruikelijk was mijn moederhart gevolgd heb en hem ‘s nachts bij mij heb laten slapen. Het moederinstinct zegt je wat goed voor je is en het is belangrijk om daar op te vertrouwen!
    Ik had overigens in die tijd op een gegeven moment al eens een artikel gelezen van een ‘proef’ met babytjes: een groep kreeg eigenlijk alleen de noodzakelijke voeding en geen aandacht en een andere groep kreeg naast de noodzakelijke voeding wel aandacht. Het resultaat? De babytjes in de groep die geen aandacht (lees genegeerd) werden groeiden niet of nauwelijks. Je moet er trouwens niet over nadenken wat die proef uiteindelijk nog meer schade heeft toegebracht aan de babytjes die geen aandacht kregen ….. Dus AANDACHT en NABIJHEID is van levensbelang.
    Tot slot: daarom is ‘social distancing’ allesbehalve sociaal: het is asociaal en hartverscheurend en ook hier geldt dat ook volwassenen elkaars nabijheid nodig hebben om zich goed te voelen.

  5. Ik liet mijn zoontje alleen overdag bij mij in bed slapen. Ik legde hem naast me en ik ging dan op mijn zij liggen met mijn gezicht naar hem toe en mijn ene arm onder zijn hoofdje en mijn andere arm op zijn buik. Zo werd ik door zijn gewicht herinnerd aan zijn aanwezigheid en kon ik met mijn andere hand blijven voelen dat hij ademde. Dit was de enige manier waarop het veilig voelde voor mij, maar we hadden het ook nodig om dicht bij elkaar te zijn in de eerste weken. Ik heb er veel angst voor dat hij overlijdt in zijn slaap. Hij heeft een half jaar ‘s nachts in een wiegje bij ons op de kamer geslapen, maar dat was ook echt het maximum. Bij elk geluidje werd ik wakker en ik sliep heel onrustig, en mijn zoon heeft meer aan een uitgeruste en gelukkige mama. Hij is nu 15 maanden, maar ik ga soms nog even op zijn kamertje kijken of hij nog leeft, als ik het te stil vind daar.

  6. Mijn 2 kinderen hebben allebei tot hun 3de bij mij in bed gelegen, en meer dan 2 jaar borstvoeding gehad. Ze zijn uit hunzelf naar hun eigen kamer gegaan, maar nog lig ik naast ze s avonds, lees een boekje en wacht tot ze slapen. Als ze wakker worden komen ze bij mij liggen of ik bij hen, maar ze hebben beiden nog nooit gehuild s nachts – dat kan ik niet aanhoren. We hebben een groot bed waar we ook met z’n 4en kunnen liggen.
    Ze zijn nu bijna 8 en 5 en echte schatjes!

  7. Poliklinisch bevallen, 5 jaar borstvoeding, 9 maand afrikaanse doek tot hij liep en 5 jaar bij mij geslapen. Er waren nachten dat ik niet kon zeggen hoevaak hij kwam drinken want hij kroop gewoon naar me toe. Als tiener had ik een enkele dagen oud kitten grootgebracht en ook dit wezentje sliep bij mij zonder problemen. Denk dat als je gezind bent en volledig achter deze “visie” staat, je je geen probleem of zorgen moet maken. Moederinstinct neemt het over. Volgens mij is de kans op wiegendood ook veel minder aanwezig omdat je baby zich aan jouw hartritme kan aanpassen. Lijkt me ook logisch. In minder “beschaafde” landen, slapen ze allemaal samen en worden babys ook vanaf dag 1 borstgevoed en gedragen. Een veel natuurlijkere manier net zoals onze voorouders (apen). Kijken en luisteren naar je hart en dat van je kindjes.

  8. Mijn dochter sliep op haar eigen kamertje. Ik was net moeder, 20 jaar en nog niet erg in staat om voor mezelf te denken. Dus ik deed gewoon wat me gezegd werd… Achteraf heb ik daar wel spijt van.
    Mijn zoontje is 12 jaar later geboren en hij heeft tot 9 maanden tussen ons in gelegen. Daarna op een vloerbed in onze slaapkamer en sinds ruim een half jaar op zijn eigen slaapkamer (tegen over die van ons) én de deuren open.
    Hij slaapt in een vloerbed, dus kan zelf naar ons toekomen als hij ons nodig heeft.
    Hij slaapt zo’n 2 à 3 nachten vanaf halverwege de nacht tussen ons in.
    Ik ben nu 30 weken zwanger en ook dit mopje, slaapt eerst lekker bij mij! Is voor de borstvoeding ook praktischer.
    We zien wel wat zij nodig heeft qua nabijheid. Ze slaapt ook iig de eerste 9 maanden bij ons. Daarna gaan we kijken of ze bij haar broer op de kamer kan slapen. We volgen haar behoefte daarin!

