Een brief aan alle ouders met een hooggevoelig kind
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Lieve papa en mama,

Ik wil jullie iets heel persoonlijks vertellen en ik hoop dat jullie mij begrijpen. Soms voel ik mij anders dan de andere kinderen in de klas. Soms loopt mijn hoofd helemaal over, dat ik er heel erg onrustig van word en ik wil het allemaal zo goed doen. Ook voel ik het als andere kinderen verdrietig zijn of niet lekker in hun vel zitten. Ik vind het heel moeilijk om mij daar voor af te sluiten en ik wil dat kindje ook zo graag helpen en troosten.

Geschreven door: Door Jessica Vrolijk

Het is ook heel erg druk in de klas en op school, met zoveel geluiden, dat ik er moe van wordt en er soms van moet huilen of vervelend door word.

Ik doe altijd heel erg mijn best op school en wil graag dingen goed doen. Als ik dingen niet goed doe, dan ben ik erg teleurgesteld in mijzelf. We moeten zoveel dingen leren en goed kunnen, dat dat teveel voor mij wordt, omdat ik het heel goed wil doen. Rekenen vind ik bijvoorbeeld toch zo moeilijk!

Ik kan moeite met slapen hebben, omdat ik de indrukken van de dag niet kan verwerken of ergens mee zit.

Ik voel heel goed aan wat de juf of meester van mij verwacht en ik wil daar graag aan voldoen en mij goed gedragen.

Ik heb liever dat andere kinderen zich fijn en blij voelen dan ik zelf. Ik vind het niet zo erg om mezelf naar achteren te plaatsen. Voor mezelf opkomen vind ik best wel lastig, ik heb liever dat er geen ruzie is, want dat vind ik heel erg, maar voor andere kindjes opkomen of als iets heel oneerlijk is, dat kan ik heel goed. En als er ruzie op school is geweest en de sfeer is niet goed in de klas, dan heb ik daar echt last van en kan ik een tijdje van slag van zijn en gaat het minder goed met mij en gaan mijn cijfers achteruit.

Maar als ik dan thuiskom en ik heb mij de hele dag gedragen zoals van mij verwacht wordt, en me aangepast, en ik heb heel veel informatie gekregen dan wil ik ook mijn ei kwijt. En dan ben ik thuis weleens drammerig, huilerig, driftig of vervelend. En dat doe ik niet om jullie te pesten, maar omdat ik het ook kwijt moet en moet ontladen van de spanning van de dag. Ik voel mij vaak onbegrepen hierin, omdat jullie niet zien waarom ik mij zo gedraag en dat ik dat zelf ook liever niet wil, maar ik moet ook mijn spanning kwijt van de dag en ik mij de hele dag heel goed heb gedragen.

Als ik ergens mee zit, dan vind ik dat moeilijk om aan te geven. Ik wil jullie ook niet teveel belasten.

Ik wil vaak gewoon even mijn verhaal kwijt van de dag, mij ontladen en een plek hebben waar ik mij veilig voel en mezelf kan zijn.

Schreeuwen en boos worden tegen mij werkt niet zo goed, want daar word ik heel erg bang van en ik moet er hard van huilen. Ik schaam mij er ook voor als ik mij niet goed gedraag en als jullie dan ook boos worden, dan voel ik mij heel naar, want ik weet het zelf ook wel als ik fout zit en ik heb mijzelf er dan ook al een standje voor gegeven. Ik denk namelijk heel goed na over dingen en kan goed op mezelf reflecteren en het kan lang aan mij blijven klagen als ik iets fout heb gedaan.

Af en toe maak ik ook hele wijze opmerkingen voor mijn leeftijd.

Als jullie zelf niet lekker in je vel zitten, gespannen zijn, ongelukkig zijn of ruzie hebben met elkaar dan voel ik dat heel erg aan en als ik er naar vraag en jullie doen of er niks aan de hand is dan voel ik mij niet gehoord en ga ik aan mezelf twijfelen of ik dingen wel goed aanvoel. Dat voel en weet ik toch gewoon? Doen of er niks aan de hand is vind ik nog veel erger.

Ik voel mij vaak angstig, dan kruip ik het liefste in jullie weg. Vooral als ik niet weet wat er gaat gebeuren, bij veranderingen of als ik uit mijn vertrouwde omgeving weg ben of word gehaald.

