Durven we het aan om alle labels in de prullenbak te gooien?

Nieuwetijdskind, indigo, kristalkind, regenboogkind, sterrenkind, hooggevoelig, jonge ziel, oude ziel, tweelingziel , tweelingvlam, zielsverwanten
Wat maakt het nou eigelijk uit? Voelen we ons hierdoor werkelijk beter als we ons hierzelf in herkennen?
Is het ons ego die zich blij hierin gaat voelen als het herkenning ziet, of is het ons hart?

Het is ons ego, die nog zo die bevestiging nodig heeft.
Want vanuit de liefdestaat(je hart) heb je niks nodig. Want alles is er al. Liefde is..
Liefde is neutraal, komt van binnenuit en heeft niets nodig van buitenaf om zich beter te voelen.

Vroeger zette ik mijzelf ook in hokjes. Eigelijk herkende ik mij in meerdere stukjes. Ik heb veel van indigo, maar ook van kristal en eigelijk ook van een regenboogkind, ook hooggevoelig ben ik. Voelde me ook altijd anders en eenzaam. Zag en voelde meer dan de meeste mensen. En vroeg me af wat ik hier in godsnaam deed op deze aarde.

Als ik nu naar mijzelf kijk ben ik erachter gekomen dat ik me er niet beter van ga voelen, integendeel het maakt me juist verdietig. Hetgene waar ik mijzelf in herken en dat niet bij een ander zie scheid me juist van de ander.Die ander heeft dat nog niet, die is zich nog niet bewust. Dat betekent dus eigelijk dat ik die ander dus veroordeel. Alsof die ander dat dus eigelijk mist. Dat is natuurlijk klinkklkare onzin. Natuurlijk heeft die ander dat ook. Het zegt meer over mij dan over die ander dat ik dat dus blijkbaar nog niet kan zien. Als ik nou eens kijk naar de mooie kanten van die persoon ( want die heeft iedereen), wat zal er dan gebeuren?
Dan breng je ineens een heel andere energie teweeg in deze persoon en dus ook in jezelf.

Als wij onzelf en de kinderen die nu naar de aarde komen, constant in hokjes neerzetten dan blijven we hangen in het oude bewustzijn.
Ieder mens op aarde is bijzonder en uniek op zijn eigen manier. Ieder mens heeft zijn eigen talenten.
Iedereen is helderziend, voelend, wetend, ruikend en telephatisch. Dus dat is gewoon normaal.
Alleen is het bij de ene persoon meer ontwikkeld dan bij de ander, dat is alles.

Als je je eenzaam voelt en thuis mist zegt het dus over jezelf dat je in een slachtofferrol zit en dat je niet verbonden met het het eenheidsbewustzijn.
We zeggen dat de ander wat mist, maar blijkbaar mis jezelf nog wat anders zou je dat niet zo voelen. je zegt dat je liefde bent en vervolgens mis je thuis en ben je eenzaam. Dat is tegenstrijdig als je liefde bent kan je je nooit eenzaam voelen en thuis missen. Dus mag je nog meer liefde aan jezelf geven.
Doe je dat, dan doe je dat vanzelf ook naar de ander en zie je geen tekorten meer bij de ander. Je kan alleen tekorten bij anderen zien als je ze zelf ook nog hebt. Je kan alleen gemis voelen van thuis als jezelf nog iets mist in jezelf. Je kan alleen eenzaam zijn als je niet verbonden met je medemens.

We zijn naar de aarde gekomen om te herinneren wie we in werkelijkheid zijn en dat vervolgens ook uit te dragen.
Spelen, genieten, leven, creativiteit. Ga uitzoeken wat jij nou echt leuk vind om te doen. Schilderen, zingen, dansen, tuinieren, fietsen, bouwen of wat dan ook.
Dat is de bedoeling van de nieuwe tijd. Ga spelen met de nieuwe energie, scheppen wat je maar wil. scheppen vanuit je hart, wat jij leuk vind om te doen.
Waar je plezier in heb, waar je energie van krijgt.

