DELEN

Niet zelden kom ik mensen tegen die zichzelf ‘spiritueel bezig’ vinden. Spirituele praktijken zijn in, ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Steeds meer mensen doen cursussen op het gebied van bewustzijnsontwikkeling. We raken vertrouwd met wat vroeger nog paranormaal heette. Wat een mooie ontwikkeling is dat, want het geeft in mijn beleving aan dat we steeds massaler zoeken naar wat nou de drijvende krachten en de zingeving zijn achter ons bestaan op aarde.

Het geschenk van de reis door het donkerwitte duif

Ongeveer 11 jaar geleden was ik bij een lezing van Hans Stolp. In de pauze stond ik me te vergapen aan de boeken op de boekentafel. Er lagen veel prachtige en inspirerende Engelen- en Heiligenboeken. Maar waar ik op dat moment zelf mee overhoop lag kon ik geen boek over vinden. Ik ging erover in gesprek met hem en vroeg of hij zelf al eens had overwogen om een boek over de werking van de schaduwkrachten te schrijven. Zijn antwoord was: “Daar zijn de mensen nog niet aan toe. Ze hebben eerst nog meer inzicht en vertrouwen nodig dat er een Lichtwereld bestaat.”

Hart aan de hemel

En zo was het. Op steeds grotere schaal werden aardse donkerte en dualiteit vaarwel gezegd en zoekende, hoopgevende blikken naar de hemel gericht. Wat een opluchting was het, om te ontdekken dat we veel meer zijn dan alleen maar deze tobberige en hard werkende mensen. Wat een vrijheid om te beseffen dat we niet eeuwig aan materiële wetten gebonden zijn. En wat een verrijking om hart, ziel en geest te kunnen ervaren als veel essentiëlere delen van ons Zelf!

Inmiddels zijn we verder in de tijd. En de tijd is hard gegaan; de intensiteit van onze innerlijke ontwikkeling lijkt zich per jaar te hebben verdubbeld. Zo veel mensen die al ‘zo veel gedaan hebben’ op dit gebied. Cursussen, lezingen, consulten, retraites, het kan niet op. We kruipen uit de veel te kleine huid van ons kleine ontkrachte ik en zijn onszelf aan het bevrijden uit eeuwenoude machtsstructuren. We raken vertrouwd met andere werelden en waarheden, met onze ziel en geest, met engelen, gidsen en lichtmeesters.

St. Michael
St. Michael boven de poort van Abdij Sion, Diepenveen

Maar zijn we ook vertrouwd geraakt met wat er in ons aardse kwetsbare zelf nog ligt te wachten op erkenning en liefde? Of hebben we die angstige en verdrietige delen zorgvuldig weggestopt onder de bovenlaag van de nieuwe spirituele identiteit? Houdt onze eigen innerlijke machthebber, die liefdeloos oordeelt en projecteert, ons tegen om zonder enige verhulling voor de spiegel te gaan staan?

Misschien is dit wel het moeilijkste deel van onze hele lange reis, waar we zelf ooit, vanaf het verlaten van het hemelse paradijs, vrijwillig aan zijn begonnen. We waren gewend aan liefde, waarheid en transparantie. Het indalen richting verdichting en afscheiding is ons niet in de koude kleren gaan zitten. Onderweg hebben we veel pijn, trauma’s en verwarringen opgelopen. Zo langzamerhand worden we, op een voor ieder kloppend moment, voorzichtig stil gezet en uitgenodigd om onze blik richting ons eigen ‘indalingsproces’ te richten. Ons lichaam is daarbij onze trouwe gids.