    Als ik kijk naar het verschil in hechting dan denk ik dat samen slapen echt iets toevoegd.
    Je beschikbaarheid als ouder is groter en ik denk ook dat het je verdraagzaamheid vergroot.

  9. Ik heb vier kinderen en alle vier hebben ze bij mij tot hun vierde in bed geslapen.we hadden bijna een drie persoons bed kinnen aandchaffen
    Van nature gingen ze in hun eigen bed rond hun vierde jaar.
    Ik heb hier veel vraagtekens van de buitenwereld over gekregen.
    Mijn kinderen zijn inmiddels bijna allemaal volwassen. Ik zie sterke onafhankelijke autonome persoonlijkheden. En ben blij dat ik gedaan heb wat voor mij goed voelde te doen: baby bij mij in bed , of op mijn buik. Luisteren naar je gevoel Moeders❤️!

    Leuk nu achteraf voor mij dit artikel te lezen.

    Maar… zorg ook goed voor jezelf. Mother Care!!!!
    Zorg dat zelf genoeg en goed slaapt!!
    Daar heb ik zelf destijds helaas niet altijd gedaan.

  10. Wauw! Dit raakt mij… Ik heb twee kinderen en vooral mijn jongste heeft veel letterlijk op mij geslapen. Hij gaf aan dat hij daar naar hunkerde en mijn moederhart kon dat niet weigeren. Ik heb altijd “last” gehad van de meningen van anderen dat dat niet goed was, waardoor ik mij er minder ontspannen bij voelde. Mijn oudste was een couveuse-kindje. Ook bij hem voelde ik de grote behoefte om hem zoveel mogelijk op mij te dragen en bij mij te hebben. Ik zal nooit vergeten dat er 1 verpleegster was, die zei: neem hem naar bij je en ga maar slapen. De enige, van de vele verpleegsters die voorbij zijn gekomen, stelde mij daarin gerust en dat gaf vertrouwen dat mijn moederhart heel goed aanvoelde wat mijn kindje nodig had. Eeuwig dankbaar voor die ene verpleegster!

  11. Ik kreeg het advies om na de geboorte van mijn dochter waarvan ik thuis bevallen was om haar lekker tussen ons in te laten slapen. We konden haar zo beter in de gaten houden.
    Omdat ik best moe was van de bevalling bedacht ik de oplossing om een klein zacht rieten wiegje tussen ons in, in bed te met daarin onze dochter te leggen.
    Zo kon ik gerust slapen en was ze toch heel dichtbij en kon ik haar geruststellen en in de gaten houden.
    Toen ze te groot werd voor het wiegje kreeg ze een bedje bij ons in de slaapkamer we hebben er echter nooit een punt van gemaakt als ze liever bij ons in bed wilden slapen.
    Het maakte de nacht rustiger voor al onze kinderen maar ook voor ons.
    Ik spreek uit ervaring mijn kinderen zijn 34,31 en 24
    Ik deed altijd wat mijn hart mij ingaf en hield mij als ik het niet steekhoudend vond niet aan voorgeschreven regeltjes.
    Wat betreft het huilen van onze kinderen daar werd ook toen van gezegd laat ze maar huilen.
    Hoe onmenselijk is dat zeg ! Zo’n klein hummeltje. Lekker samen slapen of in de draagzak en ze vielen zo in slaap.
    Ze hebben al die tijd in je buik gezeten hoe verzinnen mensen het om dan niet je kind bij je te houden omdat het gevaarlijk zou zijn.
    Het zijn alledrie evenwichtige volwassenen geworden en ik hoop dat ze het zelf met hun eigen kinderen ook zo gaan doen.

    • Onze oudste dochter heeft 4 jaar bij ons geslapen en toen haar broertje werd geboren heeft hij 3 jaar tussen ons geslapen.
      Dit voelde zowel voor mijn man als mij heel vertrouwd en fijn!
      Onze kinderen hebben een mooie hechte relatie met ons en elkaar.
      Mijn man zijn allebei dankbaar dat we deze bijzondere tijd gekoesterd hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in