Er is niemand op aarde gekomen met een speciale missie, als je dat wekelijk denkt dan voel je je verheven boven een ander. We zijn allemaal even uniek en mooi en bijzonder! En hebben natuurlijk allemaal verschillende talenten. Dat is iets anders dan een missie hebben. Als jij denkt dat je gekomen bent om de wereld te helpen, dan zeg je eigelijk dat je jezelf dus nog wel even mag helpen. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Weet je, ik ben wie ik ben.
Ik ben gewoon sabine.

Ik hoop voor iedereen dat er een dag zal aanbreken dat ze dat ook zo voelen en gaan uitdragen.

knuffel sabine

22 REACTIES

  1. Hier nog even een label wat uiteindelijk ook de binnenkant van de prullenbak bewonderen mag; HART.
    .
    Ohhhhh neen, niet HART.
    .
    Wat rest er dan nog.
    .
    Dan heb ik niets meer.
    .
    Dan ben ik niets meer.
    .
    En kom nou ook niet met LIEFDE de prullenbak in aanzetten want dat kan ik niet aan.
    .
    Je mag me alles ontnemen maar niet LIEFDE.
    .
    LIEFDE is wat ik echt ben en zonder kan ik niet.
    .
    Ja, wie durft dat nou aan.
    .
    Waarschijnlijk enkel de prullenbak.

  2. Ik vind dit een hele goede reactie. Ik heb al veel artikels gelezen op deze site. Ik denk dat we allemaal een Goddelijke oorsprong hebben en dat indigo, regenboogkinderen of nieuwetijdskinderen niet een ‘hogere missie’ hebben dan anderen. We komen allemaal uit dezelfde bron en zijn gelijk. Sommige zielen zullen verder zijn in de spirituele ontwikkeling, maar we zijn allemaal hier om iets te leren en iets uit te dragen. Zoals vaker gezegd op deze site moeten we ons net verbonden voelen met anderen. Waarom zouden sommige zielen van sterren komen en anderen niet? Ik denk dat we allemaal dezelfde oorsprong hebben en bepaalde zielen zich er meer van bewust zijn en er meer over nadenken. Veel mensen denken er niet over na, het is moeilijk om je leven in de materiele wereld te leven en tegelijkertijd bezig te zijn met een ander leven ver van onze planeet. Het is goed om erover na te denken, maar te veel verlangen naar een ander leven lijkt mij ook niet fijn. Ik denk zeker dat we multidimensionale wezens zijn die op meerdere planeten kunnen hebben geleefd in verschillende dimensies, maar ik denk dat elke ziel diezelfde oorsprong heeft. Nieuwetijdskinderen, indigo en regenboogkinderen zijn zich er bewust van, andere mensen denken er niet over na of staan er niet voor open. Dat lijkt mij het verschil. En als mensen er niet voor open willen staan, is het moeilijk hen te veranderen. Ze moeten het eerst zelf willen.

  3. hoi anne,
    laatste mail voor dit moment.

    Wat ik het mooiste vindt van dit alles is dat ik weer blij van
    mezelf wordt, maar dat ik andere ook weer kan zien en kan respecteren. Het begin is gemaakt.

    liefs judith

  4. Hee Judith,

    Dat is heel fijn judith. En weet dat je niet de enige ‘mafkees’
    bent. Je bent wie je bent, en daar moeten ze het mee doen.
    Als je maar altijd openstaat voor wat anderen zeggen, en zie dan wat je ermee doet. Ik was ook altijd ‘een vreemde eend in de bijt’ Maar vergeet niet, die moeten er ook zijn 😀 anders wordt het zo’n dooie boel op deze aardkloot
    Wees blij met wie je bent, al is het niet altijd makkelijk. Je bent waardevol, ALTIJD, vergeet dat niet.

    Liefs Anna

    • @Anna,
      hoi anne,

      Ik vindt het niet erg, het raakt me wel maar op een positie manier.
      Deze site en andere dingen leren me wie ik ben en hoe ik
      me het beste tot de buitenwereld kan verbinden.

      Ik dacht vroeger dat iedereen kon voelen wat ik voelde.
      Ik ben niet paranormaal etc maar voel veel.
      Mensen denken vaak wat een gezellig iemand, maar daarna
      konden ze me wel ik weet niet wat doen.