We zijn zeker geestelijke, goddelijke wezens. Maar wat geheeld wil worden, komen we juist in het aardse tegen. Ons aardse leven liegt er niet om en maakt feilloos voelbaar waar onze inwijdingsweg ligt, waar onze onverdeelde aandacht nodig is…
Of we het nou in futloosheid, depressie of burn-out ontdekken, in een onmogelijke liefde, vastgelopen relatie of in situaties die ons ‘overkomen’ zoals ontslag, ziektes of nog erger; het universum brengt ons precies de goede ervaringen om ons te leiden naar de diepste schreeuw om heling van alles wat ons nog in onze persoonlijkheid kwelt.

 

'Christus breekt de muur', door broeder Vincentius Huizinga. Zijn werk is te bezichtigen op: http://www.hetdansendeverlangen.nl
‘Christus breekt de muur’, door broeder Vincentius Huizinga.
Zijn werk is te bezichtigen op: http://hetdansendeverlangen.nl

 Dat dit proces door de Lichtwereld begeleid wordt kan ik door eigen ervaring volmondig beamen. Hoe zou het ook anders kunnen? We hebben zelf immers alles al uit de kast getrokken. Onze rollen zijn uitgespeeld en we blijven met lege handen achter. Terwijl we ons machteloos afvragen wat we nu nog kunnen doen, worden we zorgvuldig voorbereid om onze diepste, meest pijnlijke delen te ontmoeten. Vanuit die delen lijkt het onmogelijk om het contact met de goddelijke Bron in onszelf te ervaren.

‘Meeting the king of terror’ kun je dit proces noemen. In de buitenwereld herkennen we deze terreurkrachten wel. We zijn via de media regelmatig getuige van sporen van vernietiging die ze achterlaten en zijn er ontsteld over.

Maar kun jij al zo eerlijk in jezelf schouwen en beamen dat je zelf ook zulke saboteurs met je meezeult? Die af en toe flink huis houden en jou het gevoel geven dat je nog geen spat bent opgeschoten, dat het leven zinloos is, dat niemand je begrijpt, dat ware Liefde niet voor je is weggelegd en dat het nooit meer wat wordt? Dat je je huilend in een hoekje terugtrekt of dat je iedereen wel in elkaar kunt slaan?
Heet je schaduwen maar welkom, want ze roeren zich net zo lang totdat je ze in de volle spotlight van jouw liefde durft te verwelkomen en aan te kijken.

soul companion
Hoe helend en ontroerend is dit proces ….
De dualiteit heeft ons uitgenodigd om af te dalen tot in de donkerste spelonken van ons mens-zijn. De allerhoogste liefde wil volledig, tot in onze laagste chakra ‘s toegelaten en gegrond worden, dwars door al het lijden heen.
Als je gaat beseffen dat je als ziel alles hebt willen ervaren om uiteindelijk overal bewustzijn op te krijgen, zul je nooit meer naar iemand te hoeven wijzen. Je stapt uit de vicieuze cirkel van slachtoffer en beul. Je gaat 100 % verantwoordelijkheid nemen voor wat jou ‘overkomt’. Dan verricht je zeer zinvol werk voor een groter collectief. Je gaat deze erkende en doorvoelde pijnplekken namelijk meedragen, als een alles omhullende liefde in je energieveld. In plaats van een spirituele onaanraakbaarheid straal je mildheid en mededogen uit.
Weet dat de pijn niet heelt door op te stijgen naar een roze wolk. Weet dat je angst alleen door jouw eigen onvoorwaardelijke acceptatie bevrijd en omarmd kan worden. Durf te ervaren dat woede niets anders is dan een schild, om de pijn die eronder zit, te verhullen.
En wat een kunst om hier elk oordeel van af te halen! Wat jij voelt is waar, hoe beroerd of pijnlijk of idioot het ook lijkt. Mag je alles in jezelf erkennen en onderzoeken? Mag je er bewustzijn op krijgen? Er schuilt een Meester in jou die maar al te graag met jou het donker wil instappen, daar waar jij liefde moest ontberen….

