door Lia

Parmenides van Elea was een Griekse filosoof die tot de presocraten wordt gerekend. Hij stelde waarheid en weten tegenover mening en voorstelling. (bron: Wikipedia)
Parmenides van Elea was een Griekse filosoof die tot de presocraten wordt gerekend. Hij stelde waarheid en weten tegenover mening en voorstelling. (bron: Wikipedia)

Ooit merkte de Griekse filosoof Parmenides op dat er niets zo eenvoudig is als Zijn, en er niets zo ingewikkeld is als Zijn.

Jawel, ingewikkeld voor ons ego.

Simpelweg Zijn komt neer op een leven zonder ik, terwijl datzelfde ik keer op keer laat weten niet zonder te kunnen. Zie hier het dilemma. Om te kunnen Zijn moet het ego worden opgegeven, dus zet ons ikje alles in de strijd om present te blijven, en dit is nu waardoor het natuurlijke Leven of Zijn zo ingewikkeld en welhaast onbereikbaar wordt.Met name houdt het ego zich vast aan een dualistische en gecompliceerde manier van denken. Want – zo denken wij – als iets eenvoudig en simpel is, kan het bijna niet waar zijn.

Op zich kunnen we met het ego-denken een heel eind komen om het Zijn te analyseren en te begrijpen. We kunnen filosoferen over het Zijn. We kunnen zo’n beetje beredeneren wat het is en wat het niet is.En we kunnen het vergelijken. Zijn is onbegrensd, eeuwig. Het is onveranderlijk hetzelfde. Het is Eén en Heel. Het lijkt op Niets, op Leegte, op Ruimte, etc… Dit in tegenstelling tot ons aardse bewustzijn, dat zich kenmerkt door o.a. dualiteit, begrensdheid en veranderlijkheid.

Echter verstandelijk begrijpen en filosoferen is iets anders dan werkelijk beseffen te Zijn. Met ons ego-denken kunnen we het Zijn naderen, maar we kunnen er nooit die grens mee oversteken, omdat het Zijn een andere dimensie is die voorbij het ego, het denken en de zintuigen ligt Maar als het met ons ego, denken en zintuigen niet lukt om tot Realisatie te komen, welk gereedschap  hebben we dan wel? Het antwoord is helder: geen enkel middel. Het komt erop neer dat we enkel bewust kunnen worden te Zijn door een spontane reactie. Het bewustzijn (in feite bewust-Zijn) kan alleen van zichzelf bewust worden door er pardoes in te duiken. Het is alsof je niet kunt zwemmen maar plotsklaps in het water valt. Hoe griezelig is dat voor ons ego!

Een voorbeeld verklaart die sprong in het diepe.

We stellen ons een dimensie voor. Om het gemakkelijk te houden de eerste dimensie. We stellen ons deze ruimte voor als een punt. Aangezien er in een punt geen enkele richting bestaat, is er geen enkele mogelijkheid tot beweging of groei. Doordat de punt zogezegd in zichzelf zit opgesloten, mist hij het besef dat er buiten hem nog een andere dimensie bestaat. puntMet andere woorden: de punt bezit geen enkel middel of  gereedschap, waarmee hij over zijn eigen grenzen kan reiken en een andere dimensie kan binnengaan. Toch zal de punt op de een of andere manier buiten zichzelf moeten treden, boven zichzelf moeten uitstijgen (we noemen dit transcenderen) in een ruimere sfeer met meer mogelijkheden. De vraag is hoe? Er blijkt slechts één ontsnapping te zijn: alleen door een spontane ervaring kan de punt zich uitbreiden naar de tweede dimensie.

Nog een voorbeeld.

De twee dimensionale ruimte

Deze dimensie kent L x B. We kunnen haar indenken als een lijn (of als vlak). De lijn is de verbinding tussen twee punten. De lijn zelf bestaat uit vele punten. Op een lijn bestaan er dus meer mogelijkheden voor de punt om zich verder te ontwikkelen.

De punt kan zich immers op de lijn voortbewegen, maar alleen binnen de lijn want de punt kan niet buiten de lijn waarnemen.