      Het is voor mij een zoektocht geweest en nu vallen dingen
      op zijn plek.
      Dus hokjes nee, maar het is wel fijn om te ontdekken wie
      ik ben etc

      groetjes judith

  5. hoi anne,

    Dank voor je reactie.
    Ik denk er over na!
    Maar ik denk zelf ook dat het te maken heeft met grenzen stellen. Dat willen mensen vaak niet.

    Ja, en ik heb veel uit gezocht wie ik ben en daar heb ik zeker mensen mee gekwetst.

    groet judith

    Ik probeer hier op te letten.

  6. Halle mede gelabelden 😉

    Graag wil ik reageren op ‘labels’.
    Labels worden in eerste instanties gebruikt omdat ‘gewone’ mensen gelabelden niet begrijpen. De labels zijn nu dus nog nodig om de ‘gewone mensen’ bewust te maken van verschillen tussen mensen. Ze worden dus niet gebruikt om mensen te scheiden van andere mensen, maar wel om ander mensen te laten inzien dat ieder mens anders is. In feite heeft iedereen een label. Alleen wanneer het om een ‘ziekte’gaat zoals adhd klinkt dit ‘erger’ en dus heb je een dikker stempel op je voorhoofd bij wijze van…
    Als mensen weleens drugs gebruiken zijn ze als snel een junk. Maar is dat wel zo? Deze mensen hebben ook vaak gewoon een baan en een normaal leven. Alleen ze drukken zich (op dat moment) anders uit, wat vervolgens veroordeeld wordt door anderen… Wanneer iemand overgewicht heeft wordt die al snel benoemd als ‘dikkerd’ is dat dan ook niet een label?

    Verder is het zo dat nieuwetijdsmensen (die helderziend en voelend zijn)extremere situaties zowel positief als negatief meemaken omtrend gevoelens van boosheid, liefde, pijn (fysiek en geestelijk) Zodat ze dit in hun werk kunnen ‘gebruiken’ zij kunnen zich daarom goed invoelen in anderen. Zonder deze lessen van gevoel, inzicht, onbegrip en verdriet kunnen zij andere mensen ‘niet’ of minder goed helpen.
    Je kan immers niet oordelen over situaties die je zelf niet mee hebt gemaakt (en dit gebeurt heel vaak!!) al zijn deze situaties voor elk nieuwetijdsmens/ medium anders. Denk bijv. aan iemand met overgewicht.. sommigen hiervan kunnen hier ‘niets’aan doen. Bijv. door schildklieraandoeningen. Zij worden vervolgens wel uitgescholden door andere mensen. Wat zij zich wel aantrekken, maar dit niet (altijd) laten merken. Iedereen heeft een label maar dit wordt niet gezien. Een toepasselijk gedicht voor alle gelabelden en niet gelabelden:

    Door onwetendheid gedreven
    spreek je kwaad over onbekend

    zonder de waarheid aan te kijken
    zonder dat je de verhalen kent

    als een krant verspreid aan lezers
    gaan negatieve verhalen razendvlug

    maar vergeten wordt ondertussen
    dat gekwetst wordt achter iemands rug

    heb altijd respect voor een ander
    en schuif iets wat vreemd is niet gelijk opzij

    want wat jouw definitie is van fout
    is gewoon… omdat het anders is dan jij!

    Warme groet, van een gelabelde adhd’er 😉

  7. hhahahha, dat heb je leuk geformuleerd.
    Ach, ja wij mensen hebben de mogelijkheid om woorden en zinnen te maken dus zo drukken wij ons dan ook uit.

    Ik begrijp dan ook wat je bedoelt, ik sluit me dan ook aan in deze prachtige zin voor iedereen die strijd voor elke vrijheid en elke waarheid, dat is werkelijk liefde.
    in wezen probeer ik dat ook over te brengen d.m.v. o.a. deze tekst.

    Weet je, wat ik ook zoveel zie is dat de mensen die zoveel liefde te geven hebben, zichzelf hierin vaak vergeten. liefde is geven, ook ontvangen.
    En het grappige is dat de mensen die vaak alleen ontvangen, weer niet kunnen geven.
    Eigelijk doen we dan precies hetzelfe.
    De ene groep is de zogenaamde”positieve liefdevolle” en de andere is de zogenaamde ” negatieve egoistische”.