 goddelijke wezens

Ik heb het afgelopen jaar vele weken in de stilte geleefd, thuis, alleen. Mijn praktijk dunde – mede door de zoveelste verhuizing – dusdanig uit dat ze niet meer als levensvatbaar werd beschouwd volgens de aardse normen. Ik stond met mijn rug tegen de muur en voelde me enerzijds klem gezet, anderzijds gesteund en begrepen in mijn verlangen naar het nog dieper ontmoeten van mijn werkelijke Zelf. De enige privécontacten die ik had dienden de overgave aan dit proces van loutering.
Natuurlijk zijn er veel leukere tijden te verzinnen. Zeker volgens mijn ego. Die haalde heel wat beroerde overtuigingen over mezelf van stal. Terwijl het aardse leven om me heen in volle vaart door ging, de ‘normale’ mens zich ‘s ochtends naar z’n werk spoedde en zich in het weekend uitsliep en ontspande via allerlei uitjes, hees ik me soms betraand en moedeloos in mijn bed om me er ‘s ochtends weer uit te werken met een hernieuwd besef van ‘waartoe dient dit allemaal ook al weer…’.

'Love conquers Death', Rosslyn Chapel, Edinburgh

Het was een heel bewuste keuze om oog in oog met mijn eigen goddelijk adviesbureau te gaan staan. Zij die aan de andere kant van de tafel zaten, heetten alles welkom wat ik maar al te graag verstopte. Ze gaven me altijd een perfecte setting om de diepste pijn en de ergste ontkenningen van mijn goddelijkheid te ontmoeten.
Ik werd tot op het bot geraakt door de weg die Maria Magdalena en Jezus zijn gegaan. Vals beschuldigd, afgeschilderd als hoer, doodgezwegen, uitgespuugd door de kerk en letterlijk aan het kruis genageld. Terwijl zij samen, uit Liefde voor de schepping, juist door bijna ondragelijke inwijdingen heen gingen om de aarde voor te bereiden om het hoogste Christuslicht te kunnen ontvangen. Zij hebben ons de weg voorgeleefd…

Het werden wekelijkse ontmoetingen met de verraders en onderdrukkers in mij. Eenmaal in de ogen gekeken bleken het delen van me te zijn die zo gruwelijk ontmenselijkt waren … Hun pijn, schaamte of schuldgevoel was soms hartverscheurend. Het lukte mij ook niet altijd om daar zonder een helpende hand doorheen te gaan. Maar de winst was kostbaar; door elk proces daalde er weer meer zelfliefde en een waarheidsgetrouwer zelfbeeld in.

Inmiddels is er als vanzelf een nieuwe stroom ontstaan, die weer veel meer richting het dienstbaar doorgeven aan de wereld gaat. Niet omdat ik vond dat het tijd werd, maar omdat ‘Het’ me daar naar toe heeft geleid. Ik begin te leren hoe het is om werkelijk op het leven zelf te vertrouwen. Het hier-en-nu geeft per moment precies de juiste route aan op het zielenpad. En of ze nou door licht of donker leidt; weet dat het geschenk bij voorbaat al klaar ligt…

 goddelijke wezens
‘Angel with shell’, St. Giles Cathedral, Edinburgh

Nou wil ik niet zeggen dat iedereen deze weg moet gaan. Als dit verhaal bij je resoneert dan zul je op een soortgelijk spoor zitten. Maar: zo veel mensen, zo veel wegen. Waar het voor de één op dit moment helend is om vooral in de vrouwelijke pool te gaan vertoeven en te volgen waar je gevoel je brengt, is het voor een ander misschien veel zinvoller om juist bewust de mannelijke actiekant te onderzoeken. vooral je eigen weg, vertrouw op wat je hart je ingeeft. En als je het even niet meer weet, schroom dan niet om naar iemand toe te gaan die dat stuk van de weg al gelopen heeft.
We zijn samen op de wereld, om elkaar, waar nodig, bij te schijnen met ons licht. Zodat we gezamenlijk de onbewustheid van levens achter ons kunnen laten, op weg naar heelheid en eenheid, op weg naar ons goddelijke zelf.