Gelijk de punt in zichzelf besloten ligt, geldt dit evenzo voor de lijn. De lijn ligt in zichzelf opgesloten en beseft niet dat er buiten zichzelf nog een ruimer veld van mogelijkheden bestaat, want zij kan niet buiten zichzelf treden. Zij snapt niet wat er buiten zichzelf plaatsvindt en mist bovendien het benodigde gereedschap om buiten zichzelf te treden. Opnieuw is een spontane reactie dan de enige uitweg om een ruimere dimensie met meer mogelijkheden te kunnen binnentreden. De ruimere dimensie die volgt is de kubus, namelijk Lx B x H.3d-Kubus

Kortom, bewustzijnsverruiming vindt uitsluitend plaats door spontane reacties. Het is een natuurlijk proces, dat ons trouwens niet onbekend is. Ieder mens heeft namelijk wel eens de ervaring dat het licht plotseling en geheel onverwachts kan doorbreken. Meestal gebeurt zoiets in een flits, of als een donderslag bij helder hemel, en dan zeggen we eureka! Zo gebeurt het ook met het besef te Zijn. En wanneer het ons overkomt, is onze reactie: “aha, ik heb het. Wat simpel. Is dat nu alles?”

Mensen beleven zo’n spontane reactie als een volledige overgave aan de nieuwe situatie, dan wel als het volkomen loslaten van de actuele positie. En dit klopt ook wel, want wat op zo’n moment loslaat en zich volledig overgeeft is het ego. Sommige mensen spreken van een Godsgeschenk. Weer anderen zeggen dat het je op een bestemde tijd toevalt, zoals eb vanzelf overgaat in vloed en het gewoon afwachten is tot de dijk doorbreekt en je er door wordt overrompeld. Eén ding is echter zeker: hoe klein het stukje verlichting ook is, er komt geen denken, noch ego aan te pas.

Lia

18 REACTIES

  1. Stien,

    ja, dat zou je denken hé. Het grappige is dat mijn psychologe haar conclusie na een jaar is dat er niks mis met me is en ze heeft me naar een alternatieve therapeut doorverwezen. Hoe ironisch is dat.

    Tja, als alle wegen die jij bedenkt worden afgesloten en er niks helpt, is overgave misschien de enige uitweg?
    Compleet loslaten die hap?
    Acceptatie van zoals het Nu IS?
    Niet meer nadenken, beredeneren en pruttelen wat er mis met je is, of er wel iets mis met je is, maar simpel Zijn zoals je Bent?
    Zonder die ik/Stientje die problemen opwerpt/bedenkt die er in werkelijkheid (Hier en Nu) niet zijn?

  2. zo lijkt het inderdaad wel voor mij… dat als je vastgelopen bent in het leven, dat je nog zo kan hopen of lezen of therapieën of laten healen… het tij keert gewoon niet. Je blijft de tragische persoon die je bent. Dat puntje, dat niet boven zichzelf uitstijgt en de godsgeschenken (zoals moed en energie en levenslust) niet kan aanraken. Hoe lang kan je wachten op dat spontane mirakel?

    • Stien, hoe lang het allemaal duurt kan ik niet zeggen.
      Ik kan niet in de toekomst kijken.

      Maar het eerste wat in mij opkomt bij jouw reactie is: Waarom ben je vastgelopen? Waar ligt het aan? Wat doet Stientje zelf mis, waardoor ze vastloopt. Wat is dat dan: vastlopen. Wat zit er vast?

      Heb je daar kijk op, Stien?

      Zo te lezen schort het aan spontaniteit en/of aan overgave om in iets onbekends te duiken??
      Beredeneer je te veel? Denk je te veel na over de dingen waardoor je die spontaniteit mist?

      Het is een enkel een indruk, hoor en een boel vragen. 🙂

      Groet van Lia

      • @Lia, het was een retorische vraag hoor.
        inderdaad, veel vragen. Pas maar op, want voor je het weet kom je vast te zitten in al die vragen. Uiteraard mis ik aan spontaniteit, dat is zo als je vastzit. Zoals je zegt, als het puntje (in mijn geval) vastzit… ga dan maar es hopen dat je op miraculeuze spontane wijze boven jezelf uitstijgt en loskomt.

    • @stien, je kunt wachten tot je een ons weegt.

      Wil jij echt wel een verandering?

      Ik heb ooit eens gewacht tot het punt dat ik s’avonds besloot de volgende dag er een einde aan te maken.

      Ik werd de volgende dag wakker met ‘het inzicht’ ik moet hulp gaan zoeken, ik zit enkel mezelf in de weg.

      Ben je al bij deze http://www.stepisa.be/ geweest, Stien?

      Zo niet.

      DOEN.

      • @Aart, djezus aart. Stiekem kick ik er uiteraard op om dood te willen. wat een dooddoener. al twee healingen achter de rug bij stepisa, ja. Voorlopig nog geen resultaat.