    Grappig fenomeen.

    Voorheen behoorde ik ook bij de eerste groep en toen trok ik natuurlijk ook precies de andere groep aan.
    Ten eerste ben ik geboren in zo een familie.
    Daarnaast werd mijn hele realiteit en wereld geschept met al dat soort mensen.

    Totdat ik het zag, godszijdank.
    Nu, heb ik een geheel andere realiteit om mij heen geschept.
    Wat een vrijheid!!

    wens dat voor iedereen!

    En zoals Petra al eerder beschreef. De kleine ziel en de zon.
    Het is zo duidelijk hierin beschreven.

  8. Dag allemaal.

    Sabine, ik heb geboeid zitten lezen en met plezier de reakties gevolgd. We hebben het e.e.a. gemeen.
    Toen ik deze site vond heb ik me ook gemanifesteerd met veel genoegen. Genoegen dat gevoed werd door erkenning. Al was ik zelf ruimschoots bij machtte om mijzelf te accepteren voor wie ik ben, ik had moeite met hen die dit niet deden. Ik was constant op zoek naar manieren om iedereen die mijn pad op enige wijze kruiste te verwarmen.

    Heb ik daarvoor een label nodig? Nee. Absoluut niet. En ik voeg me naast iedereen die weet dat labels mensen veranderen en van elkaar verwijderen. Het zet aan tot groepsvorming. Eenzijdige ideeën en opvattingen welke wel gedragen worden binnen een groep maar al gauw gaan verschillen met die van andere groepen. En daar zijn we dan al in 3 regels aangekomen bij een wereldwijd probleem waar ik me over blijf verbazen.

    Ik vond een mooi paradigma in de hit van Katy Perry; Firework.
    Het eerste wat me overviel is dat ik de text en clip zag als betekenisloos.
    Het was zo veelomvattend dat iedere uitleg goed is en ik zag daarin mezelf.
    Mijn universum.
    Probeer dat maar eens te labelen 😉

    Verder…
    Als je goed om je heen kijkt merk je wel de opkomst van velen die zich nu gaan roeren in onophoudelijke pogingen hun vrijheid terug te krijgen.
    Zij worden gelabeld als opstandelingen.
    Zij die dit labelen weten dat er reden is tot opstand.
    Zij worden gelabeld als onruststokers.
    Zij die dit labelen denken dat er rust is.
    Waarom zou je in opstand komen als er rust is?

    Met stokken en stenen terugnemen wat je met kogels en granaten is afgenomen.
    Zij die deze taak hebben opgepakt zijn zij die aan de wieg staan van de nieuwe wereld.
    Zij zijn de nieuwkomers met open ogen en wars van alle onderdrukking waarop de huidige “wereld orde” (mag ik even lachen)is geschoeid.
    De leugens en verhullingen waarop religies zijn gemaakt. Het feit dat elke religie op verschillende manieren wordt gebruikt en misbruikt is de sterkste aanwijzing dat de basis vol onwaarheden zit.
    De leugen is wankel en kwetsbaar.
    Waarheid kan niet misvormd worden.
    Waarheid kan niet misbruikt worden.
    Het kan wel verhuld worden door de leugen.
    Waarheid is puur, echt en het krachtigste dat bestaat.

    Dus ik geef graag een piepklein itsiebitsie labeltje aan hen die strijden voor elke vrijheid en elke waarheid.
    Het heet liefde.
    Mijn universum.

  9. Hallo Judith,

    Dan is het vaak zelf ook zo dat je jezelf (vaak) agressief uit tegenover andere mensen. Mensen gaan dit spiegelen.
    Ik had bijv. een schoonzus die ooit tegen iemand anders zei, ‘ik steek je neer!’. Dit meisje was destijds 27 jaar.
    Niet echt een leeftijd waarop je dit zou kunnen/ moeten zeggen.
    Een week later zat ze ditzelfde meisje waar ze dit tegen gezegd had, haar haar in te vlechten-
    Zelf vond ik dit heel tegenstrijdig. En op zo’n leeftijd behoor je zulke dingen niet te zeggen (überhaubt niet trouwens) Maar doordat dit meisje van 27 zich steeds agressief uitdrukt tegenover veel ander mensen, veel ruzie altijd had moet zij niet raar opkijken dat andere mensen een hekel aan háár krijgen.
    En vervolgens ook weleens iets roepen wat zij normaal gesproken niet zouden zeggen. maar dit zaadje heeft dit meisje (jarenlang)zélf ‘geplant’. Dit krijgt ze dan ook een keer 3 keer zo hard terug. Aangezien dit een universele wet is… Dit was mijn ervaring, je bent niet de enige die zulke ervaringen heeft… 😉