Als ik een enge film heb gezien met veel geweld, dan kan ik ’s nachts niet goed slapen en ik kijk gewoon liever naar vrolijke dingen. Er is al zoveel ellende in de wereld, kindjes die honger hebben, daar snap ik helemaal niks van, dat dat kan en dat niemand ze helpt terwijl wij het hier zo goed hebben.

En dat kriebelige wollen truitje dat vond ik zo vervelend! Het kriebelde de hele dag en ik had de hele tijd maar jeuk! En van die stomme diadeem had ik heel de dag hoofdpijn.
Ik wil net zo zijn als de andere kinderen en dat voel ik ook al wel, maar wat ik lastig vind is dat ik soms anders reageer op dingen en mensen niet mijn behoefte aanvoelen.

En ik wil niet horen dat ik anders ben, of raar, of dat er iets mis met mij is en ik wil zeker niemand tot last zijn. Wat ik wel voel is dat ik vaak niet gehoord of begrepen wordt,  daar kan ik erg verdrietig of boos om worden als dat gebeurt. Ik bedoel het altijd goed en probeer altijd met iedereen rekening te houden. Ik heb een paar keer op een dag wel even de tijd voor mezelf nodig om mij even terug te trekken van alle drukte en indrukken, zodat ik mij ook even kan opladen en tot mezelf kan komen, anders raak ik totaal overprikkeld.

Ik vind het ook niet leuk als ik bij de eerste keer zwemmen heel hard moet huilen of bij het afzwemmen. En als ik getoetst word dan ben ik zo bang dat ik het niet kan, niet goed doe of haal.

Ik vind nieuwe dingen, (grote) veranderingen, toetsmomenten, optredens gewoon zo spannend dat ik er dagen van tevoren niet van kan slapen. Maar vaak is het zo, dat als ik mijn emoties en verhaal bij jullie kwijt kan, en als die er ook mogen zijn, dat dat dan al heel erg oplucht. Zonder dat er iets opgelost hoeft te worden. Dat ik even mijn zorgen met jullie kan delen en ik er gewoon even mag zijn, dat zou ik zo fijn vinden!

En ik weet echt wel wanneer ik ergens klaar voor ben, maar ik heb wat meer de tijd nodig om te wennen aan een nieuwe situatie.

Als iemand mij dan gaat dwingen, omdat het sneller moet, dan raak ik nog meer overstuur. Woordjes zoals stel je eens niet zo aan, niet huilen, doe niet zo overgevoelig, je kan het wel, de andere kindjes doen het toch ook gewoon, dan voel ik mij echt nog verdrietiger en voel ik mij zo alleen.

Mama en papa moeten mij toch beschermen, ik kan dat niet zo goed tegen de volwassenen.

Mama en papa kunnen jullie mij hiermee helpen?
-Willen jullie naast mij gaan staan, voor mij klaar staan en mij ondersteunen waar nodig?
-Willen jullie mezelf laten zijn en dingen op mijn eigen tempo laten doen?
-Kunnen jullie mij zelfvertrouwen en kracht geven en rekening met mij houden waar dat kan?
-Willen jullie mij leren hoe ik met mijn emoties om kan gaan?
-Kunnen jullie mij laten zien hoe je obstakels kan overwinnen en ik dingen zelf kan oplossen?
-Kunnen jullie het voorbeeld zijn in hoe ik dingen moet doen?
-Willen jullie mij in contact brengen met dezelfde kindjes of met iemand die zelf ook zo is en mij/ons hiermee kan helpen, die mij echt begrijpt en ook zo gevoelig is.
-Willen jullie mij het gevoel geven dat ik goed ben zoals ik ben en al deze dingen bij mij horen en dat dat niet weg moet.

Maar vooral willen jullie mij accepteren en van mij houden zoals ik volledig ben? Dan kan ik dit ook leren om bij mijzelf toe te passen.

Oh ja en ik ben ook heel creatief! Dat hoor ik heel vaak van mensen en daar kan ik uren mee zoet zijn.

Dankjewel papa en mama voor het luisteren naar mijn verhaal.