En dat bewustzijn wil toch echt indalen tot in het diepste stoffelijke deeltje van ons. Als we onszelf dat proces gunnen, stap voor stap gaan ervaren dat er geen goed of fout bestaat, maar dat alles ertoe dient om ons onvoorwaardelijk lief te laten hebben door ons goddelijke zelf – dan brengen we waarachtig de hemel op aarde.

Mieke Vulink 2015
www.miekevulink.nl

22 REACTIES

  1. Beste Mieke,

    Zeer herkenbaar wat je schrijft. Ik ben door veel woede en mezelf en buiten mezelf heengegaan. En ben zo blij weer vanuit mijn hart te kunnen en mogen leven.

    Met hartelijke groet,

    Marleen Kragt

  2. “Heet je schaduwen maar welkom, want ze roeren zich net zo lang totdat je ze in de volle spotlight van jouw liefde durft te verwelkomen en aan te kijken.”

    Blijft toch wonderlijk dat het (schaduwen/pijn) enkel gaat om ervaringen van een klein kind en dat het niets te maken heeft met DIT moment waar je nu deze tekst leest.

    Die schaduwen voelen als heel echt en beinvloeden je dagelijkse leventje maar het heeft niets met jij als volwassene van doen.

    Het is hooguit de angst/vastzittende energie van een klein kind van TOEN.

    Mijn hemel wat kan dat TOEN, wat enkel maar geheugen is, je als volwassene van alles laten voelen in die mate dat je er als volwassene nog intuint/inbalkont ook.

    Vanuit het NU, de werkelijkheid is er praktisch nooit iets aan de hand MAAR zie wat TOEN/oud zeer teweeg kan brengen.

    Nou kleine Aartje wil niet in de spotlight, daar is tie veel te angstig voor.

    Ik krijg niet eens zijn duimpje uit zijn mond.

    Oude energie die je leven beheerst en het beleven alsof het echt is en het je leven laten vergallen.

    En het niet doorhebben en het leven van dat kleine kind blijven herhalen/herbeleven.

    Ja maar, ik VOEL het zo.

    Ja, dat kleine kind VOELT het zo.

    Een wonder.

  3. Lieve iedereen die hierboven al gereageerd hebben, wat fijn om te lezen en weten dat ik die eenzame pijnlijke weg niet alleen ga blijkbaar.. Ergens wist ik dat wel maar het doet goed om jullie ervaringen te lezen.
    Wat mooi gezegd Harma: de verlossing zit in de pijn.
    Ik ben door ziekte, echtscheiding en het verlies van mijn baan enorm in het diepe “gegooid” dus de pijn en eenzaamheid ken ik heel goed. Voel me gestript, heel kaal, wat overblijft is op het eerste gezicht een hoopje ellende maar toch… af en toe gloort mijn ware zelf erdoorheen.
    Ik wens jullie veel kracht en licht!!

    • @Anneke/Universum, SORRY, bij mij kwam een glimlach bij het lezen van; ‘Voel me gestript, heel kaal, wat overblijft is op het eerste gezicht een hoopje ellende maar toch’.

      Die glimlach kwam waarschijnlijk omdat het vanuit het ego gezien zo werkt dat het zich gestript, heel kaal, etc voelt.

      Vanuit ‘het ware zelf’ dus iets heel moois dat gevoel van het ego.

      Het ‘ware zelf’ draagt niets mee, geen beelden van zichzelf, geen emoties, geen gevoelens.

      Het ‘ware zelf’ is enkel NU, geheel zonder herinnering aan wat dan maar ook.

      Lastig proces voor de nog aanwezige ego-energie maar het ‘ware zelf/NU’ staat te juichen.

      Pijn is ego en inderdaad de weg naar verlossing/NU/werkelijkheid.

      Nogmaals.