  10. Zo moet ik er ook maar eens over gaan leren denken, maar omdat je mensen zo graag helpen wil, al is het maar een heel klein beetje. En als zelfs dát niet lukt is dat heel frustrerend.
    Maar dan wordt het ook tijd om afscheid van deze mensen te nemen, denk ik dan. Wat jammer is, maar helaas.
    Als ergens een deur dicht gaat, gaat ergens anders een raam open. Slechter kan het in zo’n situatie bijna niet worden, alleen maar beter. Dat hoop ik dan ook met heel mijn hart.
    Bedankt voor je reactie

    Liefs Anna

  11. lieve Anna,

    ik wil mijn ervaring met jou delen wat mijn familie betreft. In mijn familie is veel afgunst en veel ruzie onderling. Ik heb jaren geprobeerd hun te helpen op allerlei manieren. het heeft mij veel energie gekost en het is me uiteindelijk nooit gelukt. Integendeel het werd alleen maar erger. Ik was altijd al het zwarte schaap in de familie maar dat werd hierdoor alleen maar erger. ik was dom en naïef en ga zo maar door. wat ik hieruit heb opgepakt is dat je een ander niet kan en mag veranderen. ik vond het nooit al prettig dat ze mij de les aan het lezen waren, maarkijk ik deed precies hetzelfde. Al leek het naar mijn gevoel vanuit mijn kant gezien veel positiever.weet je het enige wat ik kon doen was mijzelf veranderen. zij waren grote leermeesters voor mij. Zij hebben mij laten zien dat ik meer van mijzelf mag gaan houden en meer vertrouwen op mijzelf. Leren mijn grenzen aan te geven. ik ben hun dankbaar dat zij deze rol voor mij hebben willen vervullen. dat is liefde en zo kijk ik er nu naar.

  12. hoi iedereen,

    Ik las dit stukje vandaag het het sprak me aan.
    Ik leer hoe ik met mezelf om moet gaan, daarom was ik heel
    blij met deze site een aantal maanden.

    Ik leer om vanuit mijn hart te leven. Mensen ook te benaderen in het hart.
    Heel gaaf en mooi, maar niet altijd makkelijk.

    grenzen stellen en mildheid.

    Wat me wel raakt is dat mensen zo boos op me kunnen worden,
    soms zelfs fysiek omdat ik niet doe wat ze zeggen.
    Ik confronteer ze zonder ruzie te zoeken. Dit is erg confronterend voor mezelf.

    Heeft iemand daar ook ervaring mee.

    groetjes judith moonen

  13. Lieve Anna,

    Zowel Petra en ton hebben beide goed verwoord wat ik inderdaad bedoelde.
    Toevallig 🙂 zit ik zelf ook in zo een familie. Dus ik kan me heel goed in jou situatie verplaatsen.Ben zo blij om in zo een familie geboren te zijn, ik ben hierdoor zo gegroeid!
    Weet je Anna, ik heb mijn verhaal geschreven om dit te delen met de lezers, doe er mee wat je wil, haal eruit wat jou aanspreekt of niet natuurlijk. Alles is goed. Ik werd door deze ervaring (labels)
    weer wakker geschud en wilde dit graag delen met iedereen.En weet je, mensen die een ander helpen, die doen het vanuit stilte.Ken je het gezegde: Doe wel, en zie niet om.

    liefs sabine

  14. @petra Tuurlijk heeft iedereen een ‘missie’ alleen is die voor de één grootschaliger dan voor de ander (denk bijv. aan president Obama, en andere ‘vredestichters’ in de geschiedenis.