17 REACTIES

  1. Poeh…zo wordt je even met je neus op de feiten gedrukt.
    Mijn dochter is dus eigenlijk slachtoffer van onze onwetendheid. Of eigenlijk weten we het wel al even, maar zijn wij beiden als ouders niet consequent in het voldoende begrip blijven hebben voor haar "anders zijn"
    We doen maar wat, daar komt het wel op neer.
    We proberen er zo veel mogelijk rekening mee te houden, maar dat verwatert dan weer.
    Heel mooi geschreven.

  2. Prachtig geschreven en alles is herkenbaar! Mensen begrijpen vaak niet wat dit inhoudt en wat voor impact dit op mij heeft… Ik merk nog steeds dat ik moeite heb om mijn emoties onder controle te houden, omdat ik hier nooit hulp bij heb gehad. Als ik het druk heb, word ik zo onrustig dat niets meer lukt. Daardoor ga ik me alleen maar slechter voelen en kom ik in een negatieve spiraal. Heeft iemand tips voor mij hoe ik hieraan kan werken?

    • Dankjewel voor je liefdevolle reactie! Het onder controle willen houden van je emoties en je gevoeligheid, zal het alleen maar erger maken. Maak er ruimte voor. Genoeg rustmomenten op een dag inplannen voor jezelf om je even alleen terug te trekken, is bijna onmisbaar voor een hooggevoelig persoon. Daarnaast het oefenen in het bij jezelf blijven en de rust in jezelf vinden.

  3. Heel mooi en herkenbaar artikel!
    Zelf ben ik enorm gevoelig en onze dochter van net 4 jaar oud ook. Net begonnen op school en inderdaad thuis komen alle stormen eruit. Wat voor ons alledrie een enorme ontdekking en uitdaging is met vaak de handen in het haar hoe er mee om te gaan. Fijn dat deze site er is!!!

  4. Tijdens het lezen breekt mijn moederhart:( ontzettend mooi geschreven. Helaas hier ook mee te maken met onze meisje van 7:( bijna alles klopt. Wij zijn hier allemaal keihard mee bezig om ons meisje re helpen en ze gaat hier heel sterk uitkomen dat weet ik zeker!!!

  5. Prachtig artikel. Door mijn zoon ben ik (vader) gaan inzien wat HSP is en heeft hij mij een hele grote spiegel voorgehouden. Hij is nu 7 jaar oud en in die 7 jaar is het alsof mijn eigen gevoelsleven van toen als klein kind zich opnieuw voor mijn neus afspeelt. Hij worstelt geregeld met dingen wat ik zo herken van toen en nu! Alleen nu heeft het een naam, kan ik erover praten en het begrijpen. Toen niet. Toen werd hier nooit over gesproken. Altijd maar doorzetten, niet zeuren. Jezelf aanpassen om maar zoveel mogelijk ergens soort van bij te horen. Nu weet ik dat het ook anders kan, en op een manier dat een HS kind én ouder prima in deze maatschappij mee kunnen. En dat komt door alles wat je in je stuk boven schrijft! Een must read voor elke ouder die zijn/haar kind 'vreemd, afwijkend' gedrag laten zien. Heel bewust tussen aanhalingstekens omdat als iets niet in de norm of standaard valt tegenwoordig als vreemd of afwijkend wordt gezien… Door artikelen als deze besef je weer dat dit niet zo is, sterker nog HS personen vormen het cement van de hedendaagse samenleving. Houden de boel bij elkaar. Bouwen bruggen. Luisteren echt naar anderen. Alleen vergeten vaak zichzelf en cijferen zich weg. Kom voor jezelf op. Laat je horen. Maar blijf dicht bij jezelf. Verlies je eigen persoonlijkheid niet. Blijf vooral afwijken van die opgelegde norm. Het echte geluk en waardering zit verscholen in, heel cliché de kleine dingen in het leven.

  6. Wow! dikke krokodillen tranen midden in de bus. :')
    Wat herkenbaar is dit, jeetje.
    Ik herken mijzelf hier in voor minimaal 90% mijn ouders hebben goed gehandeld tijdens mij jeugd waardoor ik nu sterk in het leven sta, ik zou me niet voor kunnen stellen hoe het was als ze dat niet hadden gedaan…
    Ik ben nu 17 en vastbesloten om mensen te helpen, dit artikel gaat daar zeker bij helpen! Dankjewel!