      SORRY en veel inzicht, laten gebeuren gewenst, het licht ben je in wezen al.

        • @Anneke, je/de mens zal je maar net tijdens het lezen van mijn ongein ellendig, verdrietig, eenzaam, pijnlijk, etc voelen/denken en daarom dek ik mij in voor mijn bestaan met SORRY.

          Ik weet vanuit mijn tijd dat ik aan het plannen was om van 6 hoog keurig in een vuilcontainer te springen om aan al mijn ellende (wat achteraf dus het ego/oud zeer/controle/etc bleek te zijn) te ontsnappen, dat ik nou niet echt zat te wachten op tekst van ene Aart.

          Vandaar mogelijk die SORRY.

          Maar eerlijk gezegd ervaar/voel/denk ik vanuit dat ware zelf/NU (wat eigenlijk niets is, athans zo ervaar ik het zonder die ik) niets bij dat SORRY.

          Ik zag het simpelweg getypt worden.

          SORRY als ik niet te volgen ben.

          Anneke, wat heb jij ervaren als dat ‘ware zelf’.

          Ik geef een voorzetje; ik ervaar niets als mijn ware zelf, ik kan nergens ook maar iets grijpen waarvan ik zeg; daar heb je nou mijn ware zelf.

          Alles is zo doorzichtig/ongrijpbaar/open/ontspannen en ik ben geneigd te typen (nou doe maar jongen) dat ‘ware zelf’ is voor een ieder gelijk.

          Maar ja, ik heb knel gezeten bij de geboorte (alweer) en mogelijk komt daar vandaan zoals ik het leven beleef.

          Dat ‘ik’ is trouwens enkel ‘het waarnemen van’.

          Niet een ik die van appeltaart houd, heb ik trouwens zien veranderen in moorkop.

          Je zal deze tekst lezen zeg en dan ook nog reageren.

          Sorry, sorry, sorry.

  4. Beste Mieke, ik herken in uw verhaal mijn geestelijke weg die ik in de afgelopen 30 jaar heb doorgemaakt. Mijn allerdiepste pijnen, vernederingen, onrechtvaardige beschuldigingen en behandelingen door mensen. Ook de fysieke en geestelijke aanvallen van negatieve geestelijke wezens.Maar langs de andere kant ook de liefdevolle aandacht van anderen die mij steunde en mij uit mijn diepste dalen terug omhoog sleurden, hebben van mij een heel ander innerlijke persoon gemaakt. Ik ben geestelijk zo positief geëvolueerd dat ik niet meer kan haten, ik voel enkel mededogen voor anderen die nog steeds blind en verdwaald op aarde rondlopen. Bedankt voor uw tekst, ik ben blij te weten dat er nog mensen zijn zoals ik.;-)
    Positieve groetjes Erna

  5. Fijn, jullie reacties; het doet goed om te beseffen hoe we allemaal op onze eigen manier zoeken naar waarheid en Liefde over onszelf en het leven. Dit bewustzijn is groeiende en zo welkom op deze wereld!

  6. Hoi Mieke,

    dankjewel voor het delen van je verhaal… heel herkenbaar! Er even over mogen lezen helpt om wat afstand mbt je eigen emotionele laag te krijgen, en zo even wat moed op te doen om er weer – met een zaklampje – in te stappen, op zoek naar de donkerste hoekjes….
    😉

  7. Lieve Mieke, Wat moedig en dapper om dit te schrijven. Maar ook erg ondersteunend voor diegenen die dit lezen. Voor mij is dit heel herkenbaar, ik zit nu ook zo ongeveer op eenzelfde weg. Terwijl ik me ervan bewust ben, dat het gebeurt, dat je je eigen schaduwkanten goed in het gezicht kijkt, vind ik het af en toe best zwaar, en word ik er ook wel eens moedeloos van. Jouw verhaal geeft me wel weer moed!

