De winter was ingevallen. Het was koud, ijskoud. Het sneeuwde onafgebroken en de wind blies de sneeuw torenhoog op. Het ezeltje liep moederziel alleen rond op zoek naar een plek om te schuilen. Nergens hadden ze plaats voor hem. “IA IAI”, balkte het ezeltje uit pure wanhoop.

Elke stal liep hij af. Overal stonden al ezels, ossen, schapen en een enkele kameel. Je zou toch zeggen dat er ook plaats gemaakt kon worden voor een ezeltje, maar nee hoor. De ezels die een plek gevonden hadden, zagen het niet zitten. “I-NEE”, balkten ze dan terug.

Het ezeltje liep over een brug. Aan de andere kant van het water bedacht het ezeltje zich dat als er een ‘over de brug’ was er ook een ‘onder de brug’ was. Hij gleed naar beneden, strompelde langs het water en kwam terug bij de brug. Onder de brug was nog meer leven. Hij zag een knapperend vuurtje met allemaal mensen er om heen. Hij zag een vrolijk hondje. Hij zag een reus van een konijn. “Wie hebben we daar?”, hoorde hij uit de groep. “Kom er bij!” Onder de brug was plaats genoeg, ook voor het ezeltje. Het ezeltje nam plaats op een hoopje stro en ging liggen zo dicht mogelijk bij het vuur. Wat een gezellige boel was het hier. Hij hoorde de klanken van muziek. Er was een blonde vrouw aan het gitaarspelen en zingen. “Stille Nacht, Heilige Nacht”. Hij hoorde het klinken van glazen vol rode wijn. Iemand wierp een wortel naar hem toe. Dat smaakte hem goed. Toen hij een beetje opgewarmd was, gingen het hondje en het reuzenkonijn bij hem liggen. Een groot warm lijf is fijn om tegen aan te liggen. Voor het ezeltje was het een genot om iets terug te kunnen doen voor zijn vrienden onder de brug.

De volgende morgen bij een nasmeulend vuurtje zag het ezeltje dat iedereen was vertrokken. Ook het hondje en het reuzenkonijn hadden hem achter gelaten. “IA IAI”, balkte het ezeltje uit pure wanhoop. Waar zijn ze naar toe? Het ezeltje kroop de wal weer op en ging over de brug terug naar het dorp met alle volle stalletjes. “I-NEE”. Er was nog steeds geen plaats voor hem.

Het was opgehouden met sneeuwen. Er scheen een zonnetje. De wind was gaan liggen. In het centrum van het dorp stond een raam open. Uit het raam klonk muziek. Het ezeltje herkende de stem van de blonde vrouw. Hij hoorde een nieuw liedje. “Er is een kindeke geboren op aard”. Klonk goed. Leuk ook voor haar. Het ezeltje balkte wat mee op het ritme van de muziek. Toen hield de muziek op. Het ezeltje zag de blonde vrouw uit het raam naar beneden kijken. “Hé ezeltje, heb je ons gevonden?” De vrouw kwam naar beneden en trok het ezeltje mee naar haar achtertuin . In de tuin stond een leeg schuurtje met allemaal stro. “Ga hier maar liggen.” Even later kwamen ook het hondje en het reuzenkonijn er bij liggen. Gezellig samen in de schuur bij het kacheltje. De blonde vrouw zong weer uit volle borst. “Midden in de winternacht ging de hemel open”. Dat had ze nou niet moeten zingen. Hier moest het ezeltje zo om huilen. Het ezeltje moest denken aan zijn moeder. “Laat de citers slaan, blaast de fluiten aan ……”. Dat vond het ezeltje wel weer gezellig klinken. “Laat de bel, laat de trom, laat de beltrom horen ……”. Dat klonk nog beter. Vervolgens ging het hek open en kwam de hele vriendenclub van het ezelsbruggetje weer bij elkaar. De een met een citer, de ander met een trom. Daar was iemand met een grote stapel hout. Flessen en glazen werden binnengebracht. Als laatste kwam iemand binnen met een enorme grote winterpeen voor het ezeltje.

“IA”, balkte het ezeltje van puur geluk.

Monique van den Boogaard, Kerst 2014

Over de auteur:

Monique van den Boogaard is geboren in 1960 en woont in Bentveld. Na 26 jaar te hebben gewerkt als advocaat en als rechter in Alkmaar en Haarlem is Monique op haar  50e gestopt om voor haar zelf te beginnen met “Het Veerhuis”, een praktijk voor LevensZin. Daarnaast begeleidt Monique een Geheugenkoor in een verzorgingshuis. Ze zingen dan liedjes van vroeger en Monique speelt daarbij gitaar.Monique schrijft en schildert sprookjes voor volwassenen. Twee van haar sprookjesboeken met aquarellen  “Een dag uit het leven van een eendagsvlinder” en “De schatkist van mijn leven” zijn te bestellen bij bol.com

 

4 REACTIES

  1. Prachtig en weer ontroerend verteld monique.
    Het loopt goed af voor het ezeltje die zich
    Zo eenzaam voelden.
    Daar draait toch alles om, compassie voor elkaar.

    Dank je wel en fijne dagen.

    • Dag Fabia, Anita en Jannie,
      Het sprookje ga ik ook voorlezen en zingen voor de bewoners van het verzorgingshuis (waar ik als vrijwilliger een Geheugenkoor leid). Het gaat inderdaad over compassie. Als je het voorleest, zing dan ook de liedjes uit volle borst. Muziek verbindt.
      Ik wens ook jullie hele fijne dagen. Niemand zou alleen moeten zijn.
      Monique

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in