  7. Zo die komt wel even binnen….
    Herkenbaar voor mezelf en het is mijn oudste ten voeten uit. Op het diadeem na 😉
    Dankjewel voor het delen.
    Het is tijd dat men op school ook (meer) oog krijgt voor deze kinderen en ze de ruimte en rust krijgen om zichzelf te zijn.

    • Annabel ook heel erg graag gedaan.
      Daar ben ik het helemaal mee eens, dat er op school ook meer mee gedaan zou kunnen worden. Gelukkig staan er steeds meer mensen op die het anders doen en er een verschil in maken. Hoe meer mensen dit doen hoe beter.

  8. Dankjewel, ik heb moeten huilen van herkenbaarheid maar ook van het weten dat mijn ouders dit niet wisten, ik voel me zo tekort gedaan en nog steeds niet begrepen door mijn ouders en familie.
    Nieuwetijdskinderen worden door de eeuwen heen geboren, het is niet alleen de jonge generatie van nu, ik ben nu 51 en weet al heel lang dat ik "anders" ben dan "gewone" mensen, maar sinds een jaar of 10 weet ik dat dit een naam heeft en HSP is.
    Alle gepest(van jongsaf aan) is daarmee niet voorbij, of vergeten, wel begrijp ik nu meer waarom, Het apart zijn en anders zijn is zo moeilijk.
    Ben blij dat er hier in elk geval meer aandacht aan word besteed, waardoor het voor andere mensen misschien ook begrijpbaar word.

    • Lianda, ook heel erg graag gedaan.
      Ook ik heb heel erg geworsteld met het feit dat ik vaak niet begrepen werd en tot op heden ook niet altijd. Apart, vreemd, anders hoor(de) ik regelmatig.
      Als ik je een tip mag geven. Zoek mensen op die je wel begrijpen en positief benaderen en besef hoe bijzonder en mooi je bent.

  9. Beste gastauteur,
    tranen met tuiten heb ik gehuild na het lezen van dit artikel omdat dit zo mooi en herkenbaar geschreven is… herkenbaar voor mezelf toen ik kind was maar nu ook voor mijn oudste dochter.. Dank je wel voor het zo mooi verwoorden wat betekent om hooggevoelig zijn. Niet iedereen die hooggevoelig is zal zich hier in herkennen maar deze moeder en dochter wel.
    Ik zou heel graag willen weten wie dit heeft geschreven..
    Lieve groet Anita

    • Beste Anita,

      Het maakt mijn hart ook warm dat het artikel jou heeft ontroerd en herkenning geeft voor zowel jou als je dochter.
      Heel erg graag gedaan! En bedankt voor deze liefdevolle reactie.

      Liefs Jessica

  10. Ik vind die diadeem wel grappig. Als man draag ik deze natuurlijk niet, maar ik herken het wel. Ik heb nog nooit langer dan een dag een horloge gedragen. Het voelt als pijn als ik een horloge om doe. Het verstoort de energiestroom van mijn lichaam. Wat ik jammer vind is dat er zo vaak over "nieuwetijdskinderen" wordt gesproken. Ik hou zelf niet zo van hokjes en stempels en daar komt bij dat kinderen die anders zijn, je mag het van mij best HSP noemen, hebben altijd al bestaan. Als ik een ding mag aanbevelen: Leer de kinderen om een schild te visualiseren. Een schild dat negatieve energie blokkeert. Zij weten zelf wel hoe het moet. Het heeft mijn geholpen en waarschijnlijk mijn leven gered. Ik ben nu 47, maar als kind ben ik uitgescholden, geschopt en bespuugd omdat ik anders was.

    • Ook ik was geen fan van een horloge. Ik ben net als jou geen voorstander van hokjes, stempels en labels. Het is wel fijn dat er meer bekendheid komt met betrekking tot hooggevoeligheid, zodat kinderen en mensen zich meer begrepen en gehoord gaan voelen en herkenningspunten voor zichzelf krijgen.
      Daar heb ik zelf heel veel rust door gekregen.

      • Dus daarom verdraag ik geen sieraden. Maakt niet uit wat. Zelfs heb ik maar het liefst " enkelvoudige " kleding aan. Dus geen laagjes. Ben 68, maar zo herkenbaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in