  8. Lieve allemaal, dank jullie wel voor de mooie en oprechte reacties. Goed om te beseffen hoe veel mensen zich al op deze weg naar zichzelf begeven! ♥
    Mieke

  9. Ik begin te leren hoe het is om werkelijk op het leven zelf te vertrouwen. Het hier-en-nu geeft per moment precies de juiste route aan op het zielenpad.

    Ja, het Leven Zelf.
    Dat is wat je Bent, en niet het vorm-leven. Dat is slechts schaduwzijde.

    Het Leven Zelf is Eén en Heel. Het is Hier en Nu. Het vorm-leven splitst zich echter in delen.

    Iedere keer wanneer je je identificeert met de vormzijde, raak je afwezig van je zelf; verdwijnt er een stuk van je aanwezigheid in het Hier en Nu.
    Door je te identificeren met het Leven Zelf – dat jij Bent – word je geheeld, ben je compleet en compleet aanwezig.

  10. mijn ervaring is dat de antwoorden juist in het duister liggen, of het donker of wat ik als donker gelabeld had. Echter het donker is tegelijk het licht. Dat wat weg moest, niet goed was en onderdrukt en verborgen moest worden, dat is juist mijn kracht. Dat niet goed zijn, onderdrukken en verbergen was een boodschap die ik als kind van buiten kreeg (of zo interpreteerde), en dan is buiten breed: ouders (die ook maar in een sociale context functioneren), school (juist en vooral school), de sportclubs, het sociale leven in het dorp etc, kortom “de samenleving”. En dan ja wat van buiten komt en niet beter weten, het dan ook zelf van binnen overnemen. En dat ligt dan daar ergens in het donker te verpieteren.

    Maar het donker bestaat helemaal niet. Het donker creeeren we zelf!!! Het is donker omdat we denken dat bepaalde delen van ons “niet mogen zijn”. Want dat is wat schaduw of duister is, delen van ons die er niet mogen zijn. En zodra we ons ermee verbinden, en het contact met de pijn aangaan, dan de grootste ontdekking dat er helemaal niks is. Het is alleen maar een creatie van iets wat we zelf in stand houden.

    Dit is trouwens in woorden en een paar zinnen heel gemakkelijk op te schrijven, in de praktijk is dit een zeer diepgaand, eenzaam en ook pijnlijk proces wat ik zelf ervaren heb als “doodgaan”.

    Ik kan me op mijn eigen manier wel herkennen in het verhaal van de schrijfster van dit blog. De afgrond, vooral financieel, afzondering van de wereld (zelfgekozen), veel tijd alleen doorbrengen (wat niet perse ook hetzelfde als eenzaamheid is), en ja dat het dan als vanzelf het aardse leven een nieuwe fundering krijgt.

    • @harma, en wat ik een erg goed startpunt is om in contact te komen met je schaduwkant is niet langer alle gevoelens naar buiten projecteren. In plaats daarvan de vraag stellen “wat doet dit me me?”, “hoe voelt dit?”, “wat zegt me dit of wat zegt dit over mij?”. Het als het ware omkeren, ipv hij/zij doet me dit of dat aan, het ervaren hoe het is dat hij/zij jou dat aandoet. En gebeurt er tijdens het proces iets, dat ze volgens mij “loslaten” noemen, op een gegeven moment is het weg, of is het klaar. Dat besef komt zo maar in eens later.

