Een belangrijke levensles voor mij: geef het leven door

Door Chantal Clarijs – www.puuropgevoel.nu

Natuurlijk mag je het zelf uitvinden, de lessen die je hebt te leren in je leven. In sommige gevallen is dat zelfs essentieel. Maar waarom geen gebruik maken van de levenservaring van anderen? We zijn niet voor niets allemaal verbonden met elkaar en lopen grofweg allemaal tegen dezelfde dingen aan. Misschien dans jij vandaag door de dag, bij een ander kan het weleens tegenzitten. Best wel heel erg tegenzitten. En voor die persoon is het dan de opsteker van het moment dat jij voorbij komt.

Lessen in je schoenen

Het hele leven zit barstensvol lessen. Het is namelijk de bedoeling dat je in je leven groeit. Niet verticaal (ja ook), maar ik heb het over horizontaal groeien. Van binnenuit. Dat je op je weg naar oud worden steeds meer lesjes verzameld en je schoenen steviger worden. Op een gegeven moment zijn je zolen mooi vol en heb je je eigen opleiding van het leven vormgegeven. Je staat stevig in het leven. Je lessen verzamelen gaat gepaard met proberen, kwetsbaar zijn, uitglijden, vallen, moed vinden om het opnieuw te proberen, kortom: doen, doen en doen. Nou kan je best wel moe worden van al dat doen. Luister dan eens goed naar de lessen die tussen de zinnen doorsijpelen van een wijze oudere (overlopend van levenservaring), leraar, partner, therapeut of coach of vriend(in). In mijn leven was mijn vader zo’n wijze oudere, die me prachtige wijsheden heeft bijgebracht.

Grootse levensles

De mooiste en misschien wel belangrijkste levensles die ik van mijn vader kreeg was er één niet lang voordat hij deze wereld verliet. Het is een mantra geworden die ik inmiddels in het groot en klein heb toepast. Tijdens één van onze laatste dierbare middagen samen zei hij tegen me: ‘Geef het leven maar door meisje’. Hij wist natuurlijk van mijn rijkelijk late, toch nog opgeborrelde kinderwens en in het licht van zijn onvermijdelijk naderend afscheid kon ik me niets mooiers voorstellen dan dat ik nieuw leven op de aarde zou zetten met mijn lief. Thuisgekomen keek ik in de enigszins geschokte ogen van mijn vriend toen ik mijn nu helemaal wakker geworden wens met hem deelde. Wat doorgeven? Het leven? Ja. Het mocht zo zijn en een klein jaar later lag er zacht, nieuw leven in mijn armen in de vorm van onze zoon.

In het klein

Inmiddels bezig ik ‘geef het door’ op verschillende manieren, want de grootste manier die ik kon verzinnen heb ik twee keer toegepast en daarmee lopen er nu twee kinderen rond in mijn leven. Uit praktische overwegingen houd ik het nu dus wat kleiner. Geef het door is een alledaags iets geworden. Want als ik me gelukkig, zonnig, uitbundig, positief, zacht, kortom prettig voel, dan deel ik dat. Ik geef mijn gevoel door aan de eerste de beste ander die ik tegenkom. Waar ik dan ook mag zijn. En dat kan in het heel klein. Simpelweg met een lach naar iemand die ik voorbij fiets, een aai over de bol van mijn kindje, een spontaan compliment uitdelen, een dikke knuffel geven aan onze poes, een warme blik schenken aan een wildvreemde terwijl onze blikken kruisen over de groenten in de supermarkt, een hand op de schouder bij een collega, aanbellen met een stukje van mijn met liefde zelfgebakken taart bij de buurman. Zomaar. Omdat de zon in mij schijnt. Omdat het o zo heerlijk is om dat wat fijn voelt te delen. Omdat de wereld er een stukje lichter, zachter en mooier van wordt.

Dus. Voel je het, deel het dan. Laat het stromen. Meteen. Schenk je glimlach aan de eerste de beste. En mocht het nou eens tegenzitten bij jou, laat je hoofd dan niet hangen maar let goed op. Want wie weet valt een warme blik van een volstrekt vreemde je ten deel, die je zomaar uit je sombere of bozige bui trekt. En zo lééft het voort. Iedere dag opnieuw in het klein en al die vele kleine beetjes… maken het groot.

3 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in