        • Ha Stien,

          Misschien beetje buiten het standpunt van Nieuwetijdskids, maar heb je wel eens professionele hulp gezocht bij een psycholoog?
          🙂

          • @Lia, ja lia, ook die toer ga ik op. Daarnaast heb ik ook een jaar lichaamstherapie gevolgd en daarvoor craniosacraaltherapie en ostheopatie en kiné en daarnaast kortere pogingen met loopbaanbegeleiding, accupunctuur, migrainespecialist, soort reiki, familieopstelling en zelfs een sjamane. Heb ik me nu genoeg verantwoord?
            Blijkbaar ben ik niet de enige die zich machteloos voelt als niets het tij lijkt te doen keren.
            O ja, aart, ik heb ook al geprobeerd om niks meer van dat alles te doen.

            • Ik vroeg het niet om je verantwoording te laten afleggen.
              Mijn indruk is dat een psycholoog (gedegen onderzoek + therapie?) wellicht nodig is, omdat er m.i. meer aan de hand is met jou.
              Meer dan dat wij hier in een paar reacties kunnen oplossen. Dus vandaar. 🙂

            • @stien, ja, dat zou je denken hé. Het grappige is dat mijn psychologe haar conclusie na een jaar is dat er niks mis met me is en ze heeft me naar een alternatieve therapeut doorverwezen. Hoe ironisch is dat.
              Soit, ik wou het hier ook niet over mijn zoektocht hebben. Ik wou gewoon zeggen dat het tij soms gewoon niet keert, wat je ook probeert en dat je dan inderdaad niks anders rest dan te hopen dat er zo’n spontane reactie optreedt waardoor je weer wat verder geraakt. Hoping for a miracle!

        • @stien, het ego kickt mogelijk liever op de dood dan zichzelf onder ogen zien en/of aan zichzelf twijfelen.

          De dood is ook controle.

          Komt wel goed me je.

          Geef het proces de tijd.

          En wie weet is het resultaat al veel meer aan de gang dan jij verwacht hoe het resultaat eruit zal zien.

          Mijn proces is begonnen met een psychologe.

          Ze maakte me er op attent dat ik geen punten achter iets zetten kon, dat ik de boel kapot beredeneerde.

          Zo van; ja ik voel me niet lekker maar iedereen heeft toch wel eens wat en de volgende dag gaat het weer best en ik zou wel graag willen vissen maar die arme beestjes toch, etc, etc.

          ps; niets doen is vaak ook nog gebaseerd op een DOEN (wilsaktie uit ego/resultaat verwachting van ego), althans was bij mij zo.

          Uiteindelijk is iedere therapie gebaseerd op het ego, het uitgangspunt/standpunt is ego.

          Wat er eigenlijk geschieden moet is een shift in perceptie m.a.w. niet meer een beleving vanuit het ego/de ellende die er is maar vanuit de openheid/werkelijkheid.

          Wie weet moet je van het stoeprandje afdonderen.

          Stien, even onder ons, wil jij dat je gewoon een makkelijk fijn leven krijgt en dat jij de controle houdt of doneer je bij deze je rechter hand en maakt het niet uit wat er geschieden gaat.

          Ik had mijn rechterhand er voor over, ik wilde rust/ontspanning/stilte in dat hoofd.

          Nog maar 2 healingen achter de rug (tegenhanger van het woordje ‘al’ wat ik op bepaalde manier vertalen kan)

          Ohhh, die derde dat wordt de klapper, slaat als een bom in dat hoofd.

          Stien, ik weet niet waar het vandaan komt, Lia zou zeggen uit de Bron, maar ik heb het volste vertrouwen in je, laat het maar gebeuren.

    • @stien, hoe dubbel het ook mag klinken, het beste antwoord op vastzitten, vast lopen in het leven, of je ongelukkig voelen, is gewoon “vastzitten”, “vastlopen” en “ongelukkig zijn”, de verlossing (als zoiets als bestaat) zit gek genoeg in dat rottige vervelende gevoel. Hoe minder je doet om het te veranderen (dat het dus gewoon zo mag zijn zoals het is), juist dan ontstaat er wat ruimte en zal vaak ongemerkt ook de verandering optreden. Dit is precies waar dit blog ook op slaat. Het gaat vanzelf, je hoeft er niets voor te doen. Hoe meer je doet (dat is in ieder geval mijn ervaring), hoe minder er gebeurt. Dat is ook het grootste misverstand van onze hele samenleving, dat we het zelf allemaal zouden moeten doen. Aan onszelf werken, actief bezig zijn onze problemen op te lossen, een pro-actieve houding etc. Voor sommigen ja werkt het, maar die blijven in die dualiteit ronddwalen. Een feitelijke verandering treed dan niet op. Gek genoeg stien wat jij beschrijft, dat is exact dat waar dit blog ook over gaat, dat gewoon niets helpt op het anders te maken. En hoe harder je zoekt buiten jezelf hoe minder je het zult vinden. Dit zijn althans mijn eigen ervaringen. Maar ja totaal gefrustreerd zijn, en wanhopig afvragen waarom het maar niet wil veranderen, en waarom ik maar blijf hangen, komen me zeer herkenbaar voor.