      Wat voor mij een heel belangrijke tussenstap was voor alle ellende die mij in mijn leven is aangedaan was toch herkennen, erkennen en inzien dat het ook zo was. En het uiten, niet tegen de persoon waar de ellende vandaan komt, dan kom je vaak weer in het zelfde cirkeltje terecht. Maar met mezelf en soms met iemand erbij (die er op zich niets mee te maken had). Ik heb met de deuren geslagen, gescholden en geschreeuwd, sommige mensen echt de vreselijkste dingen toegewenst, allemaal gewoon thuis alleen. En heel veel creatief geuit en verwerkt. Als het zwart voelde, nou dan schilderde ik ook zwart en als ik iets moois had gemaakt en het voelde als “het moet kapot”, dan hup dikke laag zwart erover en dan nog het mes erin. Kapot kapot kapot!!! En als vanzelf komen er ook andere dingen naar boven. Mijn aarding heb ik teruggevonden in de vorm van stenen. Een blokkade voelde als een steen op een gegeven moment, dus heb ik dit ook maar zichtbaar en tastbaar gemaakt met een echte steen. En dan ergens in het proces, bij mij heeft het ongeveer een half jaar geduurd, dan komt het inzicht of besef, dat het allemaal van binnen in onszelf zit en dat wat de pijn en de ellende is, tegelijk ook de kracht is en de essentie is. Wat het pijn en ellende maakt is, dat het onderdrukt moet worden. Het in het donker in de schaduw gezet is, maar wat daar staat, daar is helemaal niks mis mee. En zo vallen die twee dingen samen, of zoals ik het noem “het zit erin”, het licht zit in het donker, de verlossing zit in de pijn, in de schaduw zit het goed. Ik ga zelfs zo ver dat ik zeg “de schaduw, het donker of de pijn dat is het goud”

  11. Beste Mieke,
    Heel mooi van je dat je dit bericht hebt geschreven. Voor mij staan er ook herkenbare dingen tussen…
    In wezen gaan we nu allemaal hoofdzakelijk door hetzelfde innerlijke proces heen. Ik wil je graag de website denkmetjehart.blogspot.nl aanbevelen, samen met de denkmetjehart gemeenschap op facebook. Ik wens je veel kracht en geluk toe.
    Niemand staat er alleen voor 🙂

    Lieve groetjes, Iris

  12. Prachtig, het beschrijft precies de weg die ik nu ga en het geeft me moed en vertrouwen om deze schaduwzijden onder ogen te komen en de diepte in te gaan.

  13. Ik heb met veel interesse je verhaal gelezen mieke .
    Mee eens dat spirituele praktijken uit de grond schieten.
    Om maar niet te praten van de programma. ‘s op t v .
    Ik heb zelf niet mee gedaan aan wat iedereen zo een beetje
    Doet . een cursus om mijn spirituele vooruitgang te bespoedigen.
    Ik doe het liever gold Turkey , gewoon , zelf lezen en mensen
    Observeren en , gewoon , eigenlijk gewoon wat mijn hart mij zegt .
    Wat mijn gevoel mij verteld . Wat ik zie , ik lees veel in het gezicht
    Van mensen. en meer hoeft niet voor mij.
    Ik val zeker buiten de boot , als ik de meeste reacties hier lees .
    Men weet zoveel te vertellen over dingen waar ik nog nooit van gehoord heb.
    De spirituele bibliotheek noem ik het maar .
    Helaas ik reageer alleen op dingen die te begrijpen zijn voor mij.
    Het mooiste vindt ik persoonlijke verhalen . of gedichten.
    Het belangrijkste voor mij is om op mijn eigen manier mijn pad
    Te volgen .
    En ik hoop ook wat mensen te kunnen helpen met hun problemen.
    dat doel heb ik mij gesteld .

    H groeten Jannie .

  14. Bedankt Mieke voor dit mooie bericht het komt op het goede moment, ben de weg terug aan t gaan vanuit een diep leeg gat er is een hoop oud zeer geheeld en daarvoor in plaats een innerlijke vrede waar ik m,n hele leven naar op zoek ben geweest het was sterven en nu weer gaan bloeien het kost nog tijd maar die kan ik mezelf nu geven!

    Lieve groet, Anna

  15. Dank je wel mieke voor dit mooie ,open bericht.Voel sterke verbondenheid met jou, je weg en je bezieling. Woonde je maar naast mij, dan konden we het een stuk samen doen. Lieve groet Anna en we gaan ervoor.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in