    @Ton
    Dat is inderdaad waar, maar het kan frustrerend zijn als zulke mensen het leven van anderen zuur maken omdat ze niet wijzer (willen) worden en waardoor ook de helper zijn leven erg moeilijk kan maken.
    @ Sabine… wat betreft ego; dat is ook een mening/ veroordeling. Wanneer je je werk met je hart doet, iemand hier vervolgens gelukkig van wordt en je hier dankbaar voor is, en je hier als hulpverlener ook blij van wordt. Dan spreek je in mijn ogen niet over ego. Maar van wederzijds respect en waardering. Dit heeft NIETS met ego te maken!Ik vind dus ook hier dat Sabine zelf ook oordeeld in haar blog. Dat mag, maar wanneer je niet bij situaties bent, en de setting waarin een situatie plaatsvindt kun je niet spreken van ego of hier anderzijds over oordelen. Doen mensen dit wel, dan is dat hún gebrek. En iets om over na te denken 😉 Warme groet.

  15. Jezelf of andere in ”hokjes” plaatsen, weergeeft eigenlijk alleen maar angst.

    Juist door een open blik in de wereld te kijken en er te zijn, schept mogelijkheden.

    Belemmer jezelf niet, belemmer een ander niet.
    Wees vrij!

  16. Beste Sabine,

    Een artikel naar mn hart. Al geruime tijd verzet ik me tegen het geven van labels. Uiteraard tegen de negatieve als ADHD enz. maar ook tegen de positieve. Het draagt niets bij en maakt de afstand tussen mensen alleen maar groter.

    @Anna, We kunnen alleen maar hulp aanbieden. Als ‘de ander’ het niet wenst aan te nemen dan voelt deze geen probleem of is ‘eigenwijs’. In ieder geval een keus om te doen wat hij of zij doet. Dan sta je als helper aan de zijlijn en kijkt toe, in liefde. Wordt er energie gestolen, dan kan je daar een stokje voor steken door niet te willen helpen. En accepteren dat je hulp op dat moment niet nodig is.

    Hartelijke groet,

    Ton

  17. Volgens mij bedoelt Sabine gewoon dat we allemaal een “missie” hebben, OOK de mensen die niet geholpen willen worden. Iedereen, dus niemand uitgezonderd en niemand beter of slechter.

    Elders op deze site staat een tekst van Neal Donald Walsch, De kleine ziel en de Zon. Daarin staat het heel mooi en duidelijk beschreven.

  18. Lieve Sabine,

    Grotendeels ben ik het eens met wat je schrijft. Maar sommige mensen die je in je leven tegenkomt, en die langdurig in je leven zijn bijvoorbeeld in een relatie en schoonfamilie, en die je op alle fronten wilt helpen en hebt geholpen. Maar die niet geholpen willen worden of zelfs niet openstaan om andere denkwijzen te creëeren, en na te denken over wat een ander zegt of vindt, zijn in mijn ogen ‘hulpeloos’. Dat wil niet zeggen dat je geen liefde kan voelen voor deze mensen. Maar ze slurpen veel energie van je weg. Wat ze vervolgens op de verkeerde manier gebruiken.
    Door dit te uiten in bijv. jaloezie. Ze kijken naar wat een ander heeft,en zijn hier jaloers op. Terwijl je ze al meerdere malen hebt vertelt dat hún jaloezie niets verandert aan de situatie van jou of die van zichzelf.
    In hoeverre wil iemand dan leren? Persoonlijk heb ik zo’n situatie meegemaakt. Terwijl ik iemand alle handvatten heb gegeven om deze persoon (-en) te helpen Hoever moet je gaan in het liefhebben van een ander? Ten koste van jezelf? Hoeveel liefde je ook voelt voor een ander? Dat gaat toch echt te ver. Deze personen moeten zichzelf helpen, en zolang ze dat niet doen en alleen maar kijken naar wat een ander heeft… moeten ze toch echt eens na gaan denken…
    En ik voel mij zeker niet verheven boven een ander, maar ik ben hier wel degelijk op aarde gekomen met een missie. Ik vind het kortzichtig als je zegt dat dat niet zo kan zijn. Niemand kan dit beoordelen voor iemand anders, want ook dan veroordeel je iemand!

    Warme groet,

    Anna

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in