      Het lastige me veel vormen van hulp is, of het nu alternatief of regulier is, het is allemaal gefocust op “er vandaan”, in plaats “erheen”. In plaats van “laat het nou eens zo zijn” en “ervaar eens hoe het is” is om bijvoorbeeld vast te zitten, is het vaak in welke vorm van hulp ook “wat kan er gedaan worden om ons beter te voelen”. Ik vind het daarom ook erg lastig om begeleiding te vinden. Gelukkig heb ik inmiddels iemand gevonden, die wel met mij in de stilte kan zijn, ja gewoon met me kan zijn (meer hoeft ook niet). Vaak en dan maakt het ook niet uit welke vorm van hulp je hebt (het maakt niet uit omdat het allemaal gewoon mensen zijn en elke vorm van hulp gewoon een menselijke interactie is) maar wat jij beschrijft (en dat denk ik te herkennen) het roept veel ongemak op bij de andere persoon en dat ongemak weerspiegelt iets, waardoor die andere persoon zich ook ongemakkelijk voelt en daar vanaf wil en dus ipv gewoon lekker samen in het ongemak te zitten, met een oplossing komt. En dan jij maar weer je best doen (want ja de therapeut zegt ja dat het helpt) en uiteraard lukt het niet, en het cirkeltje is weer rond.

      probeer de weg naar binnen de vinden, de oplossing, het antwoord (opnieuw als er al zoiets bestaat) zitten binnen in je, zelf weet je wat het beste voor jezelf is en probeer die stem te ontdekken. Maar ja nu zeg ik ook alweer wat je zou kunnen doen………vergeet het!!! niet doen.

      • Helemaal mee eens Harma. 🙂
        Het gaat vanzelf, spontaan!
        En spontaniteit is altijd zonder het ik dat van alles wil beredeneren, controleren en in de hand wil houden.

        Wat Stien beschrijft herken ik maar al te goed, hoor. Bij mij ontstond die overgave doordat ik ontzettend moe werd en er zwaar genoeg van kreeg om altijd maar alles te willen controleren en in de hand te willen houden. Ik had gewoonweg de puf niet meer om naar oplossingen te zoeken, om iets te veranderen aan mij leven waar mijn ik ontevreden over was. Je vecht tegen de bierkaai. Op het laatst had ik zoiets van laat maar waaien. Ik geef het op.
        En hierdoor plofte ik in 1 klap in het Hier en Nu en was alles OK.

        PS Hopelijk is het een beetje rustig waar je woont. 🙂

        Liefs van Lia

      • @harma, dankjewel voor je mooie reactie Harma. Blijkbaar ervaren we ongeveer hetzelfde. Ook aart, lia en anita bedankt.

        Het puntje komt misschien wel bij paaltje als je de antwoorden niet in jezelf vindt… want dat is het moment dat je meestal hulp zoekt bij anderen hé.

        Grappige wending trouwens: van ‘ga naar een healer/psycholoog’ naar ‘geef het op meisje’…

  3. Ik ben zelf hsp, heerlijk is het om te mediteren, enkele keren is het me overkomen dat ik tijdens meditatie , heerlijk diep ontspannen een paarse violette kleur zie, op het moment dat ik deze waarneem wil ik niets liever dan in die kleur duiken, heel even lukt dat en dat geeft een heerlijk bevrijd gevoel, eigenlijk niet te omschrijven, ik wil niets liever dan daar blijven, het geeft een hemels gevoel, maar zoals ik al zei, het is moeilijk te omschrijven.
    A heel snel merk ik dat mijn bewustzijn het overneemt en constateer dat ik mijn lichaam totaal niet meer voel, mijn geest heeft zich losgemaakt van mijn lichaam, Terwijl ik dat besef kom ik heel langzaam weer terug, vervuld met een gevoel van zaligheid. …
    Mijn hele leven heb ik al een gevoel van heimwee,…..nu weet ik waarom.

    Anita

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in